[END]::MAD TUSSLE:: รักนี้ขยี้สุดแรง!

ตอนที่ 21 : ::MAD TUSSLE:: EPISODE 18 [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,181
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 209 ครั้ง
    23 พ.ค. 61



หนังสือพร้อมส่ง






 
EPISOD18





ในที่สุดฉันก็ต้องจำยอมให้นับกาลขับรถมาส่งที่หน้าบ้านแฟรี่จนได้ และทันทีที่รถแลมโบกินี่สีฟ้าที่คิดว่าทั้งมหาวิทยาลัยนี้คงมีแค่คันเดียวจอดสนิทเทียบหน้าทางเข้าบ้าน สายตานับสิบคู่จากทั่วทุกสารทิศก็พากันหันมองอย่างพร้อมจะตั้งเตาเผาเผือกกันเลยทีเดียว


“อ้าว ไม่ลงเหรอ หรือจะเปลี่ยนใจไปเที่ยวกับฉันต่อ?” นับกาลหันมาถามเมื่อเห็นว่าฉันไม่ยอมลงจากรถ


เอาจริงๆ ฉันไม่น่ายอมให้เขามาส่งเลยเหอะ ป่านนี้คนพวกนี้คงจะคิดกันไปไกลถึงไหนต่อไหนแล้วมั้ง ฉันกลับมาบ้านด้วยรถของนับกาลในตอนสายๆ ของวัน เดายังไงก็รู้ว่าเมื่อคืนฉันค้างที่ไหน


“บอกให้จอดหน้าปากซอยทำไมไม่จอดหะ โอ้ยฉันอยากจะบ้า! เห็นสายตาสอดรู้พวกนั้นแล้วฉันอยากจะตายจริงๆ” ฉันบ่นอย่างหัวเสีย เมื่อกี้ฉันบอกให้นับกาลจอดหน้าปากซอยแล้วนะ ฉันตั้งใจจะเดินเข้ามาเองแท้ๆ แต่หมอนี่มันบ้าไง! เผด็จการที่สุดในสามโลก!


“อ้อ ที่แท้ก็กลัวเป็นข่าวนี่เอง” ยังจะมาย้ำอีกนะตานี่! “เธอจะแคร์ทำไม เป็นข่าวกับฉันดีจะตาย อย่างน้อยๆ ฉันก็โสดนะ ไม่มีใครครหาว่าเธอแย่งแฟนชาวบ้านด้วย”


“มันใช่เหรอ? เมื่อคืนยัยพราวดาวยังประกาศกร้าวอยู่เลยว่านายเป็นแฟนเธอ” ฉันไม่น่าพูดถึงยัยนั่นเลย พอพูดถึงปุ๊บก็พาลให้นึกถึงเรื่องเมื่อคืนไปด้วย


“เห้ยไม่จริง! ฉันไม่เคยคบกับยัยนั่นสักหน่อย บอกแล้วไงว่านอนด้วยกันแค่ครั้งเดียวฉันไม่นับว่าแฟน”


“อ๋อเหรอ แล้วต้องกี่ครั้งละถึงจะนับ” ฉันหลุดปากประชดไปงั้นไม่ได้คิดไร


“อยากรู้ก็ต้องลองดูนะ สำหรับเธอฉันขออีกสักครั้งแล้วจะยอมเป็นแฟนเลย” แต่นับกาลกลับตอบจริงจังแถมยังทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ใส่อีกด้วย


วะ ว่าไงนะเขาหมายถึงเรื่องอะไรกันเนี้ย!


“นะ นายนี่มันทุเรศจริงๆ เลย! โรคจิตที่สุด!” ฉันด่าเขาทั้งที่หน้าร้อนไปหมด ทำไมจู่ๆ ฉันถึงมีปฏิกิริยากับนับกาลรุนแรงขนาดนี้กันนะ ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ! “แล้วใครอยากจะเป็นแฟนนายไม่ทราบ! เลิกมโน เลิกหลงตัวเองได้ละ!


ฉันเปิดประตูรถลงมายืนบนพื้นด้วยความรวดเร็ว ไม่อยากอยู่ใกล้เขาต่ออีกสักวินาทีเดียว มันร้อน มันหงุดหงิด มันอธิบายไม่ถูก!


“หน้าเธอแดงนะ สงสัยอากาศจะร้อน” นับกาลยังไม่วายกดกระจกด้านข้างคนขับลงเพื่อแซวฉัน ยิ่งทำให้ฉันโมโหเข้าไปใหญ่ สุดท้ายระบายอารมณ์ด้วยการใช้กระเป๋าฟาดรถหรูของเขาแรงๆ สองสามที


ปึกๆๆ


“เห้ย! ทำร้ายลูกรักฉันเลยเหรอ เขินแรงนะเธอเนี้ย!


