[END]BRO #Villain รุ่นพี่วายร้าย! [Ebook]

ตอนที่ 30 : Villain 26 ► งอนง้อ [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,928
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 158 ครั้ง
    22 มี.ค. 62





Villai26

[งอนง้อ]


หัวใจฉันเต้นระรัว สองมือสั่นน้อยๆ ยามประคองแสงเหนือ เขามองฉันด้วยสายตาอ่านยาก มือหนากุมมือฉันแน่น นั่นทำให้ฉันสะดุ้งและรีบชักมือออก วูบหนึ่งเหมือนเห็นความเจ็บปวดในแววตาคู่นั้น 


ฉันไม่เข้าใจ... ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเมื่อครู่นี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...


ฉันเดินหนีโลกิมาที่หลังตึกคณะเพื่อสงบจิตสงบใจ ฉันหึงเขากับผู้หญิงคนนั้น ฉันหงุดหงิดจริงๆ มันหงุดหงิดจนไม่พร้อมจะเจอหน้าเขาในตอนนี้ ฉันไม่อยากให้เขาเห็นสีหน้าแย่ๆ ของฉัน นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันเดินหนีออกมา


อนมาถึงหลังตึกฉันพบกับแสงเหนือ เขากำลังอุ้มเจ้าชานมอยู่ พอเขาเห็นสีหน้าแย่ๆ ของฉันเขาก็ถามด้วยความห่วงใยตามประสาเพื่อน แต่ฉันก็ไม่ได้เล่าอะไรให้เขาฟัง เพียงแค่รับเจ้าชานมมาอุ้มและลูบหัวมันเล่น แต่ไม่รู้ว่าทำไม... จู่ๆ แสงเหนือก็กอดฉัน...


ยอมรับว่าตอนแรกฉันตกใจมาก ฉันยืนนิ่งโดยลืมจะปัดป้องเขา กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ร่างของแสงเหนือถูกกระชากออกไปด้วยน้ำมือของโลกิ ฉันถึงได้รู้ว่าโลกิเดินตามมา... และเขาเห็นภาพนั้น...


“นายไม่เป็นไรนะ” ฉันถามโดยหลบตาแสงเหนือ ตอนนี้โลกิยืนอยู่ด้านหลังฉัน ฉันไม่รู้ว่าเขากำลังทำสีหน้าแบบไหนและอยู่ในอารมณ์ใด แต่คงจะโกรธมากไม่อย่างนั้นคงไม่ขาดสติทำร้ายแสงเหนือแบบนี้


“ห่วงมันเหลือเกินนะ ฮึ!” เสียงค่อนขอดจากด้านหลังทำฉันเม้มปากนิดๆ พยายามอดทนไม่โวยวายใส่เขา เรื่องครั้งนี้โลกิทำเกินไป เขาไม่คิดจะถามหรือฟังคำอธิบายอะไรจากฉันก่อนหรือไง ตัดสินเอาเองแล้วก็ใช้อารมณ์ ไม่สมกับเป็นเขาเลย...


“ฉันขอตัว” ฉันพูดแค่นั้นก็รีบเดินหนีออกมา แต่ถูกมือหนาเดินตามมาคว้าแล้วลากไปทางลานจอดรถ ฉันพยายามขัดขืนเขา แต่มันไร้ประโยชน์ โลกิกำลังโกรธมาก เขาเปิดประตูรถและพยายามจับฉันเข้าไปนั่ง “ปล่อยเฌอนะพี่โลกิ!”


“ทำไม? พี่จับแค่นี้ทำไมต้องดิ้นด้วย ทีให้ไอ้เวรนั่นกอดไม่เห็นจะดิ้น” เขาบีบไหล่ฉันแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยโทสะ ”เมื่อคืนเพิ่งนอนกับพี่ วันนี้กลับไปกอดผู้ชายอีกคน ดีจริงๆ ฮึ!”


เพี๊ยะ!


