[END]::MAD TUSSLE:: รักนี้ขยี้สุดแรง!

ตอนที่ 12 : ::MAD TUSSLE:: EPISODE 09 [100 Per.] H+

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,394
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    16 ก.ค. 61




เปิดโอน #นับกาล แล้วค่ะ!!



ราคา 400 บาท









 EPISOD09



I’m free to be the greatest, I’m alive
I’m free to be the greatest here tonight, the greatest
The greatest, the greatest alive
The greatest, the greatest alive







เป็นเมียฉันสิ เธอจะได้รับเกียรตินั้นอย่างสูงเลยล่ะ!


นี่ล้อเล่นใช่ไหม? นับกาลคุกคามฉันมากเกินไปหรือเปล่า สิ่งที่เขาทำอยู่ มันเกินไปแล้วนะ! เราไม่รู้จักกัน ไม่ได้เป็นเพื่อนกัน มันควรแล้วเหรอที่เขาจะฉุดกระชากลากถูบังคับให้ฉันไปไหนมาไหนกับเขา และยังขึ้นมาคร่อมกันด้วยท่าทางน่ากลัวแบบนี้ด้วย


“นี่มันล้ำเส้นเกินไปแล้วนะนับกาล นายจะมาคุกคามกันแบบนี้ไม่ได้ ฉันไม่ได้อยากเป็นเมียนาย ไม่ได้อยากเป็นแม้แต่คนรู้จักนายด้วยซ้ำ ถอยออกไปก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน” ฉันพูดด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเย็นชาอย่างสุดขั้วเพื่อหวังว่านับกาลจะละอายใจและยอมถอยออกไปจากการคร่อมตัวบนเบาะของฉัน


แต่เปล่าเลย ริมฝีปากหนาน่ารังเกียจกลับกระตุกยิ้มร้าย ขณะที่ใบหน้าแสนกวนประสาทขยับลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ของเขา


“ความอดทนฉันมันหมดไปตั้งแต่เห็นน้องสาวตัวเองต้องทนความเจ็บปวดเมื่อกี้แล้ว และเธอต้องรับผิดชอบ”


“รับผิดชอบ? ทำไมฉันต้องทำแบบนั้น ฉันเอามีดไปกรีดคอน้องสาวนายหรือไง เหอะ! เอาไว้ฉันทำเมื่อไหร่นายค่อยมาพูดคำนี้กับฉัน!” ความอดทนฉันหมดลงแล้ว และฉันจะไม่ทนให้ผู้ชายนิสัยเสียอย่างนับกาลมาเอาเปรียบกันง่ายๆ แน่


“ก็ลองทำดูสิ รับรองว่าเธอจะเจ็บมากกว่ายัยนั่นเป็นสิบเท่า”


“นายนี่มันน่าสมเพชจริงๆ เลย ขนาดน้องนายยังรู้เลยว่าสิ่งที่นายพยายามทำเพื่อเธอน่ะมันน่าสมเพชแค่ไหน นายพยายามยัดเหยียดเธอให้กับผู้ชายที่เขาไม่เต็มใจจะรับผิดชอบ”


” ดูเหมือนฉันจะพูดแทงใจดำเขาเต็มใบมีดเลยสินะ สีหน้าร้ายๆ เมื่อครู่ถึงได้เปลี่ยนเป็นนิ่งขนาดนี้


“ปากก็บอกว่าทำไปเพราะปกป้องน้อง แต่จริงๆ แล้วมันไม่ใช่ นายก็แค่ทำเพราะความสะใจของตัวเอง”


“อย่าปากดีหยาดฟ้า เธอไม่ได้รู้จักฉันดีขนาดนั้น” นับกาลกัดฟันพูดหางคิ้วกระตุก


“นายก็ไม่ได้รู้จักฉันดีเหมือนกัน! เพราะฉะนั้น เลิกยุ่งกับฉันได้แล้ว!” ฉันทุบไหล่เขาเต็มแรง อยากจะดิ้นก็ดิ้นไม่ได้เพราะถูกขาเขากดไว้ ถึงพื้นที่ภายในรถมันจะกว้าง แต่มันก็อึดอัดอยู่ดี ยิ่งต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้ด้วย ฉันยิ่งอยากจะกลั้นใจตายไปเลย


“อยากให้ฉันเลิกยุ่งกับเธอ เธอก็เลิกยุ่งกับไอ้เพลิงซะสิ แล้วฉันจะปล่อยเธอกลับบ้านโดยไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน” ปลายนิ้วเรียวไล้ข้างแก้มฉันด้วยท่าทางโรคจิต นับกาลเปลี่ยนอารมณ์เร็วมาก มากจนฉันแอบกลัว หมอนี่มันโรคจิตขั้นสุดสินะ!


“ไม่มีทาง เลิกฝันแล้วถอยออกไปสักที!


“ให้คิดใหม่อีกที เลิกยุ่งกับมันแล้วมา แย่งฉันแทนสิ รับรองว่าฟิน!” เขายังคงหน้าด้านยื่นข้อเสนอบ้าๆ ให้กับฉัน อยากรู้นักว่าหนังหน้าหมอนี่ฉาบไว้ด้วยอะไร!