“ถ้ายังไม่รีบไปฉันจะถอดส้นสูงกรีดเลยด้วย!


เอาจริงนะเว้ย! ไม่ได้ขู่!


“เห้ยๆ ไปแล้วคร้าบบบ โหดร้ายที่สุดอ่ะตัวเธอ”


แล้วลัมโบลูกรักนับกาลก็แล่นออกไป ฉันยืนมองตามรถเขาไปจนมันเลี้ยวเข้าจอดโรงรถสุดซอยซึ่งเป็นบริเวณเดียวกับบ้านแมดของเขา พอเห็นนับกาลเดินออกมาฉันก็รีบเบือนหน้าหนีแล้วหันหลังเตรียมจะเข้าบ้าน แต่ก็ยังไม่วายแอบชำเลืองมองเล็กน้อย หมอนั่นเหมือนจะเห็นว่าฉันมองอยู่เขาเลยโบกไม้โบกมือมาให้


บ้าจริง! ทำไมฉันต้องยืนมองเขาด้วยละเนี้ย!



 

[เมื่อคืนแกเป็นยังไงบ้างอ่ะหยาด ฉันติดต่อแกไม่ได้เลยนะ เป็นห่วงมากเลยรู้เปล่า] น้ำเสียงห่วงใยดังมาจากปลายสาย ฉันเปิดเครื่องหลังจากเสียบชาร์จโทรศัพท์ปุ๊บยัยนี่ก็โทรมาปั๊บเลย


“เมื่อคืนแบตหมดน่ะ ฉันเพิ่งมาเสียบชาร์จเอง แกโทรมาก็ดีแล้ว ยังไงวันนี้ฝากลาหยุดให้ด้วยนะ ฉันไม่สบายนิดหน่อย”


[วันนี้จะลาเหรอ ไม่สบายมากหรือเปล่า ให้ฉันเข้าไปหาไหม?]


“อื้อ ไม่เป็นไรๆ กินยาไปแล้ว นอนพักเดี๋ยวก็หาย” ฉันบอกปัด ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้จีน่ามานะ แต่สภาพฉันตอนนี้ยังไม่พร้อมจะเจอใครเลย ฉันอยากอยู่กับตัวเองสักพัก ร่างกายต้องการการพักผ่อนด้วย เราคุยกันต่อประมานสองสามนาทีก่อนวางสายกันไป


เพล้ง!


เสียงคล้ายแก้วแตกดังมาจากห้องฝั่งตรงข้ามก่อนจะตามมาด้วยเสียงโครมครามคล้ายของหล่น ฉันลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินมาเปิดประตูห้องเพื่อมองไปทางประตูฝั่งตรงข้ามด้วยความรู้สึกเป็นห่วงเล็กน้อย เพราะไม่แน่ใจว่าที่มาของเสียงนั้นดังมาจากห้องไหนกันแน่


ตึง!


คราวนี้ชัดเจนเลย เสียงมันดังมาจากห้องของเพลิงศูรย์นี่นา!




ปึงๆๆ


“เพลิง นายอยู่ในห้องหรือเปล่า?” ฉันทุบประตูเรียกเจ้าของห้องด้วยน้ำเสียงร้อนรนนิดๆ ความห่วงใยทำให้หลงลืมความห่างเหินเย็นชาก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น ฉันเรียกเขาสักพักขณะเสียงในห้องเงียบไปแล้วเช่นกัน พอลองหมุนลูกบิดก็พบว่ามันไม่ได้ล๊อค


แกร็ก


สิ่งแรกที่พบหลังจากเปิดประตูเข้าไปในห้องก็คือความมืด ฉันปิดประตูลงพร้อมหันกลับมาเผชิญกับความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศและความมืดจากการปิดผ้าม่านในห้อง


ขณะเดินเข้ามาเรื่อยๆ กลิ่นแอลกฮอล์แรงๆ ลอยคลุ้งไปทั่ว ฉันเดินมาถึงโซฟาซึ่งมีร่างสูงนอนคว่ำหน้าอยู่ แขนข้างหนึ่งห้อยลงบนพื้น ในมือถือขวดเหล้าเปล่าคาอยู่


“อ๊ะ” ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกเจ็บจี๊ดตรงฝ่าเท้า พอก้าวเท้าถอยหลังก็เจอกับเศษแก้วแตกกระจายเต็มพื้น โชคดีที่ฉันเหยียบไม่แรงมาก บาดแผลจึงไม่ลึกเท่าไหร่


