[END]::MAD TUSSLE:: รักนี้ขยี้สุดแรง!

ตอนที่ 17 : ::MAD TUSSLE:: EPISODE 14 [100 Per.] CUT+NC

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,572
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    7 เม.ย. 61




เปิดโอน #นับกาล แล้วค่ะ!!



ราคา 400 บาท







 EPISOD14


Cause if you want to keep me
You gotta gotta gotta gotta got to love me harder 
And if you really need me
You gotta gotta gotta gotta got to love me


ช่วงเวลานี้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขาดใจตาย ร่างกายของฉันกำลังถูกคนสารเลวบีบขย้ำอย่างไร้ความปราณี เสียงร้องห้ามในคราแรกเริ่มอ่อนแรงลง ไม่ใช่ว่ามันเคลิบเคลิ้มตาม แต่เพราะมันหมดเรี่ยวแรงจะต่อต้านเขาอีกต่อไป


วันนี้ฉันเดินสายงานตั้งแต่เช้าจนถึงค่ำ ฉันอดหลับอดนอนเพื่อหาเงินมาให้ป้านารา ฉันใช้พลังงานทั้งหมดไปกับงานพวกนั้นหมดแล้ว ฉันจะเอาพลังจากไหนมาขัดขืนเขากันล่ะ


ฉันปล่อยให้นับกาลทำตามใจ เขาอยากทำอะไรก็ทำไปเลย ฉันเหนื่อยแล้ว และไม่อยากจะฝืนอีกต่อไป ในเมื่อร่างกายของฉันมันก็ไม่ได้ขาวสะอาดมาตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่ จะสกปรกอีกสักครั้งมันคงไม่ตาย


“ทำไมไม่ขัดขืนแล้วล่ะ หรือว่าเริ่มฟินกับสัมผัสฉัน?” นับกาลกระซิบถามขณะริมฝีปากหนาซุกไซ้ซอกคอขาว ฉันสัมผัสได้ถึงแรงขบเม้มจนเจ็บแสบบริเวณนั้นไปหมด เขาไม่ได้อ่อนโยนกับฉันเลย ทุกสัมผัสมันเต็มไปด้วยความกักขฬะ


“สารเลว” มีเพียงคำด่าสั้นๆ ที่ฉันให้เขาได้ในเวลานี้ ฉันจ้องลึกเข้าไปในแววตาของเขา พยายามจดจำทุกการกระทำที่เขาทำ จดจำเอาไว้อย่าได้ลืมเป็นอันขาด


“ด่าได้ด่าไป เพราะหลังจากนี้เธออาจจะเปลี่ยนจากคำด่าเป็นเสียงครางแทน”



+
+
++CUT++
อ่านฉาก NC ได้จากหนังสือหรือ E-Book นะคะ
วางจำหน่ายแล้วค่ะ
+
+


เอาจริงๆ ถ้ามองข้ามเรื่องความจิ้นของหยาดฟ้าไป ถือว่าเซ็กส์ครั้งนี้โคตรถึงใจเลยนะ ร่างกายของเธอมันฟิตแน่นจนผมแทบจะบ้า ไหนจะหน้าอกหน้าใจเต็มไม้เต็มมือ เอวคอดกิ่วน่าลูบ ผิวเนียนนุ่มน่าสัมผัส และริมฝีปากหวานน่าจูบ


ฮึ่มมม! พูดเลยว่าไม่อยากจะปล่อยให้ลุกไปไหนอ่ะ! อยากจะเล่นบทรักกับเธอซ้ำๆ จนกว่าจะหมดแรงกันไปข้างเลยทีเดียว


ให้ตาย ผมชักจะหลงผู้หญิงคนนี้แล้วสิ!

