[END]::MAD TUSSLE:: รักนี้ขยี้สุดแรง!

ตอนที่ 2 : ::MAD TUSSLE:: PROLOGUE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,310
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    15 ก.ค. 61


    
    


















 PROLOGUE


 



ตุบ!


ฝีเท้าหนักๆ กระทบกับพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบจนเกิดเสียงดังก้องไปทั่วบริเวณหลังบ้านแห่งหนึ่ง ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกหวาดหวั่นแล่นเข้าสู่หัวใจส่งผ่านให้ร่างกายหนาวๆ ร้อนๆ ในทันที ใบหน้าสวยเฉียบ ดวงตาเฉี่ยวคมสอดส่องรอบตัวอย่างระแวดระวังราวกับคนกำลังทำความผิด และในจังหวะที่เรียวขาเพรียวยาวกำลังจะก้าวเดิน จู่ๆ ก็ต้องชะงักเพราะ...


อ๊บอบ!


กรี๊อุ๊บ!


สัตว์ประหลาด!!


หญิงสาวอุทานลั่นในใจ สองเท้าถอยหลังชิดพนัง มือบางตะครุบริมฝีปากตัวเองด้วยความรวดเร็ว ดวงตาคมสวยจับจ้องไปทางสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำตัวโตๆ ที่เธอแยกไม่ออกว่ามันคือกบ คางคก หรืออึ่งอ่างกันแน่ แต่ที่แน่ๆ ไม่ว่ามันจะเป็นสัตว์ตัวไหนหรือชื่อว่าอะไร เธอก็ไม่ปลาบปลื้มมันทั้งนั้นแหละ!


กึกๆๆ


เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมร่างบางสอดแทรกเข้ามาภายในบ้าน เธอพ่นลมหายใจออกมาทันทีที่ประตูปิดลง สองตากวาดมองไปรอบห้องครัวแสนมืดสลัว มันบ้ามากกับการแอบเข้าบ้านคนอื่นโดยไม่ขออนุญาตแบบนี้ แต่จะให้ทำอย่างไรได้ล่ะในเมื่อนี่มันเป็นคำสั่งที่เธอจำเป็นต้องทำตามซะด้วย


ให้ตายสิ ทำไมฉันต้องมาทำเรื่องบ้าๆ พวกนี้ด้วยนะ!มือบางล้วงหยิบซองสีดำในกระเป๋าขึ้นมาเปิดอ่านอีกรอบ ภายในมีตัวหนังสือเล็กๆ เขียนระบุไว้อย่างชัดเจน


และมันคือภารกิจในการรับน้องเข้าบ้านใหม่นั่นเอง!


“MAD HOUSE ชั้นห้า ห้องกลาง…” เสียงหวานทวนคำสั่งในกระดาษเบาๆ สองเท้าค่อยๆ ย่องขึ้นบันไดช้าๆ พยายามเดินให้เกิดเสียงน้อยที่สุด ความจริงที่นี่มีลิฟต์นะ แต่เธอเลือกใช้บันไดเพราะเป็นทางที่ไร้ผู้คนมากที่สุดในเวลาแบบนี้


อย่าลืมสิว่าเธอแอบเข้ามาในบ้านหลังนี้นะ จะให้ทำตัวเอิกเริกมันก็กระไรอยู่


ที่นี่คือ MAD HOUSE บ้านที่รวบรวมพวกนักศึกษาบ้าๆ เอาไว้มากมาย เป็นหนึ่งในบ้านพักนักศึกษาของมหาวิทยาลัย H (ย่อมาจาก Hell ชื่อไม่เป็นมงคลที่สุด) สถาบันการศึกษาอันดับต้นๆ ของประเทศ และเป็นสถาบันเดียวที่มีนักศึกษาพักอาศัยอยู่ภายในมหาวิทยาลัยเยอะที่สุด


มหาวิทยาลัย H เป็นมหาวิทยาลัยแบบปิด ไม่เปิดรับนักศึกษาแบบไป-กลับ เพราะนักศึกษาที่นี่ทุกคนต้องพักอาศัยอยู่ภายในมหาวิทยาลัยตามนโยบายของผู้อำนวยการคนปัจจุบัน ซึ่งทางมหาวิทยาลัยได้มีการจัดบ้านพักต่างๆ เอาไว้รองรับนักศึกษาอย่างเป็นสัดส่วน โดยแบ่งเป็นโซนต่างๆ ตามระดับตั้งแต่วีไอพีไปจนถึงโลว์คาส ในแต่ละโซนจะมีบ้านพักทั้งหมดเก้าหลัง บ้านพักหนึ่งหลังมีทั้งหมดห้าชั้น รวมแล้วสี่สิบห้องพัก


แน่นอนว่า MAD HOUSE คือหนึ่งในบ้านพักระดับวีไอพีซึ่งตั้งอยู่ในโซน A


อ่าถึงแล้ว


โถงทางเดินปรากฏขึ้นสู่สายตาหญิงสาว เหงื่อเม็ดเล็กถูกปาดออกจากข้างแก้ม ต้องเดินขึ้นบันไดถึงห้าชั้น ไม่มีอะไรที่จะสลายไขมันได้ดีเท่ากับเวลานี้อีกแล้ว ทำไมมันถึงเหนื่อยได้ขนาดนี้กันนะ! หลังจากตีโพยตีพายกับตัวเองในใจ กระดาษในมือถูกยกขึ้นมาอ่านทวนอีกรอบ


ห้องกลางอย่างนั้นเหรอ


ดวงตาสวยคมเฉี่ยวตวัดขึ้นมองทางเดินตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะสบถออกมาเบาๆ


บ้าเอ๊ยแล้วห้องหมอนั่นมันฝั่งซ้ายหรือขวาละเนี้ย!

