SAVAGE WIFE #เมียใจมาร

ตอนที่ 18 : ll BATTLE 15 ll #ปฏิบัติการง้อเมีย 120 Per.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,833
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    30 พ.ย. 60

 
Devil Smiley
 
 
 
 

 
 
ll BATTLE 15 ll
 
 
#ปฏิบัติการง้อเมีย
  
 
Oh wait, just wait
I love you like I’ve never felt the pain, just wait
I love you like I’ve never been afraid, just wait
Our love is here and here to stay so lay your head on me






“พวกเราต้องขอบคุณเจ้บีกับเฮียเวมากๆ เลยนะคะ เพราะทั้งคู่มาช่วยแท้ๆ ยอดบริจาควันนี้เพิ่มขึ้นเยอะมากๆ เลยค่ะ” 


นีน่าและเพื่อนอาสาอีกสองคนก้มหัวขอบคุณฉันกับเวฬากันยกใหญ่ ถ้าไม่ติดว่าฉันยังไม่ได้นอนเลยตั้งแต่เมื่อคืนและนี่ก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงวันแล้วล่ะก็ฉันคงจะอยู่ช่วยนีน่าต่อ ไม่ขอตัวกลับก่อนแบบนี้หรอก


“เอาไว้เจ้จะแวะมาช่วยอีกนะถ้ามีโอกาส”


“โหยขอบคุณมากค่ะเจ้บี ยังไงก็กลับบ้านดีๆ นะคะ กลับไปพักผ่อนเยอะๆ นะ นี่ยังไม่ได้ได้นอนเลยนี่”


“อืม ก็เพลียๆ นิดหน่อยน่ะ คิดว่ากลับไปหัวถึงหมอนก็คงน๊อคเลยล่ะ” ฉันพูดติดตลกก่อนจะโบกมือให้นีน่าอีกครั้ง “งั้นเจ้กลับก่อนนะ”


หลังร่ำลาเสร็จฉันก็เดินฉับๆ ออกจากตรงนั้นมาโดยไม่สนใจคนข้างหลังอีกเลย ไม่รู้ว่าเวฬาเดินตามมาด้วยหรือเปล่า เพราะตั้งแต่เขาร้องเพลงนั้นเสร็จ เราก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีก เขายังคงร้องเพลงอื่นต่อเรื่อยๆ ทำให้ยอดบริจาคพุ่งขึ้นสูงกว่าในทุกๆ วัน ซึ่งเจ้าตัวเองก็ดูจะแฮป์ปี้ดีอย่างไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างเขาจะมีมุมจิตอาสาแบบนี้ด้วย


หมับ!


ท่อนแขนฉันถูกคว้าเอาไว้เมื่อเดินออกมาถึงลานจอดรถ ฉันที่กำลังหยิบกุญแจรถขึ้นมากดปลดล๊อคถึงกับชะงักแล้วหันขวับไปมองเจ้าของมือนั่นทันที


“อะไร?” ฉันขมวดคิ้วไม่ชอบใจใส่ สายตาหลุบต่ำมองมือหนาบนท่อนแขนตัวเอง เวฬาเลื่อนฝ่ามือจากท่อนแขนไปทางข้อมือแล้วหยิบกุญแจออกจากมือฉันอย่างรวดเร็ว “ทำบ้าอะไรของนายเนี้ย”


“ง่วงไม่ใช่ไง เดี๋ยวขับรถให้” เขาพูดหน้าตายแถมยังถือวิสาสะเดินไปเปิดประตูฝั่งข้างคนขับให้ฉันด้วย


“ไม่จำเป็น ฉันขับเองได้” ฉันแบมือขอกุญแจรถคืน แต่เวฬากลับหยิบมันไปควงด้วยท่าทางกวนประสาท เขาเดินเข้ามาใกล้ฉันแล้วก้มหน้าลงมาระยะประชิด


“พูดดีๆ แล้วดื้อ อยากโดนดีเหรอ?” หน้าฉันร้อนวูบไปกับคำขู่บ้าๆ ของเขา หมอนี่คิดว่าตัวเองเป็นใครกันถึงได้มาจู้จี้กับชีวิตฉันนักอ่ะ แล้วไอ้คำขู่นั่นมันคืออะไรไม่ทราบ!


