[END]::MAD TUSSLE:: รักนี้ขยี้สุดแรง!

ตอนที่ 4 : ::MAD TUSSLE:: EPISODE 02 [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,791
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    16 ก.ค. 61










 EPISOD02





I’ve got thick skin and an elastic heart
But your blade it might be too sharp
I’m like a rubberband until you pull too hard
I may snap and I move fast
But you won’t see me fall apart
‘Cos I’ve got an elastic heart




เธอนี่มัน ยัยตัวร้ายชัดๆ เลยว่ะ!


คำพูดที่ไม่รู้ว่าด่าหรือชมดังมาจากปากของเขาคนนั้น เขาพาฉันมาหยุดยืนภายในห้องห้องหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายห้องทำงานแต่ก็กึ่งๆ ห้องนอนเช่นกัน เพราะมันมีเตียงใหญ่ๆ ตั้งอยู่มุมสุดของห้อง แสงสว่างจากไฟดวงเล็กๆ บนโต๊ะทำงานส่องกระทบมาทางเราสองคน ร่างสูงเดินไปกดเปิดสวิซไฟจนห้องทั้งห้องสว่างวาบขึ้น ฉันจึงมองเห็นเขาคนนั้นได้อย่างชัดเจน


“นี่นาย” ฉันชี้หน้าเขาด้วยความนิ่งอึ้ง คาดไม่ถึงว่าผู้ชายตรงหน้าจะกลายเป็นคนที่ฉันเพิ่งจะสาปส่งไปหมาดๆ


“อ้าวๆ อึ้งเลยดิ เห็นหน้าคนหล่อแค่นี้ถึงกับอึ้งเลย” ผู้ชายที่มั่นหน้าได้โล่ขนาดนี้ฉันเคยพบเจออยู่ไม่กี่คนหรอก และเขาคือหนึ่งในนั้น


ใช่แล้ว หมอนี่คือนับกาล ประธานบ้านแมดคนนั้นไง!


“ทำไม ทำไมถึงเป็นนายอ่ะ! นายมาอยู่นี่ได้ไง แล้ว


“นอนคุยกันไหม ถ้าจะถามเยอะขนาดนั้น”


ไอ้


ฉันงับปากที่กำลังรัวคำถามแล้วเปลี่ยนเป็นจิกตาใส่เขาแทน นับกาลใช้สายตาคมเข้มกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าฉันพลางจะกระตุกยิ้มมุมปาก


“สภาพเธอตอนนี้โคตรสยองเลยว่ะ เหมือนเพิ่งผ่านศึกครั้งใหญ่มาสามวันสามคืน” พอเขาพูดงั้น ฉันเลยก้มมองสารรูปตัวเองบ้าง


เออ จริงว่ะ


สภาพฉันโคตรเยินอ่ะ เสื้อผ้ายับยู่ยี่แถมแขนเสื้อยังขาดหวิ่งอีกต่างหาก ตามท่อนแขนและลำคอเต็มไปด้วยรอยจีดข่วนขึ้นสีแดงๆ ฉันค่อยๆ ยกมือขึ้นจับผมเผ้ากระเซอะกระเซิงให้เข้าที่เข้าทาง


ถามว่าตอนนี้ฉันกำลังรู้สึกอะไร ก็เฉยๆ นะ ชินแล้ว


“อ่ะนี่” ผ้าขนหนูสีขาวถูกยื่นมาตรงหน้า ฉันเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อแกมเจ้าเล่ห์อย่างไม่ไว้ใจ “อะไร ทำไมต้องมองด้วยสายตาแบบนั้นหะ ก็แค่เอาผ้ามาให้ไปล้างเนื้อล้างตัว”



“นู้น ห้องน้ำ ตามสบายเลย”


“ไม่จำเป็น ฉันจะกลับแล้ว” ฉันเดินเบี่ยงตัวหลบร่างสูงเพื่อจะออกจากห้อง แต่นับกาลเดินมาดักหน้าเอาไว้ แถมยังทำหน้าไม่สบอารมณ์ใส่ฉันด้วย “หลบไป”


“อะไรวะ ฉันช่วยเธอไว้นะเว้ย ไม่คิดจะขอบคุณกันสักคำแถมยังจะเดินหนีไปง่ายๆ แบบนี้เหรอวะ” นับกาลทวงบุญคุณ แล้วฉันต้องแคร์ไหม?


