SAVAGE WIFE #เมียใจมาร

ตอนที่ 7 : ll BATTLE 05 ll #ความพังของหัวใจ 120 Per.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,408
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    30 พ.ย. 60

 
Devil Smiley

 
 
   
 
 
 
 
ll BATTLE 05 ll
 
 
#ความพังของหัวใจ
 
 
 
You don't know how to let go 
Who said this must be all or nothing? 
But I'm still caught below, and I'll never let you know 
No I can't tell you nothing 
 

 

 

“พอใจเฮียหรือยัง”

 

ฉันเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงตรงหน้าด้วยแววตาสงบนิ่ง พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกส่วนลึก แสดงออกเพียงความเย็นชาเท่านั้น นาฑีเม้มริมฝีปากนิดๆ อย่างคิดหนัก ฉันไม่อาจทนอยู่ตรงนี้ได้อีกแม้วินาทีเดียวจึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกมาโดยไม่สนใจใคร ประสาทการรับรู้ถูกตัดขาดชั่วคราว

 

จนกระทั่ง

 

หมับ!

 

“จะไปไหน? ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ผู้หญิงอย่างเธอจะเดินเล่นชิลๆ ได้นะบีลีฟ” 

 

แรงฉุดจากท่อนแขนทำให้ฉันชะงักการเคลื่อนไหวแล้วหันกลับไปสบตากับผู้ชายน่ารำคาญที่เป็นมารความสุขในชีวิตของฉัน เขามันเป็นยิ่งกว่ามาร ยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก เขากลืนกินความสุขและความสงบสุขของฉันไปจนหมด นับตั้งแต่วันที่เราแต่งงานกัน ชีวิตฉันหาความสุขสงบไม่ได้เลยจริงๆ!

 

“ปล่อย”

 

“กลับไปกับฉันเดี๋ยวนี้ ที่นี่มันอันตราย เธอจะมาเดิน

 

“แล้วพาฉันมาที่นี่ทำไม?! รู้ว่ามันอันตรายแล้วพามาทำไม!!

 

ฉันตะโกนใส่เวฬาอย่างเหลืออดเมื่อเขาตอกย้ำถึงความโสมมของที่นี่ขึ้นมา ฉันรู้ดีว่าที่แห่งนี้มันอันตรายเพียงใด เพราะรู้ไงฉันถึงไม่เคยย่างกรายเข้ามาที่นี่เลยสักครั้ง เพราะนอกจากมันจะเป็นสนามประลองความเร็วของพวกบ้าๆ อย่างเวฬาแล้ว มันยังเป็นแหล่งซ่องสุ่มที่เต็มไปด้วยนักเลงและอันธพาลจากหลายๆ กลุ่มอีกด้วย

 

UNIT RACE เปรียบเสมือนนรกบนดินสำหรับคนทั่วไป แต่มันเป็นเหมือนสรวงสวรรค์สำหรับคนอย่างเวฬา ด้วยเพราะริมสนามทั้งสองฝั่งประดับประดาไปด้วยบล๊อกต่างๆ ที่สร้างมาจากตู้คอนเทนเนอร์ขนาดใหญ่นับร้อยตู้เรียงรายไปทั่วสนาม และตามบล็อกเหล่านั้นล้วนเป็นแหล่งมั่วสุ่มชั้นดีที่คนดีๆ ไม่มีทางเฉียดกายเข้าใกล้แน่นอน ทั้งบ่อนคาสิโน ผับบาร์ และการค้าประเวณี สิ่งผิดกฎหมายนานาชนิด สามารถพบเจอได้อย่างเกลื่อนกลาดในสนามแห่งนี้

 

ถามว่าทำไมถึงรอดพ้นจากกฎหมายบ้านเมืองได้? นั่นก็เป็นเพราะว่าที่นี่มีคนใหญ่คนโตคุ้มครองอยู่น่ะสิ!

 

“กลับไปกับฉัน อย่าให้ต้องพูดซ้ำ”

 

“นายนั่นแหละปล่อยฉัน อย่าให้ต้องพูดซ้ำ” พูดจบก็ผลักเขาออกจากตัว มือหนายอมคลายออกพร้อมกับจ้องหน้าฉันนิ่ง แววตาดำมืดของเขาเหมือนต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ฉันไม่รอและไม่สนใจจะฟังอะไรทั้งสิ้น ฉันเดินหนีเขาออกมา ไม่รู้หรอกว่าทางที่เดินไปมันจะทอดยาวไปทางไหน ขอแค่ไม่ต้องทนอยู่ที่นั่นก็พอแล้ว

 

เวฬาไม่ได้เดินตามฉันมาอีก นับว่าเป็นเรื่องที่ดีเพราะคงใกล้จะถึงเวลาแข่งของเขาแล้วแหละ เขาคงไม่ว่างมาตอแหยอะไรฉันอีกแล้วในวันนี้ อีกอย่างการที่ฉันยอมมาที่นี่กับเขาก็เพราะไม่อยากจะผิดคำพูด ในเมื่อฉันมาถึงแล้วก็ถือว่าทำตามคำพูดไปแล้ว เขาจึงไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรจากฉันอีก

 

[โว้ๆๆ ขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่การแข่งขันประลองความเร็วนัดยิ่งใหญ่นะครับ]

 

เสียงโห้ร้องดังกึกก้องพร้อมกับเสียงตามสายดังไปทั่วสนาม ผู้คนที่กำลังเดินกันควักไคว่ต่างพากันเปลี่ยนทิศทางการเดินไปทางสนามแข่งแทน ฉันมองตามคนเหล่านั้นนับสิบคนที่มีทั้งหญิงและชายแต่งตัวแนวสปอร์ตๆ เหมาะกับสถานที่มาก ต่างจากฉันที่สวมเพียงกางเกงรัดรูปสีดำกับเสื้อตัวเล็กทับด้วยเสื้อคลุมอีกที มันเป็นชุดที่ฉันใส่แล้วสบายที่สุดอะนะ

 

“กรี๊ดๆ การแข่งเริ่มขึ้นแล้ว! รีบไปกันเถอะพวกเรา วันนี้เวฬาลงแข่งด้วยนะ!