การ แย่งนายคือสิ่งสุดท้ายบนโลกที่ฉันจะทำ!” แล้วทำไมฉันต้องต่อปากต่อคำกับเขาไม่เลิกด้วยละเนี้ย! แต่มันอดไม่ได้นี่! นับกาลปั่นประสาทจนฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว


“พูดดีๆ ไม่ฟัง คงต้องพังกันไปข้าง ให้มันรู้กันไปว่าคนอย่างฉันจะหยุดผู้หญิงอย่างเธอไม่ได้!


“อะ อื้อ!!


ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนฉันไม่ทันตั้งตัว ปรายนิ้วที่ไล้ข้างแก้มฉันเมื่อครู่เลื่อนมาล๊อคปลายคางก่อนริมฝีปากร้อนๆ จะบดขยี้ลงมา เขาบังคับให้ฉันเผยอปากตอบรับปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาอย่างกักขฬะ นี่ไม่ใช่จูบแรกระหว่างฉันกับเขา และฉันก็ไม่ได้เต็มใจอีกแล้ว


“อืมมม”


ฉันพยายามจะกัดลิ้นเขาอย่างที่เคยทำในตอนนั้น หากทว่าคราวนี้นับกาลรู้ทัน เขาใช้ปรายนิ้วบีบกรามฉันเอาไว้จนเคลื่อนไหวลำบาก ฉันจึงเปลี่ยนมาดิ้นหนีแทน สองมือที่ยังว่างพยายามผลักไส แต่ก็ยังไม่วายถูกมืออีกข้างของเขารวบไว้


ให้ตายสิ ฉันจะปล่อยให้นับกาลจูบแบบนี้ไม่ได้นะ! เขาจะทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้!



#Loading...25%


[บทบรรยาย นับกาล]


ยอมรับเลยว่าริมฝีปากนุ่มๆ กำลังทำลายความอดทนของผมอย่างมาก!


ตอนแรกผมตั้งใจจะพาหยาดฟ้ามาเจรจากันเฉยๆ แค่อยากให้เธอเลิกยุ่งกับไอ้เพลิงศูรย์สักที เพราะวันนี้สิ่งที่ผมเห็นมันหนักเกินไปจริงๆ ว่ะ เธอเล่นแรงเกินไป ทำไมต้องควงไอ้เวรนั่นต่อหน้านับฝันตลอดเลยวะ? ผมอุตสาห์เตือนเธอแล้ว แต่เหมือนมันไม่เข้าไปในสมองของเธอเลยสักนิด แถมเธอยังดื้อรั้นสุดๆ ต่อปากต่อคำได้โคตรน่าโดนเลย


“อื้อๆ” เสียงหวานครางฮือในลำคอคล้ายกำลังประท้วงกัน ผมผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อคืนลมหายใจให้เธอ หยาดฟ้าสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนผมจะกดปิดปากเธอด้วยปากต่อ


ความขัดขืนเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ ผมไม่รู้หรอกว่าเธอเคลิ้มไปกับรสสัมผัสของผมหรือเปล่า ผมรู้แต่ว่าผมแม่งไม่อยากละไปจากความหวานละมุนตรงนี้เลยสักวินาที ยิ่งได้จูบเธอก็ยิ่งอยากจะกลืนกินมากขึ้น


เมื่ออารมณ์มันพาไป มือไม้ของผมมันก็ค่อยๆ เลื้อยไปทั่วเรือนร่างเนียนนุ่ม ผมลูบไล้ผิวเนื้อเนียนละเอียดจากหัวไหล่ไล่ลงมาตามท่อนแขนเรียว ก่อนจะเปลี่ยนที่วางมือเป็นช่วงหน้าท้องแบนราบ


“อื้อ!” ร่างเล็กมีท่าทีต่อต้านขึ้นมาทันที เธอพยายามขยับหนีและใช้มือปัดป้อง ผมรวบข้อมือเล็กสองข้างแล้วสอดมือเข้าใต้กระโปรงเดรสสั้นจนมันรั้งเปิดขึ้นมาเกือบถึงสะโพก


เพราะแสงสว่างภายในรถค่อนข้างน้อยและสายตาผมก็ไม่ว่างจะก้มมองความสวยงามด้านล่าง จึงทำได้แค่ลูบไล้ต้นขาอ่อนสลับกับบีบเคล้นเบาๆ เรียกเสียงท้วงติงเป็นระยะๆ


ผมบดขยี้ริมฝีปากซ้ำๆ เพื่อทำลายสติอันเหลือน้อยนิดของหยาดฟ้าให้หายไป เพื่อให้เธอเลิกต่อต้าน ตอนนี้อารมณ์ผมมันอยู่เหนือทุกอย่างแล้ว ร่างกายเธอเรียกร้องผมมากเกินไป และร่างกายผมก็ต้องการเธอมากเช่นกัน


“อืมม” เดรสตัวสวยถูกปลดออกจากไหล่บางช้าๆ หยาดฟ้านิ่งงันไปแล้ว ผมมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้ทำเพียงหลับตานิ่งๆ ราวกับยินยอมปล่อยตัวปล่อยใจไปกับผม


ผมตัดใจละริมฝีปากออกจากจูบแสนเร่าร้อนในที่สุด เปลี่ยนเป็นกดจูบลงบนพวงแก้มเนียนนุ่มและไล่พรมจูบลงมาตามสันกรามจนมาถึงลำคอขาว กลิ่นหอมอ่อนๆ คร่าสติอันเหลือน้อยของผมไปทีละนิด ผมไม่ฉุดคิดอีกแล้วว่าที่ตรงนี้มันจะเป็นในรถสุดที่รักหรือไม่


อารมณ์ตอนนี้ไม่ว่าจะที่ไหนผมก็พร้อมรบเสมอแล้วว่ะ พูดเลย!


