[END]::MAD TUSSLE:: รักนี้ขยี้สุดแรง!

ตอนที่ 13 : ::MAD TUSSLE:: EPISODE 10 [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,558
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    30 พ.ย. 60




เปิดโอน #นับกาล แล้วค่ะ!!



ราคา 400 บาท








 EPISOD10



I’m bulletproof, nothing to lose
Fire away, fire away
Ricochet, you take your aim
Fire away, fire away
You shoot me down but I won’t fall
I am titanium





ตกลงจะกินไม่กิน ข้าวต้มเนี้ย”


“ไม่กิน” ฉันตอบเป็นรอบที่สามด้วยน้ำเสียงตึงๆ เมื่อนับกาลพยายามอย่างมากที่จะยัดเหยียดข้าวต้มเหลวๆ ชืดๆ ให้ฉันกิน แม้ท้องฉันจะร้องโหยหวนมากแล้วก็ตามเถอะ แต่ฉันเป็นพวกกินยากและโคตรเรื่องมากในเรื่องอาหารเลยนะ


“ไม่หิวหรือไง” เขากอดอกถามตรงเก้าอี้ข้างหน้าต่างห้อง ส่วนฉันยังคงนั่งอยู่บนเตียงเช่นเดิม เราสองคนอยู่ในท่าทางนี้มากว่าครึ่งชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่ฉันตื่น ฉันเม้มปากนิดๆ เพราะไม่อยากตอบ แต่ถ้าโกหกว่าไม่หิว โรคกระเพราะฉันอาจจะกำเริบเพิ่มมาอีกก็ได้นะ


“หิว” สั้นๆ ไร้อารมณ์แต่ได้ใจความ


“อ้าว หิวก็กินสิ หรือต้องให้ป้อน?”


“ฉันไม่ชอบข้าวต้ม ไม่อยากกิน” ฉันตอบไปตามตรง สีหน้าหงุดหงิดเล็กๆ


“เหอะๆ อย่าบอกนะว่าที่นั่งจ้องถ้วยมาเกือบชั่วโมงนี่เพราะว่าไม่ชอบก็เลยไม่กินว่างั้น?”


สีหน้านับกาลดูเอือมๆ อย่างบอกไม่ถูก คงไม่คิดว่าฉันจะเลือกกินได้ขนาดนี้สินะ ฉันก็เบื่อนิสัยข้อนี้ของตัวเองเหมือนกัน ทำไมถึงเป็นคนกินยากกินเย็นแบบนี้ก็ไม่รู้ ไอ้จะให้ฝืนกินก็ทำไม่ลง กลัวจะอ้วกแตกออกมาหมด แล้วพาลให้ไส้กิ่วยิ่งกว่าเดิม เพราะงั้นฉันจะไม่เสี่ยงเด็ดขาด ไม่กินก็คือไม่กิน จบ!


“งั้นอยากกินอะไร”


ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขานิดๆ ก่อนจะประชดใส่ “ถามทำไม จะไปหาซื้อให้หรือไง”


“อือ จะกินไรล่ะว่ามา ขอที่หาง่ายๆ ในมหาลัยนะ ขี้เกียจไปไกลเบื่อรถติด” นับกาลลุกขึ้นหยิบกุญแจรถและกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาถือก่อนเดินไปทางประตูห้องโดยไม่ลืมหันกลับมามองหน้าฉันคล้ายรอฟังคำตอบ


” ฉันมองหน้าเขาด้วยความรู้สึกแปลกๆ คือมันคาดไม่ถึงไงว่าคนอย่างหมอนี่จะยอมออกไปซื้ออาหารมาให้ฉันใหม่จริงๆ อ่ะ โคตรอเมซิ่งจิงเกอร์เบลสุดๆ


“อ้าวว่าไงครับคุณผู้หญิง ยิ่งช้าไส้ยิ่งกิ่วนะเออ” เร่งไม่ว่า อย่ายิ้มเยาะได้ไหม!


“งั้น เอาข้าวขาหมูร้านป้าแดงข้างตึกวิทย์ฯ” ฉันรีบพูดรัวเร็ว รู้สึกร้อนหน้านิดๆ เหมือนไข้จะขึ้นอีกรอบ นับกาลทำหน้าอึ้งๆ ใส่ฉัน สองคิ้วขมวดถาม


“ข้าวขาหมูเนี้ยนะ? มันอ้วนนะเธอ”


“อ้วนก็เรื่องของฉันป่ะ มีหน้าที่ไปซื้อก็ไปสิ อย่าถามมาก” ฉันขึงตาใส่ ใครสั่งใครสอนให้พูดเรื่องอ้วนกับผู้หญิงกันยะ!


“หึ ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมถึงใหญ่” แต่แทนที่นับกาลจะไสหัวออกจากห้องไปตามคำไล่ เขากลับอมยิ้มนิดๆ สายตานี่โคตรเจ้าเล่ห์ แถมยังพูดจาสองแง่สองง่ามจนฉันแทบจะคว้าหมอนปาใส่หน้าเขาแล้ว


“อะ อะไรใหญ่วะ!