“อย่ามาตลกนะเวฬา ฉันง่วง อยากรีบกลับไปนอนเข้าใจป่ะ”


“รีบก็ขึ้นรถดิ จะได้กลับห้องไปนอนกัน”


กลับห้องไปนอนกัน? เขาพูดบ้าอะไร?!


“ใครบอกว่าฉันจะกลับห้องนาย!


“ฉันบอกอยู่นี่ไง และนั่นมันก็ห้องของเธอด้วย ไม่ใช่ห้องฉันคนเดียวสักหน่อย” ฉันเกลียดเวลาที่เขายอกย้อนเป็นที่สุด หมอนี่มันกวนประสาทแถมยังชอบเอาตรรกะแปลกๆ มาใช้กับฉันด้วย


“นั่นไม่ใช่ห้องฉันนะ” ฉันก็บ้าเถียงไม่เลิก ทั้งที่ง่วงจะแย่ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน


“ห้องผัวก็เหมือนห้องเมีย ผิดตรงไหน” เขาพูดประโยคผัวเมียออกมาง่ายๆ ด้วยสีหน้าตายๆ ก่อนจะดึงแขนฉันให้เข้าไปนั่งในรถ พอฉันทำท่าจะขัดขืนเขาก็ยื่นหน้าหล่อๆ เข้ามาใกล้จนฉันต้องชะงักแล้วยอมนั่งนิ่งๆ ชิดเบาะ “ดื้ออีกทีเจอจูบนะ”


“ไอ้


“ด่าก็จูบ ลองดิ”


อะ ไอ้ ไอ้บ้าเวฬา! เขาเป็นบ้าอะไรเนี้ย! ทำไมอยู่ๆ มาจู่โจมกันแบบนี้ล่ะ ทั้งบังคับ ทั้งข่มขู่ คิดว่าฉันจะกลัวเขาเหรอ!


“น่ารักมากๆ ก็โดนจูบนะพูดเลย”


เขายิ้มใส่ตาฉันก่อนจะปิดประตูแล้วเดินอ้อมมานั่งฝั่งคนขับแทน เอาจริงๆ นี่ถ้าไม่ติดว่าง่วงนอนมากนะ ฉันขัดขืนมากกว่านี้อ่ะพูดเลย! แต่ง่วงไง เพลียมากด้วย ตาจะปิด เขาอยากจะทำอะไรก็ทำแล้วกัน! ขอชาร์จพลังก่อนเถอะ!


 


[บทบรรยาย เวฬา]


รถคู่ใจบีลีฟถูกเลี้ยวเข้าจอดตรงที่ประจำของคอนโดผมด้วยความเงียบเชียบสุดๆ เพราะไม่อยากทำให้คนข้างๆ ที่กำลังหลับสะดุ้งตื่น ผมหันมองใบหน้าครึ่งเสี้ยวแสนสวยของผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเมียนิ่งๆ ในใจครุ่นคิดว้าวุ่นว่าจะทำอย่างไรกับเธอดี


ผมไม่อยากปลุกบีลีฟ อยากให้เธอพักผ่อนให้เต็มที่ เวลาเธอง่วงนอนทีไรมักจะอยู่ในโหมดพลังงานต่ำแบบนี้ทุกที เหมือนก่อนหน้านี้ไง ผมรู้ว่าบีลีฟยังไม่ได้นอน ผมถึงได้จู่โจมและบังคับพาเธอกลับคอนโดได้ง่ายๆ ถ้าลองยัยเมียใจมารนี่อยู่ในโหมดพลังงานเต็มเปี่ยมสิ เธอไม่มีทางยอมผมแบบนี้แน่ๆ


“บีลีฟ” ผมแตะแขนเนียนเบาๆ เพื่อหยั่งเชิง ร่างบางไม่ไหวติงใดๆ เลย ท่าทางจะหลับสนิท แต่ยังไม่ชัวร์ ต้องลองแตะมากกว่านี้ “นี่ยัยเมียใจมาร”