 

“อร๊าย! จริงเหรอ?! ได้ข่าวว่าเมื่อวานเกิดอุบัติเหตุนี่ เขาหายดีแล้วหรือเนี้ย”

 

“คงหายแล้วละมั้ง เขาน่ะแข็งแรงจะตายไป ผู้ชายอะไรไม่รู้ทั้งหล่อทั้งเท่ ลุคแบดบอยตรงจริตฉันมาก!

 

ฉันเบะปากมองแรงใส่กลุ่มผู้หญิงที่ดูจากการแต่งกายแล้วน่าจะเป็นพวกพริตตี้ เพราะยูนิฟอร์มของพวกเธอนี่เว้าหน้าผ่าหลังถอดแบบกันมาเลย พวกเธอเดินเม้าส์มอยผ่านฉันไปทางสนามด้วยท่าทางระริกระรี้ราวกับปลากระดี่ได้น้ำ เห็นแล้วอดหมั่นไส้ไม่ได้จริงๆ 

 

เหอะ! ไอ้ที่ฉันเป็นเนี้ย มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผู้ชายที่พวกเธอกำลังเม้าส์อยู่หรอกนะ อย่างเพิ่งเข้าใจผิด

 

“ว่าแต่วันนี้ฉันเห็นนาฑีมาด้วยนะ โอ้ยหล๊อหล่อไม่แพ้เวฬาเลย! สมกับฉายาฝาแฝดเทพบุตรจริงๆ อ่ะเธอ!

 

คราวนี้ฉันหยุดชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเดินทันทีที่ได้ยินชื่อใครอีกคนหลุดออกมา สายตาหวนกลับไปมองตามแผ่นหลังของผู้หญิงกลุ่มนั้นไป โดยไม่รู้ว่าเผลอก้าวเท้าเปลี่ยนทิศทางตามพวกเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้เพียงว่าประสาทการรับฟังของฉันตอนนี้มันชัดเจนมากเหลือเกิน

 

“หูยยยคนนี้หล่อแรง! นาฑีนี่แซ่บเว่อร์เลยล่ะ! ฉันละอิจฉาบรรดาผู้หญิงที่ได้คั่วกับพวกเขาจริงๆ เลย”

 

“นั่นสิ เห็นว่าสองแฝดนั่นมักหิ้วผู้หญิงออกจากสนามด้วยทุกครั้งที่มาเลยนี่ โอ้ยเธอ! ฉันอยากเป็นคนที่ถูกเลือกมากเลย!

 

ว่าไงนะ หิ้วผู้หญิงออกจากสนามด้วยทุกครั้งที่มางั้นเหรอ หมายถึงเวฬาคนเดียวใช่ไหม

 

“เอ่อ คือ

 

กึก

 

ไม่รู้ว่าจู่ๆ ฉันเป็นบ้าอะไรถึงได้ไปดึงแขนผู้หญิงหนึ่งในกลุ่มนั้นเอาไว้ ส่งผลให้พวกเธอหยุดเดินก่อนจะหันกลับมามองกันทั้งกลุ่ม สายตาของพวกเธอไม่ได้ดูร้ายกาจอะไร ติดจะงุนงงปนสงสัยเสียมากกว่า

 

“มีอะไรหรือเปล่า? เรารู้จักกันเหรอ?” เธอคนที่ถูกฉันดึงแขนเอาไว้ถามขึ้น ฉันรีบคลายมือออกก่อนจะเม้มปากอย่างคิดหนักว่าจะถามมันออกไปดีไหม รู้สึกขัดแย้งกับตัวเองจริงๆ เลยให้ตาย! ทำไมฉันต้องมาตกอยู่ในสภาวะแบบนี้ด้วย!

 

“เรื่องที่พูดเมื่อกี้ หมายถึงนาฑีด้วยหรือเปล่า”

 

“หมายถึงเรื่องไหนเหรอ” หนึ่งในกลุ่มถามกลับ ฉันเลยเปลี่ยนคำถามใหม่เพื่อให้เข้าใจง่ายๆ ไหนๆ ก็ถามไปแล้วก็ควรถามให้เคลียร์ไปเลยละกัน

 

 

“เรื่องหิ้วผู้หญิงน่ะ หมายถึงเวฬาคนเดียวใช่ไหม?”

 

Loading...30%

 

 

อ้อ ถ้าเป็นเรื่องนั้นก็หมายถึงทั้งสองคนนั่นแหละ เธอไม่รู้เหรอว่าพี่น้องฝาแฝดคู่นั้นน่ะเป็น เสือสนาม เลยนะ” ฉันเม้มปากนิดๆ รู้สึกหน้าชาราวกับโดนน้ำเย็นๆ สาดใส่ ร่างกายยืนนิ่งฟังคำบอกเล่าของพริตติ้สาวต่อไป “พวกเขาน่ะชอบควงผู้หญิงสวยๆ กลับไปด้วยเสมอ โดยเฉพาะพวกเอ็มซีระดับแถวหน้าน่ะ โดนพวกเขากินเรียบมาหมดแล้วมั้ง”

 

 

“ว่าแต่เธอถามเรื่องสองแฝดนั่นทำไมเหรอ สนใจเขาหรือไง”

 

“อะ อ้อ เปล่าหรอก ขอบคุณมากนะ” ฉันยิ้มขอบคุณพวกเธอบางๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมา ภายในหัวสมองมันอื้ออึงไปหมด รู้สึกร่างกายเหมือนจะหมดแรงยังไงไม่รู้ หลายสิ่งที่ฉันได้รับรู้ในวันนี้มันมากเกินไปเรื่องราวอีกด้านหนึ่งของผู้ชายคนนั้นน่ะ ฉันรู้มามากเกินพอแล้ว

 

ไม่น่าเลยบีลีฟ ไม่น่าหาเรื่องเจ็บเลย

 

หมับ!

