SAVAGE WIFE #เมียใจมาร

ตอนที่ 4 : ll BATTLE 02 ll #ไฟล้างไฟ 100 Per.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    30 พ.ย. 60

 
Devil Smiley

 
 
 
 
 
 
 
 
ll BATTLE 02 ll
 
#ไฟล้างไฟ
   
 
Do you want it in?
You wanna be stressed, I'd rather have sex
You and I could die a thousand times
Or we can stay high or no?
 
 
 
 
 
 

 นี่มึงไปทำอีท่าไหนถึงโดนบีลีฟเล่นงานเข้าให้ล่ะ”

 

ไอ้หมอหน้าตาหล่อน้อยกว่าผมเดินเข้ามาภายในห้องพร้อมกับโยนเสื้อผ้าที่ผมสั่งให้มันเอามาให้ลงบนเตียง และผมจะไม่หัวเสียขนาดนี้เลยถ้ามันไม่เสือกถามถึงยัยผู้หญิงใจมารนั่นขึ้นมาอีกรอบ นึกแล้วโคตรของโคตรของโคตรจะหงุดหงิดเลย ยัยนั่นทำกับผมได้เจ็บแสบมากๆ หลอกล่อผมด้วยเสน่ห์อันล้นเหลือจนตายใจ แล้วก็ดับไฟอารมณ์ของผมด้วยการเผาเสื้อผ้าผมทิ้งด้วยไฟ!

 

ร้ายมาก อย่าพลาดแล้วกันยัยเมียใจมาร!!

 

“ถามไม่ตอบ หึ ดูจากสภาพแล้วคงไม่พ้นเรื่องใต้สะดืออีกล่ะสิ”

 

ผมมองแรงใส่นาฑีเพื่อให้มันหุบปากเสียที มือก็เร่งใส่เสื้อผ้าของมันอย่างรีบร้อนเพราะอากาศในห้องแม่งโคตรจะหนาวเลย รู้อะไรไหมว่าผมต้องแก้ผ้าอยู่ในห้องนี้มาเกือบครึ่งชั่วโมงเลยนะเว้ยกว่าไอ้หมอเวรนี่มันจะว่างมา เสือกมาติดผ่าตัดห่าเหวอะไรอยู่ก็ไม่รู้ ไม่ได้สนใจคนรออย่างผมเลยสักนิด

 

“ชุดห่าอะไรวะเนี้ย” คิ้วผมขมวดปมอย่างไม่ชอบใจกับเครื่องแต่งกายที่มันดู ดีเกินไป เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงขายาวสีดำ นี่ถ้ามีเนคไทหน่อยผมคงไปงานเลี้ยงเต้นรำได้เลยอ่ะ บอกตรงๆ ชุดแม่งโคตรไม่ให้เกียรติรองเท้า SPARCO รุ่น Limited ของผมเลย!

 

พูดก็พูดเถอะ ถึงผมกับไอ้หมอนี่จะเป็นฝาแฝดกัน แต่เรื่องนิสัยและรสนิยมนี่ต่างกันราวฟ้ากับเหวอ่ะ เอาแบบที่ชัดมากเลยก็คือการแต่งตัวนี่แหละ ผมน่ะมันสายซิ่งสายบิด ชอบแต่งแนวทะมัดทะแมงพวกเแจ็คเก็ตหนังสไตล์นักแข่งไรงี้ ส่วนนาฑีน่ะเหรอ สไตล์คุณชายมาดหรูดูดีแบบนี้ไง

 

แต่ก็นะ มันเป็นหมอนี่นา สายอาชีพอย่างมันก็ต้องแต่งตัวให้ดูน่าเชื่อถือแบบนี้นี่แหละ

 

“เออ มึงแต่งแบบนี้ค่อยดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อยนะไอ้เว” นาฑีเกาคางตัวเองเหมือนกำลังประเมินผมอยู่ ก่อนมันจะทำเรื่องปัญญาอ่อนด้วยการถอดเสื้อกราวน์ของตัวเองมายื่นให้ ผมหลุบตามองอย่างนึกหงุดหงิด “ไหนลองใส่ให้ดูหน่อยดิ อยากจะเห็นตัวเองผ่านตัวมึงว่ะ”

 

“หน้ากูเหมือนคนอยากจะเล่นกับมึงเหรอ ไร้สาระ!” ผมว่าพลางปัดเสื้อให้พ้นทางแล้วเดินออกจากห้องมา ผมไม่มีเวลาว่างมาทำเรื่องไร้สาระกับมันหรอก ตอนนี้ต้องตามหายัยตัวดีนั่นให้เจอก่อน กล้าดียังไงมาเผาเสื้อสุดรักของผมแบบนั้นกันวะ รู้ไหมว่าราคาแม่งไม่ใช่ขี้ๆ เลยนะ แสนกว่าเลยนะเว้ย! คิดแล้วโคตรแค้น!

 

ฮึ่ยๆ คอยดูเถอะยัยเมียใจมาร ฉันเอาคืนเธอแน่!

 

“คุณหมอนาฑีคะ! มีเคสด่วน เชิญที่ห้องฉุกเฉินด้วยค่ะ”

 

“หะ เห้ยๆ อะไรๆ ?!” 

 

ผมโวยวายออกมาเสียงดังเมื่อจู่ๆ ถูกป้าพยาบาลที่โผล่มาจากไหนไม่รู้เข้ามาดึงแขนแล้วทำท่าจะลากกลับไปทางเดิม สายตาของคนรอบข้างมองมาทางผมเป็นตาเดียว พูดเลยว่าโคตรอาย ทำไมชีวิตผมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยวะ แล้วในขณะที่ผมกำลังเงิบแดกอยู่นั้น ป้าพยาบาลคนเดิมก็ลากผมมาจนถึงหน้าประตูห้องฉุกเฉินจนได้ แถมยังคะยั้นคะยอให้เข้าไปในห้องนั้นด้วยอีกต่างหาก

 

นี่มันอะไรกันวะ??