เพลิงศูรย์เป็นบ้าอะไรไปเนี้ย จู่ๆ ทำไมถึงลุกขึ้นมาดื่มจนหมดสภาพแบบนี้นะ แถมยังทำลายข้าวของจนเละเทะไปหมดเลยด้วย ปกติเขาไม่เคยเมาหนักขนาดนี้นี่


ก่อนอื่นฉันต้องจัดการกับสภาพห้องเละๆ นี่ก่อน แล้วค่อยจัดการกับคนต่อ ฉันเดินไปหยิบไม้กวาดกับที่โกยมากวาดเศษแก้วจนหมด เก็บเศษกระป๋องเบียร์และขวดเหล้าที่วางเกลื่อนพื้นใส่ถังขยะจนเรียบร้อย จากนั้นเดินไปเปิดม่านเพื่อให้แสงตะวันส่องผ่านเข้ามาในห้อง แล้วหันกลับมาท้าวสะเอวมองร่างสูงบนโซฟาอีกครั้งพลางถอนหายใจ


ให้ตายสิวันนี้มันควรเป็นวันพักผ่อนของฉันนะ!


“เพลิง! ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ” ฉันเริ่มเขย่าตัวเขาแรงๆ เพลิงศูรย์มีปฏิกิริยาตอบรับเล็กน้อย เขาขยับใบหน้าหล่อๆ ขึ้นมาแต่ยังคงหลับตาเหมือนเดิม “ได้ยินฉันมั้ยเนี้ยเพลิง นายเป็นบ้าอะไรหะ ทำไมถึงดื่มหนักขนาดนี้?”


“อืมมม”


“อืมบ้าอืมบออะไรของนาย ลืมตาเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ฉันพยายามอย่างมากในการปลุกเขา และเมื่อมันไม่ได้ผล ฉันก็ลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำคว้ากระมังใบเล็กกับผ้าขนหนูชุบน้ำแล้วเดินกลับมานั่งลงบนโซฟาข้างๆ เขา ก่อนจะจัดการเช็ดหน้าเช็ดตาเรียกสติคนขี้เมาอีกรอบ “ลืมตาเลยนะ ตื่นเดี๋ยวนี้”


“อื้อ เย็น” เขาพึมพำพลางเบี่ยงหน้าหนีผ้าชุบน้ำเย็นในมือฉันไปอีกฝั่ง แต่มีหรือฉันจะยอมให้เขาหนีง่ายๆ ฉันคร่อมตัวตามไปเช็ดหน้าให้เขา มือหนาเริ่มยกขึ้นมาปัดออก


“ก็เย็นสิ ฉันปลุกนายอยู่นะ อ๊ะ!


พรึ่บ!


ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจ จู่ๆ เพลิงศูรย์พลิกตัวขึ้นมาแล้วคว้าแขนฉันให้ล้มลงไปนอนแทนที่เขาโดยมีร่างสูงคร่อมทับอีกที ดวงตาคมเข้มปรือขึ้นเหมือนยังไม่มีสติ ร่างกายเขาโงนเงนไปมาอย่างเห็นได้ชัด กลิ่นเหล้าแรงๆ เจืออยู่ในลมหายใจร้อนๆ ของเขา


“ทำบ้าอะไรของนาย! นี่ฉันเองนะ หยาดฟ้าไง นายมีสติหน่อยสิเพลิง” ฉันบอกพลางยกมือขึ้นตบแก้มเพลิงศูรย์เบาๆ เพื่อเรียกสติ ฉันไม่ได้กลัวหรือโกรธเขาหรอกนะที่เขาทำแบบนี้ เพราะรู้ว่าเขาเมามากและกำลังขาดสติ


“มาทำไม” ริมฝีปากหนาพึมพำไร้สติ เขาพยายามจะลืมตาแต่เหมือนเปลือกตามันหนักเกินไป “เกลียด เฮียไม่ใช่?”


เอาล่ะ ดูเหมือนเพลิงศูรย์จะคิดว่าฉันเป็นใครอีกคนสินะ เพราะเขาแทนตัวเองว่าเฮียซึ่งแน่นอนว่าไม่ได้ใช้กับฉัน และเธอคนนั้นคงจะเป็นสาเหตุของการเมาหนักในครั้งนี้ของเขาเช่นกัน


“นายนี่มันงี่เง่าจริงๆ ถ้าแคร์ยัยนั่นขนาดนี้แล้วทำไมไม่ไปบอกเธอตรงๆ ละ มานั่งซดเหล้าให้เมาเป็นหมาแบบนี้ทำไม” รู้ว่าบ่นไปตอนนี้เพลิงศูรย์ก็ไม่เข้าใจหรอกก็เล่นเมาจนขาดสติขนาดนี้นี่ แต่มันก็อดไม่ได้!