#Loading...30%

[บทบรรยาย หยาดฟ้า]


ทรมานชะมัด


มันคือความปวดร้าวแสนสาหัสที่ฉันได้พานพบอีกเป็นครั้งที่สอง ในครั้งแรกฉันเมามากจึงจำเหตุการณ์ตอนนั้นไม่ได้ หลังจากตื่นขึ้นมาถึงได้รู้สึกปวดร้าวร่างกาย ซึ่งต่างจากตอนนี้ที่ฉันจดจำมันได้ทุกการกระทำ ทุกสัมผัส ฉันรับรู้ถึงมันได้ทั้งหมด


” ฉันลุกขึ้นนั่งด้วยความยากลำบาก พยายามเคลื่อนไหวร่างกายให้เบาที่สุด เพื่อลดความเจ็บปวดและไม่ต้องการให้คนสารเลวข้างกายรู้สึกตัวด้วย


นับกาลหลับไปแล้ว


หลังจากเขากระทำเรื่องสารเลวกับฉันจนพอใจ เขาก็ผล็อยหลับไป ปล่อยฉันนอนเหมือนตายทั้งเป็นอยู่ด้านข้าง ฉันทั้งเหนื่อย ทั้งเพลีย แต่ไม่อาจข่มตาหลับได้ ฉันอยากจะไปให้ไกลจากตรงนี้ อยากออกไปให้พ้นๆ จากนรกนี่


เมื่อนั่งทำใจเรียกสติและแรงเฮือกสุดท้ายของตัวเองสักพัก ฉันก็รวบผ้าห่มมาปกปิดร่างกายตัวเองเพื่อลงจากเตียงโดยไม่หันไปมองร่างสูงบนเตียงเลยสักนิด ฉันค่อยๆ ก้มลงเก็บซากเดรสบนพื้นขึ้นมาพร้อมชุดชั้นในก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำอย่างช้าๆ


ฮึก


วินาทีแรกที่เห็นสภาพตัวเองในกระจก ความร้อนชื้นแล่นวาบรอบขอบตาทันที ปรายนิ้วยกขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ พลางก้มหน้าวักน้ำสาดใส่ใบหน้าตัวเองเพื่อขับไล่ความอ่อนแอทิ้งไป ก่อนเดินมาเปิดฝักบัวอาบน้ำ สองมือยกขึ้นถูเนื้อถูตัวแรงๆ ด้วยความขยะแขยง ถูมันทุกส่วนที่โดนคนสารเลวนั่นสัมผัส ชำระล้างมันซะ


ล้างมันออกไป ความโสมมแสนน่ารังเกียจนั่น ล้างมันออกไปให้หมด!


ฉันใช้เวลาอาบน้ำเกือบยี่สิบนาที ร่างกายเริ่มมีเรี่ยวแรงมากขึ้น แม้จะยังปวดร้าวส่วนล่างจนแทบจะเดินไม่ไหวก็ตาม แต่ฉันต้องพยายามออกไปจากที่นี่ให้ได้


ฉันเดินออกมาด้านนอกด้วยชุดเดรสตัวเดิม ตั้งใจจะเดินออกประตูไปโดยไม่สนใจคนสารเลวบนเตียงนั่นอีก หากทว่าไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันเหลือบไปมองเขาในจังหวะที่กำลังเดินผ่านเตียงนอน


นั่นมัน อะไรน่ะ


ฉันนิ่งอึ้งไปหลายวินาที รู้สึกร่างกายชาไปหมดทุกส่วน สมองเบลอไปชั่วขณะ สองตาจับจ้องไปที่แผ่นหลังขาวเปลือยของเขาคนนั้น ตอนนี้ร่างสูงของนับกาลกำลังนอนคว่ำเปลือยท่อนบนโดยสวมเพียงบ๊อกเซอร์ลายโดราเอม่อนตัวเดียว แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ฉันนิ่งงัน แต่มันเป็นเพราะ รอยสักบนแผ่นหลังของเขาต่างหาก!


ไม่จริง มันต้องไม่ใช่แน่ๆ นี่มันบ้ามากโลกมันไม่กลมเกินไปหน่อยเหรอ


แล้วทำไมทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมีรอยสักรูปปีกนกกลางแผ่นหลังเหมือนเขาคนนั้นเลยล่ะ!