ฝ่ามือเล็กตวัดใส่ใบหน้าหล่อสุดแรง หน้าฉันชากับคำพูดดูถูกของผู้ชายตรงหน้านัก อยากจะตบเขาอีกสักรอบสองรอบเพื่อระบายความรู้สึกแย่ๆ ในตอนนี้ออกมาให้หมด ฉันโกรธเขา... เหนือความโกรธนั่นคือความเสียใจ


“ฉันเกลียดพี่”


โลกินิ่งค้าง เขามองฉันด้วยสายตาอ่านยาก มันทั้งเจ็บปวดและเสียใจ ฉันเมินสายตาเขาแล้วเดินหนี แต่ถูกร่างสูงสวมกอดจากด้านหลัง เขากอดฉันแน่นมาก ใบหน้าหล่อๆ ซบลงบนลาดไหล่ของฉัน วงแขนแกร่งรัดแน่นรอบเอว ไม่อยากจะยอมรับว่าอ้อมกอดของเขาช่วยบรรเทาความรู้สึกโกรธลงอย่างไม่น่าเชื่อ


“ขอโทษ...” เสียงกระซิบอู้อี้ดังแผ่วๆ ฉันเม้มปากแน่น สองมือพยายามแกะมือเขาออก ตรงนี้มันลานจอดรถหน้าคณะ แม้จะไม่ค่อยมีคนพลุ่กพล่าน แต่ก็เสี่ยงเกินไปว่าใครจะมาเห็น


“ปล่อยฉัน”


“ไม่... พี่ขอโทษนะเฌอ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น”


เชื่อไหมว่าความโกรธและความเสียใจเมื่อครู่มันแทบจะจางหายไปเพียงเพราะคำขอโทษของเขา โลกิในเวลานี้เหมือนเด็กๆ ที่ทำความผิดแล้วพยายามขอโทษ การกระทำของเขามันลบล้างความรู้สึกแย่ๆ ภายในใจฉันทีละน้อย


“พี่โลกิ ปล่อยค่ะ” ฉันทำเสียงขึงขัง ตั้งใจจะแกล้งเขากลับสักหน่อย ซึ่งคนตัวโตไม่ยอมปล่อยกอดง่ายๆ แถมยังกระชับมันแน่นขึ้น


“ไม่เอา พี่จะกอดแบบนี้จนกว่าเฌอจะยกโทษให้” ทำไมเขาเหมือนเด็กๆ แบบนี้เนี่ย


“ก็ได้ค่ะ เฌอยกโทษให้แล้ว ปล่อยได้หรือยังคะ?”


“จริงนะ...” ฉันพยักหน้ายืนยัน โลกิจึงยอมปล่อยแขนออก เขาจับฉันหมุนตัวกลับไปหา สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด “ไม่เกลียดพี่แล้วใช่ไหมคะ”


“ค่ะ ไม่เกลียดแล้ว” ฉันตอบหน้านิ่ง พอเห็นเขาทำหน้าซึมๆ ฉันเลยพูดต่อ “เฌอไม่ได้เกลียดพี่อยู่แล้ว เมื่อกี้ก็แค่โกรธเฉยๆ”


“พี่ขอโทษ... พี่หึงเฌอจนขาดสติไปหน่อย”


“หึงเหรอคะ?” ฉันขมวดคิ้วมอง จริงสิ... ก่อนหน้านี้ฉันก็หึงจนเดินหนีเขาออกมาเหมือนกันนี่นะ...