 

“อ๊ะ!” ฉันสะดุ้งตกใจเมื่อท่อนแขนถูกรั้งเอาไว้ด้วยฝ่ามือหนาของใครคนหนึ่ง หันกลับมามองก็พบว่าเขาคือคนที่ฉันคิดว่าจะไม่มาตามกันอีกแล้ว และใช่ เขาคือเวฬา หนึ่งในสองเสือสนามที่ว่านั่นไงล่ะ!

 

“กรี๊ด! นั่นเวฬาใช่ไหมอ่ะเธอ?!

 

การปรากฏตัวของเวฬาเรียกเสียงฮือฮารอบข้างแทบจะในทันที รวมถึงกลุ่มสาวพริตติ้กลุ่มนั้นด้วย พวกเธอมองมาทางเราสองคนจนตาค้าง เวฬาเลื่อนสายตาผ่านด้านหลังฉันไปทางกลุ่มนั้นก่อนจะยกยิ้มหว่านเสน่ห์ไปให้พวกเธอ ทำเอาคนมองอย่างฉันถึงกับเบะปากใส่ แต่ยัยผู้หญิงพวกนั้นคงจะฟินไปสามวันสามคืนเลยละมั้ง โดนคาริสม่าซะเต็มดาเมจเลยนี่!

 

“ถ้าคิดจะอ่อยก็ควรจะปล่อยฉันก่อนนะ”

 

“หึงหรือไง?”

 

“สำคัญตัวเองเกินไปมั้ง” ฉันว่าหน้าตึงพลางบิดแขนออก แทนที่เวฬาจะปล่อยแต่เขากลับลดมือจากท่อนแขนฉันลงมาที่ฝ่ามือแล้วจับกระชับมันแน่น ก่อนจะออกแรงกึ่งลากกึ่งจูงให้เดินตามเขาไป สัมผัสอบอุ่นบางอย่างแล่นพล่านเข้ามาจนต้องรีบสะบัดมือออก “นะ นี่! จะพาไปไหน ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ!

 

“ตามมาเงียบๆ แบบไม่โวยวายมันจะตายป่ะ”

 

“ตาย! นายนั่นแหละจะตาย!” ฉันยื้อตัวเองไม่ยอมเดินไปตามแรงฉุดนั่น ถ้าเดาไม่ผิด ทางที่เวฬากำลังจะลากฉันไปมันเป็นทางไปสนามแข่งนี่ “เวฬาได้ยินไหม? ฉันไม่ไปกับนาย”

 

“ได้ยิน แต่ไม่ฟัง เธอต้องไปกับฉันเดี๋ยวนี้”

 

“จะไปไหน นายบ้าไปแล้วเหรอ ไม่เต็มใจจะบังคับทำไม” เพราะแรงเขาเยอะกว่ามาก การดิ้นรนไม่ใช่ทางออกที่ดี แถมยังเหนื่อยเปล่าๆ ฉันจึงหยุดต่อต้านและยอมเดินตามเขาไปโดยง่าย “จะอะไรกับฉันนักหนา ไหนว่ามีแข่งไงทำไมไม่ไปล่ะ”

 

“ก็มีแข่งไง สายแล้วด้วย เพราะเธอนั่นแหละ” อยู่ๆ เขาก็โยนความผิดให้ฉันอีกแล้ว ไม่รู้ทำไมถึงได้นิสัยเสียแบบกู่ไม่กลับขนาดนี้กันนะ “เมื่อกี้ตามหาตั้งนานรู้ป่ะ”

 

หะ? เขาบอกว่าตามหาฉันเหรอ? ไม่จริงอ่ะ ฉันก็เดินมาเรื่อยๆ ทำไมเขาถึงหาไม่เจอล่ะ?

 

“โกหกไม่เนียนกลับไปเรียนมาใหม่นะ” เวฬาหยุดเดินแล้วหันกลับมาจ้องหน้าฉัน คิ้วเข้มขมวดหน่อยๆ ใบหน้าหล่อๆ มีหยาดเหงื่อผุดขึ้นเล็กน้อย เหมือนคนที่เพิ่งไปทำอะไรเหนื่อยๆ มาเลยแฮะ

 

“ไม่ได้โกหก เมื่อกี้ฉันเดินตามเธอ แต่ดันเจอพวกผู้หญิงมาป่วนก็เลยคลาดกับเธอน่ะสิ”

 

คำบอกเล่าของเขาทำให้สมองของฉันหวนคิดกลับไปในตอนนั้นหลังจากเดินแยกจากเวฬาออกมา ถ้าจำไม่ผิดฉันได้ยินเสียงกรี๊ดกร๊าดดังจากด้านหลังอยู่เป็นระยะๆ แต่เพราะมัวแต่คิดอะไรเพลินๆ เลยไม่ได้สนใจสักเท่าไหร่ เพิ่งรู้เหมือนกันว่าที่แท้เป็นเสียงบรรดาแฟนคลับของเขานี่เอง

 

“เฮ้ยไอ้เชี่ยเว! มึงจะยืนหวานอีกนานมั้ย?! สายมาสิบนาทีแล้วนะโว้ย! ไอ้ห่านี่! โทรหาเป็นสิบๆ สายก็ไม่ยอมรับ ชักช้าชิบหาย!” เสียงตะโกนจากด้านหลังเวฬาช่วยให้เราสองคนละสายตาไปจากกันในที่สุด

 

เมื่อกี้มันอะไรน่ะ สายตาแบบนั้นของเวฬามันคืออะไร

 