 



ตัดมาทางด้านชายหนุ่มรูปงามนามเพราะคนหนึ่ง เขากำลังนั่งกระดิกเท้าอยู่บนเตียงนอนอย่างสบายอกสบายใจ ดวงตาคมเข้มแสนมีเสน่ห์จับจ้องบานประตูห้องนอนราวกับกำลังรอคอยใครสักคนอยู่ ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มนิดๆ เมื่อนึกถึงความสนุกบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นภายในห้องนี้


อย่างที่หลายคนพอจะทราบว่าวันนี้เป็นวันแรกในการเข้าบ้านพักของนักศึกษาทุกคน และแน่นอนว่าบ้านแต่ละหลังจะต้องมีน้องใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาอาศัยเป็นครั้งแรก ซึ่งทุกปีการศึกษาจะมีการรับน้องด้วยการมอบภารกิจต่างๆ ให้กับน้องใหม่ ยึดถือเป็นประเพณีประจำในแต่ละบ้าน โดยน้องใหม่จะต้องทำภารกิจให้สำเร็จภายในหนึ่งคืนหลังจากได้รับซองภารกิจ


และภารกิจที่ยอดนิยมที่สุดของบ้านทุกหลังก็คือการชิงของสำคัญของประธานบ้านนั่นเอง!


ด้วยเหตุผลทั้งหมดทั้งมวลทำให้ชายหนุ่มผู้รั้งตำแหน่งประธานบ้านค่อนข้างมั่นอกมั่นใจว่ายังไงซะ คืนนี้จะต้องมีสาวน้อยน่ารักแอบย่องเข้ามาในห้องเขาอย่างแน่นอน และเขาก็เตรียมพร้อมต้อนรับเธออย่างเต็มที่เลยทีเดียว


แกร๊ก


เสียงประตูลูกบิดจากประตูห้องส่งผลให้ชายหนุ่มดีดตัวลงนอนบนเตียงขนาดคิงไซส์โดยอัตโนมัติ ผ้านวมผืนหนาถูกดึงขึ้นมาปกปิดร่างกายซึ่งเปลือยท่อนบนโชว์ซิคแพคอันแข็งแกร่งของตัวเอง เขาแกล้งหลับอย่างแนบเนียนพลางแอบลืมตาขึ้นมองร่างเล็กของใครบางคนที่กำลังย่องเข้ามาภายในห้องท่ามกลางความมืดมิด


ทางด้านหญิงสาวผู้ใจกล้าบ้าบิ่นที่กำลังแอบย่องเบาเข้ามาในห้องนอนของผู้ชายนั้น หัวใจดวงน้อยเต้นรัวอย่างลุ้นระทึก ดวงตาหวานเหลือบมองร่างสูงบนเตียงที่นอนห่มโปงอยู่เป็นระยะ เธอกลัวเหลือเกินว่าเขาจะตื่นขึ้นมาเจอ เพราะฉะนั้นต้องรีบทำภารกิจให้เสร็จเร็วๆ จะได้ออกจากที่นี่สักที


กระดาษแผ่นสีดำถูกหยิบขึ้นมาอ่านทวนเป็นรอบที่สาม ใจความในกระดาษคือคำสั่งสุดบ้าจากประธานประจำบ้านของเธอ เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องมาทำภารกิจบ้าๆ พวกนี้ด้วย ทั้งที่ตัวเองไม่ใช่เด็กเฟรชชี่ปีหนึ่งเสียหน่อย เธออยู่ปีสามแล้วนะ! แค่ย้ายบ้านพักใหม่เท่านั้นเอง ไม่เห็นต้องมาโดนรับน้องอะไรพวกนี้เลย


แล้วภารกิจที่เธอต้องทำคือการลอบเข้ามายืมของใช้บางอย่างจากผู้ชายห้องนี้ ของสิ่งนั้นก็คือ...


บ๊อกเซอร์!!


หญิงสาวถอนหายใจแรงๆ อย่างนึกสมเพชตัวเอง เธอเสยผมสีดำเป็นลอนสวยไปด้านหลังพลางเก็บกระดาษภารกิจลงกระเป๋า ริมฝีปากสีสวยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงตรงหน้าตู้เสื้อผ้าแล้วค่อยๆ ดึงลิ้นชักล่างสุดออกมาช้าๆ


เธอมั่นใจล้านเปอร์เซนต์ว่าของที่เธอต้องการมันอยู่ในนี้แน่นอน!


…….


