SAVAGE WIFE #เมียใจมาร

ตอนที่ 20 : ll BATTLE 17 ll #ความรู้สึกที่สับสน 120 Per. CUT+NC

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,514
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    30 พ.ย. 60

 
Devil Smiley
 
 

 

 
ll BATTLE 17 ll
 
 
#ความรู้สึกที่สับสน
  
 
Set me free, leave me be.
I don't want to fall another moment into your gravity.
Here I am and I stand so tall, just the way I'm supposed to be.
But you're on to me and all over me.





“อ๊ะ!


ร่างกายอ่อนแรงชาวาบไปทุกส่วนเมื่อสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างค่อยๆ สอดแทรกเข้ามาในกายอ่อนนุ่ม ความรู้สึกอึดอัดและคับแน่นกำลังเล่นงานฉันอย่างแรง ฉันนิ่งค้างไปหลายวินาทีจนกระทั่งสิ่งนั้นค่อยๆ เคลื่อนไหวเข้าออกเนิบนาบเร่งอัตราการเต้นของหัวใจฉันให้สั่นรัวจวนเจียนจะระเบิดออกมา


ยะ อย่า…”



+
+
+
+
CUT SCENE
HOT 30%
ติดตามอ่านจากหนังสือหรือ Ebook นะคะ
+
+
+
+


เราสองคนสบตากันขณะร่างกายยังคงเคลื่อนไหวรุนแรง เวฬาก้มลงมามอบจูบเร่าร้อนให้ฉันก่อนจะกระซิบถามบางอย่างออกมา


“เธอเคยรักเฮียบ้างไหม



Loading... 31%





มันเป็นคำถามที่ฉันไม่คาดคิดว่าจะได้ยินจากปากของเขา เวฬาถามว่าฉันเคยรักเขาบ้างไหมอย่างนั้นเหรอ ทำไมกัน ทำไมอยู่ๆ เขาก็ถามอะไรแบบนั้นออกมา


“เธอเคยรักเฮียเหมือนกับที่เฮียรักเธอบ้างไหม


” คราวนี้ฉันนิ่งงัน เวฬากำลังบอกรักฉันอย่างนั้นเหรอ


“เฮียรักเธอมากนะบี โครตรักเลยว่ะ”


ไม่จริง เขากำลังเมาใช่ไหม ที่เวฬาบอกรักฉันเพราะเขาเมาใช่ไหมแล้วทำไมหัวใจฉันถึงเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งขนาดนี้ล่ะ!


“คงไม่สินะ อย่าว่าแต่รักเลย แค่อยู่ในสายตาของเธอยังไม่เคยเลย” แล้วเขาก็ถามเองตอบเองราวกับคนไม่มีสติ เขาเมามากฉันดูออก แต่ที่ดูไม่ออกคือเขามีสติเหลืออยู่บ้างหรือเปล่า


“อ๊ะ!


และในขณะที่ฉันจ้องมองเขาทั้งที่ร่างกายยังคงสอดประสานกันอย่างรัวเร็วนั้น จู่ๆ ฉันก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างในร่างกายที่มันกำลังจะปะทุออกมา หัวสมองมันอื้ออึงและเบลอไปหมด ได้ยินเพียงเสียงหอบหายใจของตัวเองกับเวฬาที่กำลังดังแข่งกัน เขากระแทกกระทั้นสะโพกเข้ามาอย่างลึกล้ำก่อนจะถอยออกแล้วกระแทกเข้ามาใหม่ เขาทำอย่างนั้นซ้ำไปซ้ำมาจนฉันทนแทบไม่ไหว เหมือนร่างกายกำลังจะระเบิดออกมา


อ๊าา!!


จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายที่ร่างของฉันกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ก่อนสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างแล่นเข้ามาในร่างกายอุ่นร้อนพร้อมกับร่างหนาของเวฬาสั่นไหวหนักหน่วงไม่ต่างกัน ใบหน้าหล่อซบลงบนไหล่ของฉัน เขาทาบทับร่างกายลงโดยที่ยังไม่ถอดถอนตัวตนออกไป เสียงหอบหายใจของเราสองคนดังแข่งกัน เสียงหัวใจก็เช่นกัน


“จะเกลียดเฮียไหม


นั่นเป็นคำถามแรกหลังจากเขาหอบหายใจอยู่นาน ฉันผลักไหล่เวฬาออกแรงๆ ร่างสูงจึงยอมถอยตัวพ้นออกไป ความปวดหน่วงชาหนึบช่วงล่างสร้างความเหนื่อยล้าให้ฉันเหลือเกิน ฉันเหนื่อยจนอยากจะหลับไปเลย แต่มันติดตรงที่ว่าผู้ชายข้างกายไม่ยอมหยุดพูดนี่น่ะสิ


“เธอเกลียดเฮียหรือเปล่าบีลีฟ



“ตอบสิ ตอบมาเดี๋ยวนี้”


เมื่อเห็นว่าฉันเงียบ คนเมาก็เริ่มเอาแต่ใจ เขาหันหน้ากลับมาหาฉัน เราสบตากัน แววตาของเวฬาสั่นไหวและสับสน ฉันเองก็ไม่ต่างกัน ฉันสับสนเกินกว่าจะตอบคำถามของเขาได้


เกลียดไหมเหรอ นั่นสินะ สิ่งที่เวฬาทำกับฉันวันนี้ เขาควรจะได้รับความเกลียดชัง แต่ไม่รู้ทำไมปากฉันมันถึงไม่ขยับตอบเลย หัวใจก็เอาแต่เต้นรัวบ้าคลั่ง สมองก็พร่าเบลอจนทำอะไรไม่ถูก


สรุปแล้ว ฉันควรเกลียดเวฬาหรือเปล่านะ


“ไม่ตอบนี่คือเกลียดใช่ป่ะ”


” เพราะเห็นว่าเขายังเซ้าซี้ถามไม่เลิก ฉันเลยพยายามลุกขึ้นนั่งแล้วคว้าผ้าห่มมาพันรอบตัวแทน เวฬารีบคว้าแขนฉันทันที สองคิ้วเข้มขมวดมุ่น


“จะไปไหน ตอบมาก่อนว่าเกลียดเฮียไหม?”


“เมาแล้วก็นอนไป ฉันจะอาบน้ำ” ฉันว่าพลางสะบัดแขนออก เวฬาลุกขึ้นมานั่งบนที่นอน เขาหยิบกางเกงมาสวมลวกๆ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าฉัน สีหน้าจริงจังจ้องมา


“แค่ตอบมา มันยากอะไรนัก”


“ทำไม? อยากรู้ไปทำไม? ฉันจะเกลียดนายหรือไม่มันสำคัญด้วยเหรอ! ในเมื่อนายไม่เคยสนใจอะไรอยู่แล้ว!


ผลสุดท้าย ความอดทนของฉันก็สะบั้นลง ฉันระเบิดอารมณ์ใส่เวฬาในที่สุด อธิบายไม่ถูกว่ามันคือความโกรธหรือความเกลียดกันแน่ รู้แค่ว่าตอนนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้าเขาเลย แค่นี้ฉันก็สับสนจะแย่อยู่แล้วนะ เขาจะทำร้ายความรู้สึกฉันไปถึงไหน!


“สำคัญสิ มันสำคัญกับเฮีย”



“ความรู้สึกของเฮียตอนนี้ก็เหมือนกับนาฬิกาที่มันต้องเดิน ถ้าไม่เดินมันก็ต้องตาย ไม่ว่าจะไปต่อหรือพอแค่นี้ ความเจ็บปวดมันก็ไม่ต่างกัน”


ฉันนิ่งฟังประโยคยาวๆ ของเวฬาด้วยสมองที่อื้ออึง เขาสร่างเมาแล้วสินะถึงได้ถามอะไรแบบนี้ออกมาได้ หรือไม่ เขาก็อาจจะไม่ได้เมาตั้งแต่แรก ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำลงไปเขาอาจจะมีสติดี และฉันมันโง่เองที่ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขา


“แค่ตอบมาบีลีฟ เธอเกลียดเฮียไหม?”