โชคชะตาเล่นตลกกับฉันเกินไปแล้ว ทำแบบนี้มันเกินไปแล้วจริงๆ!


 

@FAIRY HOUSE


ฉันพาร่างกายอันบอบช้ำของตัวเองกลับมาถึงบ้านในที่สุด ภายในหัวครุ่นคิดถึงเรื่องที่เพิ่งจะรับรู้มาตลอดทาง นับตั้งแต่เกิดเรื่องผิดพลาดในคืนนั้นขึ้นเมื่อสามปีก่อน ฉันไม่เคยอยากจะรับรู้เลยว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร จนกระทั่งมาถึงตอนนี้ ความสงสัยนั่นมันกำลังทำให้ฉันแทบบ้า


ไม่จริงหรอกมันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้ การที่คนสองคนมีรอยสักเหมือนกันแบบนั้นมันอาจจะบังเอิญก็ได้ ฉันพยายามคิดแบบนั้น หากทว่าความรู้สึกมันกลับขัดแย้งกันเหลือเกิน


จู่ๆ ก็เกิดคำถามขึ้นมาในหัว ถ้าหากผู้ชายคนนั้นคือนับกาลจริงๆ ล่ะ? ฉันควรจะรู้สึกยังไง?


เสียใจ? ดีใจ? สมเพช หรือขยะแขยงดี?


“เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?”


ฉันชะงักมือที่กำลังจับลูกบิดประตูห้องเล็กน้อย เสียงทักคุ้นหูดังมาจากด้านหลัง ไม่ต้องหันมองก็รู้ว่าเป็นเสียงของใคร


“ไอ้เหี้ยนั่นมันทำอะไรเธอ หยาดฟ้า!” เขาเริ่มขึ้นเสียงเมื่อเห็นฉันเงียบ


ร่างสูงเดินเข้ามาดึงแขนฉันแล้วบังคับให้หันกลับไปหา ฉันเบี่ยงสายตาไปทางอื่น ไม่อยากมองหน้าเขาตอนนี้ ฉันกลัวว่าตัวเองจะแสดงความอ่อนแอออกมา กลัวว่าน้ำตาบ้าๆ มันจะไหลออกมาเพื่อประจานตัวฉันเอง


“ไอ้สัตว์นรกนั่น มันทำระยำกับเธอใช่ไหม”


คราวนี้ฉันเงยหน้ามองเพลิงศูรย์ด้วยความตกใจ และพบว่าดวงตาคมดุดันกำลังหลุบมองช่วงเนินอกที่โผล่พ้นชุดเดรสของฉัน ซึ่งบริเวณนั้นปรากฏรอยจ้ำแดงๆ ค่อนข้างเด่นชัด


” ฉันนิ่งงัน มันทั้งอาย ทั้งแค้น นับกาลทิ้งตราบาปไว้ให้ฉัน สัญลักษณ์แห่งความต่ำช้าที่ฉันไม่ต้องการ!


“ฉันจะไปฆ่ามัน”


หมับ!


“ไม่ต้อง” ฉันคว้าท่อนแขนแกร่งของเพลิงศูรย์เอาไว้ทันทีที่ร่างสูงทำท่าจะไปทำอย่างที่พูดจริงๆ ฉันห้ามเขาไม่ใช่เพราะอยากจะปกป้องนับกาลหรอกนะ ฉันแค่ไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายไปมากกว่านี้ แล้วอีกอย่างตอนนี้ฉันก็เหนื่อยมาก อยากจะพักผ่อนด้วย


“ทำไม? มันทำระยำกับเธอนะหยาด!” สีหน้าเพลิงศูรย์เดือดดาลมาก น้ำเสียงก็เช่นกัน


“ฉันจัดการเองได้ นายไม่ต้องยุ่งหรอกเพลิง” ฉันปล่อยมือออกจากแขนเขาแล้วหันกลับมาเปิดประตูห้อง ก่อนจะพูดทิ้งท้ายก่อนปิดประตูด้วยน้ำเสียงเย็นชา