“ใช่ ก็พี่หวงของพี่นี่ ไม่อยากให้ผู้ชายหน้าไหนมาแตะต้องเฌอทั้งนั้น” เขาคว้าตัวฉันไปกอดแน่น ริมฝีปากนุ่มจุมพิตหน้าผากฉันเบาๆ “พี่รักเฌอนะคะ รักมากด้วย”


“...” ฉันได้แต่ยืนเงียบ ไม่กล้าเอ่ยคำว่ารักตอบเขา โลกิเองก็เหมือนจะเข้าใจดี เขาไม่ได้เร่งรัดอะไร เขายอมรอจนกว่าฉันจะพร้อม


“อยากจูบจัง”


“มะ ไม่ได้ค่ะ” ฉันปิดปากตัวเองที่โลกิทำท่าจะโน้มลงมาจูบจริงๆ “ที่นี่มหาลัยนะคะ แล้วก็ปล่อยได้แล้ว เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะยุ่ง”


“ช่างสิ พี่ไม่แคร์อยู่แล้ว”


“แต่เฌอแคร์นะ! อยากเห็นพี่ฌอนคลั่งหรือไงคะ? โชคดีแค่ไหนที่เมื่อคืนพี่ฌอนไม่ได้กลับบ้าน ไม่อย่างนั้นเฌอต้องตอบคำถามเขายาวแน่ๆ” ฉันผละตัวออกจากอ้อมกอดของโลกิ กลายเป็นว่าเราสองคนยืนคุยกันอยู่ข้างรถหรูของเขาแทน


“อ้อ ถึงว่าทำไมวันนี้มันหยุดเรียน”


“เอ๊ะ พี่ฌอนไม่มาเรียนเหรอคะ” 


เมื่อเช้าก็ดูเพลียๆ คิดว่านอนพักแล้วจะตื่นมาเรียนซะอีก... นี่เขาเป็นอะไรหรือเปล่าน่ะ...



ต่อค่ะ



ก๊อกๆๆ


“พี่ฌอน อยู่ในห้องหรือเปล่า?” ฉันตะโกนถามหน้าประตูห้องพี่ฌอนที่ไร้เสียงตอบกลับ ความจริงวันนี้ฉันมีงานที่คาเฟ่ด้วย แต่ขอลาหยุดเพราะอดเป็นห่วงพี่ชายตัวเองไม่ไหว โทรมาหาก็ไม่รับ แถมยังหยุดเรียนอีก ไม่รู้เป็นอะไรหรือเปล่า “เฌอเข้าไปนะ”


ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับอากาศเย็นๆ ลอยมากระทบ ปกติพี่ฌอนเป็นคนขี้ร้อนมาก เขาชอบเปิดแอร์เย็นฉ่ำตลอดเวลา แต่ว่าวันนี้มันเย็นเกินไปหรือเปล่าเนี่ย ตั้งสิบห้าองศาแน่ะ คิดว่าตัวเองเป็นหมีขั้วโลกเหนือหรือยังไง?!


หลังปรับเพิ่มอุณหภูมิแอร์เสร็จฉันก็เดินไปที่เตียงนอนของพี่ชายตัวดี พี่ฌอนยังนอนอยู่บนนั้น เขาม้วนตัวอยู่ใต้ผ้านวมผืนหนาราวกับดักแด้กำลังฝักตัว ฉันกระชากผ้าออกจากร่างหนาแรงๆ มันเปิดส่วนหน้าเผยให้เห็นใบหน้าซีดๆ น่าตกใจของเขา


“เฮ้ย... เป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ยพี่ฌอน?” ฉันนั่งลงบนเตียงแล้วทาบฝ่ามือบนหน้าผากพี่ฌอน ความร้อนผ่าวร้อนกรุ่นขึ้นมาเลย นี่ไข้ขึ้นสูงมากเลยนี่...


“เฌอเหรอ...” พี่ฌอนแทบไม่ลืมตามองฉันเลย ริมฝีปากเขาสั่นแรงมาก ฉันรีบหยิบปรอทมาวัดไข้ให้เขา


“ก็เฌอน่ะสิ อะไรของพี่เนี่ย เป็นไข้ทำไมไม่บอกละหะ?” ฉันดุใส่ ตอนที่ฉันเป็นหวัดเขาก็คอยดูแลประคบประหงมฉันอย่างดี พอตัวเองไม่สบายกลับไม่ยอมบอกอะไรฉันเลย มันน่าโมโหนัก...