“เออๆ จะโวยวายทำไมไอ้เวรนี่! ถ้ากูมาไม่ทันมึงก็ให้ไอ้หมอมันลงแทนสิวะ ยากตรงไหน” เวฬาละสายตากลับไปหาเรย์ มือก็จูงฉันให้เดินตามไปด้วย ฉันมองไปรอบตัวด้วยความรู้สึกแปลกตากับภาพบรรยากาศริมขอบสนามที่เพิ่งเคยเห็นครั้งแรก ตรงจุดที่พวกเรากำลังยืนกันอยู่นี้เป็นจุดพักรถของพวกนักแข่งซึ่งคราครั่งไปด้วยทีมงานของแต่ละกลุ่ม “อ้าว แล้วนี่มันหายหัวไปไหนอีกแล้วล่ะ”

 

“ใคร ไอ้หมอเหรอ นู้นไง กำลังล่าเหยื่ออยู่น่ะสิ!” เรย์ถามพลางมุ้ยหน้าไปทางบริเวณฝั่งคนดู ซึ่งมีร่างสูงคุ้นตาของใครคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น เขากำลังกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับผู้หญิงหุ่นสะบึ้มคนหนึ่งซึ่งคงจะเป็นพริตติ้สนาม ภาพของนักแข่งกับพริตติ้สาวอี๋อ๋อกันมันอาจจะดูเป็นภาพชินตาและธรรมดามากสำหรับทุกคน แต่มันไม่ใช่สำหรับฉันเลย

 

“ไอ้เสือนี่เผลอไม่ได้จริงๆ” ฉันได้ยินเวฬาบ่นลอยๆ ก่อนจะลากฉันให้เดินไปทางนั้นด้วยกัน วินาทีนั้นหัวใจมันกระตุกวูบอย่างบอกไม่ถูก ปฏิกิริยาต่อต้านของฉันกลับมาทำงานอีกครั้ง

 

“จะ จะไปไหนอีก”

 

“ไปตามพี่ชายฉันไง” เวฬาตอบโดยไม่มองหน้าฉันเลย เขายังคงจับมือฉันแน่นจนเหงื่อชุ่มไปหมดแล้ว พยายามจะสะบัดมือออกหลายครั้งเขาก็ไม่ยอมปล่อย ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ! ฉันไม่อยากเดินไปตรงนั้นเลยให้ตาย!

 

“วะ เวฬา ปล่อยมือฉันก่อนสิ”

 

“ปล่อยน่ะปล่อยแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้” เขาพูดเมื่อเราสองคนมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีเทาควันบุหรี่ สายตาของผู้คนฝั่งคนดูพุ่งตรงมาทางพวกเราแทบจะทันที มันเป็นอะไรที่ฉันไม่ชอบเลย การตกเป็นเป้าสายตาคนเยอะๆ ในสถานที่ไม่คุ้นชินแบบนี้

 

“อุ้ย เวฬา” เสียงพริตตี้คนนั้นทักเวฬาด้วยสายตาหวานเยิ้ม ทำให้นาฑีหันกลับมามองเราสองคนทันที

 

“ไงมึง มาแล้วเหรอ” นาฑีทักน้องชายตัวเองยิ้มๆ โดยไม่มองหน้าฉันเลย ไม่รู้ว่าคิดมากไปหรือเปล่า แต่รู้สึกเหมือนเขากำลังเลี่ยงที่จะมองหน้าฉันยังไงก็ไม่รู้

 

อะไรกัน เขาคุยกับผู้หญิงคนอื่นได้อย่างยิ้มแย้มขณะที่ไม่แม้แต่จะมองหน้าฉันเนี้ยนะ

 

บ้าจริง ทำไมอยู่ๆ ถึงร้อนขอบตาขนาดนี้นะ

 

ขณะนั้นฝ่ามือหนาของเวฬากระชับแน่นขึ้นเรียกสติที่กำลังจะหลุดลอยของฉันให้กลับมาอยู่ที่เดิม ฉันรีบกรอกตาขึ้นฟ้าเพื่อขับไล่ความรู้สึกบ้าบอออกไป อย่าเชียวนะบีลีฟ อย่าหลุดอาการบ้าๆ ออกมาเด็ดขาดเลยนะ

 

 

“กูเอาเมียมาฝาก เดี๋ยวแข่งเสร็จมารับคืน” 

 

Loading... 60%

 

 

ฉันเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของเวฬาอย่างไม่เข้าใจ จู่ๆ เขาพูดบ้าอะไรออกมาน่ะ ฝากฉันอย่างนั้นเหรอ ฝากกับนาฑีเนี้ยนะ ฝากอะไร? ฝากทำไมกัน?

 

“พะ พูดอะไรของนายน่ะ ทำไมต้องฝากด้วย ฉันดูแลตัวเองได้”

 

เมื่อเห็นว่านาฑีเอาแต่ยืนเงียบไม่ตอบอะไร ฉันเลยเป็นฝ่ายพูดขึ้นเองขณะพยายามสะบัดมือออกจากการจับกุมของเวฬาไปด้วย แต่เหมือนคนหน้ามึนจะไม่เข้าใจ นอกจากจะไม่ยอมปล่อยเขายังเปลี่ยนจากจับมือเป็นโอบไหล่ฉันแทนโดยไม่อายสายตาใครเลย

 

“ว่าไง ไอ้พี่ชาย ฝากดูแลน้องสะใภ้สักสิบห้านาทีได้ป่ะ” และก็ยังไม่ยอมหยุดพูดอีกด้วย

 

“นะ นี่

 

“ได้สิ เดี๋ยวกูดูแลให้”

 

” ฉันเม้มริมฝีปากแน่นขณะฟังคำตอบรับเรียบๆ ของนาฑี ภายในใจอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เวฬาคิดจะทำบ้าอะไรอีก ทำไมเขาต้องเอาฉันมาฝากกับนาฑีด้วย แล้วดูสายตาที่นาฑีใช้มองฉันสิ มันเรียบนิ่งจนฉันอยากจะเดินหนีออกไปให้ไกล แต่ก็ทำได้เพียงแค่คิดในใจ เพราะคนข้างกายยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากไหล่ฉันเลย