 

“รออะไรอยู่คะคุณหมอ ตอนนี้คนไข้วิกฤติแล้วนะคะ”

 

ผมอ้าปากกำลังจะแย้งว่าผมไม่ใช่หมอ แล้วผมก็ไม่ใช้ไอ้นาฑีด้วย ถึงหน้าตาผมกับมันจะคล้ายกันมากก็จริง แต่สีผมคนละสีป่าววะ สีผมของไอ้เวรนั่นมันสีน้ำตาลเทาๆ ส่วนของผมอ่ะสีดาร์กช๊อคโกแลตเฟ้ย! มันโคตรต่างกันเลยนะ! หรือเป็นเพราะผมใส่เสื้อผ้ามันอยู่วะ? แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไร ป้าพยาบาลตรงหน้าก็ชะโงกไปทางด้านหลังของผมก่อนจะเผยรอยยิ้มดีใจออกมา

 

 “หมอบี! คุณหมอยังไม่ออกเวรเหรอคะ รบกวนเชิญทางนี้หน่อยได้ไหมคะ คนไข้วิกฤติแล้วค่ะ!

 

“ว่าไงนะคะ! แล้วทำไมหมอนาฑีถึงไม่ อ้าว เวฬา? นายมาทำบ้าอะไรตรงนี้เนี้ย?!

 

ทันทีที่ร่างบางในชุดกราวน์เดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าประตูห้องฉุกเฉิน เธอถึงกับชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะถามออกมาด้วยน้ำเสียงประมาณว่า ผมมายืนโง่อะไรอยู่ตรงนี้ ซึ่งผมเองก็ยังงงๆ ว่าตกลงกูมาทำห่าอะไรตรงนี้วะเนี้ย

 

แต่รู้อะไรไหม? แวบหนึ่งในใจผมแอบรู้สึกดีนะที่ผู้หญิงคนนี้สามารถแยกแยะระหว่างผมกับนาฑีได้ในทันทีที่เห็นหน้า และเธอก็มักจะเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ทั้งที่ตอนเด็กๆ ผมกับนาฑีเหมือนกันแทบจะทุกอย่าง ทั้งหน้าตาและสีผม จนบางครั้งพ่อกับแม่ผมเองยังสับสนเลยด้วยซ้ำ แต่เธอคนนี้ก็ยังสามารถแยกแยะเราสองคนออกทุกครั้งเลย

 

นี่คงจะเป็นเรื่องเดียวมั้งที่ทำให้ผมรู้สึกทึ่งในตัวของผู้หญิงคนนี้ที่ชื่อ บีลีฟ!

 

“เอ๊ะ คุณไม่ใช่หมอนาฑีเหรอคะ?”

 

ก็ไม่ใช่น่ะสิครับป้า ผมหล่อกว่ามันขนาดนี้ ไม่เห็นต้องสับสนเลยนะ

 

ผมอยากจะตอบแบบนั้นมากเลยนะถ้าไม่ติดว่าสถานการณ์ตอนนี้มันไม่เหมาะแก่การกวนตีนสักเท่าไหร่ ลองนึกภาพบรรยากาศหน้าห้องฉุกเฉินที่เต็มไปด้วยเสียงไซเรนแสนร้าวรานของรถพยาบาลดูสิ เหอๆ

 

“ไม่ใช่หรอกค่ะ ผู้ชายคนนี้เป็นน้องชายฝาแฝดของหมอนาฑีน่ะค่ะ บีว่าอย่าเสียเวลาสนใจเขาเลย เรารีบไปตรวจคนไข้ด้านในกันเถอะค่ะ” 

 

เมื่อเห็นว่าผมไม่ตอบอะไร บีลีฟจึงเป็นฝ่ายตัดบทขึ้นมา เธอปรายตามองผมนิดๆ พร้อมกับเปิดประตูให้ป้าพยาบาลคนนั้นเดินเข้าไปก่อน ผมรีบคว้าท่อนแขนเล็กเอาไว้ด้วยความลืมตัว เลยได้รับสายตามองแรงตอบกลับมาแทน

 

“ออกเวรเมื่อไหร่ฉันจัดการเธอแน่ บีลีฟ!

 

“ถ้าคิดว่าฉันจะกลัว ก็ลองดู”

 


Loading...30%
 



 

พูดจบเธอก็สะบัดแขนออกแล้วเดินเชิดหน้าเข้าห้องฉุกเฉินไปเลย ทิ้งให้ผมยืนหัวร้อนหน้าร้อนอยู่คนเดียวหน้าประตูห้อง คือมันน่าโมโหจริงๆ ว่ะ ปกติผมคอนโทรลผู้หญิงได้ทุกคนเลยนะ ยกเว้นยัยเมียใจมารนี่แหละที่ผมทำห่าไรไม่ค่อยได้เลย! เธอแม่งโคตรลองดี ลองของสุดๆ งานท้าทายเนี้ยถนัดนัก แล้วบังเอิญวันนี้ผมว่างด้วยสิ นั่งเฝ้าแม่งตรงนี้นี่แหละ ดูสิจะมีปัญญาหนีผมไปไหนได้!