คราวนี้ผมจิ้มปรายนิ้วลงบนแก้มใสๆ แสนน่าหอมของบีลีฟเบาๆ บ้าง พูดเลยว่ามือโคตรสั่น แม้ใจจะอยากแกล้งเธอแบบนี้มานานแล้วก็เถอะ แต่พอถึงเวลามีโอกาสได้ทำจริงๆ แม่งกลับใจเต้นเป็นบ้า และเมื่อแน่ใจชัวร์ๆ แล้วว่าบีลีฟหลับสนิทจริงๆ ผมจึงดับเครื่องแล้วลงจากรถอ้อมไปเปิดประตูฝั่งเธอ


“เวรเอ๊ย ทำเป็นไม่เคยไปได้ไอ้เชี่ยเว” ผมด่าตัวเองเบาๆ รู้สึกหงุดหงิดใจนิดๆ ผมก็แค่จะอุ้มบีลีฟขึ้นห้องเท่านั้นเองนะเว้ย ทำไมต้องใจเต้นตุ่มๆ ต่อมๆ เหมือนคนกำลังทำความผิดด้วยวะ


แม่ง ก็แค่อุ้มเมียจะไปยากอะไร!


ผมก้มตัวลงช้อนร่างบางเข้าสู่วงแขนแล้วใช้เท้าถีบปิดประตูเบาๆ พร้อมกดล๊อครถ บีลีฟตัวเบาพอสมควร อุ้มง่ายไม่หนักอย่างที่คิด ที่สำคัญเธอหลับโคตรสนิทอ่ะ โดนอุ้มขนาดนี้ยังไม่ตื่นเลยคิดดู ไม่รู้จะง่วงอะไรเบอร์นั้น


“อื้ม”


และในจังหวะที่ผมกำลังเดินอุ้มบีลีฟเข้าลิฟต์ จู่ๆ ใบหน้าสวยก็เอนเข้ามาซบซอกคอผมก่อนจะพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมาพร้อมเสียงครางเบาๆ จนร่างกายผมเครียดเกร็งไปหมด


ให้ตายดิ ถ้าจะซบกันขนาดนี้ เอามีดมาแทงกันเลยเหอะว่ะ!


Loading... 35%


ช่วงเย็น


“ทำแบบนี้ใช่มั้ยวะ ไหนดูใหม่ซิ”


ไอแพดถูกหยิบขึ้นมาเปิดดูอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ สายตาไล่อ่านขณะสองมือพยายามง่วนทำตามอย่างเก้ๆ กังๆ ผมมองหน้าปัดสลับกับของที่อยู่ตรงหน้าไปมา ตาก็เลื่อนมองนาฬิกาบนพนังเป็นระยะๆ


“เวรเอ๊ย นี่เย็นขนาดนี้แล้วเหรอ ถ้าไม่รีบทำให้เสร็จมีหวังเธอตื่นก่อนแน่ๆ เอาไงดีวะไอ้เว!” ผมบ่นกับตัวเองอย่างนึกหงุดหงิด มือก็ลวกเส้นสปาเก็ตตี้ตามสูตรจากไอแพด ก่อนจะหมุนตัวไปอีกฝั่งของครัวเพื่อหั่นมะเขือเทศเป็นชิ้นๆ อย่างทุลักทุเล


ใช่แล้วครับ อย่างที่เห็นนั่นแหละ ผมกำลังพยายามทำอาหารอยู่ และก็อย่างที่รู้ๆ กันว่านอกจากไส้กรอกไข่ดาวและต้มบะหมี่แล้ว ผมทำอาหารอย่างอื่นไม่เป็นเลย ผมจึงต้องเปิดสูตรจากไอแพดแล้วทำตามทีละขั้นตอนแบบนี้ไง


แต่ประเด็นคือ ทำไมแค่สปาเก็ตตี้โง่ๆ นี่แม่งถึงทำยากทำเย็นขนาดนี้กันวะ!