 

“ดี งั้นเธอยืนรออยู่ตรงนี้ก่อน ห้ามไปไหนทั้งนั้น” เวฬาจับไหล่ฉันให้หันไปหาเขา ดวงตาเรียวรีดุจมังกรจับจ้องกันเหมือนจะกดดันกรายๆ “อยู่ในสายตาฉัน ห้ามหนีเด็ดขาด เข้าใจไหมบีลีฟ”

 

” ฉันละสายตาจากเวฬาไปทางนาฑีโดยไม่รู้ตัว สมองตอนนี้ไม่ได้รับฟังในสิ่งที่ผู้ชายตรงหน้าสั่งเลยสักนิด แต่มันกลับไปคิดเรื่องของผู้ชายอีกคนที่กำลังก้มกระซิบข้างหูพริตติ้สาวคนนั้นอย่างสนิทแนบชิด มันเป็นภาพที่บีบคั้นหัวใจฉันจริงๆ เลย ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกพัง หัวใจฉันมันพังเกินไปแล้วนะ

 

“บีลีฟ” น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบเรียกชื่อพร้อมความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาทาบลงสองข้างแก้ม สัมผัสนั้นเรียกสายตาจากฉันแทบจะในทันที เวฬาประคองใบหน้าฉันอย่างที่เขาไม่เคยทำมาก่อน ความใกล้ชิดนี้มันกะทันหันจนฉันตั้งตัวไม่ทัน เสียงโห่ร้องจากคนดูด้านหลังดังเซ็งแซ่คล้ายกำลังเชียร์ให้เวฬาทำอะไรบางอย่างกับฉัน

 

“อะไร อื้อ”

 

คำถามของฉันขาดหายไปพร้อมกับลมหายใจที่ถูกช่วงชิง ความกรุ่นร้อนจากริมฝีปากหนาบดขยี้ผิวอ่อนของริมฝีปากล่างฉันแผ่วๆ เขาไม่ได้รุกล้ำเข้ามาอย่างกักขฬะ เพียงแค่ขบเม้มละมุนเบาๆ เท่านั้น แต่ถึงจะแค่นั้นฉันก็รู้สึกไม่โอเคอยู่ดี เวฬากล้าดียังไงถึงมาขโมยจูบฉันเนี้ย! มันจะมากเกินไปแล้วนะ!

 

จะ จูบงั้นเหรอ??

 

“ถ้าไม่อยากโดนมากกว่าจูบ อย่าริอาจมองผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉันอีก”

 

“นะ นี่

 

“มองแค่ฉันคนเดียวก็พอ เข้าใจตรงกันนะ”

 

อะ อะไร เขากำลังทำบ้าอะไร?! แล้วเมื่อกี้มันอะไร เขาทำบ้าอะไรกับฉัน?!

 

“อ้อ แล้วก็ ถ้าชนะกลับมา ขอจูบเร่าร้อนเป็นรางวัลให้ผัวด้วยนะครับ คุณเมีย :)

 

หลังจากเวฬาพละจูบออกแล้วพูดประโยคบ้าๆ นั่น เขาก็เป็นฝ่ายหันหลังแล้วเดินยิ้มร่าลงสนามไปโดยทิ้งให้ฉันยืนสติหลุดอยู่ตรงนี้คนเดียวท่ามกลางเสียงโห่ร้องที่ยังดังกึกก้องไม่หยุด ไม่สิ ฉันไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้คนเดียว แต่ยังมีสายตาคมกริบของนาฑีที่ยืนจ้องกันไม่ยอมละอยู่ด้วย

 

บ้าจริง แสดงว่าเมื่อกี้เขาเห็นหมดแล้วสินะ?!

 

[จบบทบรรยาย บีลีฟ]

 

 

 

บรืนนนนนนนนบรื้นนนนนนน!!

 

เสียงคำรามของเครื่องยนต์สี่สูบดังก้องแข่งกับเสียงโห่ร้องจากผู้ชมริมขอบสนามขับให้บรรยากาศการแข่งขันประชันความเร็วในค่ำคืนนี้ร้อนระอุมากขึ้นกว่าเดิม สายตาของทุกคนจับจ้องไปทางร่างสูงในชุดนักแข่งทั้งสองที่โค้งตัวลงเล็กน้อยพร้อมกับบิดคันเร่งเตรียมตัวพุ่งทะยานออกจากจุดสตาร์ท หนึ่งในสองนักแข่งที่ว่าพละตัวขึ้นเล็กน้อย มือหนาเปิดกระจกหมวกกันน๊อคขึ้นแล้วหันไปทางฝั่งคนดู

 

จุดสายตาของเขาคือร่างบอบบางของหญิงสาวคนหนึ่ง เธอกำลังมองตรงมาทางเขาเช่นกัน ดวงตาคมเฉี่ยวสั่นไหวชั่วขณะยามสบตากับดวงตาเรียวคม ริมฝีปากหนายกยิ้มภายใต้หมวกกันน๊อคที่ไร้คนมองเห็น รอยยิ้มที่ผุดขึ้นมาเมื่อลากสายตาไปหาร่างสูงข้างกายเธอคนนั้น ผู้ชายที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับเขาราวกับคนคนเดียวกัน แต่กลับได้รับความรักและความเอาใจใส่ต่างกันราวฟ้ากับเหว โดยเฉพาะสายตาของเธอคนนั้นยามใช้มองพวกเขา มันช่างแตกต่างกันสิ้นดี

 

แต่ในเวลานี้สายตาของเธอจับจ้องมาที่เขาแล้ว แม้จะไม่ใช่สายตาอย่างที่เขาต้องการ แต่สักวัน เขาจะทำให้เธอละสายตาจากผู้ชายคนนั้นแล้วมองเพียงเขาคนเดียวให้ได้!