“เอาเวลาไปสนใจคนที่นายต้องดูแลเถอะ”


#Loading...65%

[บทบรรยาย นับกาล]


เธอหายไปแล้ว


ผมตื่นขึ้นมาในตอนสายๆ ของวัน ท่ามกลางห้องเงียบๆ และเตียงว่างเปล่า เมื่อคืนผมจัดหนักจนเพลียมาก ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน แถมยังหลับสนิทจนไม่รู้สึกตัวเลยว่าผู้หญิงข้างกายที่ผ่านค่ำคืนอันร้อนแรงมาด้วยกันนั้นแอบหนีกลับไปตั้งแต่ตอนไหน เธอทิ้งไว้เพียงร่องรอยยับยู่ยี่บนผ้าปูที่นอนกับกลิ่นหอมเจือจางของเธอ


เหตุการณ์ตอนนี้แม่งโคตรคุ้นๆ เลยว่ะ


ปกติเวลาผมร่วมเตียงกับใคร ผมมักจะเป็นฝ่ายทิ้งไปก่อนทุกครั้ง ผมจะตื่นและกลับก่อนเสมอ เพราะยึดถือคติที่ว่า รักสนุกแต่ไม่ผูกพัน ผมจึงเป็นฝ่ายกลับก่อนเพื่อตัดสัมพันธ์มาตลอด ยกเว้นคืนนั้นเมื่อสามปีก่อน


คืนนั้นในงานรับน้องเฟรชชี่ปีหนึ่งซึ่งเป็นคืนที่ผมเมาหนักมากจนไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรไปบ้าง มารู้ตัวอีกทีก็ตอนสายๆ ของวัน ผมตื่นมาด้วยสภาพแบบนี้เลย แต่ตอนนั้นมันจะมึนหัวหนักหน่อย แถมยังจำเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้เลยด้วยซ้ำ จำได้ลางๆ แค่ว่าคืนนั้นผมผ่านบทรักกับผู้หญิงคนหนึ่งอย่างโคตรมันส์สุดเหวี่ยงเลยล่ะ


ตอนตื่นมายังมีร่องรอยของเลือดจางๆ เลอะบนที่นอนทิ้งไว้เป็นหลักฐานยืนยันว่าผมไม่ได้ฝันไปเองจริงๆ แต่ผมไม่รู้หรอกนะว่าเธอคนนั้นเป็นใคร เพราะตื่นมาเธอก็หายไปแล้ว เหมือนอย่างตอนนี้เลย


เวรจริงๆ นี่ผมโดนผู้หญิงฟันแล้วทิ้งถึงสองครั้งสองคราเลยเหรอวะเนี้ย!


 

หลายวันต่อมา


ผมกำลังหงุดหงิด หัวร้อน


“หยาดฟ้าไม่อยู่หรอก ยัยนั่นไม่ได้มาเรียนหลายวันแล้วนะคะ”


นั่นคือคำบอกเล่าของเพื่อนสาวคนสนิทของหยาดฟ้า หลายวันมานี้ผมเทียวไล้เทียวขื่อมาที่คณะศิลปกรรมแทบทุกวัน จุดประสงค์หลักก็อย่างที่เห็น ผมมาหาหยาดฟ้า ยัยผู้หญิงอวดดีที่ฟันผมแล้วทิ้งไง!