ผมอุตสาห์ตั้งใจจะทำสปาเก็ตตี้ซอสมะเขือเทศให้เสร็จก่อนบีลีฟตื่น เพื่อที่เธอจะได้พร้อมทานเลย แต่นี่ปาเข้าไปจะค่ำอยู่แล้วผมก็ยังทำไม่สำเร็จสักที แม่งเริ่มมีอารมณ์แล้วด้วย อารมณ์โมโหนะ!


“นั่นนายกำลังทำอะไรน่ะ”


กึก


มีดที่กำลังซอยมะเขือเทศเละๆ ในมือผมชะงักทันทีที่ได้ยินเสียงหวานทักมาจากด้านหลัง ใบหน้าร้อนวูบวาบขึ้นมา ริมฝีปากขบเม้มนิดๆ อย่างคิดอะไรไม่ออก จะให้ผมตอบเธอว่าไงดีวะ?


อ้อ ฉันกำลังทำอาหารให้เธออยู่งี้เหรอ?


เพราะคำตอบนั่นมันดูตลก ผมจึงเลือกที่จะเงียบแทนและหั่นมะเขือเทศต่อไป บีลีฟเดินอ้อมมาหยุดหน้าเคาท์เตอร์ครัว ดวงตาสวยเฉี่ยวหลุบมองทุกอย่างบนเคาท์เตอร์ สีหน้าเธอตอนนี้ดูพลังงานเต็มเปี่ยมมาก คงจะนอนชาร์จแบตมาจนเต็มแล้วสินะ


“สปาเก็ตตี้? นี่นายทำเป็นหรือไง” น้ำเสียงเหมือนจะดูแคลนกันนิดๆ แต่ผมไม่ถือหรอก ยอมให้สักคน


“ไม่เป็น แค่ลองทำเล่นๆ เฉยๆ” ผมตอบมึนๆ พลางเลื่อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาสวย บีลีฟเม้มปากนิดๆ เหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่างก่อนจะถอนหายใจออกมา


“อยากทำอะไรก็ช่างนายเถอะ” เธอพูดแค่นั้นแล้วหันหลังเตรียมจะเดินหนีไป ผมรีบวางทุกสิ่งอย่างในมือลงแล้วตรงเข้าไปคว้าข้อมือเล็กทันที บีลีฟหันกลับมาขมวดคิ้วใส่อย่างไม่ชอบใจ “จับทำไม ปล่อย”


“แล้วเธอจะไปไหนล่ะ”


“จะไปไหนมันก็เรื่องของฉันไหม? นายมีสิทธิ์อะไรมาวุ่นวาย” เธอกระชากข้อมือจนหลุดแล้วเปลี่ยนเป็นยืนกอดอก สีหน้าและแววตาที่ใช้มองผมมันช่างเย็นชาจริงๆ นี่ยังไม่หายโกรธผมสินะ


“ยังโกรธอยู่เหรอ”


” พอผมถามตรงๆ เธอก็เอาแต่เงียบ บีลีฟจ้องผมสักพักก่อนตอบ “ถ้าไม่อยากให้เกลียดไปมากกว่านี้ก็อย่ามายุ่งกับฉันอีก ฉันไม่อยากเห็นหน้านายเข้าใจไหม”


คำตอบของเธอเปรียบเสมือนคมมีดปักเข้ากลางใจผม ถึงจะเจ็บมากแต่ผมจะยอมถอยง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้ สิ่งที่ผมทำกับบีลีฟมันเลวทรามมากแค่ไหน ผมรู้ ผมถึงพยายามง้อเธออยู่นี่ไง ผมอยากจะขอโอกาสอีกสักครั้ง อยากให้เธอยอมยกโทษให้ แล้วกลับมาพูดคุยมองหน้ากันเหมือนเดิม อย่างน้อยมันก็ดีกว่าโดนเธอเกลียดและหลบหน้ากันแบบนี้แหละวะ