 

“มองฉันไว้ให้ดี อย่าละสายตาแม้แต่เสี้ยววินาทีเชียวนะ บีลีฟ” มือหนาตบกระจกหมวกลงพร้อมหันกลับมาตั้งท่าบิดคันเร่งรอสัญญาณออกตัว ดวงตามังกรจ้องตรงไปทางถนนเบื้องหน้า ท้องฟ้ายามราตรีมืดดับ มีเพียงแสงไฟจากสนามแข่งเท่านั้นที่ส่องสว่าง  “แล้วเธอจะได้เห็นว่าผัวคนนี้มันโคตรเท่แค่ไหน!”

 

3… 2… 1… Go!!!

 

 

 

Loading... 90%

 

 

[บทบรรยาย บีลีฟ]

 

บรื้นนนนนนนนนนน!!!

 

ทันทีที่สัญญาณไฟดับลงพร้อมกับผ้าในมือของพริตติ้สาวโบกสะบัด มฤตยูทั้งสองคันต่างพุ่งทะยานราวกับเหาะด้วยความเร็วสูงจนฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ฉันมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก สายตาที่เวฬาใช้มองมาก่อนหน้านี้มันทำให้หัวใจฉันว้าวุ่นแปลกๆ

 

ทำไมกัน ทำไมอยู่ๆ ท่าทางของเขาถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้กันนะ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยแสดงอาการอะไรออกมาให้เห็นเลย ทั้งที่พวกเรารู้จักกันมาตั้งนานแท้ๆ สิบกว่าปีแล้วที่เราได้พบกัน ถ้าพูดให้ถูกก็คือตลอดหลายปีมานี้เวฬาแทบจะไม่มองหน้าฉันตรงๆ ด้วยซ้ำไป ถึงเขาจะชอบกวนประสาทและปากหมาแทบทุกครั้งที่เจอกัน แต่ฉันสังเกตเห็นนะว่าเขาไม่เคยสบตากับฉันเลย แล้วทำไมอยู่ๆ ตอนนี้เขาถึงเปลี่ยนไป

 

ความจริงหลังจากเกิดเรื่องคืนนั้นขึ้นระหว่างเรา อะไรหลายๆ อย่างมันก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะความรู้สึกด้านลบของฉันที่มีต่อเขา ยิ่งตอนที่ได้รู้ว่าเราสองคนจะต้องแต่งงานกัน ฉันก็ยิ่งเกลียดความผิดพลาดบ้าๆ นั่นมากกว่าเดิม จากตอนแรกคิดว่าจะลืมๆ มันไป กลับกลายเป็นจำฝังใจไม่เคยลืมเลือน

 

ความผิดพลาดที่มีเขาคนนั้นเป็นตัวแปรสำคัญ

 

นึกมาถึงตอนนี้สายตาฉันก็ละไปจากการแข่งขันในสนามที่กำลังดุเดือดเพื่อกลับมาจับจ้องผู้ชายร่างสูงข้างกายแทน เขาจ้องมองไปทางสนาม แต่สายตาดูเหม่อลอยแปลกๆ เหมือนไม่ได้จดจ่ออยู่กับการแข่งขันสักเท่าไหร่ สีหน้าของนาฑีเหมือนคนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

 

ไม่รู้ว่าฉันจ้องมองนาฑีนานแค่ไหน ไม่รู้ด้วยว่าการแข่งขันดำเนินไปถึงไหนแล้ว ประสาทการรับฟังของฉันมันมืดดับไปหมดจนไม่ได้ยินเสียงประกาศอะไรเลย และมันมักจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งยามที่ฉันจ้องมองใบหน้าของเขา หน้าของผู้ชายที่เป็นรักแรกของฉัน

 

และใช่ นาฑีคือรักแรกของฉัน รักที่แสนยาวนานมาสิบกว่าปี รักที่ไม่เคยสมหวัง

 

“ฑีขาาาา”

 

ภวังค์ความคิดของฉันหลุดลอยไปพร้อมกับร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่จู่ๆ แทรกกลางเข้ามาแล้วกระโดดกอดนาฑีโดยไม่อายสายตาใคร ฉันถอยหลังออกห่างคนทั้งคู่สองสามก้าว สายตาจับจ้องด้วยความรู้สึกปวดหนึบหัวใจ วูบหนึ่งเหมือนเห็นดวงตาคมเหลือบมองกันก่อนจะละไปหาเธอคนนั้นแล้วเผยยิ้มหวานออกมา

 

“ไงซินดี้ มาตั้งแต่เมื่อไหร่” นาฑีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น แววตาที่เขาใช้มองเธอมันช่างบาดลึกหัวใจฉันเหลือเกิน ยิ่งได้เห็นมือหนาโอบกอดร่างบางราวกับนางแบบ ขอบตามันก็ร้อนขึ้นมาทันที

 

ไม่นะ อย่าปล่อยมันออกมาเด็ดขาดเลยบีลีฟ เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะร้องไห้ได้ยินมั้ย!