“ก็พี่ไม่อยากให้เฌอติดไข้นี่นา แค่กๆ แค่พี่ป่วยน่ะไม่เท่าไหร่ แต่... แค่ก! ถ้าเฌอป่วยพี่คงจะขาดใจ” เขาพูดไปไอไปแถมยังมุดเข้าไปใต้ผ้านวมราวกับกลัวว่าฉันจะติดไข้จากเขา ฉันหยิบปรอทวัดไข้ขึ้นมาดูแล้วก็ต้องเม้มปากแน่น


“ตั้งสี่สิบองศาแน่ะ นี่มันสูงมากเลยนะพี่ฌอน พี่ต้องไปหาหมอ” ฉันดึงผ้านวมออกจากตัวเขา แต่พี่ฌอนยื้อเอาไว้ “ปล่อยนะพี่ฌอน อยากชักตายหรือไงหะ ฉันจะพาไปหาหมอ”


“มะ ไม่เป็นไร แค่กๆ พี่ไม่อยากให้เฌอขับรถ มันอันตราย...” 


นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่ยอมไปหาหมอสินะ พี่ฌอนก็เป็นแบบนี้เสมอ ฉันขอให้เขาสอนขับรถให้เขาก็ไม่ยอมจนฉันต้องแอบไปหัดขับเอง พอเขารู้เขาก็โวยวายยกใหญ่แถมไม่ยอมให้ฉันไปสอบใบขับขี่อีกต่างหาก อ้างเหตุผลว่าเป็นผู้หญิงไม่จำเป็นต้องขับรถ แต่ฉันรู้ว่าจริงๆ แล้วเขาไม่อยากให้ฉันขับมากกว่า เพราะเขากลัวว่าฉันจะเกิดอุบัติเหตุ สาเหตุก็มาจากการที่เลือดของฉันมันพิเศษและหายาก ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับฉันขึ้นมาเขากลัวว่าจะหาเลือดมาช่วยชีวิตฉันไม่ทัน เพราะงั้นเขาถึงควบคุมและทะนุถนอมฉันจนเกินความพอดีแบบนี้ยังไงล่ะ


“ก็ได้ แค่เฌอไม่ขับเองก็พอใช่ไหม?” ฉันถอนใจให้กับความดื้อรั้นของพี่ชายตัวเอง พี่ฌอนพยักหน้ารับแล้วมุดเข้าใต้ผ้านวมอีกรอบ


ได้เลยพี่ฌอน... ฉันไม่ขับเองก็ได้




โรงพยาบาล


“ไข้ลดลงแล้วล่ะ อาคิดว่าให้คนไข้นอนพักที่นี่สักคืนแล้วพรุ่งนี้ค่อยกลับบ้านดีกว่านะ ยังไงก็ต้องรอให้น้ำเกลือหมดก่อนอยู่ดี”


“ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณหมอ” ฉันยกมือไหว้คุณหมอวัยกลางคนหน้าตาใจดี ท่านยิ้มให้ฉันก่อนจะมองเลยไปที่ผู้ชายอีกคนข้างกาย


“ขอบคุณมากครับอาหมอ”


“อืม ไม่เป็นไร เอาไว้วันไหนว่างๆ อาจะแวะไปหาพ่อแกนะโลกิ” คุณหมอตบไหล่โลกิเบาๆ “อาขอตัวก่อน”


“ครับ ขอบคุณอีกครั้งครับอาหมอ” โลกิโค้งส่งคุณหมอซึ่งมีศักดิ์เป็นอาของเขาที่เดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไปแล้วหันกลับมายิ้มให้ฉัน ฉันยิ้มตอบรู้สึกอุ่นใจที่มีเขาอยู่ข้างๆ ในเวลาแบบนี้