“เฮียต้องทำยังไงเธอถึงจะยกโทษให้” บีลีฟนิ่งไปเกือบนาที แววตาเธอสั่นไหวเล็กน้อยตอนสบตากับผม


“ไปให้พ้นหน้าฉันสิ”


“ไม่เอา อย่าไล่ดิ บอกแล้วไงว่าไม่ไป”


“งั้นฉันไปเอง”


“อย่าดื้อดิบี” ผมรีบคว้าแขนบีลีฟไว้อีกรอบ คราวนี้จับแม่งสองแขนเลย เธอชะงักนิ่งขณะยังคงหันหลังให้ผม ร่างกายเราสองคนอยู่ในระยะประชิด สัมผัสได้ถึงไอร้อนจากแผ่นหลังบางน้อยๆ “เฮียขอโทษก็ได้ถ้าสิ่งที่เฮียทำมันทำร้ายความรู้สึกและจิตใจของเธอ”


” เมื่อเห็นว่าบีลีฟนิ่งเหมือนรับฟังกัน ผมจึงเดินหน้าสารภาพบาปต่อไป ท่องเอาไว้ไอ้เว ตื้อเท่านั้นครองโลก!


“เฮียแค่อยากให้เธอรู้ไว้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้นมันไม่ใช่อารมณ์ชั่ววูบ ไม่ใช่ความเมา ไม่ใช่ความสนุกชั่วครั้งชั่วคราว”



“แต่เฮียทำเพราะอยากทำ เพราะเป็นเธอเฮียถึงทำมันลงไป แม้รู้อยู่แก่ใจว่าจะโดนเธอเกลียดแบบนี้ เฮียก็ยังคิดจะทำ” ผมชะงักคำพูด สองตาจ้องมองดวงตาสวยที่จู่ๆ ก็หันกลับมาเผชิญหน้ากันตรงๆ เธอหันกลับมาหาผมและจ้องมองผมด้วยสายตาเรียบนิ่งจนจับความรู้สึกไม่ออก


“จะบอกว่าเพราะเป็นฉันนายเลยทำงั้นเหรอ ฉวยโอกาสตอนฉันเมาเนี้ยนะ”


“ใช่ เพราะเป็นเธอ”


“โกหก! คนอย่างนายไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงคนไหนนายก็ทำทั้งนั้นแหละ!” มือเล็กผลักผมออกห่างจากเธอ แววตาเธอเกรี้ยวกราดขึ้นทีละนิด


เวรเอ๊ย! ในสายตาบีลีฟ ผมดูแย่ขนาดนั้นเลยหรือไงวะ!


“มันไม่ใช่อย่างนั้น”


“ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วอย่างไหน? ผู้ชายที่นอนกับผู้หญิงไม่เลือกหน้า เปลี่ยนคู่ควงไม่ซ้ำกันอย่างนายเนี้ยนะเวฬา ไหนตอบมาหน่อยสิว่ามีตรงไหนบ้างที่มันไม่ใช่ความจริง?”


แล้วบีลีฟก็ขุดอดีตอันเสเพลของผมขึ้นมาพูด มันก็แค่อดีตก่อนที่ผมจะแต่งงานกับเธอ ใช่ ผมเคยใช้ชีวิตแบบนั้นมาก่อน แต่หลังจากที่เราแต่งงานกันผมก็ไม่เคยทำอะไรแบบนั้นอีกเลยนะเว้ย ทำไมบีลีฟถึงไม่รู้เรื่องนี้บ้างล่ะ ทำไมถึงเอาแต่เรื่องเวรๆ นั่นขึ้นมาพูดนัก


“ก็แค่อดีตจะพูดถึงมันทำไมในเมื่อเธอคือปัจจุบันของเฮีย”


Loading... 65%





[บทบรรยาย บีลีฟ]


คุณเคยรู้สึกร้อนวูบวาบใบหน้าวันละหลายๆ รอบติดกันไหม?