ริมฝีปากร้อนๆ ขบเม้มไปทั่วลำคอขาว เดรสสวยถูกเลื่อนลงจนปริ่มอยู่บนเนินอกอวบ ผมบดขยี้ริมฝีปากลงบนเนินเนื้อขาวโพลนนั้นอย่างกระหาย ขณะมือด้านล่างยังคงทำหน้าที่บีบขย้ำต้นขาอ่อนไม่หยุด และค่อยๆ เลื่อนฝ่ามือเข้าไปสัมผัสความอบอุ่นภายในที่ใจแสนถวิลหา


“มะ ไม่


นั่นเป็นคำแรกที่หยาดฟ้าเอ่ยขึ้นหลังจากเธอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับผมมาสักพัก เหมือนสติที่ขาดหายไปของเธอกลับมาเล็กน้อย ผมเคลื่อนตัวขึ้นสบตากับดวงตาสวย เธอมองผมด้วยแววตาสับสนและตื่นกลัวอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมันจากเธอมาก่อน


ให้ตายทำไมต้องทำหน้าไร้เดียงสาแบบนั้นด้วยวะ เธอทำอย่างกับว่าไม่เคยถูกสัมผัสแบบนี้มาก่อนงั้นแหละ ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้วโคตรไม่น่าจะใช่เลย ผู้หญิงอย่างหยาดฟ้าโชกโชนแค่ไหนใครๆ ก็รู้


“พะ พอได้แล้ว” เธอร้องห้ามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ แต่ผมกลับทำในสิ่งตรงข้ามด้วยการสอดแทรกปรายนิ้วเข้าไปภายในชั้นในตัวน้อยของเธอ สองขาเรียวหนีบเข้าหากันแทบจะทันที ใบหน้าสวยตื่นตระหนกยิ่งไปกว่าเดิม “ยะ อย่า มันเจ็บ!


คราวนี้ดูเหมือนสติของหยาดฟ้าจะกลับมาเกินครึ่ง เธอต่อต้านรุนแรงขึ้น ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าชัดเจนกว่าเดิม ร่างกายเธอเริ่มขัดขืนเช่นกัน แต่มันก็ไม่สามารถหยุดการกระทำของผมได้ง่ายๆ


เวลาเครื่องผมร้อนแล้วมันยากที่จะดับซะด้วยสิ


“เจ็บอะไรเดี๋ยวก็ฟิน” ผมกระซิบข้างใบหูพลางขบเม้มแรงๆ ขณะกดปรายนิ้วเข้าไปในกายอบอุ่น วินาทีนั้นร่างกายผมร้อนผ่าวไปหมดโดยเฉพาะน้องชายสุดรัก มันแทบจะผงาดออกมาทำหน้าที่แทนนิ้วเลยทีเดียว “อ่าโคตรแน่นเลยว่ะ”


“อ๊ะ! ยะ หยุดนะอื้อ”


หยาดฟ้าเริ่มดิ้นไปมาเมื่อผมเคลื่อนปลายนิ้วเข้าออกช้าๆ พูดเลยว่าความอบอุ่นของเธอโคตรได้ใจผมมาก มันทั้งคับแน่น ทั้งดูดดึงจนผมทึ่งไปเลย ไม่อยากจะเชื่อว่านี่หรือผู้หญิงที่ผ่านเรื่องอย่างว่ามาอย่างโชกโชน? ทำไมมันถึงได้แน่นนุ่มราวกับว่าไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อนเยี่ยงนี้? หรือเพราะอย่างนี้กันวะไอ้พวกผู้ชายเหล่านั้นมันถึงได้รักหลงเธอจนถึงขึ้นยอมเลิกรากับคนรักตัวเอง


พอนึกถึงตรงนี้ไม่รู้ทำไมอยู่ๆ ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา ผมก้มตัวประกบปากมอบจูบเร่าร้อนให้เธออีกครั้ง ขณะปลายนิ้วเร่งความเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ที่ร้อนอย่างกับไฟของผม


หยาดฟ้าเป็นคนแรกเลยว่ะที่ทำให้อารมณ์ผมพุ่งสูงทะลุเพดานได้เพียงแค่สอดใส่ปรายนิ้ว ผมอยากจะสอดใส่ความงใหญ่โตของตัวเองเข้าไปแล้วกระแทกกระทั้นแรงๆ ซะเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ เธอทำให้ผมมีความต้องการรุนแรงมาก


ให้ตาย นี่ผมคงไม่เผลอหลงเธอไปด้วยอีกคนหรอกใช่ไหมวะ?