 



“คุณ คุณคะ”


หืม


ผมขยับตัวเล็กน้อยเมื่อถูกใครคนหนึ่งสะกิดไหล่เบาๆ พอเริ่มตั้งสติได้ผมก็รีบถลันตัวขึ้นจากเก้าอี้ที่เอนตัวพิงอยู่ทันที ตรงหน้าของผมตอนนี้ปรากฏร่างของป้าพยาบาลคนเดิมที่เคยลากผมมาที่นี่ เธอมองผมยิ้มๆ ก่อนจะพูดต่อ


“คุณมานั่งหลับตรงนี้ทำไมคะ ดิฉันคิดว่าคุณกลับบ้านไปแล้วเสียอีก”


“เอ่อ ตอนนี้กี่โมงแล้วครับ” ผมถามด้วยความมึนงงนิดๆ


“หกโมงเช้าแล้วค่ะ”


“หะ! หกโมงเช้าแล้วเหรอวะเนี้ย” ผมอุทานกับตัวเองอย่างหัวเสีย นี่ผมนั่งเฝ้าบีลีฟจนเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะ?? แม่งต้องเป็นเพราะฤทธิ์ยาแก้อักเสบเวรนั่นแน่ๆ


เดี๋ยวนะ นั่งเฝ้าบีลีฟงั้นเหรอ?


“บีลีฟยังอยู่ในห้องฉุกเฉินหรือเปล่าครับ?!” ผมเงยหน้าขึ้นถามป้าพยาบาลอีกรอบ ภายในใจนี่เดือดปุดๆ เลยล่ะ เพราะยัยหมอใจมารนั่นแท้ๆ ที่ทำให้ผมนั่งหลับเป็นตายขนาดนี้


“อ้อ หมอบีน่ะเหรอคะ เธอกลับไปตั้งแต่ชั่วโมงก่อนแล้วค่ะ เธอยังฝากให้ดิฉันปลุกคุณตอนหกโมงเช้าพร้อมกับฝากนี่ไว้ให้คุณด้วยค่ะ” ป้าพยาบาลยื่นโพสต์อิทแผ่นสีชมพูหวานแหวให้ผมก่อนจะเดินจากไป ผมก้มลงอ่านข้อความพร้อมกับอาการหน้าชาที่ลามไปทั่วทั้งตัว


ก่อนจะจัดการฉัน นายควรจัดการตัวเองก่อนดีไหม? เห็นสภาพนายแล้วน่าเวทนาชะมัด อย่าบอกใครเชียวว่าเรารู้จักกันน่ะ ฉันอาย J


 

@คอนโด WX


ติ๊ดๆๆๆ


ปึง!


“บีลีฟ! ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะยัยตัวร้าย!” 


ผมตะโกนลั่นคอนโดทันทีที่ปลดล๊อคประตูเข้ามาด้านในสำเร็จ อย่างที่รู้ๆ กันว่าผมกับบีลีฟแต่งงานกันแล้ว และเราก็อยู่คอนโดเดียวกันมาร่วมเดือนกว่าแล้วด้วย แต่ส่วนน้อยนักที่เราจะได้เจอหน้ากันในคอนโดแห่งนี้ เพราะบีลีฟเข้าเวรกะดึกตลอด กว่าจะกลับบ้านก็เช้าหรือบางทีก็สายเลย ส่วนผมก็ไม่ค่อยได้อยู่คอนโดสักเท่าไหร่ กลับบ้างไม่กลับบ้างเหมือนตอนที่ยังไม่แต่งงานนั่นแหละ


ปังๆๆๆ


ผมทุบประตูห้องนอนรัวๆ เพราะรู้ว่าเธอต้องอยู่ในนั้นแน่นอน ดูจากรองเท้าและร่องรอยของแก้วน้ำ มันเดาได้ไม่ยากหรอก ถึงบีลีฟจะเกลียดขี้หน้าผมแค่ไหนแต่เธอก็ไม่สามารถไปนอนค้างที่อื่นได้ เพราะถูกสายของน้าเมบีคอยจับตาดูอยู่ตลอด และผมก็รู้ด้วยว่าสายของคุณน้าน่ะคือใคร


ปังๆๆ


“บีลีฟ! ไม่ได้ยินเหรอวะ! ฉันบอกให้ออกมาไง!” ผมระดมฝ่ามือทุบรัวๆ อย่างไม่คิดจะรามือ ยังไงซะวันนี้ผมจะต้องจัดการเธอให้ได้ เพราะสิ่งที่เธอทำกับผมเอาไว้ก่อนหน้านี้มันช่างแสบทรวงจริงๆ คนหล่อจะไม่ทน!


กริ๊ก


“โวยวายอะไรนักหนา ฉันกำลังนอนอยู่นะ คำว่าเกรงใจน่ะสะกดเป็นไหม?”


นับว่าเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่ผมได้เห็นบีลีฟในสภาพแบบนี้ เธอสวมเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ๆ เป็นชุดนอน ดูแล้วโคตรได้อารมณ์สุดๆ ยิ่งใบหน้าสวยจัดยามงัวเงียบวกกับผมสีน้ำตาลฟูนิดๆ ขับให้ลุคของเธอโคตรจะเซ็กซี่ขยี้ใจจนผมเผลอเคลิ้มไปชั่วขณะ


“จ้องหน้าทำไม มีไรก็พูด!” 


แต่พอริมฝีปากบางสวยขยับพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเท่านั้นแหละ อารมณ์เคลิ้มของผมแตกสลายไปในทันที ยัยนี่เป็นผู้หญิงที่หน้าสวยแต่ปากโคตรจะเสียจริงๆ เห็นหน้าร้ายๆ นิ่งๆ แบบนี้ปากนี่จัดอย่าบอกใครเลยนะ ผมนี่โดนประจำเลยเหอะ!


“เธอหนีกลับก่อนทำไมวะ บอกแล้วไม่ใช่ว่าจะรอ?”