ฉันกำลังเป็นแบบนั้นอยู่เลยล่ะ ตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาและพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงอุ่นๆ ภายในห้องนอนแสนคุ้นเคย แค่คิดว่าใครเป็นคนอุ้มเข้ามานอนหน้ามันก็แดงเถือกขึ้นมาแล้ว พอเดินออกมานอกห้องกลับเห็นภาพแปลกตาของผู้ชายดิบๆ ห่ามๆ กำลังเก้ๆ กังๆ ทำอาหารอยู่หลังครัวนี่อีก พูดเลยว่าโคตรจะไม่ชิน ยิ่งเห็นหัวใจยิ่งเต้นผิดปกติ


“บ้าบอ คิดว่าคำพูดสวยๆ พวกนี้ของนายจะทำให้ฉันเชื่อได้งั้นเหรอ” ถึงจะรู้สึกแปลกๆ แต่ฉันก็พยายามกดเก็บอารมณ์และความรู้สึกเอาไว้ ไม่แสดงมันออกมาให้เขาได้เห็น


“แล้วจะให้เฮียทำยังไงเธอถึงจะยอมเชื่อ” เวฬามองฉันด้วยสายตาอ้อนวอนกัน แววตาที่ฉันไม่เคยจ้องมองมันอย่างจริงจังมาก่อน ตลอดเวลาหลายปีที่รู้จักกันมา ฉันไม่เคยสังเกตเขาขนาดนี้เลย เพราะสายตาของฉันมองไปที่ใครอีกคนมาโดยตลอด จนบางครั้งฉันก็เผลอลืมไปว่ายังมีผู้ชายคนนี้อยู่ข้างๆ กันอีกคน


บ้าจริง ทำไมอยู่ๆ ฉันถึงคิดเรื่องพวกนี้ขึ้นมานะ


“เฮียต้องทำยังไงเธอถึงจะยกโทษให้ บอกมาสิ เฮียยอมทำทุกอย่าง”


“ทุกอย่างงั้นเหรอ?”


“ใช่ แต่ยกเว้นเรื่องเดียวคืออย่าบอกให้ไป อย่าไล่


ฉันนิ่งฟังคำขอร้องจากผู้ชายร่างสูงตรงหน้า มันน่าแปลกมากที่ฉันสัมผัสได้ถึงความจริงใจจากแววตา คำพูด และการกระทำของเขา เวฬาต้องการให้ฉันยกโทษให้ เขาอยากให้ฉันหายโกรธ แต่พอคิดถึงสิ่งที่เขาทำ ความเจ็บแค้นในใจมันก็ปะทุออกมา


“สิ่งที่นายทำกับฉันมันเลวเกินกว่าจะได้รับการอภัย นายไม่มีทางรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของฉันหรอกเวฬา ไม่มีทาง” ฉันจ้องตาแล้วพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา เวฬาเม้นริมฝีปากนิดๆ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างในใจ เขาขยับเข้ามายืนใกล้ๆ ฉันก่อนจะพูดคำบางคำออกมา


“งั้นก็ทำให้เฮียเจ็บแบบเธอสิ”


“ยังไง? จะให้ฉันตบหน้านายงั้นเหรอ?” ฉันถามอย่างหยั่งเชิง


“ถ้าตบแล้วจะหายโกรธไหม?”


” เขาถามกลับขณะที่ฉันเงียบไปแล้ว


“ถ้ามันทำให้เธอทุเลาความเจ็บปวดนั้นลงได้ เธออยากตบเฮียเท่าไหร่ก็เชิญเลย”


ไม่พูดเปล่า แต่เขาคว้าข้อมือฉันขึ้นเพื่อบังคับให้ตบใบหน้าหล่อๆ ของเขา ฉันรีบกระชากมือกลับทันทีก่อนจะจ้องตาเขานิ่ง


แล้วยังไง…. คิดว่าฉันจะทำไหม?


เพี๊ยะ!


ฝ่ามือเล็กตวัดใส่ใบหน้าครึ่งเสี้ยวของผู้ชายที่สูงกว่าด้วยความรวดเร็ว ความแรงที่ฉันส่งไปนั้นมันแรงถึงขนาดทำให้ฝ่ามือของฉันชาไปทั้งมือเลย แล้วนับประสาอะไรกับใบหน้าของเขาล่ะ เวฬาไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ออกมาเลยสักนิด เขายังคงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นเหมือนต้องการให้ฉันตบเขาต่อ


ได้


เพี๊ยะ!