ทันทีที่ลิ้นชักเปิดออก บ๊อกเซอร์ที่เธอต้องการปรากฏตรงหน้าจริงๆ แต่สิ่งที่ทำให้สาวสวยหุ่นดี ดีกรีดาวคณะอย่างเธอถึงกับสตั้นไปหลายวินาทีนั่นก็คือลวดลายของบ๊อกเซอร์ทั้งหมดในลิ้นชักนั่น


โอ้วพระเจ้า! บ๊อกเซอร์ลายโดราเอม่อน!!


เฮ้ยเธอ! จะขโมยกางเกงในฉันเหรอวะนั่น?”


กรี๊ด!


ร่างบางสะดุ้งตกใจกับเสียงทักจากด้านหลังจนเผลอกรี๊ดออกมาดังลั่น เธอเสียหลักนั่งลงบนพื้นโดยที่ยังไม่ได้หันหน้ากลับไปหาต้นเสียง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจ้าของเสียงนั่นเป็นใครถ้าไม่ใช่เจ้าของห้องและเจ้าของบ๊อกเซอร์ลายโดราเอม่อนสุดแสนจะรสนิยมเห่ยนี่ด้วย


จะกรี๊ดทำไมเนี้ย อยากให้คนในบ้านแห่กันมารุมกินโต๊ะเธอหรือไง


ชายหนุ่มผู้ถูกกล่าวหาว่ารสนิยมเห่ยใช้นิ้วเขี่ยหูตัวเองเป็นเชิงรำคาญ เขาหลุบตามองร่างบางท่ามกลางความมืดสลัวในห้องอย่างหยั่งเชิง ยิ่งเห็นเธอเอาแต่นั่งหันหลังให้เขาก็ยิ่งอยากจะแกล้ง ริมฝีปากหนาเหยียดยิ้มนึกสนุกก่อนจะย่อตัวลงนั่งย่องๆ ด้านข้าง แล้วใช้มือสะกิดไหล่มนเบาๆ


นี่เธอ หันมาหน่อยซิ ฉันอยากเห็นหน้าผู้หญิงโรคจิตที่แอบเข้ามาขโมยกางเกงในผู้ชายถึงในห้องจัง ขอดูหน้าหน่อยซิ


นะ นี่! ฉันไม่ใช่โรคจิตนะ! ฉันแค่เข้ามาทำภารกิจเฉยๆ ภารกิจน่ะภารกิจ! เข้าใจป่ะ?!”


เมื่อถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้หญิงโรคจิต หญิงสาวจึงไม่ทนอีกต่อไป เธอหันขวับกลับมาแว้ดใส่เขาเสียงดัง ไม่สนใจแล้วว่าใครจะแห่กันมาบ้าง ช่างหัวสิ! เธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ก็แค่ทำภารกิจที่เป็นธรรมเนียมสืบต่อกันมาเท่านั้น


เรื่องนี้เธอไม่ผิด! ถ้าจะผิดก็ผิดตรงที่เธอเข้ามาผิดห้อง!


เดี๋ยวนะ ฉันว่าฉันคุ้นหน้าเธอนะ นี่เธอไม่ใช่เด็กเฟรชชี่ปีหนึ่งหรอกเหรอ?”


เจ้าของห้องชี้ถามอย่างไร้มรรยาท คนถูกถามเม้มปากนิดๆ พลางลุกขึ้นยืน เธอหลุบตามองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า รู้สึกหน้าร้อนเห่อนิดๆ เมื่อสังเกตเห็นว่าผู้ชายตรงหน้ากำลังยืนเปลือยท่อนบนอวดซิคแพคอันแข็งแกร่ง ท่อนล่างสวมเพียงบ๊อกเซอร์ลายโดราเอม่อนแสนจะไร้รสนิยมเหมือนกับอีกหลายๆ ตัวในลิ้นชักของเขา เธอเบะปากทันทีแล้วตวัดดวงตาคมสวยขึ้นจ้องใบหน้าหล่ออีกครั้ง


ถึงหน้าจะหล่อ หุ่นจะแซ่บแค่ไหน แต่บ๊อกเซอร์ลายโดราเอม่อนนี่มันไม่ช่วยเลยนะ...


เสียใจด้วยที่ฉันไม่ใช่เด็กปีหนึ่ง และฉันก็ไม่คุ้นหน้านายเลยสักนิด เพราะฉะนั้นถอยออกไปซะเธอผลักร่างสูงให้หลบทาง แต่มีหรือที่เขาจะยอมทำตามเธอง่ายๆ มือหนาคว้าข้อมือเล็กอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคมเข้มจ้องลึกสู้กับดวงตาสวยราวกับมีประกายไฟบางอย่างเชื่อมกันอย่างไรอย่างนั้น


อ้อพอได้มองหน้าเธอชัดๆ ฉันคิดว่าฉันจำเธอได้แล้วนะริมฝีปากหนายกยิ้มขณะดึงร่างบางให้หันมาเผชิญหน้ากันตรงๆ เขาไล่ต้อนคนตัวเล็กกว่าให้ถอยหลังเข้าหาเตียงนอนช้าๆอดีตดาวคณะจอมฉาว สาวสวยที่ชอบแย่งแฟนชาวบ้านจนข่าวคาวดังกระฉ่อนไปทั่วมหาลัย...