#Loading...51%


[บทบรรยาย หยาดฟ้า]


ฉันกำลังจะตาย


ความปั่นป่วนและเจ็บหนึบบริเวณส่วนล่างเร่งอัตราการเต้นของหัวใจฉันรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ จนมันแทบจะระเบิดออกมาจากอก ภายในหัวสมองนิ่งงันและหยุดชะงักไปชั่วขณะ ราวกับทุกอย่างรอบตัวมันหยุดนิ่งไปหมด ฉันไม่สามารถตอบโต้ ขัดขืน หรือขยับตัวได้เลย


ภาพความทรงจำในอดีตผุดเข้ามาในหัวราวกับสายน้ำไหลกลับ ความเลวร้ายที่ฉันพยายามอย่างมากในการลบเลือนมันกำลังย้อนกลับมาทำร้ายฉันอีกครั้ง และสิ่งที่กระตุ้นความทรงจำนั้นกลับมาก็คือการที่ร่างกายของฉันในตอนนี้กำลังถูกฝ่ามือหนาทำเรื่องเลวระยำอย่างกักขฬะ


“อื้อ!” ฉันส่งเสียงประท้วงเมื่อเริ่มขาดอากาศหายใจ หัวสมองพร่าเบลอไปกับการโดนปั่นป่วนด้วยจูบเร่าร้อนและปลายนิ้วที่ยังคงผลุบเข้าผลุบออกไม่หยุด ฉันอยากตาย อยากตายไปเลยจริงๆ


“ไม่ไหวแล้วว่ะ จัดในรถเลยดีไหม?” น้ำเสียงเลวๆ ดังขึ้นเหนือร่างกายฉัน ฉันพยายามปรือาขึ้นมอง อากาศภายในรถเย็นช่ำเนื่องจากด้านนอกเม็ดฝนเริ่มโปรยปรายลงมา ความเย็นทำให้กระจกรอบตัวรถขึ้นฝ้าจนมองด้านนอกแทบไม่เห็น


ให้ตายสิ บรรยากาศมันเป็นใจให้คนสารเลวเกินไปหรือเปล่า?


“ยะ หยุดได้แล้ว เอามันออกไปจากตัวฉัน!” ฉันพยายามกัดฟันพูด พยายามข่มใจไม่นึกถึงภาพเลวร้ายในหัว พยายามสะบัดมันทิ้งเพื่อดึงสติตัวเองกลับมา เพราะถ้าขืนฉันยังปล่อยให้ความทรงจำพวกนั้นอยู่เหนือสติตัวเองอยู่แบบนี้ ฉันอาจจะสูญเสียสิ่งนั้นไปให้คนเลวๆ อีกครั้งก็เป็นได้ และฉันจะไม่ยอมให้เรื่องสารเลวนั่นมันเกิดขึ้นอีกแน่นอน ไม่มีทางเด็ดขาด!


“มาขัดขืนอะไรตอนนี้ ไม่ทันแล้วเธอ เครื่องฉันร้อนจนจะระเบิดอยู่แล้ว”


นับกาลขยับตัวขึ้นเล็กน้อย เขาใช้มือข้างหนึ่งปลดกางเกงตัวเอง ขณะที่มืออีกข้างยังคงเคลื่อนไหวอยู่ในร่างกายฉัน และเพราะเขาทำอย่างนั้นฉันถึงไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน สองมือมันไร้น้ำหนัก ร่างกายมันชาไปทุกส่วน ฉันจะทำยังไงดี


“อย่าทำ


“ห้ามไม่ทันแล้วว่ะ” ปากเขาพูด มือจับต้นขาข้างหนึ่งของฉันตั้งขึ้นเตรียมท่าทางพร้อมจะสอดใส่เข้ามา ฉันมองไม่เห็นว่าเขากำลังจะทำอะไร รู้แค่ว่าสิ่งที่เขากำลังจะทำมันเลวร้ายเกินจะบรรยาย


“อ๊ะ” ฉันเผลอร้องออกมาเบาๆ เมื่อนับกาลถอดถอนปลายนิ้วออกไปจากร่างกายของฉัน มันเป็นจังหวะที่เขากำลังจะสอดแทรกตัวตนเข้ามาแทนที่เรียวนิ้วร้าย ฉันพยายามเรียกสติและเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายกลับมาพร้อมกับออกแรงผลักเขาสุดแรง


ตึง!


จังหวะที่นับกาลเสียงหลักถอยหลังไปกระแทกกับคอนโทรลหน้ารถ ฉันอาศัยช่วงเวลานั้นเปิดประตูและวิ่งลงจากรถมาท่ามกลางสายฝนเย็นเฉียบ ร่างกายกึ่งเปลือยของฉันเปียกปอนแทบจะในทันที ความหนาวเย็นเปรียบเสมือนคมมีดกรีดไปทั่วร่างของฉัน


“เห้ย! หยุดนะหยาด


ฉันไม่รอฟังเสียงเรียกของคนสารเลวอีกต่อไป สองเท้ารีบวิ่งหนีออกมาจากจุดนั้นโดยไม่มองทางข้างหน้าเลยสักนิด ไม่สนใจว่าสองข้างทางรอบตัวจะเปลี่ยวและมืดแค่ไหน ขอเพียงแค่ได้หนีจากผู้ชายสารเลวนั่นฉันยอมทั้งนั้น!