“ฉันหมายถึงขา เธอคิดว่าอะไรล่ะ”


อะ ไอ้ๆๆ


“อ้อ ตอนฉันไม่อยู่ ใครมาเคาะประตูห้ามเปิดนะ ถ้าไม่อยากชีวิตบันเทิงไปมากกว่านี้” เขายิ้มกริ่มทิ้งท้ายก่อนจะก้าวออกจากห้องไปโดยไม่ลืมกดล๊อคประตูให้ด้วย ฉันเม้มปากอย่างอดกลั้นความโมโหโกรธาของตัวเองเอาไว้ พลางท่องในใจว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไปแล้ว อีกแค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง


ข่มใจไว้หยาดฟ้า วันนี้มันไม่ใช่วันของเรา!


 

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป


ไส้ฉันจะขาดแล้ว นี่มันบ่ายโมงกว่าแล้วนะ! ป่านนี้ฉันยังไม่มีข้าวตกถึงท้องเลยสักเม็ด ไอ้ข้าวต้มโง่ๆ ตรงหน้าก็เละเกินกว่าฉันจะทนกล้ำกลืนกินมันลงไปได้ ส่วนอีตานับกาลที่อาสาเสนอตัวออกไปซื้อข้าวขาหมูป้าแดงให้ก็ไม่รู้ไปตกถังข้าวตายที่ไหนแล้ว มัวทำบ้าอะไร! ทำไมถึงได้ช้าอะไรเบอร์นี้!


แกร๊ก


เสียงปลดล๊อคประตูราวกับเสียงระฆังสวรรค์ ฉันหันหน้าไปมองทางประตูด้วยสายตาวิ้งค์ๆ พอได้เห็นถุงกล่องข้าวโผล่เข้ามาน้ำตามันแทบจะไหล ร่างสูงแทรกกายตามเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูลงก่อนจะหันกลับมาหาฉันด้วยสภาพใบหน้าชื้นเหงื่อ ฉันรีบปรับสีหน้านิ่งทันที


“ดีใจไหมที่เห็นหน้าฉัน” เขาถามขณะเดินมาวางกล่องข้าวลงบนโต๊ะตรงหน้า


“นายช้า” ฉันแอบบ่น มือก็หยิบช้อนแกะกล่องพร้อมจะตักข้าวเข้าปากเต็มที่ นับกาลเดินกลับไปทิ้งตัวนั่งลงที่เดิมพลางสะบัดคอเสื้อแรงๆ


“นี่ฉันฝ่าแดดร้อนๆ ไปซื้อข้าวมาให้ แถมยังต้องไปยืนรอต่อคิวสั่งอาหารซึ่งเวลานี้มีแต่พวกนักศึกษาไปรอกินกันเป็นร้อยๆ เลยนะ ไม่มีขอบคุณสักคำยังจะมาบ่นอีก” เขาบ่นเป็นลุงแก่ๆ สีหน้าหงุดหงิดชัดเจน ดูจากแดดด้านนอกแล้ววันนี้อากาศคงจะร้อนตับแล่บน่าดู ดีนะที่ฉันนั่งอยู่ในห้องแอร์เลยไม่รู้สึกอะไร


“ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นในเมื่อนี่คือสิ่งที่นายควรรับผิดชอบ”


“เหอะ พูดได้ดีนี่ งั้นให้ฉันรับผิดชอบเธอทั้งชีวิตด้วยเลยดีไหมละ เดี๋ยวป๋าเลี้ยงเอง!


ฉันชะงักช้อนที่กำลังเข้าปากเล็กน้อยพลางเงยหน้ามองเขานิดๆ รู้สึกเลือดขึ้นหน้าหน่อยๆ


“ไม่จำเป็น ฉันเลี้ยงตัวเองได้และก็ทำมาตลอดโดยไม่ต้องพึ่งพาใครด้วย ส่วนนาย ก่อนคิดจะเลี้ยงคนอื่นน่ะ หัดเลี้ยงตัวเองให้เป็นก่อนเถอะ! เลิกใช้เงินพ่อเงินแม่เมื่อไหร่ค่อยมาอวดรวย!


“โห ปากคอเราะร้ายนะ รีบกินๆ เข้าไปเลยไอ้ข้าวขาหมูของเธอน่ะ ขืนด่าฉันอีกคำ ฉันจะแย่งแม่งกินให้หมดเลย!


“ไหนว่าอ้วน?” ฉันพูดลอยๆ ขณะเคี้ยวข้าวไปด้วย


“ไม่กลัวเว้ย! ที่บ้านมีฟิตเนต!


แต่ความหน้าด้านของนับกาลก็ยังชนะทุกสิ่งอยู่ดี โอเค ไม่ด่าก็ได้ นี่หิวหรอกนะเลยยอม เหอะ!