“เดี๋ยวนะ จะตอบพี่ได้หรือยังว่าทำไมต้องเป็นไอ้เวรนี่?” คนป่วยบนเตียงที่ฉันคิดว่าหลับไปแล้วลุกขึ้นมานั่งก่อนชี้หน้าโลกิอย่างไม่สบอารมณ์ เขาถามประโยคนี้ซ้ำๆ นับตั้งแต่โลกิเหยียบเข้าบ้านจนกระทั่งหามเขาเข้าโรงพยาบาลนี่แหละ


“ก็พี่บอกเองว่าจะยอมมาหาหมอถ้าเฌอไม่ขับรถ นี่เฌอก็ไม่ได้ขับเองแล้วไง แต่ให้พี่โลกิขับแทน”


ใช่แล้ว... ฉันโทรหาโลกิเพื่อขอให้เขาช่วยขับรถพาพี่ฌอนมาโรงพยาบาลเองแหละ แล้วเขาก็ตอบรับด้วยความยินดีมาก มากเสียจนลืมเก็บอาการรักใคร่ทางสายตาที่ใช้มองฉันจนฉันทำสีหน้าไม่ถูกเลย และมันก็อยู่ในสายตาของพี่ฌอนมาตลอดทาง


แล้วทำไมต้องเป็นมันด้วย? โทรหาไอ้โตก็ได้นี่วะ” พี่ฌอนมองฉันอย่างจับผิด นั่นสินะ ฉันควรจะโทรหาพี่โตก่อนโลกิจริงๆ นั่นแหละ แต่ว่าตอนนั้นคนแรกที่ฉันนึกถึงก็คือโลกินี่นา... แต่จะตอบแบบนั้นก็คงไม่ดีสินะ


“ไอ้โตไม่ว่าง มันเลี้ยงเด็กอยู่”


กูไม่ได้ถามมึงครับ ไม่ต้องเสือกตอบแทนน้องกูก็ได้” พี่ฌอนมองโลกิตาขวาง ไม่ได้รู้สึกซึ้งในบุญคุณของเพื่อนตัวเองเลยสินะ


“ก็ตามนั้นแหละพี่ฌอน พี่จะสงสัยอะไรนักเนี่ย ป่วยอยู่ไม่ใช่หรือไง นอนๆ ไปซะ” ฉันเดินมาจับผ้าห่มคลุมตัวพี่ชายตัวเอง พยายามเลี่ยงเปลี่ยนเรื่อง พี่ฌอนยอมเอนตัวลงนอนอย่างว่าง่าย แต่ก็ไม่วายคว้าจับมือฉันแน่น แถมยังส่งสายตาเชิงขับไล่ไสส่งไปให้ร่างสูงด้านหลังฉันด้วย


“มาส่งเสร็จแล้วก็กลับไปดิ ไม่ต้องมาทำเป็นพิศวาสอยากเฝ้าไข้กูหรอก เหม็นขี้หน้า”


“เอ๊ะพี่ฌอน พี่โลกิอุตส่าห์มีน้ำใจนะ ทำไมทำนิสัยแบบนี้เนี่ย” ฉันดุพี่ชายตัวเองแล้วหันมองโลกิเป็นเชิงขอโทษ ซึ่งนอกจากเขาจะไม่สะทกสะท้านต่อคำไล่ของพี่ฌอนแล้ว เขายังเดินไปนั่งลงโซฟาแล้วไขว้ห้างด้วยท่วงท่าสบายๆ อีกต่างหาก


“เผอิญวันนี้กู ‘พิศวาส’ มึงเป็นพิเศษ งั้นขออยู่เฝ้าไข้ด้วยคนแล้วกันเนอะ” โลกิยิ้มเหมือนพวกวายร้าย สีหน้าเขาท้าทายพี่ฌอนสุดๆ ฉันได้แต่กรอกตาใส่ รู้สึกปวดหัวขึ้นมาตงิดๆ


“มึงนี่มัน... หน้าหนาหน้าทนจริงๆ ไอ้โลกีย์!!”