“เฮียมีธุระอะไรสำคัญกับหยาดหรือเปล่าคะ เห็นมาหาทุกวันเลย”


“อ้อ มีเรื่องจะเคลียร์ด้วยนิดหน่อยน่ะ” ผมตอบยิ้มๆ ทั้งที่ในใจร้อนเป็นไฟ


“ทำไมไม่ลองโทรหาละคะ เฮียมีเบอร์ยัยนั่นไหม?” ผมหุบยิ้มทันทีที่ถูกถามถึงเรื่องนี้ เออ จะว่าไปก่อนหน้านี้ผมเคยได้เบอร์หยาดฟ้ามาแล้วนี่หว่า แต่ตอนนี้ไม่รู้หายไปไหนแล้วเพราะไม่ได้เมมเอาไว้ แล้วก็ไม่ได้สนใจจะขอเบอร์เธอใหม่ด้วยน่ะสิ


“ถ้างั้นขอเบอร์ยัยนั่นหน่อยแล้วกัน” ผมหยิบโทรศัพท์ส่งให้เธอกดเบอร์หยาดฟ้าให้ นักศึกษารอบตัวที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างพากันเหล่มองเป็นแถวๆ


เห้ยมองอะไร? ผมไม่ได้ขอเบอร์ผู้หญิงคนนี้นะเว้ย!


“เบอร์นี้ค่ะ เฮียเมมชื่อเอาเองนะคะ ฉันขอตัวก่อน”


แล้วเธอคนนั้นก็เดินจากไปอย่างสวยๆ ถ้าจำไม่ผิดเหมือนเธอจะชื่อจีน่านะ รุ่นน้องผมคนหนึ่งมันเคยปลื้มๆ อยู่ แต่ก็ช่างเหอะ กลับมาสนใจเบอร์โทรในมือผมต่อดีกว่า


เอาไงดีวะ ผมควรจะโทรหาเธอดีไหม?


 

[บทบรรยาย หยาดฟ้า]


วันนี้ฉันมาเยี่ยมแม่ตามปกติ ท่านอาการดีขึ้นพอสมควร ไม่ค่อยโวยวายเหมือนอย่างเคยแล้ว หมอบอกว่าถ้าอาการแม่ดีขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้ แม่อาจจะหายเป็นปกติและสามารถกลับมาใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไปได้อีกครั้ง โดยต้องทานยาควบคู่กันไปตลอดชีวิต ซึ่งถือว่าเป็นข่าวดีที่สุดในรอบหลายวันมานี้ของฉันเลยล่ะ


ฉันวางแพลนอนาคตเอาไว้แล้วว่าวันข้างหน้าหลังจากเรียนจบ หากแม่หายป่วยและสามารถออกจากโรงพยาบาลได้ ฉันจะรับท่านมาอยู่ด้วยกัน เราจะได้กลับมาอยู่ร่วมกันสองคนแม่ลูกเหมือนเช่นเคย ทุกวันนี้ฉันถึงพยายามทำงานอย่างหนักเพื่อเก็บเงินสร้างอนาคต ฉันอยากซื้อบ้านหลังเล็กๆ สำหรับเราสองคน นั่นคือความฝันที่ฉันตั้งใจเอาไว้


และสิ่งที่หมอบอกกับฉันในวันนี้มันทำให้ฉันมีพลัง มีกำลังใจที่จะกลับไปทำในสิ่งที่ตั้งใจอีกครั้ง หลังจากที่สองสามวันมานี้ฉันรู้สึกท้อถอยเหลือเกิน ฉันหยุดเรียนมาหลายวันแล้วด้วย ฉันคลุกตัวอยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหน เพลิงศูรย์พยายามมาหาแต่ฉันก็ไม่เปิดประตูรับเขา บอกแล้วไงว่าฉันยังไม่พร้อมจะเจอใคร ฉันอยากให้เวลากับตัวเอง จนกระทั่งวันนี้ได้ออกมาหาแม่นี่แหละ


Rrr…


[เบอร์ไม่รู้จัก]


ฉันขมวดคิ้วนิดๆ เมื่อมีสายเรียกเข้าเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก ปกติฉันใช้โทรศัพท์สองเครื่องนะ เบอร์หนึ่งไว้รับงาน อีกเบอร์เป็นเบอร์ส่วนตัวไว้รับสายแค่คนสนิทเท่านั้น ซึ่งไม่เคยมีเบอร์แปลกโทรเข้ามาในเบอร์ส่วนตัวของฉันเลยนะ


“ฮัลโหล นั่นใครน่ะ”


[…] เสียงปลายสายเงียบสนิทจนฉันต้องดึงโทรศัพท์ออกมาดูว่าสายหลุดไปหรือเปล่า และเมื่อเห็นว่ายังถือสายอยู่ฉันก็กรอกเสียงถามอีกครั้ง


“นั่นใคร? โทรมาทำไมไม่พูด?”