อยากได้ยินนักใช่ไหมคำๆ นั้นน่ะ ก็ได้


“ฉันโคตรเกลียดนายเลย



“รู้แล้วก็ไปให้พ้นหน้า อย่ามาให้ฉันเห็นอีก”


พอใจนายหรือยัง เวฬา



Loading... 55%





โรงพยาบาล HR


“คืนนี้แกจะไปงานวันเกิดแม่สามีป่ะ” อิงฟ้าดึงแมสออกจากปากแล้วหันมาถามขณะเราสองคนเดินเข้ามาในห้องพักนักศึกษาแพทย์ ฉันนิ่งไปครู่หนึ่งเพราะวันนี้มีเรื่องให้คิดทั้งวันเลย ปวดหัวจนจะระเบิดอยู่แล้วเนี้ย


“อืม ปีนี้จัดที่บ้านน่ะ”


“เหรอ แล้วสามีแกจะมารับไหมล่ะ”


”  สองมือที่กำลังถอดชุดกราวน์ชะงักกึกแทบจะทันที หัวใจที่เคยนิ่งสงบเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยเมื่อจู่ๆ อิงฟ้าพูดถึงเขาคนนั้นขึ้นมา คนที่หายหน้าหายไปตาไปเกือบสองวันแล้ว


นับตั้งแต่คืนนั้น หลังจากฉันพูดประโยคนั้นออกไป เวฬาไม่ได้พูดอะไรตอบกลับมาอีกเลย เขาทำเพียงแค่มองหน้าฉันนิ่งๆ แล้วก็เดินออกจากห้องไป ในตอนนั้นฉันยังจำสีหน้าและแววตาของเขาได้ไม่ลืม ความเจ็บปวดนั่นมันฉายชัดเหลือเกิน


ทำไมเวฬาถึงเป็นแบบนั้นนะ ทำไมเขาดูเจ็บปวด ทำไมเขาต้องมองฉันด้วยแววตาแบบนั้นด้วย หรือมันเป็นเพราะฉันพูดว่าเกลียดเขาอย่างนั้นเหรอ เพราะคำๆ นั้นงั้นเหรอ


“ยัยบี!


“หะ” สัมผัสหนักๆ บนไหล่และเสียงเรียกชื่อที่ค่อนข้างดังเรียกสติที่กำลังฟุ้งซ่านของฉันให้กลับมา อิงฟ้าพยักพเยิดหน้าไปทางประตูห้องพัก ฉันมองตามไปก็พบกับร่างสูงในชุดแพทย์กำลังยืนอยู่ตรงนั้น เขาผู้มีใบหน้าเหมือนกับคนคนนั้นอย่างกับแกะ


น่าแปลก ทำไมฉันถึงมีความรู้สึกแบบนี้ผุดขึ้นมาในใจนะ ความรู้สึกที่ว่าอยากให้คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่เขาแต่เป็นใครอีกคนแทน


ทำไมกัน ทำไมจู่ๆ ฉันก็มีความรู้สึกบ้าบอพวกนี้?


“งั้นฉันกลับก่อนนะแก เอาไว้พรุ่งนี้เจอกัน” พอเห็นบรรยากาศรอบตัวมาคุขึ้น อิงฟ้าก็รีบชิ่งออกจากห้องไป ฉันมองตามหลังมันอย่างไม่รู้จะวางสายตาไว้ตรงไหนก่อนจะหันกลับมาแขวนเสื้อกราวน์ให้เข้าที่เหมือนเดิม


“เฮียมารับไปที่บ้านด้วยกันน่ะ” นาฑีเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้น ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความน่าอึดอัดเหล่านี้มันก่อตัวขึ้นระหว่างฉันกับเขา ทั้งที่ก่อนหน้านี้เรายังสามารถพูดคุยกันได้อยู่เลย หากทว่าตอนนี้ฉันกลับไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ


“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันขับรถไปเอง” ฉันปฏิเสธแล้วเดินหนีออกจากห้องมา แต่เดินมาได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกมือหนาคว้าแขนเอาไว้ เป็นนาฑีนั่นเองที่เดินตามมารั้งฉัน


“ไปกับเฮียหน่อยได้ไหม คือเฮีย” ฉันจ้องหน้าเขาอย่างรอฟัง นาฑีเม้มปากนิดๆ แล้วพูดต่อ “เฮียอยากซื้อของขวัญให้ม๊าน่ะ”