#Loading...25%


หนึ่งชั่วโมงผ่านไป


ทำไมเวลามันเดินช้าขนาดนี้ ฉันนอนก็แล้ว นั่งก็แล้ว เล่นโทรศัพท์ก็แล้วเวลาก็ยังผ่านไปช้าอยู่ดี สงสัยต้องหาหนังสือมาอ่านซะแล้ว เขาว่ากันว่าเวลาเราอ่านหนังสือแล้วทุกอย่างจะผ่านไปเร็ว ไม่คิดเปล่าฉันยังส่องสายตามองหาชั้นหนังสือไปด้วย


ให้ตายสิ ฉันโคตรเอียนกับสีฟ้าเลยตอนนี้ มองไปทางไหนๆ ก็เจอแต่สีฟ้ากับลายโดราเอม่อน เอาจริงๆ ตอนเด็กฉันก็เคยดูนะ แต่นั่นมันก็ตอนเด็กไหม ไม่ใช่ตัวโตเท่าควายแบบหมอนั่นตอนนี้


“มองหาอะไร คิดจะขโมยบ๊อกเซอร์ฉันอีกหรือไง”


ฉันกวาดตามองยังไม่ถึงนาทีเสียงเจ้าของห้องก็ดังขึ้นจากมุมหน้าต่างที่เดิม เขาเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ในมือซึ่งกำลังกดเกมบ้าบออะไรอยู่ไม่รู้มาร่วมชั่วโมงแล้ว


“หาหนังสือ ห้องนายไม่มีชั้นหนังสือเลยหรือไง”


บางทีก็สงสัยว่าวันๆ หมอนี่เรียนบ้างไหมเนี้ย ฉันมองไม่เห็นอะไรที่พอจะบ่งบอกว่าเขากำลังเรียนอยู่สักนิด ชั้นหนังสือก็ไม่มี โต๊ะเขียนงานก็ไม่มี เห็นจะมีก็แต่โต๊ะคอมพิวเตอร์กับพวกชั้นโมเดลไอ้แมวหุ่นยนต์สีฟ้านั่นแหละ เห็นแล้วน่าหงุดหงิดใจจริงๆ


“ไม่มีหรอก ฉันเก็บใส่ลิ้นชักหมด ตรงนู้นอ่ะไปหาดูเอา” เขาชี้ไปทางลิ้นชักหัวเตียง ฉันเลยขยับตัวลงมานั่งบนพื้นเพื่อเปิดลิ้นชักหาหนังสือ ซึ่งภายในนั้นมันก็มีหนังสือจริงๆ นั่นแหละ แต่ไม่ใช่หนังสือเรียนนะ มันมีแต่หนังสือการ์ตูนกับหนังสือ


ตุบ!


“โรคจิตจริงๆ เลย!


“อะไร เห้ย! นะ นั่นๆ มันไม่ใช่ของฉันนะเว้ย!


นับกาลพุ่งตัวลงมาบนพื้นเพื่อตะปบไอ้หนังสือวิตถารลามกที่ฉันเพิ่งโยนมันทิ้งด้วยความรังเกียจ คือฉันก็พอจะเข้าใจนะว่าหมอนี่เป็นผู้ชายมันก็ต้องมีพวกหนังสือโป๊เปลือยเก็บไว้อ่านบ้างไรบ้าง แต่รสนิยมทางเพศของเขามันไม่โรคจิตไปหน่อยเหรอ หน้าปกที่เต็มไปด้วยโซ่แซ่กุญแจมือเนี้ยนะ? ฟิตตี้เชดชัดๆ เลยอ่ะ!


” ฉันไม่พูดไรแค่มองแรงใส่เขาก่อนจะหันกลับมาค้นหาหนังสือที่ตัวเองพอจะอ่านได้นอกจากไอ้หนังสือการ์ตูนกับหนังสือโป๊นั่นอะนะ


“เห้ยเธอ อย่าทำเมินฉันดิ มันไม่ใช่ของฉันจริงๆ นะ” นับกาลรีบคว้าหนังสือเจ้าปัญหาขึ้นไปซ่อนทันทีปากก็พยายามแก้ตัวไม่เลิก น้ำเสียงสั่นมีพิรุธขนาดนี้ยังจะแถอีกนะ แต่ก็นะ มันจะเป็นของใครก็ช่างไม่เห็นจำเป็นต้องอธิบาย ฉันไม่ได้สนอยู่แล้ว “นี่อย่าเงียบดิ พูดไรบ้าง แล้วนั่นจะคุ้ยอีกนานไหม”


ในที่สุดฉันก็เจอหนังสือที่พอจะอ่านได้เสียที มันคือพ๊อคเก็ตบุคเกี่ยวกับเรื่องของหมาแมว เฮ้อ! อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไอ้หนังสือพวกนั้นอะนะ!


“จะอ่านเล่มนั้นเหรอ เธอชอบหมาแมวด้วยหรือไง” ถามเหมือนตัวเลือกฉันเยอะ! ไม่อ่านเล่มนี้จะให้อ่านอะไรล่ะ!