บรื้น


เสียงเครื่องยนต์ดังตามหลังมาไกลๆ ฉันหันกลับไปมองเห็นเพียงเงาลางๆ ของรถซุเปอร์คาร์คันหรูกำลังแล่นมาท่ามกลางสายฝน ความมืดรอบตัวปกคลุมไปทั่วมีเพียงแสงไฟดวงเล็กๆ จากไฟถนนและไฟหน้ารถคันนั้นส่องสว่างริบหรี่


ไม่นะ ฉันต้องหนีไปให้ไกลกว่านี้ จะปล่อยให้หมอนั่นมาเจอไม่ได้ ฉันไม่ยอมกลับไปกับเขาเด็ดขาด!


[จบบทบรรยาย หยาดฟ้า]

 



แลมโบกินี่สีฟ้าครามคันหรูแล่นผ่านสายฝนด้วยความชะลอ ดวงตาคมเข้มเพ่งมองไปตามสองข้างทางผ่านหมอกฝนหนาทึบและความมืดมิด ชายหนุ่มใช้เวลากว่าสิบห้านาทีในการขับรถตามหาหญิงสาวที่เพิ่งวิ่งหนีลงจากรถเขาไป


ยัยนั่นต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ! ทำไมถึงกล้าวิ่งหนีไปในสภาพแบบนั้นวะ! ท่ามกลางที่เปลี่ยวๆ และฝนตกหนักเนี้ยนะ? โคตรไม่เข้าใจเลย!


นับกาลได้แต่หงุดหงิดในใจ ถ้าเขาใจดำกว่านี้นิดหนึ่ง ป่านนี้เขาคงขับรถกลับบ้านไปแล้ว เขาควรจะทิ้งหยาดฟ้าเอาไว้ที่นี่ไปเลยด้วยซ้ำ แต่เพราะความดีที่ยังมีอยู่ทำให้เขาต้องขับรถตามหาตัวเธอต่อไป


“เห้ยนั่น?!” เสียงทุ้มอุทานออกมาพร้อมกับแตะเบรกรถทันที ร่างสูงเปิดประตูลงจากรถปล่อยให้ร่างกายเปียกโชกกลางสายฝนเย็นช่ำ สองเท้าเดินเข้าไปหาศาลาริมทางเล็กๆ มืดๆ ซึ่งรายล้อมไปด้วยป่าหญ้าสูงชัน และจุดที่ปลายสายตาของเขากำลังโฟกัสอยู่ก็คือ ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนอนขดคู้อยู่ใต้ศาลานั้น!


ความรู้สึกผิดแล่นวาบเข้ามาภายในหัวใจแกร่ง มันกระตุกวูบจนแทบจะหยุดเต้นเมื่อได้เห็นใบหน้าสวยซีดเซียวหลับตาแน่น


“ฉัน ขอโทษ”


#Loading...75%



[บทบรรยาย หยาดฟ้า]


ยะ หยุดนะ อื้อ


แฮ่ก…’


จะ เจ็บ อ๊ะ


น้ำเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดสั่นเครือไปพร้อมกับร่างกายที่กำลังถูกกระทำด้วยความกักขฬะ สองตามืดบอดไปหมด สติสัมปชัญญะถูกทำลายลงด้วยพิษแอลกฮอล์ ไร้แรงจะขัดขืน ไร้แรงต่อต้าน ทำได้เพียงปล่อยให้ร่างหนานั้นกระทำตามใจ


หลังจากคืนเลวร้ายนั้นจบลง ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายบอบช้ำ หัวใจแตกสลายไปกับความสูญเสียที่ไม่มีทางหวนกลับ ฉันไม่กล้ามองหน้าคนสารเลวเจ้าของความป่าเถื่อนนั้นเลยสักนิด เขาคนนั้นเป็นใครก็ไม่รู้ที่จู่ๆ เข้ามากระทำชั่วช้ากับฉันในห้องพักแห่งนี้


ร่างหนานอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงขณะที่ฉันใส่เสื้อผ้าที่ยับเยินของตัวเองด้วยสองมือสั่นๆ ก่อนออกจากห้องฉันเหลือบมองเขาคนนั้นอีกครั้งเพื่อจดจำความบัดซบของชีวิตเป็นครั้งสุดท้าย


สิ่งเดียวที่ฉันเห็นบนร่างกายนั้นก็คือ รอยสักรอยหนึ่งกลางแผ่นหลังของเขา และมันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันจดจำมันจนถึงทุกวันนี้


รอยสักงั้นเหรอ


เฮือก!!