ซื้อของขวัญอีกแล้วเหรอ สองพี่น้องคู่นี้นี่เหมือนกันทุกเรื่องจริงๆ สินะ


บ้าจริง แล้วทำไมฉันต้องไปนึกถึงหมอนั่นด้วย

 


รถสปอร์ตคันหรูจอดเทียบหน้าบ้านหลังใหญ่แสนคุ้นตาที่ฉันเคยมาเที่ยวเล่นบ่อยๆ เมื่อสมัยเด็กๆ บรรยากาศรอบบ้านเงียบสงัดพอสมควร คงจะเป็นเพราะทุกคนไปรวมตัวกันจัดงานวันเกิดที่สวนหลังบ้าน นาฑีพาฉันเดินอ้อมตัวบ้านมาทางสวนหย่อมเล็กๆ ซึ่งเป็นทางลัดไปสู่สวนหลังบ้าน


ตลอดทางที่เดินผ่าน เราสองคนไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย ไม่สิ ต้องบอกว่าตั้งแต่ฉันขึ้นรถมาพร้อมกับนาฑีจนไปซื้อของขวัญกับเขา เราพูดกันแทบจะนับคำได้ด้วยซ้ำ มันเป็นอะไรที่น่าอึดอัดมากจริงๆ


“อ้าวตาฑี หนูบี นี่มาด้วยกันเหรอ”


เมื่อฉันกับนาฑีปรากฏตัวขึ้นกลางงานวันเกิดเล็กๆ แสนอบอุ่นของคุณป้าข้าวหอม เสียงคุณลุงจีเดย์ก็ทักขึ้นมาเรียกสายตาจากทุกคนในงานแทบจะทันที เนื่องจากงานนี้จัดขึ้นแบบเรียบง่าย คุณป้าจึงไม่ได้เชื้อเชิญใครมามากนัก มีเพียงแค่ครอบครัวของคุณป้า ครอบครัวคุณอาเจไนท์และครอบครัวของฉันเท่านั้น


“พอดีเราสองคนออกเวรพร้อมกัน ผมก็เลยรับบีมาด้วย” นาฑีอธิบายท่ามกลางสายตาแปลกๆ ของพวกผู้ใหญ่ ฉันดูออกว่าพวกท่านกำลังรู้สึกอย่างไร ฉันกับนาฑีเราเคยเป็นคู่หมั้นกันมาก่อน แม้ตอนนี้ฉันจะแต่งงานกับเวฬาไปแล้ว แต่ทุกคนก็รู้อยู่แก่ใจดีว่าสถานการณ์แบบนี้มันกลืนไม่เข้าคายไม่ออกมากแค่ไหน “นี่ของขวัญครับม๊า สุขสันต์วันเกิดนะฮะ”


“อ่า ขอบใจมากนะลูก ไม่เห็นต้องลำบากซื้อมาเลย” คุณป้าข้าวหอมสวมกอดลูกชายคนโตอย่างรักใคร่ ทำให้บรรยากาศโดยรอบคลายความตึงเครียดลง ฉันเผลอกวาดสายตามองหาใครบางคนด้วยความลืมตัว จนกระทั่งได้สบกับแววตาคมกริบแสนดำมืดที่กำลังจ้องมา


อะไรกัน แค่เผลอสบตากับเขานิดเดียว ทำไมหัวใจต้องกระตุกแรงแบบนี้ด้วย


“ขอบคุณหนูมากนะบี”


“คะ เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันละสายตาจากเวฬากลับมาหาคุณป้าข้าวหอมซึ่งดึงฉันเข้าไปกอดเบาๆ ความอบอุ่นของคุณป้าช่วยทำให้จิตใจของฉันสงบลงเล็กน้อย “ไม่เห็นต้องขอบคุณเลยค่ะ คุณป้าก็เหมือนกับครอบครัวของบี นี่ค่ะ สุขสันต์วันเกิดนะคะ บีขอให้คุณป้ามีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรงนะคะ”