“จะเกลียดแมวสีฟ้าก็วันนี้แหละ!” ฉันโพลงขึ้นมาอย่างรำคาญก่อนจะปรายตามองเจ้าของห้องจอมพูดมาก นี่ฉันไม่ใช่นักโทษนะ ทำไมเขาต้องมานั่งเฝ้าระวังกันขนาดนี้ด้วย


“ทำไมอ่ะ แมวสีฟ้าออกจะน่ารัก แถมไม่ใช่แมวกะโหลกกะลาแต่เป็นถึงหุ่นยนต์เลี้ยงเด็กในศตวรรคที่ 22 ด้วยนะ”


“ไอ้แมวไร้หูเนี้ยนะน่ารัก?”


“เห้ยเธอ จริงๆ มันไม่ได้ไร้หูนะ แต่มันโดนหนูกัดหูหรอกมันเลยเป็นงั้นอ่ะ แต่ถึงมันจะไม่มีหูฉันก็ว่ามันน่ารักอยู่ดีอ่ะ”


“ก็นายมันโรคจิตไง คลั่งอะไรไร้สาระ” ฉันอดไม่ได้ที่จะแซะ


เออก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมฉันต้องมานั่งเถียงกับหมอนี่เรื่องไอ้หุ่นยนต์แมวสีฟ้านี่ด้วย แล้วเหมือนนับกาลจะไม่ยอมจบง่ายๆ ด้วยนะ สีหน้าเขาจริงจังขั้นสุดอ่ะ!


“มันไม่ไร้สาระนะเว้ย โดราเอม่อนคือชีวิตจิตใจฉันเลย เป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวฉัน ฉันรักยิ่งกว่าลูกอีก”


“พูดอย่างกับว่าตัวเองมีลูก” ฉันเบะปากบ่นเบาๆ แต่เขาดันได้ยิน


“ตอนนี้อ่ะยังไม่มี แต่อาจจะได้มีกับเธอแน่ๆ ถ้ายังไม่หยุดว่าโดราเอม่อนแสนรักของฉัน” เขาขู่สีหน้าจริงจังมาก ฉันปรายตาขึ้นมองนิ่งๆ ไม่ได้สะทกสะท้านหวาดกลัวสักนิด


โบราณเขาว่า อย่าถือคนบ้า อย่าว่าคนโรคจิต ซึ่งหมอนี่มีครบทุกอย่างฉันเลยไม่อยากจะสนใจไง


#Loading...51%


จะพล่ามอีกนานไหม ฉันต้องการความสงบ ถ้านายหุบปากไม่ได้ก็ออกไปจากห้องซะ” พูดจบฉันก็นั่งลงบนที่นอนของเขา อันที่จริงไม่อยากนั่งหรอก แต่เพราะในห้องนี้มันไม่มีที่ไหนให้ฉันนั่งแล้วไง


ห้องของนับกาลไม่เหมือนกับห้องของฉันเลยสักนิด มันเป็นห้องโล่งๆ กว้างๆ มีห้องน้ำในตัว แต่ไม่มีห้องนั่งเล่นหรือห้องนอนแยกเลย ต่างจากห้องของฉันมาก ไหนใครบอกว่าบ้าน MAD เป็นบ้านที่หรู วีไอพี ที่สุดในมหาวิทยาลัยไง? ที่เห็นและสัมผัสอยู่นี่มันไม่ใช่เลยนะ เหอะๆ


“โอโห้ นี่มันห้องฉันนะ เธอกล้าไล่เจ้าของห้องออกจากห้องเนี้ยนะ?”


“เออ” ฉันตอบกลับวลีสั้นๆ แล้วกลับมาสนใจหนังสือตรงหน้าต่อ ไม่ได้มองหรอกว่านับกาลทำหน้าอะไรยังไง รู้แค่ว่าเขายอมเงียบปากก็เพียงพอล่ะ


ปึงๆๆๆ


“เฮียๆ อยู่ป่ะ! เปิดประตูหน่อยดิ”


ภายในห้องเข้าสู่ความเงียบได้ไม่ถึงสิบนาทีก็มีเสียงเคาะ ไม่สิ ต้องเรียกว่าทุบประตูห้องดังขึ้นรัวๆ ตามมาด้วยเสียงตะโกนโหวกแหวกของผู้ชายคนหนึ่ง ฉันเงยหน้าจากหนังสือมองนับกาลนิดๆ เขาทำหน้าเครียดใส่ สายตาจ้องไปทางประตู ดูลังเลที่จะเดินไปเปิด


ปึงๆๆๆ!