“...”


เธอสินะหยาดฟ้า


ความเงียบปกคลุมภายในห้องไปชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองดังสลับกันแผ่วๆ นับว่าเป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่ได้พบหน้ากันจริงจังแบบนี้


และใช่... เธอคนนี้คือ หยาดฟ้า อดีตดาวคณะศิลปกรรม สาวสวยเสน่ห์แรงที่มักมีข่าวคราวเรื่องผู้ชายอยู่เสมอ และพวกผู้ชายที่ตกเป็นข่าวกับเธอนั้นส่วนมากจะเป็นคนที่มีเจ้าของแล้วทุกราย


ในความเป็นจริงเธอเองก็รู้จักผู้ชายคนนี้พอสมควรเช่นกัน เขาคือ นับกาล หนุ่มหล่อจอมร้ายกาจจากคณะวิศวะฯ เขาเป็นประธานบ้าน MAD HOUSE แห่งนี้ และยังเป็นหนึ่งในลูกท่านหลานเธอของผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยอีกด้วย


แน่นอนเธอรู้ว่าเขาเป็นใคร เรียนปีไหน และนิสัยยังไง เพียงแต่ไม่อยากยอมรับก็เท่านั้น เธอจึงเลือกที่จะโกหกเพื่อตัดปัญหาให้มันจบๆ ไปซะ


ถ้าใช่แล้วจะทำไม? ฉันจะเป็นใครทำไมต้องสน?”


หึ ปกติก็ไม่เคยสนหรอก เพราะฉันชอบของสดๆ ไม่ค่อยชอบของคาวๆ สักเท่าไหร่น่ะนะคำตอบแสนกวนประสาทของนับกาลทำให้ร่างบางกำหมัดแน่น รู้สึกหน้าชาขึ้นมาทันที ถึงเธอจะเคยได้ยินสมยานามต่างๆ นานาเกี่ยวกับตัวเองมาเยอะ แต่ไม่เคยมีใครมาพูดใส่เธอตรงๆ แบบนี้สักครั้ง


หมอนี่มันกล้ามาก!


อ้อ อย่างนั้นเหรอริมฝีปากบางบิดยิ้มนิดๆ ดวงตาสวยดุจ้องกลับอย่างไม่ยอมแพ้ก็อย่างว่าล่ะนะ พวกสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำก็มักชอบกินแต่ของสดๆ อยู่แล้วนี่


ที่พูดนี่จระเข้ใช่ป่ะคำถามกึ่งกวนประสาทของเขาทำให้หยาดฟ้ากรีดยิ้มนิดๆ ทำไงดีเขาเล่นถามกลับแบบนี้มันก็เข้าทางเธอน่ะสิ


ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงนะ เพียงแต่มันตัวเล็กกว่ามาก…”


“...”


เหี้ยน่ะ รู้จักไหม?”


นี่เธอ! มากไปแล้วนะเว้ย! กล้าด่าฉันเหี้ยเลยเหรอ?!”


นับกาลถึงกับเลือดขึ้นหน้า ไม่คิดว่าจะถูกเธอตอกกลับได้เจ็บแสบถึงทรวงขนาดนี้ เขาเชื่อแล้วว่าเรื่องที่เคยได้ยินมาเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้มันคือเรื่องจริง


ปากร้าย หน้าสวย นิสัยแย่ และนมใหญ่มาก เออมันจริง!


หมดเวลาคุยเล่นกับนายแล้ว ถอยไป ฉันจะกลับ


หยาดฟ้าออกแรงผลักร่างสูงอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ตอนนี้มันสุ่มเสี่ยงเกินไป เธอกำลังยืนอยู่ในห้องของผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องเสือผู้หญิงตัวพ่ออย่างนับกาล ถึงเธอจะไม่กลัว แต่เธอก็ไม่ชอบ โดยเฉพาะผู้ชายคนนี้ด้วยแล้ว เธอยิ่งรังเกียจเข้าไปใหญ่


หมับ!


คิดว่าด่าฉันแล้ว เธอจะได้เดินออกไปง่ายๆ หรือไง? ง่ายไปมั้ง


มือหนาคว้าข้อมือเล็กอีกรอบ คราวนี้เขากดแรงมากกว่าเดิม ใบหน้าสวยเบ้น้อยๆ ด้วยความเจ็บแต่ก็ยังฝืนอย่างไม่ยอมแพ้ เธอตัดสินใจบิดข้อมือออกสุดแรงจนหลุดแล้วพลิกตัวลงบนเตียงเพื่อหนีมาอีกฝั่ง


คิดว่าทำตัวถ่อยๆ ใส่ แล้วฉันจะยอมนายง่ายๆ หรือไง? ง่ายไปมั้งเธอตอกกลับขณะทรงตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มใส่นับกาลที่ยืนมองด้วยสายตาทึ่งๆ โดยมีเตียงนอนของเขาคั่นกลาง การพลิกตัวอันแสนว่องไวของเธอเมื่อครู่สร้างความประหลาดใจให้กับชายหนุ่มเจ้าของห้องเป็นอย่างมาก