“แล้วใครบอกให้รอ?” บีลีฟยอกย้อนเสียงสูง ดวงตาคมเฉี่ยวปรายตาขึ้นมองกันเล็กน้อยก่อนจะละไปแล้วเตรียมตัวจะปิดประตูห้องแถมยังไม่วายเหน็บแนมผมด้วยน้ำเสียงตำหนิ “ถ้าคิดจะอยู่ร่วมชายคากัน นายควรจะมีมรรยาทมากกว่านี้นะเวฬา”


“เห้ยเดี๋ยวสิ! คิดว่าฉันจะยอมให้เธอด่าแล้วหนีง่ายๆ อีกหรือไง” ผมใช้มือค้ำบานประตูห้องนอนเอาไว้โดยยื่นหน้าเข้าไปใกล้บีลีฟจนเธอต้องถอยหลังหนี พอเห็นแววตาแสนดื้อนั่นมีอาการตื่นตกใจเล็กน้อย ริมฝีปากหนาผุดยิ้มชั่วร้ายทันที “บอกแล้วไงว่าฉันจะจัดการเธอ”


“จัดการบ้าอะไร! ถอยออกไปเลยนะเวฬา!” มือเล็กพยายามงัดฝ่ามือผมออกจากการค้ำยันบานประตู แต่คงทำได้ยากเพราะแรงผมเยอะกว่าเธอมาก ตัวเล็กเท่าลูกแมวอย่างเธอจะมาสู้อะไรกับพญาเสืออย่างผมได้


“ในเมื่อเธอชอบเล่นกับไฟ ฉันก็จะเป็นไฟให้เธอเล่น”



“แล้วจะได้รู้กันว่าไฟอย่างฉันสามารถแผดเผาเธอได้สักกี่ครั้งต่อคืน!


ปัง!


ประตูห้องนอนปิดลงพร้อมกับร่างบางรีบถอยหลังกรูออกห่างจากผมในทันที บีลีฟฉลาดพอที่จะเดาสถานการณ์ตอนนี้ออกว่าเธอกำลังตกเป็นรองผมแค่ไหน เพราะตั้งแต่เกิด เรื่องคืนนั้น ขึ้น ผมก็ไม่เคยรุกเธอจริงจังอีกเลย กลับกัน ผมแทบจะไม่ยุ่งวุ่นวายกับเธอด้วยซ้ำ หลังจากแต่งงานกันเราสองคนต่างก็ใช้ชีวิตกันตามปกติ อาจจะมีบ้างบางครั้งที่ผมต้องคอยตามจิกเธอเวลาไปเที่ยวกับเพื่อนๆ แต่นั่นเป็นเพราะคำสั่งจากคุณน้าที่อยากให้ผมคอยดูแลลูกสาวของท่านก็เท่านั้นมันไม่ใช่ความต้องการของผมแต่อย่างใด


หากทว่าตอนนี้ความคิดผมเริ่มเปลี่ยน บีลีฟท้าทายผมเกินไป เธอทั้งลองดีและน่าหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน เพราะถ้าจะให้คิดแบบจริงจังเธอเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายของผมด้วยซ้ำ คำปฏิญาณในงานแต่งงานวันนั้นมันอาจจะไม่สำคัญสำหรับผมกับเธอ และมันอาจไม่มีความหมายอะไรเลย แต่


คำว่าลูกผู้ชาย ฆ่าได้แต่เผาเสื้อสุดที่รักไม่ได้!! 

 

Loading...55%


[บทบรรยาย บีลีฟ]


เวฬาบ้าไปแล้ว เขาเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!


ฉันอยากจะตบตัวเองแรงๆ สักทีที่ชะล่าใจเปิดประตูให้กับผู้ชายอันตรายคนนี้ เพราะความง่วงนอนบวกกับความรำคาญมันทำให้ฉันลืมระวังตัวไปเสียสนิท ที่ผ่านมาหลังจากแต่งงานกันฉันสามารถใช้ชีวิตอยู่ที่คอนโดแห่งนี้ได้อย่างสบายๆ โดยไม่มีเขามาคอยกวนใจนานร่วมเดือน เพราะฉันเข้าเวรดึกตลอดและกลับเข้าห้องในตอนเช้าทุกวัน ส่วนเวฬาน่ะไม่ค่อยจะอยู่ห้องนักหรอก เขามักจะคลุกอยู่ที่เซฟเฮ้าส์ของเพื่อนเขาซึ่งคล้ายๆ โกดังซ่อมรถขนาดใหญ่แถวๆ สนามแข่งรถนั่นแหละ


ความจริงเราสองคนไม่ค่อยก้าวก่ายชีวิตกันเท่าไหร่ แต่พักหลังๆ มานี้ฉันเริ่มรู้สึกถึงความก่อกวนบางอย่างที่เกิดขึ้น ฉันเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าเวฬามักจะอยู่รอบๆ ตัวฉันเสมอ ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองหรือเปล่า แต่ฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ นะ ฉันไม่ชอบอยู่ในกรอบของใคร ไม่ชอบให้ใครมาบังคับ นั่นจึงเป็นอีกเหตุผลที่ทำให้ฉันรู้สึก เกลียดขี้หน้าเขามากกว่าเดิม


“จะทำอะไร! ออกไปจากห้องฉันเลยนะ!” ฉันกัดฟันข่มความหวาดหวั่น แววตาเขาอันตรายเกินไป มันเหมือนกับสัตว์ร้ายกำลังล่าเหยื่อ ฉันไม่ชอบแบบนี้เลย


“ห้องเธอที่ไหน นี่มันห้องฉันต่างหากล่ะ”


เออก็จริง ที่นี่มันคอนโดของเวฬาจริงๆ นั่นแหละ ตอนแต่งงานกันแม่บังคับให้ฉันมาอยู่ที่คอนโดของเขาจนกว่าจะสร้างบ้านหลังใหม่เสร็จ ถามฉันสักคำหรือยังว่าอยากอยู่ร่วมชายคากับผู้ชายคนนี้ไหม? เพราะความผิดพลาดในคืนนั้นแท้ๆ เลยให้ตายสิ!