“เห้ยเฮีย! อยู่ป่ะเนี้ย เห็นลัมโบลูกรักจอดอยู่แต่ทำไมไม่เปิดวะ หลับลึกจนตายไปแล้วหรือไง” เสียงตะโกนด้านหลังบานประตูเริ่มหัวเสีย นับกาลเดินไปหยุดยืนเหมือนเตรียมพร้อมจะเปิดก่อนหันกลับมาหาฉัน


“เธอนั่งเงียบๆ นะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง”


ฉันยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจก่อนจะหันกลับมาสนใจหนังสือตรงหน้าต่อ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองร่างสูงอีกครั้ง


“เออมีไร” นับกาลเปิดประตูแง้มๆ พลางใช้ตัวเองบังสายตาจากคนด้านนอกไว้ด้วย ฉันไม่เห็นหรอกว่าเขาคนนั้นเป็นใครได้ยินแต่เสียงทุ้มๆ โวยวายตอบกลับมา


“โห! กว่าจะเปิดได้นะเฮีย นี่เคาะจนมือแหกแล้วเนี้ย”


นั่นเรียกว่าเคาะเหรอ บ้านฉันเรียกว่าทุบนะ


“กูก็นอนบ้างไรบ้างไหม แล้วมึงมีห่าไรไอ้วา ไม่มีเรียนหรือไงวะ”


“มี! แต่ตอนเย็น แล้วนี่จะยืนบังอีกนานมั้ยเฮีย ถอยหน่อยดิ๊จะเข้าห้อง” 


ฉันขยับตัวนิดๆ เมื่อเห็นมือหนาของเขาคนนั้นพยายามจะผลักนับกาลให้หลบจากหน้าประตู ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรอะนะเพราะคิดว่านับกาลเอาอยู่ แต่ถ้าหมอนั่นเข้ามาในห้องจริงๆ มีหวังความพยายามที่ฉันอุตสาห์ซ่อนตัวในห้องบ้าๆ นี่หลายชั่วโมงอาจจะสูญเปล่าในทันที


“เห้ย! เข้าไม่ได้เว้ย!” นับกาลปัดมือเขาออกแล้วใช้ร่างกายสูงใหญ่ของตัวเองแทรกผ่านประตูออกไปด้านนอก แต่ยังคงแง้มบานประตูเอาไว้ฉันเลยได้ยินเสียงของพวกเขาอยู่ตลอด


“ทำไมเข้าไม่ได้อ่ะ ปกติก็เข้าประจำอยู่ล่ะ อย่าลีลาดิเฮีย ผมมีธุระต้องทำนะ”


“ธุระอะไรของมึงวะ ไปทำที่ห้องมึงดิ นี่มันห้องกูนะ” นับกาลพยายามห้ามสุดฤทธิ์


“ก็ทำที่ห้องไม่ได้ไง เนี้ยๆ จะเอาซีดีมาขอยืมเปิดที่ห้องเฮียหน่อย ห้องผมเครื่องเล่นมันพัง คอมก็แฮงค์ ทำอะไรไม่ได้เลยอ่ะ ยืมเปิดห้องเฮียหน่อยแปปเดียว” เขาสาธยายเหตุผลยาวเหยียด ดูท่าจะจำเป็นจริงๆ ละนะ แต่ทำไมต้องเป็นเวลานี่ด้วย


“ซีดีห่าอะไรของมึงอีกวะไอ้วา หนังโป๊อีกละสิ กูบอกมึงแล้วใช่ไหมให้เพลาๆ ลงบ้าง เปิดแม่งบ่อยจนเครื่องเล่นพัง แถมยังโหลดคลิปโป๊จนคอมแฮงค์แล้วก็มาเดือดร้อนกู”


ฉันหน้าแดงนิดๆ กับคำพูดของนับกาล หมายความว่ายังไงกันน่ะ ไอ้เหตุผลยาวเหยียดผู้ชายคนนั้นสาธยายออกมามันเป็นเพราะสาเหตุนี้หรอกเหรอ?


“โหย! ไม่ใช่สักหน่อยเฮียก็! นี่มันซีดีโปรเจคงานที่ผมต้องส่งจารย์เย็นนี้ต่างหากล่ะ! ไปถ่ายกันมาหลายวันแล้วแต่ไม่ได้เอามาเปิดดูสักที พอจะเปิดแม่งก็เป็นอย่างที่เล่าอ่ะ” 


เอาจริงๆ ฉันว่านับกาลขี้ตื้อแล้วนะ เจอหมอนี้ดูจะอาการหนักกว่าเขาเสียอีก 


“นะเฮียนะ มันเรื่องด่วนจริงๆ ต้องดูเดี๋ยวนี้อ่ะ ขอเข้าไปแปปเดียวเอง”


“เห้ย! ไม่ได้เว้ยยยย ห้ามเข้านะไอ้เชี้ยวา


แอ๊ด ปึง!