 

“ซินดี้ได้ข่าวว่าวันนี้ฑีมาสนามด้วยก็เลยตามมาน่ะสิ แหม! เดี๋ยวนี้มาไม่บอกกันเลยนะ ซินดี้ไม่สำคัญแล้วใช่ไหม”  เธอไม่สิ ซินดี้พละแขนที่คล้องรอบคอเขาออกแล้วเปลี่ยนมากอดอกอย่างไม่พอใจ เธอช้อนสายตามองเขานิดๆ เหมือนรอให้ง้อ ซึ่งนาฑีก็ง้อด้วยการคว้าเธอเข้าไปบดจูบอย่างเร่าร้อนต่อหน้าต่อตาฉันเลย

 

อย่ามองนะ หยุดมองเดี๋ยวนี้บีลีฟ! เธอจะมองภาพนั้นให้มันเจ็บปวดทำไม! ทำไมไม่ยอมละสายตาหรือเดินหนีไปจากตรงนี้ซะเลย ทำไม

 

ฉันเม้มริมฝีปากแน่น พยายามจะละสายตาไปจากภาพตรงหน้า ฉันพยายามแล้วแต่ไม่รู้ทำไมถึงทำแบบนั้นไม่ได้ กลับกัน สายตาของฉันมันกลับจ้องมองอยู่อย่างนั้น มองเขาจูบกับผู้หญิงคนอื่น มองเขากอดกับผู้หญิงคนอื่น มองเขาที่ฉันเคยคิดว่าดี ทำเรื่องบ้าบอต่อไป

 

ทำไมกันนะ ทำไมที่ผ่านมาฉันถึงไม่เคยรู้เลยว่าเขาคนนี้แท้จริงแล้วมีด้านมืดอะไรแอบแฝงไว้บ้าง ทำไมฉันถึงมองว่าเขาคือผู้ชายที่แสนดีและเพอร์เฟคในทุกๆ ด้าน ผู้ชายที่ทั้งเรียนเก่ง สุภาพ อ่อนโยน และอบอุ่นกับฉันเสมอ ผู้ชายที่ฉันหลงรักคนนั้นเขาหายไปไหนแล้ว คนคนนี้ตรงหน้าฉัน เขาไม่ใช่ผู้ชายคนนั้นจริงๆ ใช่ไหม

 

ไม่ใช่ เขาไม่ใช่นาฑี ไม่ใช่เด็ดขาด!

 

“อื้มม นาฑีเนี้ย ยังร้อนแรงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ จะไม่ให้ซินดี้หลงรักได้ยังไงล่ะ” เสียงหวานกระซิบบอกหลังจากเขาพละริมฝีปากออก นาฑียกยิ้มขณะเลื่อนสายตามาสบกับฉัน ทำให้เธอในอ้อมแขนเขาหันมาสนใจฉันเช่นกัน ก่อนจะทำหน้าตาตกใจราวกับว่าเพิ่งรับรู้ได้ถึงการมีตัวตนของฉัน “อุ้ย นี่ใครเหรอคะฑี”

 

” ไม่มีคำตอบใดๆ หลุดจากปากของฉันกับเขา รู้สึกได้ถึงบรรยากาศรอบตัวที่ยังอื้ออึงไม่หยุด แสดงว่าการแข่งขันมันยังไม่จบสินะ

 

“หรือว่าเธอเป็นเด็กของฑี?” ซินดี้หันขวับกลับไปหานาฑีด้วยท่าทางไม่พอใจ

 

“ไม่ใช่” ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนรับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวเลือด หัวใจมันเต้นช้าลงราวกับจะหยุดเต้น ประสาทการได้ยินเหมือนถูกตัดขาดไปชั่วขณะยามนาฑีพูดประโยคต่อมา “ผู้หญิงคนนี้เป็น น้องสะใภ้ของฉัน”

 

นะ น้องสะใภ้ อย่างนั้นเหรอ

 

ไม่รู้ทำไมร่างกายของฉันมันชาไปหมดแบบนี้ อยากจะเดินหนีก็ทำไม่ได้ อยากจะขยับปากพูดก็ยากเย็นเหลือเกิน ทำไมร่างกายไม่ฟังเสียงของสมองบ้างเลย ทำไมมันต้องฟังแต่เสียงของหัวใจที่กำลังพังของฉันด้วย

 

เอี๊ยดดดดดดดดด!!

 

ฉันจะทำยังไงดี ถ้ายังยืนอยู่ตรงนี้ฉันอาจจะหมดแรงต่อหน้าเขา ถ้ายังยืนอยู่ฉันคงจะร้องไห้ต่อหน้าเขา ถ้ายังอยู่ตรงนี้ ฉันอาจจะยอมแพ้แล้วปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่างในใจออกมา

 

ตึก ตึก ตึก

 

ไม่ได้นะ ฉันจะทำแบบนั้นไม่ได้ ใครก็ได้ ใครก็ได้ช่วยฉัน ช่วยพาฉันไปจากตรงนี้ทีก่อนที่น้ำตาหยดแรกจะไหลออกมา

 

พรึ่บ!

 

“อ๊ะ!

 

ขณะที่น้ำตาของฉันกำลังจะไหล จู่ๆ ก็ถูกฝ่ามืออบอุ่นของใครคนหนึ่งเข้ามาประคองสองข้างแก้มเอาไว้ เขาใช้ตัวเองบดบังสองคนนั้นก่อนจะจับหน้าฉันให้เงยขึ้น ส่งผลให้หยาดน้ำใสๆ ที่กำลังเอ่อคลอไหลลงทันที ดวงตาคมกริบจ้องมาด้วยสายตาดุดัน หากทว่ามันกลับอ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูก ปรายนิ้วโป้งปาดน้ำตาของฉันออกแผ่วเบา

 

“บอกแล้วไงว่าอย่าละสายตาไปจากฉัน”

 

 

“บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามองผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉัน”

 

หัวสมองของฉันอื้ออึงไปหมด มันไม่รับรู้และไม่รับฟังอะไรทั้งสิ้นนอกจากสิ่งที่ผู้ชายตรงหน้ากำลังพูด ฉันไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงดึงความสนใจของฉันไปจากผู้ชายคนนั้นได้

 

“ฉันบอกเธอแล้วว่าถ้าแข่งชนะ ฉันจะกลับมาขอจูบเร่าร้อนจากเธอเป็นรางวัล”

 

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึก ขอบคุณเขาที่เข้ามาขัดจังหวะได้อย่างถูกเวลา แม้ว่าจะไม่ชอบ แต่ก็รู้สึกขอบคุณจริงๆ