ฉันสะดุ้งตื่นจากความฝันอันแสนเลวร้ายที่ตามหลอกหลอนฉันมากว่าสามปี นับตั้งแต่คืนนั้นที่งานรับน้องเฟรชชี่ปีหนึ่ง สมัยที่ฉันเพิ่งเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยแห่งนี้แรกๆ คืนที่เปลี่ยนชีวิตและตัวตนของฉันไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ


“ตื่นแล้วเหรอ เมื่อกี้เธอเพ้อไข้ด้วยนะ” เสียงทักจากหน้าประตูเรียกสายตาฉันแทบจะทันที ร่างสูงในชุดไปรเวทเดินเข้ามายืนกอดอกมองกัน ฉันละสายตามองไปรอบห้องซึ่งตกแต่งไปด้วยโทนสีฟ้าตั้งแต่วอลเปเปอร์ยันผ้าปูที่นอนลายโดราเอม่อน


นี่มันไม่ใช่ห้องฉันนี่!


“นายทำอะไรฉัน! ไอ้ชั่ว!” คิดได้ดังนั้นฉันก็รีบรวบผ้าห่มขึ้นปิดบังร่างกายตัวเองทันที ยิ่งได้เห็นชุดที่กำลังสวมใส่อยู่ก็ยิ่งอยากจะลุกขึ้นไปตบหน้าไอ้โรคจิตนั่นแรงๆ


“ฟื้นปุ๊บก็ด่ากันปั๊บเลยนะ เธอนี่มันจริงๆ เลย” นับกาลเบะปากใส่ฉันนิดๆ เขาใช้สายตาคมเข้มจ้องมองกัน ก่อนริมฝีปากหนาจะยกยิ้มกริ่ม “ทำไม? คิดว่าฉันพาเธอมาตั้มต่อที่ห้องหรือไงหะ?”


“ก็แล้วมันไม่ใช่หรือไง! นายมันสารเลวสิ้นดี! ฉันวิ่งหนีนายขนาดนั้นแล้วยังตามจับฉันมาได้อีกเหรอ! ชั่วที่สุดเลย!


ตอนนี้หัวสมองมันเบลอไปหมด คิดอะไรไม่ออก ขอด่าไว้ก่อนแล้วกัน เพราะสิ่งที่นับกาลทำกับฉันเมื่อวานมันชั่วช้าเกินให้อภัยจริงๆ!


“มโนไปใหญ่แล้วเธอ ฉันไม่ได้ตามจับตัวเธอมาตั้มต่อที่ห้องสักหน่อย ก็แค่ขับรถไปเรื่อยๆ แล้วบังเอิญเจอ ลูกแมว นอนขดตัวตากฝนอยู่ข้างทางก็เลยรับขึ้นรถมาเท่านั้นแหละ”


ลูกแมว?


” ฉันนิ่งคิดตามคำบอกเล่าของเขาชั่วครู่ ความทรงจำลางๆ เมื่อวานค่อยๆ ผุดขึ้นทีละนิด ฉันเห็นภาพของตัวเองที่กำลังเดินตากฝนด้วยความหนาวสั่นท่ามกลางความมืดแวะหยุดพักใต้ศาลาริมทางเพื่อหลบฝน จากนั้นฉันง่วงและอ่อนเพลียมาก แล้วก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย แสดงว่าเมื่อวานฉันหมดสติไปตรงนั้นสินะ


“ทำหน้าแบบนี้จำได้แล้วสินะ ทีนี้รู้ยังว่าฉันไม่ได้พาเธอมาตั้มต่อที่นี่” เขาถามด้วยสีหน้ากวนๆ แต่ฉันไม่ตลกด้วยหรอกนะ! ยังไงเรื่องที่เขาทำกับฉันเมื่อวานมันยังก็ชั่วอยู่ดี!


“แล้วฉันจะเชื่อได้ยังไงว่านายไม่ได้ทำอะไรฉันต่อจริงๆ ในเมื่อเรื่องที่เกิดทั้งหมดมันเป็นเพราะนาย และการที่ฉันต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้ก็เพราะนายทำเรื่องชั่วๆ กับฉันนั่นแหละ!” ฉันโวยวายเสียงดัง เอาให้ได้ยินกันทั้งบ้านไปเลย


“เธอจะแหกปากทำไมเนี้ย อยากให้คนในบ้านพังประตูกันเข้ามาเหรอ คราวนี้ได้บันเทิงกันทั้งมหาลัยแน่ๆ เหอะ!


ให้ตาย หมอนี่มีสิทธิ์อะไรมาหงมาเหอะใส่ฉันเนี้ย!


“แล้วอีกอย่างนะ เมื่อคืนเธอตัวร้อนหนักมาก ไข้ขึ้นสูงทะลุปรอทเลยมั้ง ฉันต้องอดหลับอดนอนเช็ดตัวให้เธอทั้งคืนกว่าจะได้งีบหลับก็เกือบเช้าเลยนะ ขนาดแม่ฉันป่วยฉันยังไม่เคยต้องมาทำอะไรอย่างนี้เลยให้ตายดิ!” เขาบ่นออกมายาวเหยียด แต่ฉันก็ยังไม่เชื่อ



“มองงี้คือไม่เชื่อ?” และเพราะฉันมองแรงใส่เขาไม่เลิก นับกาลเลยทนไม่ได้เป็นฝ่ายพูดขึ้นอีกรอบ “จะให้ล้วงพิสูจน์ไหมล่ะว่าเมื่อคืนเธอโดนฉันตีทัพแตกหรือยัง”


“ไม่ต้อง! ถอยออกไปเลยนะไอ้โรคจิต!” ฉันรีบกระเถิบตัวหนีทันทีที่นับกาลทำท่าจะเข้ามาใกล้ เขามันโคตรไม่น่าไว้ใจ ยิ่งเห็นหน้าเขาก็ยิ่งนึกถึงเรื่องเลวๆ ในรถนั่น อยากจะกลั้นใจตายชะมัดเลย! เกลียดหน้าหมอนี่ที่สุด!