จบประโยคห้ามของนับกาลไม่ถึงห้าวินาทีประตูห้องก็ถูกดันเปิดออกพร้อมกับร่างของผู้ชายคนหนึ่งพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูงโดยมีมือของนับกาลคว้าคอเสื้อเอาไว้ แต่ไม่รู้ยื้อหยุดกันอีท่าไหนผู้ชายคนนั้นถึงเสียหลักเซมาทางเตียงที่ฉันกำลังนั่งอยู่



ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบทันที 


นึกภาพออกไหม ผู้ชายสองคนกำลังฉุดกระชากคอเสื้อกันจนเสียหลักล้มลงบนเตียง ก่อนทั้งคู่จะหยุดชะงักและโฟกัสสายตามาที่ผู้หญิงคนเดียวในห้องอย่างฉันซึ่งกำลังนั่งมองพวกเขาด้วยสีหน้านิ่งๆ ขณะที่ชายผู้มาเยือนกระพริบตาใส่ฉันปริบๆ แล้วอุทานออกมาเบาๆ


“เหยี๊ยดเป็ด


#Loading...75%


ความเงียบปกคลุมทั่วห้องอีกครั้ง ไม่มีใครขยับตัวหรือพูดอะไร ฉันจ้องพวกเขานิ่งๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาแทน


“จะอยู่กันท่านั้นอีกนานไหม มันโคตรอุจาดตาฉันเลย”


“หะ เห้ย!” และก็เป็นนับกาลที่ได้สติก่อน เขาก้มมองสภาพตัวเองที่กำลังยืนคร่อมทับอยู่ด้านหลังของชายผู้มาใหม่ซึ่งพาดตัวอยู่บนที่นอน พูดเลยว่าท่าทางโคตรติดเรตจนฉันทนดูต่อไปไม่ไหวเลยล่ะ พอเห็นอย่างนั้นเขาก็รีบกระโดดขึ้นยืนเต็มความสูงทันที


“โหยเฮีย! ก็ว่าอะไรทิ่มตูด! หยึ้ย!” ผู้ชายหน้าหวานละสายตาจากฉันกลับไปทำท่าขนลุกขนพองใส่นับกาลพร้อมกับลูบก้นตัวเองปอยๆ ฉันหลุดขำนิดๆ ก่อนจะรีบตีหน้านิ่งเหมือนเดิม


“หุบปากไปเลยไอ้เชี้ยนาวา! มึงนะมึง! กูบอกแล้วไงว่าไม่ให้เข้า! รีบออกไปเลยนะโว้ย!” นับกาลตีหน้าโหดทันที เขาตรงเข้ามาดึงผู้ชายที่น่าจะชื่อนาวาให้ลุกจากที่นอนก่อนลากไปทางประตูห้อง นาวาขัดขืนสุดกำลังสองมือไขว่คว้าขอบเตียงแน่น


“เห้ยไรอ่ะ! ไม่ไปโว้ยยย! ถ้าเฮียไล่ผมนะ ผมจะแหกปากประกาศไปทั่วบ้านเลยว่าเฮียแหกกฎแอบซุกหญิงมากินตับในห้องอ่ะ!


เดี๋ยวนะกะ กินตับบ้าบออะไรของหมอนี่วะ?!


“ไอ้เชี้ยวา! มึงขู่กูเหรอ!


“เออ! จะบอกแม่งให้ทั่วมหาลัยเลยด้วย ฟ้องลุงป้าน้าอาป๊าม๊าเฮีย ฟ้องแม่งยันลุงตู่อ่ะ!


“อะ ไอ้น้องเชี้ย! ไอ้ทรพี! ไอ้เลี้ยงเสียข้าวสุก! ไอ้ๆ” นับกาลปล่อยนาวาเป็นอิสระก่อนจะชี้หน้าด่าท่าทางหัวเสียสุดๆ แต่คนถูกด่ากลับไม่สะทกสะท้าน ยืนยิ้มแป้นแล้นรับคำด่าได้หน้าตาเฉย สมแล้วที่สายเลือดเดียวกัน เหอะ!


“อื้อหื้อ เจ๊บเจ็บ เจ็บถึงรูทวาร


“ไอ้


“เอาน่าเฮีย ไม่ต้องคิดมาก เฮียไม่ใช่คนแรกที่ทำแบบนี้สักหน่อย ไอ้ชาช่าก็แบบนี้เป๊ะ! สมกับเป็นพี่น้องกันจริงจริ๊ง!


“มึงว่าไงนะ! ไอ้คชาก็เคยทำงั้นเหรอ?!


“ช่ายยย แต่ผมก็ไม่บอกใครเห็นป่ะ ผมเก็บความลับดีแค่ไหน หุหุ เพราะฉะนั้นเฮียไม่ต้องกลัว ถ้าเฮียให้ผมยืมเปิดซีดีนะ สาบานว่าจะหุบปากสนิทศิษย์ส่ายหน้าเลย” นาวายกสามนิ้วขึ้นมาชูเหมือนลูกเสือสาบาน แต่ฉันเห็นนะว่ามืออีกข้างที่เขาซ่อนอยู่ด้านหลังมีสองนิ้วไขว่กันอยู่ หมอนี่ลืมไปหรือเปล่าว่าตัวเองกำลังยืนหันหลังให้ฉันน่ะ


นอกจากความด้านแล้วความกะหล่อนมันยังเข้มข้นในสายเลือดด้วยสินะ!