เห้ย! เธอทำได้ไงวะ? อย่างกับ CIA มาเองเลยว่ะ


งั้นเหรอ งั้นต่อไปนี้ก็ช่วยใส่ฉายาใหม่ให้ฉันเพิ่มด้วยนะ นอกจากไอ้ฉายาเวรๆ พวกนั้นน่ะ ฉันไปล่ะหยาดฟ้ายกมือขึ้นโบกพลางฉีกยิ้มเย็นๆ ให้ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเปิดประตูห้อง ทว่าทันทีที่มือบางสัมผัสลูกบิดก็ถูกมือหนาของใครอีกคนคว้าเอาไว้ด้วยความรวดเร็วนะ นาย!


คิดว่าตัวเองทำได้คนเดียวหรือไง ระดับฉันน่ะยิ่งกว่า 007 อีกนะ


คำพูดโอ้อวดชวนเบะปากใส่ของนับกาลไม่ได้ทำให้เธอตกใจเท่ากับระยะห่างที่มันใกล้จนเกินพอดีของเขา และเพราะกลัวว่าอะไรๆ ของเขามันจะทิ่มแทงสะโพกของเธอมากไปกว่านี้ หยาดฟ้าจึงตัดสินใจหันกลับมาผลักร่างสูงให้ออกห่างจากตัวเองแทน แผ่นหลังของเธอแนบชิดกับบานประตู สองตาจิกใส่ผู้ชายตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ


เข้ามาใกล้เกินไปแล้วนะ เราไม่รู้จักกัน และไม่จำเป็นจะต้องรู้จักด้วย เพราะฉะนั้นไม่ต้องพูดเยอะ แค่ปล่อยให้ฉันออกไปก็พอ


เหอะ ว่าฉันพูดเยอะ เธอนั่นแหละที่พูดไม่หยุด แล้วอีกอย่างหนึ่งนะ เธอลืมไปหรือเปล่าว่าเข้ามาในห้องนี้เพราะอะไร? ต้องทำภารกิจไม่ใช่?” นับกาลพูดพลางจับจ้องใบหน้าสวยด้วยความสนอกสนใจ ปกติเขาไม่เคยสนใจเรื่องของเธอเลยนะ เขาคิดว่าสำหรับผู้หญิงคนนี้นอกจากหน้าสวยกับหุ่นดีแล้ว อย่างอื่นคงจะหาดีไม่ค่อยได้ ก็เธอเล่นมีข่าวไปทั่ว แถมยังเรื่องที่ชอบมั่วกับพวกที่มีเมียแล้วนั่นอีก เขาไม่ค่อยพิสมัยผู้หญิงประเภทนี้สักเท่าไหร่น่ะ


ฉันเข้ามาที่นี่เพื่อทำภารกิจน่ะใช่ แต่ไม่ใช่ห้องนี้


หะ เธอว่าไงนะ? จะบอกว่าเธอเข้าผิดห้องเหรอวะ


ใช่หยาดฟ้าตอบหน้าตาย สีหน้าไม่ได้ยินดียินร้ายสักนิด ก็เธอเข้าห้องผิดจริงๆ นี่ และเธอก็รู้ได้ทันทีที่เห็นหน้าเขาด้วย


ได้ไงวะ? นี่มันห้องของประธานบ้านเลยนะ ปีที่ผ่านๆ มาก็มีแต่ภารกิจเข้าห้องประธานนี่หว่า นี่เธอคิดจะเล่นแหง่อะไรกับฉันอีกล่ะนับกาลบ่นด้วยความเสียเซลฟ์นิดๆ เขามั่นใจมากว่าปีนี้จะต้องมีสาวๆ มาทำภารกิจห้องเขาแน่ๆ และถึงแม้ว่าสาวคนนั้นจะไม่ใช่เด็กเฟรชชี่วัยกระเตาะ แต่ก็เป็นถึงสาวสวยสุดเอ็กซ์เซ็กซ์แตกของมหาวิทยาลัยเลยนะ เรื่องอะไรจะปล่อยเหยื่อไปง่ายๆ ล่ะ อุตสาห์เดินเข้ามาถ้ำเสือขนาดนี้แล้ว


ซองภารกิจสีดำถูกชูขึ้นตรงหน้าชายหนุ่มผมสีควันบุหรี่ เขาคว้ามันมาเปิดอ่าน ทำให้ร่างบางอาศัยจังหวะนั้นผลักแผงอกเขาให้ถอยหลังหนีสำเร็จ เธอพลิกตัวกลับมาเปิดประตูห้องด้วยความรวดเร็วแล้ววิ่งออกมาด้านนอก นับกาลรีบตามหลังออกมาเช่นกันก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นว่าร่างบางกำลังหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องของใครอีกคน


อย่าบอกนะว่าภารกิจของเธอคือห้องไอ้…”