“ก็ได้ งั้นฉันไปเอง” ฉันตัดบทแล้วรีบเบี่ยงตัวเตรียมจะเดินหนี แต่ถูกมือหนาคว้าเอาไว้ แรงกระชากนั่นดึงฉันกลับมายืนที่เดิมตรงหน้าเขา ดวงตาเรียวรีดุจมังกรจ้องมาอย่างเอาเรื่องกัน ฉันรู้ว่าเขาโกรธแค้นเรื่องอะไร และเพราะรู้ไงถึงได้หาทางชิ่งน่ะ “ปล่อยนะเวฬา ฉันง่วงนอน ไม่อยากทะเลาะ”


“เธอนี่มันน่าโมโหว่ะ ทำลายของรักของคนอื่นเขาหน้าตาเฉยแล้วยังไม่คิดจะรับผิดชอบอีกเหรอ” เวฬาโวยวายเป็นเด็กๆ เหมือนสมัยก่อนไม่มีผิด สมัยที่เราเจอกันครั้งแรกและฉันเผลอทำรถบังคับของเขาพังน่ะ ตอนนั้นจำได้ว่าเขาโกรธฉันมาก เขาโวยวายและผลักฉันจนล้ม อันธพาลตั้งแต่เด็กเลยว่าไหม? นั่นเป็นความทรงจำแรกระหว่างเราและมันก็เป็นความทรงจำแย่ๆ ที่ฉันยังจำได้จนถึงทุกวันนี้เลย


“แล้วนายต้องการอะไร? เงิน?” ฉันเลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงดูแคลนนิดๆ ก่อนจะพูดต่อ “อยากให้ฉันซื้อคืนหรือชดใช้ให้สินะ”


“ไม่จำเป็นบีลีฟ เงินแค่ไม่กี่บาทมันไม่ทำขนหน้าแข้งฉันร่วงหรอก แล้วก็เลิกทำน้ำเสียงแบบนั้นด้วย ไม่ชอบ”


“ที่นายทำอยู่ฉันก็ไม่ชอบ!” ฉันว่าพลางตีมือเขาแรงๆ แต่เหมือนเวฬาจะไม่เข้าใจ นอกจากเขาจะไม่ปล่อย เขายังขยับกายเข้ามาใกล้มากกว่าเดิมอีก กลิ่นมิ้นต์อ่อนๆ ลอยมาจากลมหายของเขาใจในระยะประชิด


ไม่ได้การแล้ว ฉันจะปล่อยให้เขาเข้าใกล้มากไปกว่านี้ไม่ได้แล้วนะ!


“ถอยออกไปสิ! อยากโดนเผาอีกหรือไง!” ก็ทำได้แค่ขู่น่ะ โดนจับแขนเอาไว้แบบนี้จะมีปัญญาไปทำอะไรเขาได้ล่ะ เวฬารู้ดีว่าฉันหมดทางจะสู้ เขาถึงผุดรอยยิ้มชั่วร้ายนั่นออกมา


“ลองดูไหมว่าใครจะเผาใคร อยากจะเอาไฟล้างไฟเธอจะแย่อยู่แล้ว”


“อ๊ะ!” ฉันเผลออุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อถูกมือหนาผลักลงบนเตียงนอนนุ่มด้านหลัง ยังไม่ทันจะได้ลุกขึ้นมาปัดป้องอะไรร่างสูงใหญ่ก็เคลื่อนตัวทาบทับลงมา เวฬาใช้แขนข้างหนึ่งตั้งฉากกับที่นอนแล้วก้มใบหน้าหล่อเหลาแสนร้ายกาจเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ฉันรีบเบือนหน้าหนีทันที พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้แสดงอาการอะไรออกไป ใช้ความสงบสยบทุกความเคลื่อนไหว


“รู้ไหมฉันเกลียดอะไรมากที่สุด”



“ฉันเกลียดพวกที่ชอบทำลายของ ไม่ว่าของสิ่งนั้นมันจะเป็นอะไรก็ตาม ถ้ามันเป็นของของฉัน ฉันหวง”


ข้อนี้ฉันรู้ดีเลยล่ะ เคยเจอมากับตัวแล้วไง นิสัยขี้หวงจนโอเว่อร์ของเวฬาน่ะ จะอีกกี่สิบปีก็คงไม่เปลี่ยนหรอก และก็อีกนั่นแหละ เพราะฉันรู้ข้อนี้ดีไงวันนั้นฉันถึงเล่นงานเขาไปแบบนั้น


“ฉันจะชดใช้


“ด้วยร่างกาย?” ฉันพูดยังไม่ทันจบเวฬาก็แทรกขึ้นมาด้วยประโยคที่น่าตบเป็นที่สุด แถมยังหลุบตามองร่างกายฉันอย่างจาบจ้วงอีกด้วย เกลียดสายตาของเขาจริงๆ เลย!