กล่องของขวัญใบเล็กถูกยื่นให้กับผู้หญิงวัยกลางคนที่ยังคงความน่ารักไม่เสื่อมคลายตรงหน้า คุณป้าข้าวหอมรับของขวัญจากฉันไปถือด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะจูงมือฉันให้เดินไปทางเวฬาซึ่งกำลังยืนย่างบาร์บีคิวอยู่ ทุกสายตาของคนในงานพากันหันมามองแทบจะตาเดียว


“เรียกป้าอีกแล้วนะบี เรียกแม่สิลูก” ท่านบอกยิ้มๆ ก่อนจะพูดต่อ “ขอบคุณหนูมากนะสำหรับของขวัญ แต่ความจริงแล้ว ของขวัญที่แม่อยากได้มากที่สุดก็คือ


คุณป้าเว้นช่วงแล้วมองหน้าฉันสลับกับเวฬายิ้มๆ ฉันจึงอดไม่ได้ที่จะถาม “อะไรเหรอคะคุณแม่”


“แม่อยากอุ้มหลานแล้วจ้ะ” คำตอบยิ้มๆ ของคุณป้าสร้างความตื่นตกใจให้กับฉันอย่างมาก ความร้อนวูบวาบแล่นไปทั่วใบหน้าทันที ทุกคนในงานต่างพากันอมยิ้มขบขันเหมือนสนับสนุนในสิ่งที่คุณป้าต้องการ


แกร๊ง!


หากทว่าบรรยากาศที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของทุกคนกลับถูกขัดด้วยเสียงของที่คีบตกกระทบกับโต๊ะซึ่งมีร่างสูงข้างกายฉันเป็นเจ้าของมัน ฉันเลื่อนสายตาขึ้นมองใบหน้านิ่งเรียบของเวฬาที่กำลังจ้องตอบกลับมาด้วยสายตาที่นิ่งไม่ต่างกัน เราสบตากันเกือบนาทีก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายละสายตาแล้วเดินออกจากสวนไป



ท่าทางและการกระทำของเวฬาสร้างความแปลกใจให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก ฉันเองก็เช่นกัน แววตานิ่งเรียบไร้ความรู้สึกนั่นของเขามันรบกวนจิตใจฉันมาก


เวฬาเป็นอะไรไป ทำไมอยู่ๆ เขาถึงเปลี่ยนไปแบบนี้





Loading... 85%





[บทบรรยาย เวฬา]


ตัดอะไรก็ตัดง่าย แต่จะให้ตัดใจจากเธอเนี้ยพูดเลยว่าแม่งโคตรยาก!


ผมเดินหนีมาที่สวมหย่อมข้างบ้าน ก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ บรรยากาศบริเวณนี้เงียบสงบและค่อนข้างมืดพอสมควร มีเพียงแสงไฟระยิบระยับดวงเล็กๆ ที่ถูกประดับไว้ตามต้นไม้ส่องสว่าง ควันสีขาวม่นถูกอัดเข้าปอดแรงๆ เพื่อขับไล่ความอึดอัดภายในหัวใจ


ทำไมกันวะ ทั้งที่ผมพยายามไม่สนใจเธอแล้วแท้ๆ ทั้งที่ผมพยายามไม่นึกถึงเธอแล้วแท้ๆ แต่แม่งก็ไม่เคยทำได้เลย! สุดท้ายผมก็เอาแต่คิดถึงยัยผู้หญิงใจมารนั่น!


สองวันมาแล้วที่ผมไม่ได้กลับคอนโด สองวันแล้วที่ผมไม่ได้เจอเธอ นับตั้งแต่วันนั้นวันที่บีลีฟพูดคำๆ นั้นออกมา คำที่เปรียบเสมือนคมมีดเฉือนฟางเส้นสุดท้ายของผมให้สะบั้นลง


เธอเกลียดผม


คิดแค่นี้แม่งก็เจ็บแล้ว บีลีฟพูดว่าเกลียดผม เธอไล่ผม เธอไม่อยากเห็นหน้าผมอีก นั่นคือคำตอบของเธอ


ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำลงไปในคืนนั้นมันไม่ถูก ผมเมามากก็จริง แต่ไม่ได้เมาจนขาดสติ ผมยังพอมีสติอยู่บ้าง ทุกการกระทำทุกสัมผัสที่เกิดขึ้นนั้นผมรู้ตัวดีทุกอย่าง ผมกอดเธอ ผมรักเธอ ผมตั้งใจผมอยากใช้ช่วงเวลาดีๆ กับเธอ แม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจก็ตาม แม้ว่าผลสุดท้ายจะได้รับเพียงความเกลียดชังกลับมา