“ไม่ได้ขอ”


“เออ ฉันเสือกเองดิ” เขาชักสีหน้าใส่ ฉันโคตรไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรกันแน่


“งั้นฉันจะลงไปหาตำรวจเอง จบไหม?” ฉันตัดปัญหา รำคาญน่ะ


“ไม่จบ เพราะมันไม่มีตำรวจตั้งแต่แรกเว้ย” เขาดูหงุดหงิดกว่าเดิมอีก


“หมายความว่าไง ก็ฉันได้ยินเสียงคนตะโกนว่าตำรวจมา?”


“ฉันตะโกนเองแหละ เธอคิดว่าฉันจะโง่โทรตามตำรวจเข้ามาระงับเหตุวิวาทเผื่อให้ผับตัวเองถูกปิดหรือไงวะ”


ว่าไงนะ ผับตัวเอง?


“ที่นี่ผับนาย?” ฉันขมวดคิ้วถาม รู้สึกแสบแผลนิดๆ แต่พอทนไหว


“ใช่ เพิ่งรู้เหรอ? ห้องที่เธอยืนอยู่นี่มันห้องเจ้าของผับนะ ดูไม่ออกไง?” พอนับกาลพูดแบบนั้นฉันเลยหันไปมองรอบห้องอีกครั้ง


จริงสินะ ฉันถูกพาขึ้นมาชั้นสามของผับ ซึ่งมันเป็นที่ส่วนบุคคลเฉพาะเจ้าของผับเท่านั้นถึงจะขึ้นมาได้


“แล้วนายจะเอาไง จะจับตัวฉันส่งตำรวจเลยไหมล่ะ ข้อหาก่อความวุ่นวายในผับของนาย” ไม่ได้ประชดนะ แต่ถามเพราะต้องการจบประเด็นสักที


“ก็ไม่เอาไง แค่ทำตามที่สั่งก็พอ”


“อะไร?” ฉันเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนริมฝีปากหนาด้วยล่ะ สีหน้านับกาลโคตรไม่น่าไว้วางใจเลย ไม่รู้ทำไมฉันถึงดวงซวยซ้ำซ้อนขนาดนี้กันนะ! ทั้งโดนรุมตบ ทั้งโดนข่มขู่ ทั้งต้องมาเจอผู้ชายอย่างหมอนี่ช่วยเอาไว้ โคตรเฮงซวยจริงๆ!


“ไปล้างเนื้อล้างตัวซะ แล้วค่อยมาทำแผล”


“เพื่อ?”


“สั่งก็ทำ ไม่ต้องถามได้ป่ะ”


#Loading... 25%


บ้าบอสิ้นดี! คิดว่าฉันจะยอมทำตามงั้นเหรอ? ง่ายไปมั้ง!


ฉันหลุบตามองปลายเท้าอย่างใช้ความคิดเล็กน้อย พอเห็นว่านับกาลกำลังชะล่าใจฉันก็ยกสองมือขึ้นผลักเขาจนเซไปอีกทางก่อนจะรีบวิ่งมาทางประตู


หากทว่าวิ่งมาไม่กี่ก้าวก็ถูกมือหนาคว้าท่อนแขนเอาไว้ทัน เขาจับฉันพลิกตัวกลับมาแล้วดันจนแผ่นหลังแนบชิดกับบานประตู เสียงหอบหายใจของเราสองคนดังแข่งกันเบาๆ สองตาจับจ้องกันอย่างไม่มีใครยอมใคร


“คิดจะหนีจากฉันยังเร็วเกินไป ยัยดาวจอมฉาว”


“เลิกเรียกฉันด้วยชื่อทุเรศนั่นสักที!!


พลั่ก!


x!! มันเจ็บนะเว้ย!!” ฉันถ่องขาใส่ส่วนล่างของนับกาลเต็มแรง ตั้งใจว่าจะอาศัยจังหวะที่เขาเจ็บปวดเพื่อหนี ทว่าเขากลับไม่ยอมปล่อยมือจากฉันง่ายๆ แม้จะงอตัวจนหน้าดำหน้าแดงก็ตาม


“ปล่อยสิวะ! ไอ้บ้านับกาล!” ฉันเริ่มหยาบแล้วนะ โมโหมากแล้วด้วย!


“ฮึ่ย! ทำร้ายลูกรักฉันขนาดนี้เธอต้องชดใช้โว้ยยย!