ก๊อกๆๆ


คำถามของนับกาลถูกหยุดไว้ด้วยเสียงเคาะประตู คราวนี้หยาดฟ้าเลือกที่จะเคาะเรียกตรงๆ โดยไม่แอบย่องเข้าไปอีกแล้ว เพราะกลัวว่าจะเกิดความผิดพลาดเหมือนเมื่อครู่ขึ้นมาอีก เคาะเรียกแบบนี้นี่แหละง่ายดี


กริ๊ก


เพียงเวลาไม่นานหลังจากเสียงเคาะดังขึ้น ประตูห้องฝั่งตรงข้ามกับนับกาลก็ค่อยๆ เปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มเจ้าของห้องที่สภาพไม่ต่างจากนับกาลเลยสักนิด เขาสวมเพียงบ๊อกเซอร์ตัวเดียวเช่นกัน แต่มันดูดีกว่าตรงที่บ๊อกเซอร์ของเขาเป็นสีพื้นธรรมดาเท่านั้น


อ้าว หยาดฟ้า เกิดอะไรขึ้น? เธอไม่ได้อยู่บ้านนี้ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมมาอยู่หน้าห้องเฮียตอนดึกดื่นแบบนี้ล่ะเนี้ยเจ้าของห้องหน้าตี๋เอ่ยทักสาวสวยหน้าห้องตัวเองอย่างเป็นกันเอง เขามองผ่านด้านหลังเธอไปก็พบกับเพื่อนสนิทตัวเองกำลังยืนมองมาทางนี้เช่นกันมึงก็ด้วยไอ้กาล มีเรื่องอะไรกันดึกๆ วะ


ช่างเรื่องนั้นก่อนเถอะเฮีย ช่วยเข้าไปหยิบบ๊อกเซอร์ของเฮียที่ซักแล้วมาให้หน่อยสิหญิงสาวเพียงคนเดียวพูดขึ้นอย่างตัดความรำคาญ ไม่อยากอธิบายอะไรยืดเยื้อเพราะอยากจะรีบทำภารกิจให้มันจบๆ ไป


บ๊อกเซอร์เฮีย?”


เจบี เจ้าของห้องหน้าตี๋ยืนชี้หน้าตัวเองด้วยความงุนงง ตาตี๋ๆ ของเขาหรี่เล็กยิ่งกว่าเดิมอีก เขารู้จักกับหยาดฟ้าเพราะเธอเป็นน้องรหัสของเขา แถมยังเป็นน้องรหัสที่ไม่ค่อยทำตัวเป็นภาระสักเท่าไหร่ด้วย


ใช่ ภารกิจฉันคือการมาเอาบ๊อกเซอร์ของรองประธานบ้าน MAD HOUSE น่ะสิ!


งะ งั้นเหรอ โอเคๆ รอแป๊ปนึง


เมื่อเห็นว่าสาวสวยน้องรหัสอย่างหยาดฟ้าเริ่มหงุดหงิดและหน้าบึ้งตึงขึ้นมา เจบีจึงรีบเดินกลับเข้าไปในห้องตัวเองทันที ทิ้งให้ประธานบ้านอย่างนับกาลยืนกำซองภารกิจสีดำในมือแน่นด้วยความรู้สึกเสียหน้า


นี่จะบอกว่าภารกิจของเธอคือการมาชิงบ๊อกเซอร์ของรองประธานบ้านอย่างเจบีอย่างนั้นน่ะเหรอ? เป็นไปได้ยังไงกันแบบนี้มันหยามเขาเกินไปแล้วนะเว้ย!


แม้ภายในใจจะฉุนเฉียวจนอยากจะอาละวาดออกมาสักแค่ไหน แต่เขาก็ยังอดทนเพื่อรักษาภาพลักษณ์ประธานบ้านที่เหลือน้อยของตัวเองเอาไว้ จนกระทั่งเจบีเดินออกมายืนหน้าประตูอีกครั้งพร้อมกับยื่นบ๊อกเซอร์สีดำให้กับหยาดฟ้า เธอรับมันมาถืออย่างไม่ค่อยเต็มใจจะจับหนัก ใบหน้าสวยเบ้น้อยๆ โดยไม่เก็บอาการ


นี่ซักหรือยังเนี้ย


ซักแล้วสิ เฮียไม่ซกมกถึงขนาดเอาของใส่แล้วมาให้เธอหรอกน่า


ใครจะไปรู้ล่ะเธอเบะปากหน่อยๆ ขณะยัดบ๊อกเซอร์สีดำลงกระเป๋าสะพายโดยไม่ลืมเงยหน้าขึ้นมองพี่รหัสตัวเองอีกครั้งขอบใจแล้วกันนะเฮีย ไว้ฉันจะเลี้ยงข้าว


อืมๆ ไม่เป็นไร ว่าแต่ทำไมถึงบังเอิญได้ภารกิจมาชิงของเฮียล่ะเจบีถามในสิ่งที่นับกาลก็สงสัย และเหมือนทั้งสองจะลืมไปแล้วว่ามีเขายืนอยู่ด้วยอีกคน เขาเลยได้โอกาสยืนฟังพี่น้องรหัสคุยกันเงียบๆ


ไม่ได้บังเอิญหรอก ความจริงภารกิจมันต้องชิงของประธานบ้าน แต่ฉันขอเปลี่ยนเองแหละ


หะ จริงดิ? เธอมีสิทธิ์อะไรถึงขอเปลี่ยนวะ?!” นับกาลถลาออกมายิงคำถามทันที หยาดฟ้าละสายตาจากพี่รหัสไปมองเขาด้วยความรำคาญ เธอคิดว่าเขาเข้าห้องไปแล้วเสียอีก ไม่รู้จะยืนอยู่เพื่อใคร?