“หยาด” เสียงเรียกชื่อฉันหลุดออกมาจากปากของผู้ชายเหนือร่าง เขาลืมตาขึ้นมองฉันแล้ว สติคงเริ่มกลับมาแล้วสินะ ดวงตาคมเข้มเบิกกว้างนิดๆ เหมือนกำลังประมวลผลความคิดตัวเองอยู่


“ใช่ฉันเอง นายจะปล้ำฉันเหรอ?” ฉันถามหน้าตึงตั้งใจจะแกล้งเขาเล่น เพลิงศูรย์ขมวดคิ้วพลางส่ายหัวแรงๆ แต่ก็ยังไม่ถอยตัวออกไป


“ขอโทษ” เขาพูดแค่นั้นก่อนจะทิ้งน้ำหนักลงมาแล้วซบใบหน้าลงบนไหล่ฉัน เขากอดฉันไว้หลวมๆ มันไม่ได้อึดอัดและไม่ได้หนักอะไรเท่าไหร่ ฉันจึงปล่อยให้เขากอดอยู่อย่างนั้น


“เป็นอะไรเนี้ย เฮ้อ” ฉันยกมือขึ้นลูบผมสีควันบุหรี่เบาๆ เป็นเชิงปลอบโยนเพลิงศูรย์ เขากำลังต้องการที่พักใจสินะ ฉันไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อนเลย เพราะตลอดเวลาที่คบกันส่วนมากก็มีแต่ฉันที่ซบไหล่เขา คราวนี้สลับกันบ้างก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง


หากทว่า


ตุ๊บ!


เสียงวัตถุบางอย่างตกลงพื้นพร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนหน้าประตูห้อง ร่างบางในชุดสีดำกำลังยืนมองเราสองคนด้วยแววตาเจ็บปวด สีหน้าของเธอบ่งบอกอย่างชัดเจนว่ากำลังเข้าใจผิดขั้นรุนแรง


นับฝัน?


“ขอโทษ ที่เข้ามาขัดจังหวะ”


นับฝันพูดแค่นั้นก่อนจะหันหลังแล้ววิ่งหนีออกไป ฉันผลักไหล่เพลิงศูรย์ออกเพื่อจะลุกขึ้นแต่กลับถูกเขาล๊อคเอวเอาไว้ เขาไม่ยอมลุกไปจากตัวฉันเลย ทั้งที่เมื่อกี้เขาก็เห็นว่านับฝันกำลังเข้าใจพวกเราผิด


“ปล่อยสิเพลิง ยัยเด็กนั่นเข้าใจนายผิดแล้วนะ”


“ช่างสิ” เขาตอบกลับสั้นๆ น้ำเสียงเหมือนไม่สนใจ แต่ทำไมฟังแล้วเจ็บปวดแปลกๆ


“นี่ คิดดีแล้วใช่ไหม? ที่เมาหนักขนาดนี้ไม่ใช่เพราะเธอหรอกเหรอ?” ฉันถาม แต่ไร้ซึ่งคำตอบกลับมา เพลิงศูรย์ยังคงกอดฉันอยู่แบบนั้น และในเมื่อมันคือการตัดสินใจของเขาฉันก็จะไม่เข้าไปยุ่ง ให้เขาจัดการชีวิตของเขาเองแล้วกัน


“ขออยู่แบบนี้สักพักนะหยาด”


สิ่งนี้สินะ สิ่งที่คนอย่างฉันกับเพลิงศูรย์ควรจะมี ความอ่อนแอ


 



“เป็นยังไงล่ะ สร่างเมาบ้างหรือยัง”


นั่นเป็นคำถามแรกที่ฉันถามหลังจากเห็นเพลิงศูรย์เดินออกมาจากห้องนอน ฉันเป็นคนพาเขาเข้าไปนอนเองแหละ นี่ก็ผ่านไปหลายชั่วโมงจนถึงช่วงเย็นแล้ว อาการสร่างเมาน่าจะหายไปบ้างแล้วละมั้ง


“อือ ปวดหัวนิดหน่อย”


“งั้นมาดื่มนี่ก่อน ฉันเตรียมไว้ให้” ฉันยื่นเครื่องดื่มแก้แฮงค์ให้กับเขา เพลิงศูรย์รับไปเปิดดื่มก่อนจะหลุบตามองฉัน “อะไร? มองแบบนี้หมายความว่าไง?”


“เปล่า คิดว่าเธอกลับห้องไปแล้ว”


“อืม ก็กลับไปแล้วตอนนายหลับ แล้วเข้ามาใหม่เมื่อกี้” ฉันตอบก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ “ว่าแต่ พูดแบบนี้แสดงว่าจำเรื่องเมื่อเช้าได้?”