“ขอบคุณที่ชม”


“ไอ้... ไอ้ๆๆ”


“พอได้แล้ว! เงียบแล้วก็นอนพักซะพี่ฌอน ไม่งั้นฉันจะหนีกลับบ้าน!” ฉันดึงผ้าห่มคลุมหน้าพี่ฌอนก่อนจะหันไปถลึงตาใส่โลกิ เขาหรี่ตามองฉันแล้วขยับยิ้มเจ้าเล่ห์


ให้ตายสิ! ฉันคิดถูกหรือเปล่านะที่โทรหาโลกิเนี่ย! อยากจะหายตัวไปจากตรงนี้จริงๆ!




TO BE CONTINUED

เริ่มอัพพี่ไรม์คนแบดแล้วนะคะ
ฝากติดตามพี่ไรม์ด้วยค่าาา
อย่าลืมแอดแฟน กดโหวตหัวใจ
คอมเม้นท์ให้ด้วยนะคะ


TALK

อ้อออ ที่มาขอคำว่าแฟน(ขับ)คลับ ใช่ม้าา 5555

พี่ฌอนนี่ช่างไม่รู้อะไรเลยย เหมือนน้องจะเริ่มเปิดตัวอิพี่ไหมคะ ><

ปล. เปิดพรี #พี่ไรม์ แล้วนะคะ มีพี่โลกิแล้วต้องมีพี่ไรม์เน้อ


#พี่โลกิ

#วางจำหน่าย Ebook แล้วค่ะ

สั่งซื้อ Ebook ได้ที่

#MEB >> https://goo.gl/5yR8zh

#Ookbee >> https://goo.gl/ci66LN

หรือค้นหา พันเก้า ในแอพ Ebook ได้เลยค่ะ

ขอบคุณสำหรับการติดตามสนับสนุนค่ะ

รักกันต้องไม่เงานะคะ คอมเม้นท์คนละ 1 เม้นท์ด้วยจ้า

________________
LIKE PAGE "พันเก้า" 
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]
...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 158 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

907 ความคิดเห็น

  1. #892 pa_nuch (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 20:05

    55555555555

    #892
    0
  2. #791 towarisa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 13:36

    คนป่วยน่ะนอนไปเลย 555

    #791
    0
  3. #790 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 23:16
    จะเกิดสงครามย่อมย่อมที่โรงบาลไหมเนี่ย
    #790
    0
  4. #789 nokbamboo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 22:12

    พี่เขยกับน้องเขยพอๆกันเลย

    #789
    0
  5. #788 suebyoo6935 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 21:12

    ครอบครัวหรรษาไปอีกกก555​

    #788
    0
  6. #787 heykeo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 15:48
    น้องบอกใบ้แล้วนะพี่ฌอน
    #787
    0
  7. #786 firstzy93 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 15:21
    พี่ฌอนปิดบังอะไร
    #786
    0
  8. #784 towarisa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 07:20

    เอออ พี่ฌอนแปลกๆ นะ มีความลับอะไรหรือเปล่าเนี่ย

    #784
    0
  9. #783 suebyoo6935 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 22:55

    อย่างอนอิพี่เลยค่ะน้องงงง

    #783
    0
  10. #782 firstzy93 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 20:45
    หึงโหดนาจา
    #782
    0
  11. #781 heykeo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 20:41
    พี่โลกิเกือบไปแล้วนะ..
    #781
    0
  12. #780 heykeo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 20:40
    พี่โลกิเกือบไปแล้วนะ
    #780
    0
  13. #779 nokbamboo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 20:36

    ต่างคนก็ต่างหึงกันนั้นแหล่ะ

    #779
    0
  14. #778 firstzy93 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 17:45
    ใจเย็นๆ
    #778
    0
  15. #777 heykeo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 17:19

    เจิมมมมมมมมม
    #777
    0
  16. #776 nokbamboo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 16:46

    โลกิใจเย็น รอนะไรท์

    #776
    0
  17. #775 Lookpla1999 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 15:30
    รอนะค่ะ
    #775
    0