ผมเคยคิดว่าไม่เป็นไร เธอจะเกลียดผมก็ช่าง ขอแค่ได้อยู่ข้างๆ เธอก็พอ ทว่ายิ่งนานวัน ยิ่งผมได้ใกล้ชิดเธอ หัวใจของผมมันก็ยิ่งเรียกร้องมากขึ้น มันไม่อยากได้แค่การอยู่ข้างๆ อีกต่อไป แต่มันโลภอยากจะได้หัวใจเธอด้วย


และเมื่อคำตอบของเธอคือไม่ผมก็ต้องเดินออกมาจากตรงนั้น หัวใจผมมันโลภมากเกินไป มันไม่สามารถอยู่เคียงข้างโดยเธอไร้หัวใจได้อีกต่อไป


ก่อนหน้านี้ผมคิดว่าอาจจะตัดใจจากบีลีฟได้ ผมเคยคิดอย่างนั้น แต่ผมลืมไปว่าตลอดเวลาสิบกว่าปีที่ผ่านมาในสายตาของผมมันไม่เคยมองใครเลยนอกจากเธอ แล้วจู่ๆ ตอนนี้จะให้ตัดใจจากเธอ ให้เทเธอ ผมจะทำได้เหรอวะ?


เออ! ผมทำไม่ได้หรอก! แต่ผมก็พยายามอยู่นี่ไง! ผมแม่งโคตรน่าสมเพชเลยว่ะ!


ภวังค์ความคิดของผมหยุดชะงักลงพร้อมกับใบหน้าสวยของใครบางคนปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด ร่างบางในชุดเดรสสวยเดินเข้ามาตรงบริเวนที่ผมกำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่ ดวงตาหวานจับจ้องกันนิ่ง มันนิ่งจนผมคาดเดาความคิดเธอไม่ออก


เวรเอ๊ย แค่เห็นหน้าใจก็สั่นแล้ว จะให้ตัดใจยังไงไหววะ?!


“คุณป้า” เสียงหวานชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนสรรพนามการเรียกแม่ผมใหม่ “คุณแม่ให้มาตาม จะถึงเวลาเป่าเค้กแล้ว”


” ผมแสยะยิ้มสมเพชให้กับตัวเอง มึงกำลังแอบหวังอะไรอยู่วะไอ้เว คิดว่าเธอจะเดินมาหามึงเพราะสนใจมึงจริงๆ อย่างนั้นน่ะเหรอ


เหอะ! น่าสมเพชสิ้นดี!


“นี่


“อือ เดี๋ยวตามไป” ผมตอบเบาๆ พลางยกบุหรี่ขึ้นอัดเข้าปอดแรงๆ จนแทบจะหมดมวน ผมไม่กล้ามองหน้าบีลีฟเลย ไม่อยากจะอยู่ใกล้เธอนานๆ ด้วย


ผมกลัวว่ะ กลัวกำแพงที่ผมพยายามสร้างมันจะพังทลายลงมา


” บีลีฟยืนจ้องหน้าผมอยู่อย่างนั้นโดยไม่พูดอะไรเกือบนาที เธอยืนมองเงียบๆ เหมือนคิดอะไรบางอย่าง ผมไม่ได้หันไปมองว่าเธอกำลังใช้สายตาแบบไหนอยู่ ทำได้แค่สูบบุหรี่ต่อไปเพื่อดับความร้อนรุ่มในใจที่กำลังจะปะทุออกมา


หากทว่า จังหวะที่บีลีฟกำลังจะหมุนตัวเพื่อเดินจากไป จู่ๆ ริมฝีปากผมมันก็พ่นคำพูดบางคำออกมาโดยไม่รู้ตัว


“เธอแม่งโคตรใจมาร


“ว่าไงนะ?” เสียงหวานสูงขึ้นนิดๆ เธอหันกลับมามองผมแทบจะในทันที ผมเลื่อนสายตาไปสบกับบีลีฟนิ่งๆ ภายในใจมันเดือดพล่านแปลกๆ จะความน้อยใจหรือความเสียใจ หรือจะอะไรก็ช่างแม่งที่นำพาปากผมให้พร่ำออกไปแบบนั้น แม่งทำผมสตั้นไปเกือบนาที


นี่กูพูดอะไรออกไปวะ? เวรจริงๆ ไอ้เวเอ๊ย!