 

“ฉันชนะแล้ว เพราะฉะนั้นเรามาจูบกันเถอะ”

 

 

 

“จูบกันให้ร้อนแรง”

 

TO BE CONTINUED

 

รักเรื่องนี้จิ้มเลย

V

V

ADD ME

 
 
TALK 2
งุ้ยยย >///< เฮียเวเหมือนเจ้าชายขี่ม้าขาวเลยยย
รักผู้ชายคนนี้จังงงง เจ้ไม่เอาเค้าเอานะ /แบมือขอ >.,<
เค้าชอบซีนนี้ ถึงจะหน่วงแต่มันฟินนนนน
อ่านแล้วเม้นด้วยน้าาา ส่งความรักให้เฮียหน่อยยย
 
 
วางจำหน่าย E-Book แล้วนะคะ
เหล่าสาวกนิยายอิเลคทรอนิคเชิญสอยเฮียเวฬากันได้แล้วค่าา
 
  
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,543 ความคิดเห็น

  1. #3531 pcjy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 15:33
    เวฬาเท่ห์มาก
    #3,531
    0
  2. #2640 fahnatee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:30
    มาได้เวลาเชียวนะเว
    #2,640
    0
  3. #999 Phapatsara (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 10:59
    ณ จุดนี้สงสารเฮียเว ต้องแอบรักบีลีฟแน่ๆ ฮือออ
    #999
    0
  4. #799 achalaya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 16:10
    งู้ยยยยรักเจาก็บอกไปเวฬาเผื่อเจ้บี้จะเอนเอียง คนที่เจ้บีหลงรักตอนเด็กอาจเป็นเวฬาก็ได้นะเจ้. มีความมโน
    #799
    0
  5. #790 zenraphaer-12 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 08:54
    ว้าว!!!!! จุ๊บอันร้อนแรง
    #790
    0
  6. #782 maytag (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 21:09
    เฮียเว....หล่อ..เท่ห์..แมนมั๊กๆๆๆ...ตอนนี้ยกประโยชน์ให้เฮียเวคนเดียวเลย....ไฟท์ติ้ง
    #782
    0
  7. #764 gamolchanog (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 14:27
    มากกว่าจูบน้องก็ให้ได้ แอ่แฮร่!!! -,,-
    #764
    0
  8. #763 gamolchanog (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 14:26
    สุดท้ายแล้วคนที่คิดว่าพึ่งพาไม่ได้อย่างเวฬาก็คือคนที่ดีที่สุดแล้ว เจ้บีเห็นมั้ยเฮียเวอยู่ข้างๆและก็เป็นห่วงเจ้มากแค่ไหนอ่ะ รักเค้าเถอะ!!! เพี้ยง
    #763
    0
  9. #762 gamolchanog (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 14:24
    อย่าว่าแต่บีลีฟช้อค....รีดก็เช่นกันค่าาาาา หมอนาฑีไม่น่าเลย
    #762
    0
  10. #761 gamolchanog (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 14:24
    ความพังของหัวใจจริงๆ เจ้บีสู้ๆ เราจะร้องไห้ไปด้วยกัน เอ้าฮือออออออTT
    #761
    0
  11. #760 gamolchanog (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 14:23
    เป็นใครก็ช้อคอ่ะเนอะ แบบมาเจอตัวตนที่แท้จริงของคนที่เราเชื่อว่าเขาดูอบอุ่น นิสัยดี แต่จริงๆแล้วเขาไม่ได้ดีแบบที่เราคิด #เจ้บีสู้ๆTT
    #760
    0
  12. #759 gamolchanog (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 14:21
    ตอนนี้รู้สึกงอนนาฑี มาเมินเจ้บีได้งายยย เจ้บีน่าสงสาร
    #759
    0
  13. #697 Minrt (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 22:49
    อ่า...ร้องไห้ตาม นางเลย ถ้าเป็นเรา กลับไป รพ. จะไม่แม้จะสนทนากับ นาฑีเลย
    #697
    0
  14. #683 สวย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 20:44
    มากกว่าจูบก็ยอมคะ
    #683
    0
  15. #682 yoonb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 20:31
    โอ้มายก็อเ
    #682
    0
  16. #644 maystorymay (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 16:42
    เวฬา มันทำตัวเป็นด้วยยยยยยยยย น่ารัก><
    #644
    0
  17. #642 towarisa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 09:40
    รักอีเวขึ้นมาบ้างหรือยังบีลีฟ
    #642
    0
  18. #641 LookTaoTao (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 08:19
    รอคร๊า มาอัพบ่อยๆนะคะ
    #641
    0
  19. #640 jeankuk32 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 01:40
    รักสามเศร้สส เวฬาพยายามเข้านะ ชยะใจบีลีฟให้ได้
    #640
    0
  20. #639 พลอย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 23:58
    เวฬาต้องแอบรักบีลีฟแน่ๆแต่บีลีฟไปชอบนาฑีโอ้ยยหน่วงมากกกก
    #639
    0
  21. #638 chalisa_ab (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 22:56
    เวฬาสู้ๆๆ
    #638
    0
  22. #637 chalisa_ab (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 22:56
    โอ้ยย เวฬาน่ารักกก
    #637
    0
  23. #636 krue1980 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 22:18
    หมายความว่าเวฬาก็รู้ว่าบีลีฟรักนาฑี และเวฬาก็แอบรักบีลีฟมานานแล้ว โอ้ยซับซ้อนจริง
    #636
    0
  24. #635 aomnon101 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 22:07
    อั๊ยยยยยยยยยยยยยเวฬาตอนนี้เท่มากกกก
    #635
    0
  25. #634 srisud (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 22:03
    อร๊ายย เธอมาได้ทันเวลาพอดีอย่างกับรู้ใจ 555
    #634
    0