” เพลิงศูรย์บ่ายเบี่ยงไม่ตอบโดยการเดินเลี่ยงไปเปิดตู้เย็นดื่มน้ำ ฉันเดินตามจ้องหน้าเขาอย่างคาดคั้น


“แสดงว่านายไม่ได้เมาจนขาดสติใช่ไหมเพลิง?”


“ขอโทษ” น้ำเสียงเขาสำนึกผิดมาก แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นนะ ฉันไม่ได้โกรธเรื่องที่เขากอดฉัน แต่ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงปล่อยให้นับฝันเข้าใจผิดแบบนั้นมากกว่า


“ทำไมอ่ะ นายกับยัยเด็กนับฝันนั่นมีเรื่องอะไรกันเหรอ นายถึงเป็นบ้าได้ขนาดนี้” เพลิงศูรย์เดินหนีฉันอีกแล้ว เดี๋ยวนี้หมอนี่กล้าเมินใส่ฉันงั้นเหรอ? “ตอบมานะเพลิง ฉันควรจะรู้ไหมว่าทำไมต้องปล่อยให้นายนอนกอดซบไหล่แบบนั้นอ่ะ”


“ก็ไม่มีอะไร”


“เหอะ! ฉันไม่น่าสนใจนายเลย รู้งี้ไม่มองหน้าเหมือนเดิมซะก็ดี” ฉันเดินกลับมานั่งลงที่โซฟาเหมือนเดิม พอคิดย้อนกลับไปตอนที่ฉันไม่มองหน้าเขาก็อดไม่ได้ที่จะโกรธ คนอุตส่าห์เป็นห่วงแท้ๆ มันน่านัก


“มันไม่มีอะไรจริงๆ ฉันก็แค่ อยากจะหลุดพ้นออกมาจากความรู้สึกนั้น ก็เท่านั้น”


เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าๆ ของเพลิงศูรย์ยามพูดถึงนับฝัน ฉันก็เลิกเซ้าซี้ต่อ ไม่อยากถามจี้จุดไปมากกว่านี้ เพราะรู้ดีว่ามันรู้สึกยังไง


ปังๆๆ


เสียงประตูห้องดังขึ้นแทรกความเงียบระหว่างเรา เพลิงศูรย์เดินไปเปิดเพราะตัวเองเป็นเจ้าของห้อง หากทว่าทันทีที่ประตูห้องเปิดออก ร่างสูงของใครคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาพร้อมกับต่อยเขาจนเสียหลักถอยหลังมาหลายก้าว ฉันหลุดเสียงกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจก่อนจะวิ่งเข้าไปประคองเพลิงศูรย์ พอหันมองเจ้าของหมัดนั่นก็พบว่าเขาคือ นับกาล


สีหน้านับกาลตอนนี้เดือดดาลมาก แววตาวาวโรจน์มองปราดมาที่ฉันสลับกับเพลิงศูรย์มันยิ่งเพิ่มประกายไฟในดวงตาเขาเข้าไปอีก ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นบ้าอะไร แต่ที่แน่ๆ เขาจะทำแบบนี้ไม่ได้!


“นายเป็นบ้าอะไรเนี้ยนับกาล! จู่ๆ ก็เข้ามาต่อยคนอื่นเขาถึงในห้อง!


“เหอะ! เพราะอย่างนี้นี่เอง” เขากำหมัดแน่น แววตาอาฆาตจ้องเพลิงศูรย์ “เพราะเธออยู่กับมันนี่เอง ยัยฝันถึงได้เป็นแบบนั้น!


“อะไร พูดอะไรไม่รู้เรื่อง! เพลิง นายเจ็บไหม อ๊ะ!” แขนฉันถูกกระชากสุดแรงจนพละออกห่างจากเพลิงศูรย์ นับกาลบ้าไปแล้ว เขาใช้กำลังฉุดกระชากฉันให้ไปยืนด้านหลังเขา “ปล่อยนะนับกาล นายจะทำบ้าอะไร!


“มึงเหี้ยมากนะไอ้เพลิง! มึงทำลายชีวิตน้องกูมาแล้วครั้งหนึ่งไม่พอ มึงยังกลับมาทำลายอีกเป็นครั้งที่สอง! ต้องให้น้องกูตายต่อหน้ามึงเลยไหมมึงถึงจะพอใจ!