“กรี๊ดดด! จะทำบ้าอะไร! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลยนะ!!” ฉันดีดดิ้นตัวเองอยู่บนไหล่ของร่างสูง นับกาลจับฉันพาดบนไหล่แล้วเดินไปทางเตียงนอนก่อนจะโยนฉันลงบนนั้นอย่างไม่ยั้งแรง ร่างฉันกระแทกกับที่นอนเต็มแรงรู้สึกจุกไปชั่วขณะ


“เล่นแรงนะยัยตัวร้าย! ฉันจะเอาคืนให้สาสมเลยคอยดู!” นับกาลทาบทับร่างกายสูงใหญ่ลงมา สีหน้าเขาแดงกร่ำไม่รู้ว่าแดงเพราะเจ็บหรือแดงเพราะโกรธกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือเขาเอาจริงชัวร์!


“อย่าคิดทำอะไรบ้าๆ นะนับกาล! เราไม่รู้จักกัน! และฉันก็เกลียดขี้หน้านายด้วย! เพราะงั้นอย่ามาทำชั่วๆ ใส่ให้ฉันเกลียดมากไปกว่านี้ได้ยินไหม!” ฉันรัวคำพูดออกมาตามสมองคิด สองมือพยายามปัดป้องร่างสูงให้ถอยห่างจากตัว แต่ทำได้ยากเย็นมากเพราะเขาไม่ยอมถอยไปง่ายๆ น่ะสิ!


“ฉันก็ไม่ได้พิศวาสเธอเลยสักนิด ก็แค่สงเคราะห์เพราะเห็นว่าโดนรุมตบหรอก ไม่คิดว่าเธอจะอกตัญญูขนาดนี้”


อกตัญญูงั้นเหรอ?


“แม่ฉันสอนเอาไว้ว่าใครที่มีบุญคุณกับเรา เราก็ควรจะตอบแทน แม่เธอไม่เคยสอนเหรอ?”


ฉันชะงักไปกับคำพูดของนับกาลด้วยความรู้สึกหน้าชาราวกับโดนตบ มันจี้ใจฉันจนพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าตัวเองควรทำหน้าแบบไหน ไม่รู้ว่าตอนนี้ควรทำอะไรต่อไป


“เงียบทำไมล่ะ ไม่ฤทธิ์มากต่อแล้วเหรอหะ?” เขากดฝ่ามือหนาลงบนข้อมือทั้งสองข้างของฉัน เขากักกั้นและคุกคามกันอย่างชัดเจน นับกาลเป็นผู้ชายคนแรกที่กล้าทำเรื่องบ้าๆ กับฉันได้ขนาดนี้


“ปล่อย” มีเพียงวลีสั้นๆ หลุดออกจากปากฉัน ตอนนี้ไม่ได้รู้สึกกลัว แต่อยากจะหลุดไปจากตรงนี้มาก


“ฉันช่วยเธอ แต่เธอทำร้ายฉัน? เธอควรจะชดใช้นะยัยดาวจอมฉาว”


“ชื่อฉันคือหยาดฟ้า ถ้าสมองนายมันเล็กมากจนจำชื่อฉันยาก ก็ไม่จำเป็นต้องเรียก!” ปกติฉันไม่เคยใส่ใจกับชื่อเรียกบ้าๆ พวกนี้หรอกนะ แต่ไม่รู้ทำไมพอมันออกมาจากปากของผู้ชายคนนี้ฉันกลับโกรธอย่างบอกไม่ถูก


“อ้อๆ หยาดฟ้า” นับกาลยิ้มมุมปากขณะเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงยียวน หน้าตาเขาก็กวนเบื้องล่างไม่ต่างกัน


“นายต้องการอะไร! ปล่อยฉันสักที!” ฉันพยายามยื้อข้อมือทั้งสองข้างแต่มันไร้ผลสิ้นดี นับกาลแรงเยอะเกินไป ฉันสู้อะไรเขาไม่ได้เลย!


“เรื่องง่ายๆ แค่นี้ต้องให้บอกเหรอ” ฉันเงียบเพราะเดาไม่ออกว่าเขาต้องการอะไร “เธอทำร้ายฉัน และฉันช่วยเธอเอาไว้?”


ฉันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมเข้ม แววตานั้นกำลังต้องการบางอย่างจากฉัน คำบางคำที่ฉันยากจะเอ่ยกับใครง่ายๆ


“ขอโทษ และขอบคุณ” นั่นไง ฉันคิดผิดซะที่ไหน นับกาลต้องการให้ฉันพูดสองคำนี้จริงๆ ด้วยสินะ “ด้วยน้ำเสียงหวานๆ น่าฟัง และเรียกฉันว่าเฮียกาล ทำได้ไหมล่ะ หยาดฟ้า”


“ฝันไปเถอะ!!


#Loading... 50%





ฉันพยายามกระทุ้งขาใส่ส่วนล่างเขาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้นับกาลรู้ทัน เขาเบี่ยงตัวหลบแล้วใช้มืออีกข้างกดขาทั้งสองข้างของฉันแนบกับที่นอนโดยใช้ขาของเขาทาบทับเอาไว้ กลายเป็นว่าตอนนี้ร่างกายเราสองคนสนิทแนบชิดกันแทบจะทุกส่วนแล้ว ซึ่งมันบัดซบมาก!


“เธอนี่มันโคตรอันตรายเลยว่ะ คิดว่าฉันจะยอมให้เธอทำร้ายลูกรักกันอีกรอบง่ายๆ เหรอวะ? ดูถูกคนอย่างนับกาลเกินไปแล้ว”


“จะ จะทำบ้าอะไร?! เอามือออกไปนะไอ้สารเลว!” ฉันก่นด่าเขาเสียงแข็ง สายตากร้าวจ้องลึกเพื่อกดดันให้เขาปล่อยมือออกจากปลายคางฉันซะ นับกาลแสยะยิ้มมุมปากไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรกับฉันเลย


“แหมๆ ทำแค่นี้ด่าฉันสารเลว นี่ถ้ามากกว่านี้คงไม่เหลือความเป็นคนเลยมั้ง” ทำไมเขาถึงกวนประสาทได้โล่ขนาดนี้นะ! คิดจะปั่นประสาทฉันไปถึงไหนกัน ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว!


“ก็ลองทำมากกว่านี้ดูสิ ได้เห็นดีกันแน่!” ฉันข่มใจขู่ แม้ตอนนี้จะหมดทางสู้แล้วก็ตาม


“หึๆ เธอท้าผิดคนแล้วหยาดฟ้า” นับกาลยื่นใบหน้าหล่อแสนร้ายเข้ามาใกล้พลางกระซิบ “พอดีฉันเป็นพวกชอบลองของซะด้วยสิ”


“อย่า อื้อ!


ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก ริมฝีปากหนาที่อยู่ใกล้เพียงปลายนิ้วเมื่อครู่ฉกวูบลงมาทาบทับริมฝีปากฉันด้วยความรวดเร็ว เขาดูดกลืนเสียงร้องของฉันไปจนหมด ฉันพยายามเม้มปากแน่นไม่ยอมให้ความน่าขยะแขยงแทรกผ่านเข้ามาง่ายๆ


หากทว่าความพยายามของฉันมันกลับสูญเปล่าเมื่อถูกปลายนิ้วดั่งคีมเหล็กบีบเคล้นปลายคางจนเจ็บระบมไปหมด สุดท้ายฉันก็พ่ายแพ้ต่อความเจ็บปวดและเผลอเปิดปากรับสัมผัสหยาบกระด้างของเขา


“อืม” เสียงครางคำรามต่ำเหมือนพึงพอใจที่ได้รุกล้ำเข้ามา เขาดูดดึงเรียวลิ้นอย่างไม่คิดจะหยุดพัก ความหยาบกระด้างในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลและร้อนแรงสลับกัน มันปั่นป่วนสมองและหัวใจฉันจนแทบจะมอดไหม้


แกเป็นบ้าอะไรไปหยาด ก็แค่จูบเลวๆ จากผู้ชายสารเลว อย่าอ่อนแอเด็ดขาด อย่านอนโง่ให้ผู้ชายมาข่มเหงกันง่ายๆ แบบนี้เด็ดขาด!


กึก!