ฉันตบซ้ำอีกครั้งด้วยความแรงกว่าเดิม ถึงจะเจ็บมือแต่ก็ไม่คิดจะยั้งแรงสักนิด เวฬาเป็นคนบอกให้ฉันตบเอง เขาอยากให้ฉันทำให้เขาเจ็บเหมือนฉันบ้าง แต่บอกเลยว่าความเจ็บของเขามันไม่เท่าเศษเสี้ยวหนึ่งของฉันด้วยซ้ำ ฉันจ้องดวงตาคมเข้มนิ่งๆ มุมปากของเวฬามีเลือดออกเล็กน้อย บริเวณแก้มขึ้นรอยแดงจากฝ่ามือ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงนิ่งเฉย และมันยิ่งทำให้ฉันหงุดหงิดเข้าไปใหญ่


และเพราะไม่อยากทำร้ายเขาไปมากกว่านี้ฉันจึงเลือกหันหลังแล้วเดินหนีออกมา


หากทว่า


“หายโกรธเฮียแล้วใช่ไหม?” เวฬากลับตามมาดึงแขนฉันเอาไว้ แถมยังรั้งให้หันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาอีกด้วย


“คิดว่าความเจ็บแค่นี้มันจะลบล้างสิ่งที่นายทำได้เหรอ?”


“งั้นก็ตบอีกสิ จะตบ จะตี หรือจะทำอะไรก็ตามใจ ทำจนกว่าเธอจะพอใจ” เขาท้าทายฉันด้วยสีหน้าจริงจัง เวฬาบ้าไปแล้วหรือไง! นี่เขายังสติดีอยู่หรือเปล่าถึงได้เรียกร้องให้ฉันทำร้ายเขาเหลือเกิน


“เชิญนายบ้าไปคนเดียวเถอะเวฬา ฉันไม่บ้าไปกับนายแล้ว!” ฉันสะบัดมือออก แต่ไม่ยอมหลุด เขาจับแน่นเกินไป แน่นจนฉันเจ็บไปหมด


“บอกแล้วไงว่าอย่าไป อยู่ที่นี่ แม้จะฝืนใจยังไงเธอก็ห้ามไปไหนทั้งนั้น!


“มีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉัน


“เฮียขอร้อง อย่าไปเลยนะ”


” ฉันนิ่งงันทันทีที่ได้ฟังคำขอร้องของเวฬา จากตอนแรกที่กำลังโกรธๆ เขาอยู่ กลับกลายเป็นอ่อนยวบลงมาเสียดื้อๆ แถมหัวใจยังเต้นแรงจนน่าโมโหอีกด้วย


ไม่รู้ว่าเราสองคนยืนจ้องตากันแบบนั้นนานเท่าไหร่ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนกลิ่นอะไรแปลกๆ ลอยเข้ามาแตะปลายจมูก ฉันย่นหน้านิดๆ พลางลากสายตาข้ามไหล่เวฬาไปและก็พบกับควันสีขาวลอยโขมงจากหลังเคาท์เตอร์ครัว


“บ้าจริง! นายลืมปิดแก็สเหรอเวฬา?!” ฉันสะบัดมือเขาออกแล้วรีบวิ่งเข้าไปหลังเคาท์เตอร์เพื่อปิดแก็สด้วยความรวดเร็ว เวฬาก็เช่นกัน เขาดูจะตื่นตกใจอย่างมาก ร่างสูงวิ่งเข้ามาซ้อนด้านหลังฉันแล้วคว้าหม้อสปาเก็ตตี้ออกจากเตา เขาเอามันไปวางห่างจากฉันราวกับกลัวว่าฉันจะเป็นอันตราย