” ฉันพยายามแกะมือนับกาลออกขณะที่หูก็ฟังไปด้วย เพลิงศูรย์ยืนเงียบตั้งแต่โดนต่อยแล้ว ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทำไมเพลิงศูรย์ต้องยอมให้นับกาลทำร้ายทุกครั้งเลยนะ ทำไมเขาไม่ตอบโต้อะไรบ้าง ทั้งที่มันไม่ใช่นิสัยปกติของเขาเลย


“แล้วมึงจะเสียใจในสิ่งที่มึงทำวันนี้ ต่อไปนี้อย่ามายุ่งกับน้องกูอีก ความรับผิดชอบเหี้ยอะไรนั่นกูไม่เอา กูจะไม่ยอมให้คนเหี้ยๆ อย่างมึงทำร้ายน้องกูอีกแล้ว! จำใส่หัวมึงไว้!” นับกาลชี้หน้าอย่างเอาเรื่อง เขาดูดุดันน่ากลัวผิดไปจากเดิมมาก มือหนาที่จับข้อมือฉันบีบแน่นจนเจ็บร้าวไปหมด


“โอ้ย มันเจ็บนะ!


“เดี๋ยวเธอได้เจ็บกว่านี้แน่ มานี่!






นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน


เมื่อเช้านับกาลยังดีๆ กับฉันอยู่เลย ทำไมตอนนี้เขากลับกลายเป็นคนละคนไปแล้ว แถมยังฉุดกระชากฉันออกมาจากบ้าน บังคับฉันขึ้นรถท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของทุกคนอีกด้วย ทำไมเขาถึงทำกับฉันแบบนี้


“นายจะพาฉันไปไหนนับกาล?! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!


ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ ทิศทางที่รถแล่นผ่านมาก็เริ่มเข้าสู่ชานเมืองเรื่อยๆ เช่นกัน สังเกตจากบ้านเรือนตามสองข้างทางที่บางตาลงกลายเป็นป่าหญ้ารกทึบ นับกาลกำลังพาฉันออกนอกเมืองมาไกลจนฉันเริ่มกลัว เขาขับรถด้วยความเร็วระดับนรก แถมยังนิ่งเงียบมาตลอดทางจนฉันแทบจะบ้า


หลังจากนั่งเงียบๆ มาสักพัก ลัมโบกินี่คันหรูของเขาก็เลี้ยวเข้าจอดบริเวณริมชายหาดแห่งหนึ่ง ใช่แล้ว นับกาลพาฉันมาทะเล เขาคิดว่าตัวเองเป็นพระเอกซีรี่ย์หรือไงนะ เอะอะๆ ฉุดกระชากผู้หญิงมาทะเลแบบนี้เนี้ย


ปัง!


ดับเครื่องยนต์เสร็จเขาก็เปิดประตูลงจากรถไปโดยไม่พูดอะไรกับฉันสักคำ ร่างสูงจ้ำอ้าวลงบนชายหาด สุดท้ายฉันก็ต้องเปิดประตูลงจากรถเพื่อเดินตามเขาไปด้วย


“นายเป็นบ้าอะไรเนี้ย พาฉันมาที่นี่ทำไม ถ้าอยากมาทะเลนักทำไมไม่มาคนเดียวล่ะ” ฉันโวยวายตามปกตินิสัย นับกาลหันหน้ากลับมาจ้องกัน สายตาคมเข้มจริงจังไร้แววล้อเล่นอย่างเคย


“ทำไมถึงเลิกยุ่งกับมันไม่ได้วะ? แค่อย่ายุ่งกับมัน อย่าอยู่ใกล้มัน มันทำยากนักเหรอ?” นับกาลเปิดประเด็นแบบตรงๆ ไม่อ้อมค้อม แสดงว่าที่เขาโมโหเดือดดาลเป็นเพราะเรื่องนี้งั้นเหรอ?


“ทำไม่ยาก แต่ทำไม่ได้”


ในเมื่อเขาถามตรงๆ ฉันก็ตอบตรงๆ เหมือนกัน ร่างสูงเม้มปากขัดใจกับคำตอบฉัน เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้จนเกินพอดี


“ทำไม? ทำไมจะทำไม่ได้วะ เธอรักมันมากนักเหรอ?”


“ใช่! ฉันรักเขา



“แต่มันไม่ใช่รักแบบนั้น” ฉันพูดต่อประโยคให้จบ “เพลิงเป็นเพื่อนฉัน นายไม่เข้าใจหรือไง เราคบกันมาตั้งนาน อยู่ๆ จะให้ฉันเลิกคบเขา เลิกสนใจเขา ฉันทำไม่ได้หรอกนะ”


ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องมายืนอธิบายให้นับกาลฟังด้วย ทั้งที่ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยแคร์เขาเลยด้วยซ้ำ


“จะบอกว่าที่ทำทั้งหมดนั่นเพราะมันคือเพื่อน?”