ข้อแรกคือฉันไม่ใช่เด็กปีหนึ่ง ข้อสองคือฉันไม่เต็มใจจะทำภารกิจบ้าๆ นี่สักนิด แต่มันจำเป็นต้องทำ และข้อสุดท้ายเพราะฉันไม่รู้จักนาย ฉันเลยขอเปลี่ยนเป็นพี่รหัสตัวเองแทน เก็ทยัง??” เธอรัวคำตอบด้วยสีหน้าบึ้งตึง เจบียืนมองคนทั้งคู่นิ่งๆ ไม่คิดจะเข้าไปยุ่งอะไร เพราะอีกคนก็เพื่อนซี้ อีกคนก็น้องรหัส งานนี้เขาขอเป็นคนกลางละกัน


ไม่เก็ทอ่ะ เธอโกงนี่หว่า เธอต้องชิงของจากฉันสิวะ ทำงี้ได้ไง


นี่นาย อายุเท่าไหร่เนี้ยถามจริง อนุบาลเหรอถึงได้ทำตัวงอแงเป็นเด็กโดนแย่งของเล่นแบบนี้


ไม่เกี่ยวกับอายุเว้ย เธอทำผิดกฎนี่หว่า ประธานบ้านเธอก็ด้วย นี่เธออยู่บ้านไหนวะเนี้ย?”


FAIRY HOUSE


“เหอะ! ไอ้เพลิงศูรย์ ไอ้เวรนั่น…”


ช่างเหอะ จะผิดกฎอะไรก็ช่าง ใครสนล่ะ ฉันได้ของมาแล้วตามที่ตกลงไว้ ถือว่าจบภารกิจหยาดฟ้ารีบตัดบทอย่างรำคาญ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความไปหาประธานบ้านตัวเองเพื่อให้เขาส่งคนมารอรับ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าตามเดิม แต่ถูกมือหนาของนับกาลคว้ามันไปกดด้วยความรวดเร็วเห้ยทำไร! เอาโทรศัพท์ฉันคืนมานะ!


Rrr…


เสียงเรียกเข้าดังมาจากในห้องของนับกาล ริมฝีปากหนายกยิ้มกวนประสาทก่อนจะยัดโทรศัพท์คืนให้เธอเหมือนเดิม หยาดฟ้าอ้าปากค้างพลางชี้หน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว


หมอนี่มันเกินไปแล้วนะ กวนประสาทเกินไปแล้ว!


ทำบ้าอะไร?! มุกขอเบอร์โง่ๆ หรือไง?”


คิดว่าฉันพิศวาสเธอขนาดนั้นเลย?”


ไม่พิศวาสแล้วเอาเบอร์ไปทำไม? ไปลบเลยนะ! ไปเอาโทรศัพท์นายมาเดี๋ยวนี้เลย!เธอชี้นิ้วเข้าไปในห้องของเขาเป็นเชิงสั่ง ซึ่งปกติแล้วไม่เคยมีใครกล้าทำนอกจากแม่ของเขาได้ยินไหมนับกาล ไปเอาโทรศัพท์นายมาสิ!


หึ ไหนว่าเธอไม่รู้จักฉันไง แล้วทำไมรู้ชื่อ?”


ร่างบางชะงักไปเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าตัวเองเผลอเรียกชื่อเขาออกไป ยิ่งเห็นรอยยิ้มกวนประสาทบนในหน้าหล่อๆ ของเขา เธอก็ยิ่งอารมณ์เสียจนอยากจะเดินหนีไปให้พ้นๆ หยาดฟ้าพยายามเก็บอารมณ์เดือดดาลของตัวเองลงแล้วหันกลับมาหาเจบีอีกครั้ง ปกติเธอเป็นคนที่ควบคุมอารมณ์ได้ดีนะ ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงได้ศีลแตกแบบนี้


ฉันกลับก่อนนะเฮีย ขอบใจมากสำหรับบ๊อกเซอร์


อืม กลับบ้านดีๆ ล่ะ ต้องให้ไปส่งไหม?” เจบีถามด้วยความเป็นห่วง ถึงแม้ว่าบ้านของเขาและเธอจะอยู่ในโซนเดียวกัน แต่ MAD HOUSE นั้นตั้งอยู่สุดซอยเลย ในขณะที่ FAIRY HOUSE ตั้งอยู่ปากซอยซึ่งค่อนข้างไกลกันพอสมควร


ไม่จำเป็นน่ะ มีคนมารอรับแล้ว ฉันไปนะ


เธอโบกมือลาพี่รหัสตัวเองเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวเดินออกมา จังหวะนั้นดวงตาคมสวยเหลือบไปเห็นว่าผู้ชายร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีเทาควันบุหรี่ยังคงยืนเสนอหน้าอยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับไปไหนจึงอดไม่ได้ที่จะแขวะเสียหน่อย เธอหยุดยืนตรงหน้าเขา สองตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมเข้ม ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มร้ายๆ ขณะเอ่ยกระซิบ


อ้อ ฉันลืมบอกนายไปอย่างหนึ่งนะนับกาล...