“ฉันถามว่าเมื่อกี้นายพูดว่าอะไร?” บีลีฟขยับตัวเข้ามาใกล้ผมอย่างไร้ความเกรงกลัว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากกายเธอโคตรกระตุ้นความรู้สึกผมเลยว่ะ เจออย่างนี้ผมจะไม่ทนแล้วนะ ถ้ายืนอยู่ตรงนี้ต่อไปผมอาจจะตบะแตกแล้วพังทุกอย่างลง และจบลงด้วยการกลับไปเป็นไอ้หน้าโง่เหมือนเดิม ผมจึงเลือกไม่ตอบก่อนเดินหนีร่างบางออกมา


หมับ!


“จะหนีไปไหน พูดกันให้รู้เรื่องก่อน” กลับเป็นบีลีฟที่คว้าแขนผมเอาไว้ เธอใช้มือเล็กอันแสนอบอุ่นสัมผัสผม เธอรั้งผม ทั้งที่ผ่านมาเธอไม่เคยทำมาก่อน


เวรเอ๊ย หัวใจแม่งทรยศกันดื้อๆ จะเต้นแรงอะไรเบอร์นั้นวะ!


“จะเงียบอีกนานไหมเวฬา ตอบมาดิว่าเมื่อกี้นายพูดว่าอะไร?”


” ผมหันกลับไปสบตากับบีลีฟอย่างเต็มตาอีกครั้ง เราสบตากันนิ่งนาน แววตาหวานสั่นไหวเล็กน้อย พาลให้หัวใจผมเต้นระส่ำไปด้วย


ทำไมสายตาของเธอเหมือนกำลังหวั่นไหวกับผมวะ? หรือผมคิดไปเองอีกแล้ว?


“เมียใจมาร



“เธอแม่งโคตรใจร้ายใจมาร แม่งไร้หัวใจ” 


TO BE CONTINUED



รักเรื่องนี้จิ้มเลย
V
V
ADD ME
 



TALK

แหมมม นั่นด่าหรือตัดพ้อเมียคะเฮีย?? มีความน้อยใจสูงมาก!
มารอดูกันซิว่าเจ้จะสนใจความนอยด์ของเฮียมั้ย >.,<
งานง้อผัวจะมามั้ย มาลุ้นกันตอนหน้าจ้าาา
อ่านแล้วเม้นด้วยยย
คอมเม้นกันด้วยนะคะ อ่านเงียบ อ่านเงา ไม่เอาเน้อ รักกันต้องช่วยกันน้าา
1 เม้น 1 โหวต 100% นะคะ
ตอนนี้ปิดพรีแล้วนะคะ แต่มีหนังสือตีพิมพ์เกินค่ะ
สั่งซื้อกันเข้ามาได้ หมดแล้วหมดเลยเด้อค่าาา
 
วางจำหน่าย E-Book แล้วนะคะ
เหล่าสาวกนิยายอิเลคทรอนิคเชิญสอยเฮียเวฬากันได้แล้วค่าา
 