“ใช่ เขาเป็นเพื่อนฉัน นายจะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ”


ไม่อยากพูดต่อแล้ว คนเราถ้ามันอคติต่อให้อธิบายมากแค่ไหนก็ไม่มีทางเข้าใจหรอก ฉันหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับมาที่รถแต่ถูกมือหนาคว้าแขนเอาไว้ พอหันกลับไปมองก็พบว่าแววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่ดูอ่อนลงไปเยอะ


“เธอไม่ได้คิดอะไรกับไอ้เวรนั่นจริงๆ ใช่ไหม” นับกาลถาม ฉันกรอกตาขึ้นฟ้าแบบเซ็งๆ “ฉันหมายถึงคิดแบบแฟนงี้”


“เพื่อนก็คือเพื่อน จบป่ะ?” ฉันสะบัดมือเขาออกพลางกอดอก สายตามองจิกผู้ชายตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง “แล้วที่ลากฉันมาไกลยันนี่ ก็เพื่อจะถามแค่นี้?”


“ก็เมื่อกี้มันหัวร้อน โมโหมาก คิดอะไรไม่ออกก็เลยขับพามาที่นี่แหละ” นับกาลตอบเสียงอ่อยๆ เหมือนเขาจะกลับเข้าโหมดปกติแล้วนะ


“ถ้างั้นกลับได้แล้วใช่ป่ะ วันนี้ฉันยังไม่ได้พักเลยนะ ให้ตายสิ” ฉันรวบผมไปด้านหลังพลางบ่นเบาๆ ตาก็มองแรงใส่คนนิสัยเสียไปด้วย หากทว่าพูดยังไม่ทันขาดคำ หยดน้ำเย็นๆ ก็ร่วงหล่นจากท้องฟ้าทันที


ซ่า


“เวรเอ้ยย ฝนตกอะไรตอนนี้เนี้ย รีบขึ้นรถเร็ว”


นับกาลคว้ามือฉันไปจับก่อนพากันวิ่งกลับขึ้นรถด้วยสภาพเปียกปอน ฉันสะบัดน้ำออกจากผมตัวเองลวกๆ พอก้มมองชุดตัวเองก็แทบจะกรีดร้องออกมา ฉันลืมไปเลยว่าตัวเองกำลังสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขาสั้นอยู่ ซึ่งพอมันเปียกน้ำจากผ้าบางๆ เลยมองทะลุจนเห็นบราเซียไปด้วย


พรึ่บ


“เวรเอ๊ย! แต่งตัวอะไรของเธอวะเนี้ย เอาเสื้อฉันไปคลุมก่อนไป” เขาถอดเสื้อตัวเองโยนใส่ฉัน ขณะที่ตัวเองสวมแค่เสื้อกล้ามบางๆ ซับในเท่านั้น สีหน้านับกาลหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด แต่เดี๋ยวนะ นี่มันไม่ใช่ความผิดฉันป่ะ!


“ฉันใส่แบบนี้อยู่บ้านเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วป่ะ เพราะนายนั่นแหละที่ลากฉันออกมาไม่ดูตาม้าตาเรือ!


“เออๆ ฉันขอโทษก็ได้ แล้วนี่จะเอาไง ท่าทางเหมือนพายุจะเข้าหนัก ขับกลับตอนนี้คงอันตรายน่าดู งั้นเดี๋ยวแวะหาบ้านพักแถวนี้ก่อนแล้วกันนะ” เขาพูดเองเออเองโดยไม่ถามความคิดเห็นฉันสักคำ ถามฉันบ้างไหมว่าอยากจะพักค้างคืนกับเขาหรือเปล่าน่ะ!


“ฉันไม่ค้างที่นี่นะ”


“แค่คืนเดียวน่า ขับกลับตอนนี้ไม่ไหวหรอก ฮัดชิ้ว! เนี้ยๆ หวัดกินฉันแล้วเห็นไหม เธอจะใจร้ายใจดำบังคับให้ฉันขับรถกลับหรือไง”


ไม่พูดเปล่าแต่ยังจามให้ดูอีกด้วย กลัวฉันไม่เชื่อมั้งว่าเป็นหวัดจริงๆ น่ะ อี๋! น่าเกลียดชะมัด!


“โอ้ยลำไย! นายนี่มันตัวปัญหาชัดๆ เลย!!