“โอ้ย!” เสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้นพร้อมกับริมฝีปากเลวๆ ที่พละออกไป ฉันอาศัยจังหวะนั้นผลักนับกาลออกก่อนจะพลิกตัวลงจากเตียงด้วยความรวดเร็ว แม้สองมือจะสั่นไม่ต่างจากหัวใจ แต่ฉันก็พยายามข่มความหวาดหวั่นนั้นเอาไว้ให้ลึกที่สุด “เวรเอ้ย! เธอกัดลิ้นฉันเหรอวะ! เจ็บฉิบ!!


ใช่ อย่างที่เขาบอกนั่นแหละ เมื่อครู่ฉันฝังเขี้ยวลงบนลิ้นอันน่าขยะแขยงของนับกาลเอง ฉันกัดมันเต็มแรงโดยไม่ลังเลเลยล่ะ กลิ่นคาวเลือดยังคละคลุ้งอยู่ในปากฉันจนน่าสะอิดสะเอียน


“ฆ่านายได้ฉันคงทำไปแล้ว!


“เหอะ! งั้นเหรอ” นับกาลลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาใช้ปรายนิ้วเช็ดคราบเลือดตรงมุมปากตัวเองพลางแสยะยิ้มชั่วร้ายใส่ฉัน แววตาเขาเปลี่ยนไปราวกับคนละคน “รสชาติก็ไม่ได้แย่เหมือนนิสัยหนิ”


“สารเลว


“แหม ไม่มีใครด่าฉันแบบนี้นานแล้วแฮะ เจ็บจี๊ดหัวใจดีจริงๆ” นับกาลดูไม่สะทกสะท้านอะไรเลยสักนิด เขามันโรคจิตเกินจะเยียวยา!


“อย่าเข้ามานะ!


ฉันค่อยๆ ขยับตัวเดินไปทางประตูช้าๆ สายตาจ้องมองร่างสูงด้วยความหวาดระแวง นับกาลไม่ได้เดินตามฉัน เขาแค่ยืนนิ่งๆ ส่งยิ้มโรคจิตมาให้


เมื่อเดินมาถึงประตูฉันก็ไม่ลังเลที่จะเปิดมันออกแล้วรีบหนีทันที ตลอดทางที่เดินลงบันไดมาฉันถูกสายตาหลายคู่จับจ้องด้วยความสอดรู้สุดๆ ทั้งจากพนักงานและบรรดาลูกค้า อาจจะเพราะสภาพแย่ๆ ของฉันด้วยมั้ง สภาพยับเยินอย่างกับถูกรุมโทรมมาไม่มีผิด น่าสมเพชชะมัด!


 

หลังจากเดินออกมาจากผับนรกนั่นสำเร็จ ฉันก็โซซัดโซเซไปตามถนนท่ามกลางแสงไฟสลัว ตอนนี้มันดึกมากแล้วจึงหารถแท็กซี่ได้ยากมาก ฉันเลยตัดสินใจเดินมันไปเรื่อยๆ ด้วยสภาพน่าสมเพชนี่ต่อไป


ปรี้นๆ!


หากทว่าขณะที่ฉันกำลังเดินอยู่นั้น เสียงบีบแตรจากรถบิ๊กไบค์คันหนึ่งดังขึ้นจากฝั่งถนน ฉันหันไปหรี่ตามองก็พบกับร่างสูงในชุดหนัง เขาสวมหมวกกันน๊อคใบใหญ่ กระจกหมวกถูกเปิดขึ้นพร้อมกับดวงตาคมเข้มแสนเย็นชาจ้องมองมา


ให้ตาย เขามาทำอะไรแถวนี้เนี้ย!


#Loading...75%


หมวกกันน๊อคใบสีดำถูกยื่นมาให้ ฉันยืนมองมันชั่วครู่ก่อนจะเดินเข้าหาเขาแล้วรับมันมาสวม เขาไม่ได้พูดหรือถามอะไร มีเพียงแค่แววตานิ่งๆ จ้องมา พอสวมหมวกเสร็จฉันก็ก้าวขึ้นซ้อนท้ายรถเขา ร่างสูงโค้งตัวลงเล็กน้อยแล้วสตาร์ทเครื่อง


ความเร็วของรถที่กำลังทะยานฝ่านรกกำลังทำให้ฉันกลัว สองมือโอบกอดรอบเอวหนาแน่น ใบหน้าเอนลงซบไหล่เขาเพื่อหลบกระแสลมหนาวเย็นยามราตรี รถบิ๊กไบค์คันใหญ่แล่นได้ไม่นานก็ค่อยๆ ชะลอความเร็วและหยุดลงในที่สุด ฉันดึงตัวขึ้นและกวาดสายตามองรอบตัว