“อย่ามาตลกนะเวฬา ฉันจะซื้อเสื้อผ้านั่นคืนให้พอใจยัง?!” ว่าจบก็ทุบไหล่เขาไปที “ถอยออกไปได้แล้ว ฉันจะพักผ่อน”


“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องการของคืน เงินด้วย ไม่อยากได้ บ้านฉันรวย”


“แล้วนายจะเอาอะไร?! รีบๆ พูดได้ไหม แล้วถอยออกไปด้วย” มันน่าหงุดหงิดนะเอาจริงๆ เขาต้องการอะไรก็ไม่ยอมพูด ไม่รู้จะลีลาท่ามากทำไมนัก เรื่องปั่นประสาทเนี้ยถนัดนักแหละ


“เวลาทำผิดต้องพูดว่าไง แม่เธอไม่เคยสอนเหรอ”


“แม่เคยสอนแต่ว่า ใครดีมาดีกลับ ร้ายมาก็ร้ายกลับ ไม่โกง” ฉันตอกกลับเสียงเย็น รู้สึกเลือดขึ้นหน้านิดๆ ที่ถูกพาดพิงถึงแม่ เขามันนิสัยแย่เกินจะเยียวยาจริงๆ ไม่รู้ว่าแม่ฉันจะรักจะชอบหมอนี่ทำไมนักหนา ถ้าท่านมาได้ยินหรือได้เห็นธาตุแท้ของเวฬา ท่านคงจะไม่อยากให้ฉันแต่งงานกับเขาอีกต่อไปก็เป็นได้ เสียดายจริงๆ ที่ถ่ายคลิปเอาไว้ไม่ทัน!


“อ้อเหรอ แม่ฉันก็สอนนะ เรื่อง กงเกวียนกำเกวียน



เคยได้ยินไหม? ทำอะไรกับใครไว้ ย่อมได้รับผลกรรมนั้น น่ะ”


Loading...85%


ฉันเริ่มหายใจติดขัด ไม่ใช่เพราะคำพูดของเวฬาหรือสายตาคมกริบของเขาหรอกนะ แต่เป็นเพราะสัมผัสร้อนรุ่นจากฝ่ามือหนาที่ลามไล้ต้นขาอ่อนของฉันอย่างถือวิสาสะต่างหากล่ะ ฉันพยายามจะปัดมือปลาหมึกนั่นออกแต่กลับถูกรวบสองมือขึ้นแล้วกดแนบกับที่นอนเหนือหัว แรงเขาเยอะเกินไป ฉันไม่มีทางขัดขืนได้เลย ซึ่งมันบ้ามาก!


“ยะ หยุดนะเวฬา นายจะทำแบบนี้ไม่ได้” ฉันร้องห้ามน้ำเสียงขาดห้วงขณะเบี่ยงใบหน้าหนีริมฝีปากกรุ่นร้อนที่จู่ๆ ก็โฉบลงมา มันเฉี่ยวสันกรามของฉันไปเพียงนิดเดียวเอง เรียกเลือดลมภายในกายให้เดือดพล่านทันที


“หมดโอกาสจะต่อรองอีกแล้วบีลีฟ เรามาทำสิ่งที่ควรจะทำกันดีกว่ามะ” เสียงทุ้มก้มกระซิบริมใบหู แรงขบเม้มเบาๆ ทำให้ขนในกายของฉันลุกชันไปทั่วทั้งตัวเลย


“ทะ ทำบ้าอะไร!


“ทำหน้าที่ ผัว-เมียไง เรื่องง่ายๆ ใครๆ ก็ทำ”


“อ๊ะ! อย่า!” ฉันเบิกตาโพลง ร่างกายพยายามพลิกหนีฝ่ามือร้อนที่บังอาจทาบทับลงบนหน้าท้องของฉันก่อนจะเลิกชายเสื้อเชิ้ตขึ้น เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบต่อหน้าต่อต่อเขา


บ้าจริง เวฬาทำเกินไปแล้ว เขารุกฉันหนักเกินไปแล้วนะ!


“วะ เวฬา ยะ หยุดนะ”


“พูดสิแล้วฉันจะหยุด” เขาพึมพำบอกขณะกดจูบหนักๆ ลงบนต้นคอ ฝ่ามือร้อนๆ ลูบไล้สีข้างแผ่วเบา มันสั่นประสาทฉันอย่างมาก ถ้าไม่นับเรื่องคืนนั้น นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เวฬาเข้าใกล้ฉันมากที่สุด มากจนเกินพอดีด้วยซ้ำ! “ไม่พูด ไม่หยุดนะ”


“พะ พูดอะไร อย่ามาตลก ปล่อย” ยอมรับว่าสติฉันเหลือน้อยมาก พยายามขัดขืนและดิ้นรนสุดชีวิตเท่าที่เรี่ยวแรงจะทำได้ ฉันเพลียเกินไป ทั้งเพลียและเหนื่อยจนแทบจะขาดใจอยู่แล้ว! ฉันเข้าเวรมาเกือบยี่สิบชั่วโมงเลยนะ เวลาที่ฉันพักผ่อนไม่เพียงพอทีไร หัวสมองมักทำงานช้าทุกทีเลย


“อื้มม”


“อ๊ะ! พะ พอแล้ว!” ฉันเบี่ยงตัวหลบหนีฝ่ามือร้อนที่พยายามจะเลิกชายเสื้อขึ้นสูงกว่าเดิม มันแทบจะพ้นหน้าอกฉันแล้วนะ ไม่ได้ จะปล่อยให้เขาทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว!


แต่เหมือนเวฬาจะรู้ว่าฉันกำลังพยายามทำอะไร เขาไม่ยอมปล่อยข้อมือทั้งสองข้างของฉันเลย แถมยังใช้มือข้างที่ว่างกำชายเสื้อเชิ้ตแน่นราวกับข่มขู่กันกรายๆ เขากำลังบีบบังคับฉันทั้งสายตาและการกระทำ! เห็นอย่างนั้นฉันก็ยิ่งดิ้นหนีสุดชีวิต มือไม่ว่างแต่ขายังว่างอยู่นิ ฉันจะไม่ยอมนอนเฉยๆ ให้เขาข่มเหงง่ายๆ หรอกนะ!