[สถานีต่อไป สถานี…] เสียงประกาศจากรถไฟฟ้าที่ฉันกำลังนั่งอยู่ดังแทรกขึ้นมา ฉันเงยหน้ามองป้ายสถานีเพื่อเตรียมตัวจะลงสถานีต่อไปก่อนจะกดวางสายทิ้ง ไม่รู้หรอกว่าใครโทรมา ถ้ามีเรื่องอะไรสำคัญเดี๋ยวก็คงโทรมาใหม่เองแหละ


ประมานห้านาทีต่อมาฉันก็มาถึงสถานีปลายทาง ระหว่างเดินลงบันไดเลื่อนฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดๆ ดูเรื่อยๆ ซึ่งมันคือกิจวัตรประจำวันของฉันเวลาเดินกลับบ้าน หากทว่าฉันเดินเข้าซอยบ้านพักของมหาวิทยาลัยมาได้ไม่เท่าไหร่ก็รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง


เคยเป็นไหมจู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนถูกจ้องมองหรือถูกสะกดรอยตามน่ะ


กึก


ฉันหยุดเดินช่วงกลางซอยมืดๆ ที่มีเพียงแสงไฟจากถนนสาดส่อง เอาจริงๆ เวลานี้ก็ไม่ได้ดึกอะไรมากนะ แต่เพราะบ้านทุกหลังมีกฎห้ามออกจากที่พักหลังเวลาที่กำหนด ทำให้บ้านพักต่างๆ ในเวลาดึกแบบนี้ค่อนข้างเงียบสงัด ถนนหนทางในซอยก็เงียบไม่แพ้กัน ปกติฉันก็เดินเข้าออกแบบไม่เคยคิดอะไรนะ ไม่รู้ทำไมวันนี้มันระแวงแปลกๆ


ตึก ตึก ตึก


นั่นไง มีเสียงคนเดินตามจริงๆ ด้วย พอได้ยินอย่างนั้นฉันก็รีบหันหลังกลับทันที ในมือคว้าสเปรย์พริกไทยออกจากกระเป๋าเตรียมพร้อมจะพ่นมันเต็มที่ หากทว่ากลับต้องชะงักนิ่งเมื่อได้เห็นใบหน้าของเขาคนนั้นอย่างเต็มตา


“นี่นาย แอบตามฉันมาเหรอ ไอ้โรคจิต!!


#TO BE CONTINUED

รักกันจริงต้องไม่เงานะคะ

รักเรื่องนี้จิ้มเลย
v
v



TALK 
โถ่เฮียยย ช่างน่าสงสารนัก ไม่ใช่ละ! 55555
ว่าแต่ใครกันนะที่แอบตามหยาด 
โรคจิตเบอร์นี้คิดออกอยู่คนเดียวแหละ 555555
อ่านแล้วคอมเม้นกันด้วยเด้อออ 
คอมเม้นน้อยแสดงว่าไม่มีใครติดตามฟางจะได้หยุดอัพเน้อ
ถ้ายังอ่านกันอยู่ช่วยแสดงตัวกันหน่อยคะ จุ๊บๆ

สั่งซื้อ MAD TUSSLE


ส่งลงทะเบียน  400 บาท

กรอกฟอร์มสั่งซื้อ



ขั้นตอนการสั่งซื้อ
โอนเงินเข้ามาที่ ธนาคารกสิกรไทย 
เลขที่บัญชี :: 748-2-64181-9
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เซ็นทรัลพระราม 3 ประเภท :: ออมทรัพย์
*กรอกข้อมูลอย่างละเอียดทุกช่องนะคะ*
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอุดหนุนกันนะคะ

วางจำหน่ายในรูปแบบ E-Book แล้วค่ะ 

ฟางสุ่มเลขคอมเม้นแจกหนังสือหลังหมดโควต้าอัพนะคะ
ทุกคอมเม้นมีสิทธิ์ได้หนังสือเด้ออออ
ยังไงก็ฝากหนุ่มๆ เซ็ต MAD ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะ
กดติดตามและคอมเม้นมาเยอะๆ เน้อ รักเฮียกาลต้องเม้นนะ

ทวีต หรือ แฮชแทกคุยกันได้นะคะ ><



________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,657 ความคิดเห็น

  1. #1656 150221 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 08:43
    โรคจิตเหรอนับกาลเมียถามอิอิ
    #1,656
    0
  2. #1217 Puitonkla (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 16:46
    ว่าแล้วเชียวเฮียกาลคือผช คนนั้นที่ทำน้องหยาด
    #1,217
    0
  3. #1081 Mee I'ya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 22:33
    หาฉากตัดไม่เจออะ
    #1,081
    0
  4. #1074 Mikan-ni (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 20:42
    อย่าพึ่งหยุดอัพเรยยยยยย พลีส~  *-*
    #1,074
    0
  5. #1073 Saaw_n (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 01:14
    รออออออออออออ
    #1,073
    0
  6. #1072 Mee I'ya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 17:10
    รอฉากคัทอยู่น้าาา
    #1,072
    0
  7. #1071 ^^อีปรี....ชะนีปากดี^^ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 14:48
    คิดถึงเค้าล่ะซิเฮียกาลลลลล
    #1,071
    0
  8. #1070 Lisa-Yoshiyukii (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 12:12
    55555%แอบตามเขามาหราา
    #1,070
    0
  9. #1069 bomos (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 10:13
    แอบตามมมมมเหรอเฮีย เมียทิ้ง
    #1,069
    0
  10. #1068 MiwHun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 01:28
    เฮียยยยยย
    #1,068
    0
  11. #1067 Mee I'ya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 00:34
    ชอบการใช้ภาษามากกกก แล้วเนื้อเรื่องก็ถูกใจมากเช่นกัน ชอบอ่ะ
    #1,067
    0
  12. #1066 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 00:31
    เฮียแอบตามเหรอ
    #1,066
    0
  13. #1065 fahnatee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 23:33
    เฮียอย่าใจร้ายกับหยาดนักเลย
    #1,065
    0
  14. #1064 dsnfdskjfpodsl (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 23:29
    รอเเฝค่ะรอออเเเ
    #1,064
    0
  15. #1063 dsnfdskjfpodsl (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 23:29
    มาต่อไวๆนะคะ
    #1,063
    0
  16. #1062 dsnfdskjfpodsl (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 23:29
    รอออออนะคะ
    #1,062
    0
  17. #1061 แค่คนเลว (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 22:25
    แอบตามเมียมาเหรอเฮีย~
    #1,061
    0
  18. #1060 $pirit Finger$ ^ㅆ^ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 20:47
    เฮียยยยยยย. ลองเป็นคนโรคจิตสะกดตามหยาดมารึ
    #1,060
    0
  19. #1059 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 19:26
    เป็นเฮียกาลเองสินะที่ฝากแผลใจไว้ให้หยาดน่ะ
    #1,059
    0
  20. #1058 Mikan-ni (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 18:02
    ไอโรคจิต ก็คือ เฮียกาลไง  
    #1,058
    0
  21. #1057 evefarii (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 18:00
    คนเดียวกันจริงด้วยยย
    #1,057
    0
  22. #1056 MinPark (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 17:00
    นี่งายยย ยังรอเฮียกาลอยู่น้าาา
    #1,056
    0
  23. #1055 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 11:58
    รอออออออออออ
    #1,055
    0
  24. #1054 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 11:58
    รอออออออออออ
    #1,054
    0
  25. #1053 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 11:58
    รอออออออออออ
    #1,053
    0