“...”


รสนิยมนายมันเห่ยมาก!



TO BE CONTINUED





รสนิยมเห่ย เห่ย เห่ย (เสียงเอคโค่ในใจเฮียกาล 5555)
เปิดปฐมบทมาได้วุ่นวายพอสมควรเลย พระนางปากร้ายกันทั้งคู่
งานนี้คงจะไฝว้กันน่าดูเลยเชียว ไม่มีใครยอมใครแน่นอน
ศึกครั้งนี้ยังอีกยาวไกล ใครอยู่พรรคไหน ทีมไหน ติด # ตามกันไว้เลยนะ
อ่านจบแล้วอย่าลืมคอมเม้นซัพพอร์ตกันด้วยนะคะ
ถ้ากระแสดีฟางจะมาอัพเพิ่มให้อีกเรื่อยๆ ช่วยกระตุ้นกันหน่อยเน้อ
พักนี้รีดเดอร์เงียบกันมากเลย แสดงตัวกันหน่อยค่าาา


รักเรื่องนี้จิ้มเลย
v
v

TALK
ยังไงก็ฝากหนุ่มๆ เซ็ต MAD ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะ
กดติดตามและคอมเม้นมาเยอะๆ เน้อ รักเฮียกาลต้องเม้นนะ


ทวีต หรือ แฮชแทกคุยกันได้นะคะ ><



_____________________________________________________________________

::MAD SET::


::FAMILY SET::

  

________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,657 ความคิดเห็น

  1. #515 BloOdyRoSe 22 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 09:39
    ชอบบบบบบบบบบบบ
    #515
    0
  2. #305 fahnatee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 18:42
    แซ่บค่ะชอบ เวลาทะเลาะกันมันส์เลยเพราะเขาทันกัน 5555
    #305
    0
  3. #252 Biwtity (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 20:09
    ถ้าเฮียจะชอบโดเรม่อนขนาดนั้นนนน ยอมใจ
    #252
    0
  4. #205 1991may (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 21:25
    แค่เริ่มเรื่องก็โดนแล้วอ่ะโดเรม่อนน้อย5555555
    #205
    0
  5. #204 1991may (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 21:22
    แค่เริ่มเรื่องก็โดนแล้วอ่ะโดเรม่อนน้อย5555555
    #204
    0
  6. #94 Puechsing (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 10:46
    ลายโดเรมอน
    #94
    0
  7. #83 boomconw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 23:41
    เฮียใส่ลายโดเรม่อนน่าร้ากกกกเก๊าเลิฟฟฟ
    #83
    0
  8. #80 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 16:25
    เห่ยมากเฮียยย
    #80
    0
  9. #75 fahpsk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 17:38
    5555 เฮียกาลใส่บ๊อกเซอร์โดเรม่อน
    #75
    0
  10. #51 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 13:10
    รออออออออออ
    #51
    0
  11. #50 Gulf Gulf (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 16:54
    รอออออออ
    #50
    0
  12. #49 Menajung09 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 07:53
    อยากอ่านคะ

    #49
    0
  13. #48 choaon63 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 22:18
    ,ดุเดือดอ่ะ คู่นี้ 55555 เมจแจ็ค โดนทำร้ายตลอด 555+
    #48
    0
  14. #47 When (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 13:36
    5555 สงสารเฮียกาล
    #47
    0
  15. #45 Linlij (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 14:45
    โดเรม่อน!!?? =_= เห่ย...เห่ย...เห่ย...เห่ย...555 น่าสงสารรรรรรร ต่อเร็วๆนะฮ๊าบบบบบ ^3^
    #45
    0
  16. #44 Pvl6ic (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 23:02
    นับกาลสไตล์สายสีฟ้า 55555
    #44
    0
  17. #43 Jutharut Jaisutti (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 21:01
    ปากร้ายกันทั้งคู่ ไม่มีใครยอมใครเลย555
    #43
    0
  18. #42 nisakhaow (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 16:20
    ขอเป็นคนรับซองไปทำเองได้ป่าว!??!?!? ร
    นอกใจนับกาลแป๊ปปปปป..
    #42
    0
  19. #41 methaya2531 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 15:14
    รอๆๆ นะคะ ชอบมากๆ
    #41
    0
  20. #40 Kim Hunbin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 15:13
    หยาดฟ้าสุดยอดมาก นับกาลก็แบบ เห่ยจริงๆ โดเรม่อนหรอ? เอิ่มม.. รีบมาต่อเร็วๆนะคะ
    #40
    0
  21. #39 มอสมี่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 14:42
    ชอบบบบบบ
    #39
    0
  22. #38 Panda Somsuen (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 14:19
    เริ่ดมากกกกก
    #38
    0