“อืม นี่เธอจะยั่วฉันเหรอวะ ไม่รู้หรือไงว่ายิ่งดิ้นยิ่งได้อารมณ์” พอเขาพูดออกมาแบบนั้นจากที่ฉันดิ้นหนีก็ถึงกับหยุดชะงักแทบจะทันทีพร้อมกับความคิดบางอย่างผุดเข้ามาในหัวสมองที่เริ่มอื้ออึงของตัวเอง


นั่นสินะจริงอย่างที่เขาพูด ยิ่งฉันดิ้นเขาก็ยิ่งได้ใจ เวฬาเป็นผู้ชายประเภทที่ชอบเอาชนะ เพราะฉะนั้นทางเดียวที่จะรอดจากสถานการณ์บ้าๆ นี่ได้ก็คือความนิ่งเท่านั้น!


นิ่งไว้บีลีฟ ยกนี้มันไม่ใช่ทางของเรา!


 


[บทบรรยาย เวฬา]


กลิ่นโลชั่นหอมๆ ติดปลายจมูกขณะกำลังซุกไซ้ซอกคอขาวช่างมอมเมาสติของผมซะเหลือเกิน ผมจำกลิ่นนี้ได้อย่างดี มันเป็นกลิ่นหอมประจำตัวของบีลีฟที่มักจะลอยวนเวียนอยู่รอบตัวเธอเสมอ แม้ว่าเธอจะเป็นหมอที่โดยปกติแล้วตามเนื้อตัวจะต้องเต็มไปด้วยกลิ่นของยา กลิ่นโรงพยาบาลที่ผมเกลียดแสนเกลียด หากทว่ากลับพบกลิ่นพวกนั้นได้เจือจางมากๆ บนร่างกายของบีลีฟ ซึ่งมันเป็นอะไรที่โคตรดีสำหรับผมเลย


ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังทำอะไรกับร่างกายของบีลีฟบ้าง รู้เพียงว่ากลิ่นหอมของเธอยั่วยวนจนผมหลงเคลิ้มไปชั่วขณะ ความต้องการมันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนน่ากลัว ที่ผ่านมาผมไม่เคยรู้สึกกับผู้หญิงคนไหนรุนแรงเท่านี้มาก่อนเลย ผ่านผู้หญิงมาก็มากมายจนนับไม่ถ้วน ตั้งแต่เด็กมัธยมจนถึงวัยทำงานผมก็ลองชิมลางมาหมดแล้ว แต่ไม่มีใครสักคนที่ทำให้ส่วนลึกภายในร่างกายของผมมันร้อนรุ่มได้ขนาดนี้ เพียงแค่ได้สัมผัสผิวเนื้อแสนหอมหวานของบีลีฟไม่กี่วินาที กลางกายของผมมันก็ตึงแน่นขึ้นมาทันทีเลย


ให้ตายสิวะ ไฟล้างไฟแบบนี้แม่งโคตรร้อนแรงเลย!


“อืมม”


เสียงคำรามต่ำดังลอดไรฟันออกมาขณะริมฝีปากยังคงลากไล้จูบพรมตามลำคอขาวหนักๆ ก่อนค่อยๆ วนลงมาถึงเนินอกเนียนนุ่มที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเชื่องช้าราวกับว่าคนใต้ร่างไม่ได้รู้สึกปั่นป่วนอะไรกับสัมผัสของผมเลยสักนิด ต่างจากผมที่หัวใจเต้นรัวพร้อมกับหอบหายใจรัวเร็วด้วยเพลิงแห่งอารมณ์ ซึ่งมันทำให้ผมชะงักเล็กน้อยแล้วพละออกเล็กจากความหอมหวานตรงหน้า


” ผมหลุบตามองใบหน้าสวยในระยะประชิด ดวงตาคมเฉี่ยวจับจ้องกันด้วยสายตาว่างเปล่า ริมฝีปากบางขบเข้าหากันเล็กน้อย สีหน้าของบีลีฟตอนนี้ดูเย็นชาไร้อารมณ์อย่างสุดๆ ไปเลย และมันทำให้ผมรู้สึกเสียเซลฟ์นิดๆ


นี่เธอไม่หวั่นไหวกับสัมผัสของผมเลยเหรอวะ?? บีลีฟโดนผมฟัดไปตั้งเยอะเลยนะนึกว่าจะอ่อนระทวยเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เคยนอนด้วยซะอีก หรือผมฟัดเธอน้อยไป? สงสัยยังจัดไม่หนักพอสินะ หึ! หยามกันขนาดนี้ต้องเอาให้ครางกันไปข้างเลย!


เฮือก!


ร่างบางสะดุ้งเบาๆ เมื่อผมรุกเธอหนักขึ้นด้วยการทาบฝ่ามือลงบนหน้าอกขนาดเหมาะมือก่อนจะบรรจงบีบเคล้นมันหนักๆ สายตาก็จ้องหน้าบีลีฟไปด้วย ผมแค่อยากรู้ว่าเธอจะสามารถทนการเร้าอารมณ์ของผมได้นานสักแค่ไหน ทั้งที่ตอนแรกผมแค่ต้องการจะแกล้งเธอเล่นๆ พอเห็นเธอโวยวายหนักๆ หรืออาจจะร้องไห้ด้วยความตกใจอะไรอย่างงี้ ผมก็จะปล่อยเธอ ถือว่าเราหายกันแล้วแท้ๆ แต่พอมาเจอท่าทางเย็นชาน่าโมโหแบบนี้แล้วมันอดไม่ลงจริงๆ บีลีฟทำให้ผมอยากเอาชนะ อยากบดขยี้ความเย็นชานั่น ถ้าหากวันนี้มันเกิดอะไรขึ้นมาจริงๆ มันก็คงช่วยไม่ได้ละนะ


อารมณ์ผมมันขึ้นง่ายลงยากซะด้วยสิ ถ้าลองมันได้ขึ้นทั้งทีมันก็ต้องมีที่ให้ลง!