“เวรชิบ! มึงมันโคตรวุ่นวายเลย! จะทำอะไรก็รีบ! ยกเครื่องเล่นไปห้องมึงเลยไป! กูให้!


“ให้จริงดิ??” นาวาทำตาวิ้งค์ๆ ทันที นี่ถ้ามีหางคงกระดิกดิ๊กๆ ไปล่ะ


“ให้ยืม!!


“โหย! ขี้งกนะโดม่อนคุง!


“ไอ้วา!!


“นี่พวกนาย จะเสียงดังกันอีกนานไหม ฉันยังนั่งอยู่นะ”


ในที่สุดฉันก็ทนฟังเสียงตลาดแตกต่อไปไม่ไหว พวกเขาลืมไปหรือเปล่าว่าควรจะเกรงใจฉันน่ะ เราไม่ได้สนิทกันขนาดต้องมานั่งฟังอะไรแบบนี้นะ


“โอะโอ ผมว่าเจ้คนนี้หน้าคุ้นๆ นะ เอ้ เหมือนเคยเห็นที่ไหนน้า” แทนที่นาวาจะสงบปากสงบคำแต่เขากลับหันมาจ้องหน้าฉันตรงๆ แถมสีหน้ายังดูเจ้าเล่ห์แปลกๆ


“หยุดเลยไอ้วา! เครื่องเล่นมึงอยู่นู้น! ยกไปแล้วก็ออกจากห้องกูได้ล่ะ อย่าลำไยลองกอง” นับกาลคว้าคอเสื้อนาวาอีกรอบแล้วลากเขาไปทางเครื่องเล่นซีดีแถมหยิบมันส่งให้เขาด้วย นาวาหัวเราะหึๆ ในลำคอขณะรับเครื่องเล่นมาถือ “ได้แล้วก็ไปเลยไป แล้วอย่าลืมที่พูด”


“ลืม? ลืมเรื่องอะไรนะ?” นาวาทำหน้าใสซื่อได้โคตรกวนประสาทอ่ะ!


“ต้องใช้ตีนช่วยรื้อฟื้นความจำไหม?”


“โหย! ดุตลอดอ่ะเฮีย! ใจย้ายย!!” เขาทำหน้างอเป็นเด็กๆ ก่อนจะชะเง้อหาฉันแล้วอมยิ้มเจ้าเล่ห์ “ไว้เจอกันใหม่นะคร้าบเจ้คนสวยยย”


“รีบออกไปเลยไอ้เวร!


คราวนี้นับกาลผลักเขาออกจากประตูไปเลย นาวาหัวเราะชอบใจเสียงดังยังไม่วายกวนประสาทพี่ชายตัวเองต่อ


“กินตับให้สนุกนะเฮีย ถ้าจะให้ดีต้องกินซ้ำๆ มันดีต่อสุขภาพ อ๊ากก! เตะทำไมเนี้ย!!


“หุบปากเลยไอ้เชี้ยวา! ไปไป๊!


ปึง!


ความวุ่นวายต่างๆ สงบลงทันทีที่ประตูถูกปิด เราสองคนตกอยู่ในความเงียบแบบเงียบสุดๆ อ่ะ ฉันจ้องหน้านับกาลนิ่งๆ ซึ่งเขาเองก็จ้องฉันกลับเช่นกัน


“ไอ้เวรนั่นไม่บอกใครหรอก ไม่ต้องกลัว”


“ไม่ได้กลัวสักนิด” ฉันตอบสั้นๆ แล้วหันกลับมาอ่านหนังสือต่อ นับกาลเดินมานั่งลงที่เดิม บรรยากาศรอบตัวดูอึดอัดแปลกๆ


เมื่อไหร่ฉันจะผ่านช่วงเวลาเฮงซวยนี่สักทีนะ ไหนๆ ก็มีโดราเอม่อนอยู่เต็มห้องล่ะ ฉันขอไทม์แมชชีนเร่งเวลาเลยได้ไหม หรือห่วงผ่านตลอด ประตูไปที่ไหนก็ได้ หรืออะไรก็ได้ที่สามารถพาฉันไปจากห้องบ้าๆ นี่สักที


เหอะตลกชะมัด! นี่ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ถึงขอของวิเศษจากไอ้หุ่นยนต์แมวบ้าๆ เนี้ย! สงสัยอยู่ใกล้นับกาลมากจนติดเชื้อบ้าเขามา!


สะกดจิตตัวเองไว้นะหยาดฟ้า อย่าไปบ้าตามหมอนี่เด็ดขาด!