#TO BE CONTINUED

รักกันจริงต้องไม่เงานะคะ

รักเรื่องนี้จิ้มเลย


TALK
แหมๆๆ เค้าปรับความเข้าใจกันแล้วจ้าา มีความอ้อนเมียด้วยนะเฮีย อิๆ
ไม่รู้ว่าบรรยากาศต่อจากนี้มันจะฟรุ้งฟริ้งขึ้นมาหรือเปล่า รอฟินไปด้วยกันน้าา
อ่านแล้วคอมเม้นกันด้วยเด้อ ใกล้จะหมดโควต้าอัพแล้วด้วยนะ
ไม่อยากให้หยุดอัพช่วยกันเม้นหน่อยน้าาา

สั่งซื้อ MAD TUSSLE


ส่งลงทะเบียน  400 บาท

กรอกฟอร์มสั่งซื้อ


ขั้นตอนการสั่งซื้อ
โอนเงินเข้ามาที่ ธนาคารกสิกรไทย 
เลขที่บัญชี :: 748-2-64181-9
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เซ็นทรัลพระราม 3 ประเภท :: ออมทรัพย์
*กรอกข้อมูลอย่างละเอียดทุกช่องนะคะ*
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอุดหนุนกันนะคะ

สั่งซื้อ E-Book เฮียนับกาลได้แล้วนะคะ
คุ้มสุด!! ฟินสุด!! หื่นสุด!!
     
ฟางสุ่มเลขคอมเม้นแจกหนังสือหลังหมดโควต้าอัพนะคะ
ทุกคอมเม้นมีสิทธิ์ได้หนังสือเด้ออออ
ยังไงก็ฝากหนุ่มๆ เซ็ต MAD ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะ
กดติดตามและคอมเม้นมาเยอะๆ เน้อ รักเฮียกาลต้องเม้นนะ

ทวีต หรือ แฮชแทกคุยกันได้นะคะ ><


________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 209 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,657 ความคิดเห็น

  1. #1552 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 00:03
    55555ตัวปัญหาจิงๆๆๆๆ
    #1,552
    0
  2. #1534 pooryn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 03:15

    เ ดีเเล้วล่ะที่หยาดบอกไปเเบบนั้น อิเฮียจะได้ตาสว่าง

    #1,534
    0
  3. #1524 jramm_ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 07:44
    น่ารัก55555
    #1,524
    0
  4. #1523 pinnkuu (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 10:11
    ไรทมาต่อเร็วๆน้าาา
    #1,523
    0
  5. #1522 pinnkuu (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 10:10
    หรือนางจะฟังแค่คนนี้ อิอิ
    #1,522
    0
  6. #1521 pinnkuu (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 10:10
    ดูนับกาลฟังมากขึ้นน้าาาา
    #1,521
    0
  7. #1520 pinnkuu (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 10:10
    เค้าคุยกันดีเอ่าะะะะ
    #1,520
    0
  8. #1519 BBeatrizXX (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 05:55
    นึกว่าจะมีดราม่าร้องไห้น้ำตาแตก ฮือออ แบบนี้แหละดีแล้วววว
    #1,519
    0
  9. #1518 แค่คนเลว (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 00:25
    ตายแล้วววว ผู้หญิงลำไยนับกาล5555555
    #1,518
    0
  10. วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 23:04
    จามซะมีพิรุธเลยนะคะคุณ
    #1,517
    0
  11. #1516 ผู้เห็นพื่อน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 19:58
    เพลาๆเรื่องหัวร้อนบ้างนะเฮีย
    #1,516
    0
  12. #1515 kanokradaparima (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 19:28
    ตลอดอ่ะเฮีย หัวร้อนจริงๆ เลย
    #1,515
    0
  13. #1514 CoCoNuT_Mapraw (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 18:24
    ง้อออออออ
    #1,514
    0
  14. วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 18:04

    หายหัวร้อนได้แล้วสินะเฮียกาล

    #1,513
    0
  15. #1512 dsnfdskjfpodsl (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 17:46
    น่ารักกกกกกกก
    #1,512
    0
  16. #1511 pinnkuu (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 16:28
    รอน้าาาา มาไวๆๆๆน้าค้าาาา
    #1,511
    0
  17. #1510 pinnkuu (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 16:28
    หยาดฟ้าาา เธอคิดดีแล้วใช่ไหมมมม
    #1,510
    0
  18. #1509 pinnkuu (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 16:28
    โอ้ยๆๆๆ รอน้าาาา
    #1,509
    0
  19. วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 17:45

    รออออออออ

    #1,508
    0
  20. วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 17:45

    รออออออออ

    #1,507
    0
  21. วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 17:45

    รออออออออ

    #1,506
    0
  22. #1505 แค่คนเลว (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 01:55
    อย่าทำน้องงงงงงง~
    #1,505
    0
  23. #1504 BalanceNonglak (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 13:44
    อยากต่อจังงงงง
    #1,504
    0
  24. #1503 DaRinn-ni (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 22:09

    ใจเย้นนนนนนนนน!!

    #1,503
    0
  25. #1502 pooryn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 09:59

    อ้าวเฮีย นุ้งหยาดของอิชุ้นผิดอะไรรรร

    #1,502
    0