ถึงแล้วสินะ


” ฉันลงมายืนบนพื้นพร้อมกับถอดหมวกกันน๊อคส่งคืนเขา ร่างสูงวาดขาลงมายืนข้างกันแล้วถอดหมวกกันน๊อคออก เผยให้เห็นเส้นผมสีเทาควันบุหรี่ลอยเด่นท่ามกลางแสงสลัว ใบหน้าหล่อร้ายหันกลับมา ดวงตาคมเข้มแสนเย็นชาจ้องกันนิ่ง


“สภาพโคตรแย่” นั่นเป็นวลีแรกที่เขาเอ่ยกับฉัน มันสั้นๆ แต่โคตรเจ็บจี๊ดเลยล่ะ!


“ก็พอรู้” ฉันตอบกลับสั้นๆ เช่นกัน รอยยิ้มเยาะผุดขึ้นมุมปากเขา ฉันเขม่นตาใส่อย่างไม่ชอบใจก่อนจะหันหลังเดินเข้าบ้านโดยมีร่างสูงเดินตามมาติดๆ


“ไปฟัดกับใครมาอีกล่ะ”


“ไม่ตอบได้มะ เหนื่อย” ฉันกรอกตาขึ้นเซ็งๆ ขณะกดลิฟต์


อ้อ ฉันบอกไปหรือยังว่าฉันพักอยู่บ้าน FAIRY HOUSE น่ะ บ้านพักโซนวีไอพีของเหล่านักศึกษาจากมหาวิทยาลัย H เป็นบ้านหลังใหม่ที่ฉันเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ได้ไม่กี่วัน ก่อนหน้านี้ฉันอยู่อีกบ้านหนึ่งน่ะ แต่มีปัญหานิดหน่อยจึงย้ายออกมาอยู่ที่นี่แทน


“เอาที่สบายใจ”


ฉันเหลือบตามองผู้ชายร่างสูงข้างกายนิดๆ หมอนี่ชื่อ เพลิงศูรย์ เป็นเพื่อนคนเดียวที่ฉันมีอยู่ตอนนี้ ความจริงเราเคยเป็นเพื่อนกันสมัยมัธยมน่ะ มาห่างๆ กันไปตอนเข้ามหาวิทยาลัย และก็กลับมาสนิทกันอีกครั้งหลังจากฉันบังเอิญย้ายเข้ามาอยู่บ้านเดียวกับเขานี่แหละ


เพลิงศูรย์เป็นประธานบ้านที่นี่ ซึ่งถือว่าเป็นความโชคดีอย่างหนึ่งของฉันที่รู้จักกับเขา เพราะมันทำให้อะไรๆ หลายอย่างในบ้านราบรื่นไปหมด ไม่เหมือนกับตอนอยู่บ้านเก่าเลยสักนิด อยู่ที่นี่ฉันได้พบความสงบสุขอย่างแท้จริง


“ว่าแต่นายเถอะ ออกไปล่อนที่ไหนมาดึกๆ ดื่นๆ”


“ก็ไปเรื่อยๆ” เพลิงศูรย์ตอบเนือยๆ เหมือนไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่ ในสายตาคนอื่นมักจะมองว่าเขาเป็นคนอันตราย เย็นชา รังสีทำลายล้างสูง เพราะหมอนี่ไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใคร ไม่พูดมาก ไม่เรื่องเยอะ จึงไม่แปลกที่มีแต่คนหวาดเกรง หากทว่าสำหรับฉันเขาก็เป็นแค่ผู้ชายเนือยๆ คนหนึ่งที่แอบมีความตลกร้ายแฝงอยู่เท่านั้นเอง


ลิฟต์ขึ้นมาถึงชั้นห้าซึ่งเป็นชั้นห้องพักของฉันกับเขาที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกัน ฉันเดินมาหยุดยืนหน้าห้องและเตรียมจะไขประตู ทว่ากลับถูกมือหนาดึงแขนให้เดินตามไปหน้าประตูห้องของเขาแทน


“อะไรเนี้ย”


“มานี่ก่อน” เขาพูดแค่นั้นแล้วไขประตูเปิดเข้าไปโดยไม่วายลากฉันเข้าไปในห้องด้วย ก็ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่เคยเข้ามาในห้องเขาหรอกนะ แต่อยู่ๆ มาลากกันแบบนี้มันก็ต้องตกใจป่ะ