#TO BE CONTINUED

รักกันจริงต้องไม่เงานะคะ

รักเรื่องนี้จิ้มเลย
v
v



TALK
มีความฮานาวามาก 555 มั่นหน้ามากว่าตัวเองเก็บความลับเก่ง 
ฮัลโหล! มึงเพิ่งฟ้องเฮียเรื่องคชาไปนะรู้ยัง กร๊ากกกก
แอบสงสารหยาดที่มาอยู่ท่ามกลางคนบ้า 555
ถึงขั้นต้องสะกดจิตตัวเองไม่ให้บ้าตามเลยทีเดียว 55 
ขอคอมเม้นด้วยนะคะ เม้นกันเยอะๆ นะ ขอพลังหน่อยค่าาาา

เปิดโอน MAD TUSSLE


ส่งลงทะเบียน  400 บาท

กรอกฟอร์มสั่งซื้อ



ขั้นตอนการสั่งซื้อ
โอนเงินเข้ามาที่ ธนาคารกสิกรไทย 
เลขที่บัญชี :: 748-2-64181-9
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เซ็นทรัลพระราม 3 ประเภท :: ออมทรัพย์
*กรอกข้อมูลอย่างละเอียดทุกช่องนะคะ*
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอุดหนุนกันนะคะ
สั่งซื้อ E-Book เฮียนับกาลได้แล้วนะคะ
คุ้มสุด!! ฟินสุด!! หื่นสุด!!
     


ฟางสุ่มเลขคอมเม้นแจกหนังสือหลังหมดโควต้าอัพนะคะ
ทุกคอมเม้นมีสิทธิ์ได้หนังสือเด้ออออ
ยังไงก็ฝากหนุ่มๆ เซ็ต MAD ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะ
กดติดตามและคอมเม้นมาเยอะๆ เน้อ รักเฮียกาลต้องเม้นนะ

ทวีต หรือ แฮชแทกคุยกันได้นะคะ ><



________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,657 ความคิดเห็น

  1. #1652 150221 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 08:11
    คนแรงๆเจอกันบ้าเข้าไปไงละหยาดถึงกับขอไทม์แมชชีนเลย555
    #1,652
    0
  2. วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 16:56
    โดม่อนคุง น่าร๊ากง่ะ >3<
    #687
    0
  3. #683 rosemonster46 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 22:03
    นาวารู้โลกรู้5555555555
    #683
    0
  4. #682 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 19:00
    ไม่ได้ติดแค่เชื้อบ้าอย่างเดียวนะ แต่ติดเชื้ออื่นไปด้วย 5555
    #682
    0
  5. #681 ^^อีปรี....ชะนีปากดี^^ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 17:55
    โธ่ๆๆๆๆเจ้หยาดดด ถึงขั้นต้องสะกดจิต
    ตัวเองเลยหรอ 
    ฮานางแพล๊บบ ส่วนเฮียกาลเริ่มคิดอะไรกับ
    เจ้หยาดบ้างยังหน้ออออ!!!!!
    #681
    0
  6. #680 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 15:29
    นาวาตัวป่วนนนนน
    #680
    0
  7. #679 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 15:29
    นาวาตัวป่วนนนนน
    #679
    0
  8. #678 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 15:29
    นาวาตัวป่วนนนนน
    #678
    0
  9. #677 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 15:28
    นาวาตัวป่วนนนนน
    #677
    0
  10. #676 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 15:28
    นาวาตัวป่วนนนนน
    #676
    0
  11. #675 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 15:28
    นาวาตัวป่วนนนนน
    #675
    0
  12. #674 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 15:28
    นาวาตัวป่วนนนนน
    #674
    0
  13. #673 ซาตาน จำเป็น (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 12:37
    เป็ดมาาา
    #673
    0
  14. #672 Yoon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 23:25
    วามา เป็ดก็มา #วารู้โลกรู้
    #672
    0
  15. #671 Foey (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 22:03
    วารู้โลกรู้5555
    #671
    0
  16. #670 Jum Haruthai (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 16:57
    หุ้ยยย สนุกอะ รอๆๆๆจ่ะ
    #670
    0
  17. #669 fahnatee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 16:56
    เอิ๊กความลับไม่มีในโลกจริงๆ 55555
    #669
    0
  18. #668 Phapatsara (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 14:20
    5555555555555ขรรมอินาวา
    #668
    0
  19. #667 ^^อีปรี....ชะนีปากดี^^ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 10:12
    สุดท้ายเฮียก้อยื้อนายวาไว้ไม่อยู่ รอเวลาที่โลกรู้ได้เล้ยยย ตัดภาพมาที่เจ้หยาด นางนิ่งมากกก
    #667
    0
  20. #666 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 09:12
    ได้ดังสมใจอยากกัยล่ะงานนี้
    #666
    0
  21. #665 rosemonster46 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 23:46
    เหยี๊ยดเป็ดดดคืออัลไล55555555555555555
    #665
    0
  22. #664 HobiHobi (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 20:03
    ขุ่นพระ วารู้โลกรู้!!
    #664
    0
  23. #663 momoka4433 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 19:45
    รอคร้าาาาาา
    #663
    0
  24. #662 Frongkanokpan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 12:41
    รออออๆๆๆ
    #662
    0
  25. #661 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 12:31
    รอจร้าาาา
    #661
    0