“แหม ก็นึกว่าอยากพิสูจน์”


อะ ไอ้!


ฉันเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่เขา บอกเลยว่าถ้ามีมีดนะฉันเสียบเข้าหัวใจเขาอย่างไม่ลังเลไปแล้ว คนบ้าอะไรทั้งกวนประสาท ทั้งหื่น ทั้งชั่ว!


“แล้วนี่ดีขึ้นยัง หิวไหม? ฉันซื้อข้าวต้มมาเผื่อเธอด้วยนะ” นับกาลไม่แคร์สายตาอาฆาตแค้นของฉันแต่กลับชี้ไปที่โต๊ะสีฟ้าข้างเตียงซึ่งมีถ้วยข้าวต้มวางอยู่บนนั้น


ให้ตาย ขนาดถ้วยยังลายโดราเอม่อน นอกจากหมอนี่จะโรคจิตแล้วยังเป็นโรคคลั่งไอ้หุ่นยนต์แมวสีฟ้านั่นเข้าเส้นด้วยเหรอเนี้ย เห็นแล้วขนลุกชะมัด!


“ฉันจะกลับบ้าน” ฉันทำท่าจะลุกจากเตียง แต่ถูกนับกาลยกมือห้ามไว้


“ตอนนี้ยังกลับไม่ได้”


“ทำไม? นายไม่มีสิทธิ์มากักขังหน่วงเหนี่ยวฉันนะ ฉันจะแจ้งความจับนายเข้าคุกหัวโตเลยคอยดู!” ฉันหวีดเสียงโวยวาย


“เห้ยใจเย็น! เอะอะๆ ก็โวยวาย ฟังเหตุผลฉันก่อนดิวะ!” เขาดูจะหงุดหงิดกับฉันมาก นับกาลเม้มปากนิดๆ พลางท้าวสะเอว “ไอ้กลับอ่ะได้กลับแน่ แต่ยังกลับตอนนี้ไม่ได้ เธอดูเวลาดิ๊กี่โมงล่ะ”


ฉันเลื่อนสายตาไปทางนาฬิกา เอ่อ ลายโดราเอม่อนอีกแล้ว มันบอกเวลาว่าตอนนี้เที่ยงกว่าแล้ว


“แล้ว?”


“จะแล้วอะไรอีกล่ะ ก็ช่วงเวลานี้ที่บ้านฉันคนเยอะมาก บ้านเธอไม่เป็นเหรอ มันเป็นช่วงที่คนในบ้านเตรียมตัวออกไปเรียน บางคนก็เพิ่งกลับ ป่านนี้พวกมันคงสุ้มหัวรวมตัวกันอยู่ตามบันได ลิฟต์ และห้องนั่งเล่นหมดแล้ว ถ้าเธอออกจากห้องฉันไปตอนนี้และในสภาพนี้ด้วยนะ รับรองว่าชีวิตเธอบันเทิงไทยแลนด์แน่นอน”


ฉันนั่งฟังเหตุผลนับกาลพร้อมกับคิดตาม มันก็จริง อย่าว่าแต่ที่บ้านแมดของเขาเลย บ้านแฟรี่ของฉันก็เหมือนกัน ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่คนในบ้านออกมารวมตัวกันเยอะพอๆ กับช่วงเย็นเลย ถ้าฉันออกจากห้องนับกาลไปตอนนี้แล้วเจอกับคนในบ้านแมดละก็ พรุ่งนี้ข่าวฉาวระหว่างฉันกับหมอนี่คงกระพือเร็วซะยิ่งกว่าไฟไหม้มหาวิทยาลัยแน่ๆ


ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ต้องทนอยู่ในห้องสีฟ้าที่เต็มไปด้วยลายของไอ้แมวหุ่นยนต์นี้กับไอ้ผู้ชายโรคจิตคลั่งสีฟ้านี่ต่อจนกว่าจะค่ำอย่างนั้นน่ะเหรอ


อ๊ากกก! เอามีดมาแทงฉันเลยเถอะ!