“มีอะไรอีกล่ะ ฉันอยากอาบน้ำจะแย่” ฉันนั่งลงบนโซฟาพลางกอดอกมองหน้าเพลิงศูรย์ เขาเดินไปแถวๆ ตู้เย็นแล้วหยิบกล่องพยาบาลเดินกลับมาวางบนโต๊ะตรงหน้าฉัน


“เอานี่ไปทำแผลด้วย”


“แค่นี้?” ฉันเลิกคิ้วถาม คือที่ลากมาเนี้ยแค่จะเอากล่องพยาบาลให้เนี้ยนะ? ไอ้เราก็นึกว่ามีอะไรสลักสำคัญซะอีก


“อือ ห้องเธอไม่มีไม่ใช่?”


เออจริง เพราะเพิ่งย้ายเข้ามาที่ห้องฉันเลยยังไม่มีกล่องพยาบาล


เห็นหรือยังว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด สำหรับฉันเขาเป็นคนที่โคตรเอาใจใส่สุดๆ อ่ะ ไม่เสียแรงที่เป็นเพื่อนกันมานานแฮะ


“ขอบใจ เดี๋ยวเอามาคืนแล้วกัน” ฉันหยิบกล่องมาถือแล้วลุกขึ้นยืนเพื่อจะกลับห้อง เพลิงศูรย์เดินตามหลังมาส่งก่อนจะผลักหัวฉันแรงๆ จนหน้าฉันแทบจะทิ่ม “ผลักทำไมเนี้ย!


“ทำตัวดีๆ หน่อย อย่าขยันมีเรื่องบ่อย โตแล้วอย่าทำให้ห่วงนัก”


“อะไร ฉันไม่เคยหาเรื่องใครก่อนนะ มีแต่ยัยพวกนั้นแหละที่ชอบมาหาเรื่องฉันน่ะ” ฉันหันกลับมาเถียงเสียงดัง


“ย้ายออกมาแล้วก็ให้มันจบๆ ไปสิ” และเขาก็เริ่มบ่นเป็นคนแก่อีกแล้ว เพลิงศูรย์ชอบเป็นแบบนี้เสมอ ตั้งแต่สมัยมัธยมแล้ว ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ ให้ตายสิ! นี่เพื่อนหรือพ่อคะเนี้ย!


“ก็มันไม่จบกับฉันนี่ จะให้ฉันทำไง” ฉันถอนหายใจแรงๆ พลางเสยผมไปด้านหลัง “ไม่คุยกับนายล่ะ ขี้บ่นชะมัด”


ฉันย่นหน้าใส่เพลิงศูรย์ก่อนจะหันหลังเดินกลับห้อง เมื่อกี้ฉันเห็นเขาทำหน้าเอือมๆ ใส่ฉันด้วยอ่ะ!


เหอะ! ฉันไม่ใช่ตัวปัญหาสักหน่อย คนอย่างหยาดฟ้าถึงจะแรงจะร้ายยังไงก็ไม่เคยหาเรื่องใครก่อนนะคะ!






TO BE CONTINUED


รักเรื่องนี้จิ้มเลย
v
v



TALK

เปิดตัวตัวละครสำคัญอีกหนึ่งคน 
สปอยว่าผู้ชายหล่อดาเมจแรงคนนี้คือพระเอกในเซ็ตแบดนะเออ
และค่อนข้างมีบทบาทสำคัญในเรื่องนี้เช่นกัน ติดตามกันต่อไปนะคะ >.,<
นี่คอมเม้นน้อยมากเลยนะ กระแสเงียบมากๆ เลย ไม่มีใครอ่านเลยเหรอ TT
ช่วยเม้นแสดงตัวกันหน่อยได้ไหมคะ พลีสสสสสส
เรื่องนี้แนวฮาๆ เกรียนๆ หื่นกรุบกริบ และบ้า!
ไม่หน่วงไม่มาม่าไม่ลำไยนะเออ อ่านได้ทุกเพศทุกวัยใสๆ (เหรอ?) 555
มาๆ กระตุ้นคอมเม้นกันหน่อยน้าา
ถ้าเม้นเยอะ กระแสดี ฟางจะมาอัพให้ทุกวันเลย
เปิดโอน MAD TUSSLE