รักเรื่องนี้จิ้มเลย

V

V

ADD ME


TO BE CONTINUED




TALK 2
สตรองงงง เราต้องสตรองเข้าไว้เจ้!
อย่าไปยอมเฮียนะ ปล่อยให้เฮียจัดหนักๆ ไปเลยย เอ๊ะ?? 555+
เฮียก็ใช่ย่อยนาจา... งานเนียน งานหื่นมาตัลหลอดดดดดด
ลุ้นกันๆ เจ้จะรอดเงื้อมมือเฮียไปได้มั้ยน๊าาาา
อ่านแล้วคอมเม้น+โหวตด้วยน้าาา



TALK 1
 
คำพูดเยอะอีกแล้วไงเฮีย ระวังเถอะ ระวังจะย้อนเข้าตัวนะ 55555
อ่านแล้วคอมเม้นโด้ยยยยยยย รอฉันรอเทออยู่~~
วางจำหน่าย E-Book แล้วนะคะ
เหล่าสาวกนิยายอิเลคทรอนิคเชิญสอยเฮียเวฬากันได้แล้วค่าา
 
  
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]


+++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,543 ความคิดเห็น

  1. #3528 pcjy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 15:26
    แค่อยู่นิ่งๆบีลีฟก็ทำให้เวหัวเสียได้ 5555555
    #3,528
    0
  2. #748 ohtao (@gamolchanog) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 14:11
    สงสารเวฬาแป๊บบ มีความบ็อกเซอร์ตัวเดียว555555
    #748
    0
  3. #747 ohtao (@gamolchanog) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 14:11
    แซ่บคร่าคู่นี้
    #747
    0
  4. #746 ohtao (@gamolchanog) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 14:10
    เวฬานี่เผลอไม่ได้เลยจริงๆคึคึ
    #746
    0
  5. #695 Minrt (@Minrt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 22:27
    บีลีฟชอบ นาฑีใช่ป่ะ อ่า...
    #695
    0
  6. วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 10:19
    เง้ออออ ต่างคนต่างเอาชนะ ให้บีนอนเถอะ
    บีนี้ชอบแฝดพี่ช่ะ?
    #555
    0
  7. #369 kowhorm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 09:08
    ตาต่อตาฟันต่อฟันจริงๆ แซ่บมากคู่นี้
    #369
    0
  8. #365 wanpenskc (@wanpenskc) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 19:35
    คาดว่าค้างแน่ๆนะเว#ทีมเมีย
    #365
    0
  9. วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 08:12
    เดี๋ยวก็รู้จะลงง่ายหรือไม่ง่าย อิอิ
    #344
    0
  10. #337 friendlydukdik (@friendlydukdik) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 02:22
    วันนี้เว จะได้กินมั้ย นะ
    #337
    0
  11. #332 chuneSs (@juneyupin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 01:47
    เอ้าาาา อยู่ทีมเฮียเวไว้ก่อน เฮียๆสู้ๆเจ้บีต้องโดนบ้าง เสื้อเฮียหลายบาท เสียดายแทน5555 เกี่ยวไหมมมม
    #332
    0
  12. #331 chuneSs (@juneyupin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 01:45
    เจ้บีแบบฉลาดมาก เหมือนรู้ทันเวฬาทุกอย่างเลย โอ้ยยยจะเปลี่ยนทีมดีมั้ยยยย 5555????????
    #331
    0
  13. #329 laddadao49 (@laddadao49) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 22:50
    สนุกๆๆค่ะ
    #329
    0
  14. #328 MinPark (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 22:04
    ร้ายพอกันเลยยย
    #328
    0
  15. #327 bookkoh (@bookkoh) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 22:00
    อิเว เจ๊บีเค้ากลัวแล้วนะ
    #327
    0
  16. #326 Frongkanokpan (@Frongkanokpan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 21:51
    โอ๊ยยยย คู่นี้
    #326
    0
  17. วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 21:28
    คัทไปเลย 5555
    #325
    0
  18. #324 jjalaxy (@achalaya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 21:25
    เจ้บีลองของ
    #324
    0
  19. #323 kruemee (@krue1980) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 21:17
    เวฬาก็นะ ขึ้นแล้วลงยาก มันคืออะไร 5555
    #323
    0
  20. #322 kruemee (@krue1980) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 21:16
    เดี๋ยวๆ บีลีฟจ๋ายิ่งนิ่ง ยิ่งท้าทายนะ จะรอดไหม
    #322
    0
  21. #321 BeamBeamBie (@BeamBeamBie) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 21:12
    เจ้บีจะรอดดดดมั้ยน่อออ
    #321
    0
  22. #320 Ramphai21 (@Ramphai21) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 21:08
    ไม่รอด ฟันธงง อิอิ
    #320
    0
  23. #319 RattanaponBeer (@RattanaponBeer) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 20:56
    เจ้าเล่ห์จิงๆ
    #319
    0
  24. #318 sweet1997 (@sweet1997) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 20:42
    ค้างมากก เจ๊บีจะรอดไหมน้าา
    #318
    0
  25. #317 jirunya5449 (@jirunya5449) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 15:26
    สุ้ๆๆๆๆๆนร้า
    #317
    0