#TO BE CONTINUED


รักกันจริงต้องไม่เงานะคะ

รักเรื่องนี้จิ้มเลย
v
v



TALK
อุ้ยๆๆๆ เขาอยู่กันสองต่อสองด้วยอ้าาา >< หยาดติดกับดัก เอ้ย ติดเกาะสินะ
มาดูกันว่าถ้าพระ-นางของเราต้องอยู่ร่วมห้องกันอีกหลายชั่วโมง
พวกนางจะทำอะไรกัน... -.,- มีฟามคิดลึก 5555555
ขอคอมเม้นด้วยนะคะ เม้นกันเยอะๆ นะ ขอพลังหน่อยค่าาาา

เปิดโอน MAD TUSSLE

ส่งลงทะเบียน  400 บาท

กรอกฟอร์มสั่งซื้อ



ขั้นตอนการสั่งซื้อ
โอนเงินเข้ามาที่ ธนาคารกสิกรไทย 
เลขที่บัญชี :: 748-2-64181-9
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เซ็นทรัลพระราม 3 ประเภท :: ออมทรัพย์
*กรอกข้อมูลอย่างละเอียดทุกช่องนะคะ*
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอุดหนุนกันนะคะ
สั่งซื้อ E-Book เฮียนับกาลได้แล้วนะคะ
คุ้มสุด!! ฟินสุด!! หื่นสุด!!
     


ฟางสุ่มเลขคอมเม้นแจกหนังสือหลังหมดโควต้าอัพนะคะ
ทุกคอมเม้นมีสิทธิ์ได้หนังสือเด้ออออ
ยังไงก็ฝากหนุ่มๆ เซ็ต MAD ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะ
กดติดตามและคอมเม้นมาเยอะๆ เน้อ รักเฮียกาลต้องเม้นนะ

ทวีต หรือ แฮชแทกคุยกันได้นะคะ ><



________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,657 ความคิดเห็น

  1. #816 janeBJ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 00:45
    เฮียใช่มั่ย?
    #816
    0
  2. #653 Phapatsara (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 20:17
    คนนั้นใช่นับกาลรึเปล่าาา เกลียดความคลั่งโดเรม่อน555555
    #653
    0
  3. #633 (ㅠ.ㅠ) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 19:37
    มีอีบุ๊คม๊ายค๊าาาาาาาาาาฮือออออ
    #633
    0
  4. #613 fahnatee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 16:41
    น่าสงสารหยาดจัง ต้องหาคนที่สักเฮียนับแหงเลยหุๆ เดาเอา
    #613
    0
  5. #603 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 11:16
    อย่าบอกนะว่าคนที่พรากเอาจอ้นของหยาดไปจะเป็นเฮียกาลอ่ะ คงต้องลุ้นกันแล้วล่ะ
    #603
    0
  6. #601 BBeatrizXX (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 07:34
    หลอนเลย 555555 ห้องอีเฮียหันไปทางไหนก็เจอแต่โดเรม่อน มีความคลั่งไคล้ขั้นรุนแรง 5555555
    #601
    0
  7. #600 rosemonster46 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 05:50
    ใครกันนะที่ทำหยาด
    #600
    0
  8. #599 pooyeol (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 00:45
    ต้องเป็นอีเฮียเเน่ๆ ที่ได้เวอร์จิ้นของหยาดไป (รึเปล่า) 55555
    #599
    0
  9. #598 (ㅠ.ㅠ) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 00:15
    ขอให้เป็นนับกาลเถอะนะคนๆนั้นที่ทำหยาดเป็นแบบนี้ ไม่อยากให้เป็นคนอื่นเลยฮือออ รอยสักนั่นจะใช่รูปโดราเอม่อนมั้ย ทำไมนับกาลถึงบ้าโดราเอม่อน5555
    #598
    0
  10. #597 จยู้ยนะจ่ะ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 23:13
    ว่าจะสอยสักเล่มมมม55555
    #597
    0
  11. วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 23:09
    อยู่ใกล้เด่วสแปคอี๊กกกกก
    #596
    0
  12. #595 garmpoo_ph (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 21:54
    หู้ยยยย
    (ไม่รู้จะเท้นไรดี..)
    #595
    0
  13. #594 ^^อีปรี....ชะนีปากดี^^ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 21:27
    ผู้ชายคนนั้นจะเป็นเฮียกาลล่ะป่าวหน้ออออออออ!!!!!
    ลุ้นกันต่อปายยยย
    #594
    0
  14. #593 HobiHobi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 21:14
    เผยปมหยาดแล้ว
    #593
    0
  15. #592 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 17:39
    รอจร้าาาาาา
    #592
    0
  16. #591 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 17:38
    รอจร้าาาาาา
    #591
    0
  17. #590 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 17:38
    รอจร้าาาาาา
    #590
    0
  18. #589 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 17:38
    รอจร้าาาาาา
    #589
    0
  19. #588 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 17:38
    รอจร้าาาาาา
    #588
    0
  20. #587 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 17:38
    รอจร้าาาาาา
    #587
    0
  21. #586 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 17:38
    รอจร้าาาาาา
    #586
    0
  22. วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 02:37
    รอจร้าาาาา
    #585
    0
  23. #583 ซาตาน จำเป็น (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 16:54
    รอน๊าาาาา
    #583
    0
  24. #582 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 09:00
    หมายคว่าไงที่หยาดบอกไม่อยากโดนทำอีกครั้งน่ะ
    หรือว่านางเคย........... เรื่องนี้หรือเปล่าทีน่างกลายเป็นคนแบบนี้น่ะ
    #582
    0
  25. #581 pooyeol (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 02:45
    เมื่อไหร่ Nc จะม้าาาาา ลุ้นตั้งเเต่ในห้องหยาดฟ้าเเล้ว 5555 อร้ายยย ฟินนน
    #581
    0