  
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,543 ความคิดเห็น

  1. #2892 wanpenskc (@wanpenskc) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:58
    อูยยยมีความอยากได้แต่ไตยังไม่เข้าร่างงงงงงฮืออออออ
    #2,892
    0
  2. วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:53
    มีความน้อยใจเมียอย่างแรง
    #2,862
    0
  3. #2844 jjalaxy (@achalaya) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:06
    รออออหนังสือ
    #2,844
    0
  4. #2818 winner_winner (@winner_winner) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:00
    รออออออออออ~
    #2,818
    0
  5. #2817 Blue'naruk (@0841995227) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:33
    เจ้ง้อเฮียเลยยย รอๆๆ
    #2,817
    0
  6. #2816 ILL_M (@tiwa-melody-il) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:14
    เฮียกำแพงพังแล้วใช่มั้ย เทเมียไม่ลงละสิ โอ้ยสงสารเฮียเวอะ
    #2,816
    0
  7. #2815 PreawPure (@PreawPure) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:52
    เวมาหาเค้าได้นะ ถ้าไม่ไหว
    #2,815
    0
  8. #2814 PuyzZMeekaeW (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:14
    งื้อสงสารเฮียเว
    #2,814
    0
  9. #2813 Backchanqii (@chnooq) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:11
    เฮียตัดพ้อขนาดนี้ งานง้อผัวต้องมานะคะ เห็นสามีหน่อยค่าาาาา แอบรักเขามาสิบปี จู่ๆจะให้มาเทเลยได้ไง ทำไม่ได้ ได้แค่ตัดพ้อแล้วก็ใจอ่อนเนี่ยแหละค่ะ5555555555555
    #2,813
    0
  10. #2812 Pratrana Sithiwong (@zenraphaer-12) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:05
    อิเฮียเมียกำลังจะเปิดใจแล้ว จิเทเมียสะล่ะ ว่าเค้าแล้วเคยพูดกะเค้าดีๆๆยังนิ
    #2,812
    0
  11. วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:58
    สงสารเวมากก มาซบอกเรานี่มาาา
    #2,811
    0
  12. #2810 jjzonnn (@jjzonnn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:44
    บีลีฟไม่รักแต่เค้ารักเฮียนะเวฬา
    #2,810
    0
  13. #2809 SopapornPogpoon (@SopapornPogpoon) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:06
    เวลาแม่_เก่งแต่ปาก ถ้าด่าขนาดนี้ไม่รู้สึกไร เอาปืนมายิงกบาลผัวให้จบไปซะ นางเอกโคตรเล่นองค์แท้ ก็จริงที่เวลาเริ่มก่อน แต่นางก็ยอมผัวเหอะ หยั่มมา ที่บอกเกลียดอะ มันใช่เกรอ พูดเอาสะใจ? โคตรใจมารอะ รอผัวเทจริงๆก่อนมั้ง ถึงจัรู้สึก เฮอะ@
    #2,809
    0
  14. #2808 XuXuJung_chic (@oilfour) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:59
    กรี๊ดดดดดดดดดดด มีน้อยอกน้อยใจ ประชดประชันเมีย 5565555
    #2,808
    0
  15. #2807 majitrakanjan (@majitrakanjan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:02
    สนใจซะทีเถอะค่ะ ไม่ไหวจะช้ำแทนละ
    #2,807
    0
  16. #2806 SaovaneeMada (@SaovaneeMada) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:00
    มีความมองแรงสูงมากอ่ะเฮีย
    #2,806
    0
  17. #2805 Puechsing (@Puechsing) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:43
    ด่าเมียด้วย
    #2,805
    0
  18. #2804 zetiana (@zetiana) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:31
    เมื่อไรเฮียเวจะมีความสุขบ้างงง
    #2,804
    0
  19. #2803 waralee_pim3110 (@waralee_pim3110) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:03
    อัพต่อเลยได้ไหม!!!แง้งงง
    #2,803
    0
  20. #2802 Surisa Inthasin (@apple-12345) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:01
    รอออออ
    #2,802
    0
  21. #2801 Nhoniinee Pakteeya (@iamabigailx) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:56
    คำว่าแม่งไร้หัวใจ นี่ถ้าเป็นบีลีฟนี่เกือบทรุดแล้วต้องคิดแล้วนะว่าเราเป็นแบบนั้นจริงรึป่าว บีลีฟเลิกสับสนได้แล้ว
    #2,801
    0
  22. #2800 i'm mameaw (@mameaw-puhual) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:55
    อิเฮียน่าสงสารสุดละ555
    #2,800
    0
  23. #2799 Phapatsara (@Phapatsara) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:54
    ง้อค่ะง้อออออ ฮิๆๆๆๆ
    #2,799
    0
  24. #2798 jaaootae (@jaaootae) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:48
    สงสารอิเฮียจิงๆ????????
    #2,798
    0
  25. #2797 primo xxii (@vrzomolkk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:46
    สนใจเฮียหน่อยยยยย
    #2,797
    0