ส่งลงทะเบียน(สิ่งตีพิมพ์)  400 บาท

กรอกฟอร์มสั่งซื้อ


ขั้นตอนการสั่งซื้อ
โอนเงินเข้ามาที่ ธนาคารกสิกรไทย 
เลขที่บัญชี :: 748-2-64181-9
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เซ็นทรัลพระราม 3 ประเภท :: ออมทรัพย์
*กรอกข้อมูลอย่างละเอียดทุกช่องนะคะ*
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอุดหนุนกันนะคะ
สั่งซื้อ E-Book เฮียนับกาลได้แล้วนะคะ
คุ้มสุด!! ฟินสุด!! หื่นสุด!!
     


ฟางสุ่มเลขคอมเม้นแจกหนังสือหลังหมดโควต้าอัพนะคะ
ทุกคอมเม้นมีสิทธิ์ได้หนังสือเด้ออออ
ยังไงก็ฝากหนุ่มๆ เซ็ต MAD ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะ
กดติดตามและคอมเม้นมาเยอะๆ เน้อ รักเฮียกาลต้องเม้นนะ

ทวีต หรือ แฮชแทกคุยกันได้นะคะ ><



________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,657 ความคิดเห็น

  1. #391 mint1131 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 10:34
    รักนางๆๆๆๆ..????
    #391
    0
  2. #368 fahnatee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 22:51
    อ่านค่ะ สนุกดีชอบ มีความคูล กวนๆ น่าหมั่นไส้นิดหน่อยผสมๆ กัน มันส์ดีค่ะ
    #368
    0
  3. #367 . SmeenZp . (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 16:36
    ติดตาม ><
    #367
    0
  4. #254 Biwtity (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 20:41
    นางเอกก็ร้าย พระเอกก็ใช่ย่อยย ชอบบ
    #254
    0
  5. #207 1991may (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 22:15
    งานดีอ่ะ>/////<
    #207
    0
  6. #178 PsirrRhn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 16:38
    เพลิงศูรย์หล่ออ่าาาาาา ชอบบบ
    #178
    0
  7. #175 Lamoodty (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 14:28
    เพลิงศูนย์หล่อมากกกกกกก
    #175
    0
  8. #167 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 08:05
    งุ้ยยยยยย เปลี่ยนพระเอกตอนนี้ทันมั้ยอ่ะ
    #167
    0
  9. #165 devilrecords (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 22:24
    เพลิงศูรย์ ขอเรียกเฮียเพลิงได้ไหม โอ๊ย....เห็นอิมเมจแล้วจะละลาย
    #165
    0
  10. #164 หว๋าย.... (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 21:33
    มีผู้ งานดี มาอีกแหละ...ชอบนะจะบอกให้..
    #164
    0
  11. #163 หน่อย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 20:49
    รอจ้าาาาาา
    #163
    0
  12. #162 devilrecords (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 13:34
    รออ่านอยู่ ใครกันนะผู้ชายคนนั้น
    #162
    0
  13. #161 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 07:50
    แรงใส่กันไม่ยั้งเลยคู่นี้
    #161
    0
  14. #160 เงา แสงอาทิตย์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 01:16
    รอออออออออชอบๆๆ
    #160
    0
  15. #159 Chattayamook (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 00:56
    รอต่อค้าา
    #159
    0
  16. #158 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 22:59
    มาอีแว้วววววววววว
    #158
    0
  17. #157 Bjzii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 20:56
    เมจเหมาะกับบทนับกาลมากเลย555555555 อ่านล้ะเห็นภาพ555
    #157
    0
  18. #156 หว๋าย.... (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 20:40
    #156
    0
  19. #155 mintnapawadee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 20:04
    ใครอ่ะะะะะ
    #155
    0
  20. #154 หว๋าย.... (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 19:56
    #154
    0
  21. #153 SaovaneeMada (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 16:14
    ร้ายอ่ะนับกาล
    #153
    0
  22. #152 katicknam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 15:58
    เจิมมมม
    #152
    0
  23. #151 Tan504 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 14:09
    เจิมมมมมมม
    #151
    0
  24. #150 Menajung09 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 12:35
    รอๆๆๆๆ
    #150
    0
  25. #149 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 23:13
    เก๊าชอบบบบบบบ มาเม้นต์ให้ทุกครั้งเลย
    #149
    0