“น้ำมันร้อนเดี๋ยวก็ลวกมือหรอก โอ้ย!” เวฬาเตือนยังไม่ทันขาดคำกลับกลายเป็นเขาซะเองที่โดนน้ำร้อนเดือดๆ ในหม้อกระเด็นใส่ ฉันรีบเข้าไปคว้ามือเขามาจับก่อนจะพาไปทางอ้างล้างมือทันที


“ก่อนจะห่วงคนอื่นหัดห่วงตัวเองก่อนดีไหม ทำไม่เป็นแล้วยังจะอวดเก่งอีก”


สายน้ำเย็นๆ ไหลผ่านฝ่ามือเราสองคนที่จับกุมกันอยู่ ฉันใช้น้ำเย็นปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้กับคนอวดเก่งก่อนจะปล่อยมือเขาแล้วเดินไปหยิบกล่องพยาบาลมาวางบนเคาท์เตอร์ เวฬายืนมองทุกการกระทำของฉันเงียบๆ เห็นอย่างนั้นเลยอดไม่ได้ที่จะทำเสียงดุใส่อีกรอบ


“จะยืนมองอีกนานมั้ย? รีบมาทำแผลสิ”




Loading... 91%





“ครับๆ” ร่างสูงรีบเดินเข้ามาหาพร้อมกับยื่นมือข้างที่ถูกน้ำร้อนลวกมาให้ ฉันหยิบยาฆ่าเชื้อขึ้นมาวางบนเคาท์เตอร์ขณะเหลือบมองสีหน้าซีดๆ ของเวฬาไปด้วย “เอ่อ ต้องใช้ไอ้นั่นด้วยเหรอ”


“ทำไม? ป๊อดเหรอ?”


“เห้ยไม่ได้ป๊อด แค่แบบมันแสบอ่ะ” เขาแถลจนสีข้างถลอก หน้าตาบ่งบอกว่าเข็ดกับน้ำยาฆ่าเชื้อมาก ฉันลอบยิ้มนิดๆ พลางหยิบหลอดยาเล็กๆ ขึ้นมาเปิดฝาแล้วหันกลับมาจับมือหนาอีกครั้ง


“แผลนายไม่ได้พองอะไรมาก แค่ทายาก็หายแล้ว” ฉันว่าขณะทายาลงบนหลังมือที่ขึ้นรอยแดงจางๆ ของเขา ฉันรู้นะว่าเวฬากำลังจ้องหน้าฉันอยู่ และเพราะรู้ไงฉันเลยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเขาเลย “อ่ะ เสร็จแล้ว แค่นี้ทำเป็นสำออยไปได้”



ฉันอุ้มกล่องพยาบาลไปเก็บเข้าที่ก่อนจะหมุนตัวกลับมาสบตากับผู้ชายด้านหลังอย่างพอดิบพอดี เราจ้องตากันชั่วครู่ และก็เป็นฉันอีกนั่นแหละที่หลบตาเขาก่อน ไม่รู้สิ แต่สายตาของเวฬามันสื่ออะไรบางอย่างจนฉันไม่กล้าจะคาดเดา


“นายจะทำสปาเก็ตตี้ใช่ไหม?” ฉันเปลี่ยนเรื่องพลางเดินมาหยุดหลังเคาท์เตอร์ มือข้างหนึ่งหยิบหม้อที่สร้างบาดแผลให้เวฬาเมื่อครู่มาดู “โหย เส้นอืดหมดแล้ว คงต้องเริ่มทำใหม่ตั้งแต่แรก”


เวฬาเดินมาหยุดอยู่ข้างกัน เขายังจ้องหน้าฉันไม่เลิกจนฉันเริ่มอึดอัดเลยอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองเขาบ้าง


“จะมองอีกนานไหม จะไม่ทำต่อหรือไง นี่ฉันหิวแล้วนะ”


“ทำดิ แต่เฮีย ทำไม่เป็นอ่ะ” ฉันลอบยิ้มขำกับท่าทางเก้อเขินของเวฬา หูเขาแดงมากเลยตอนนี้ คงจะเสียเซลฟ์น่าดูเลยล่ะสิ


“คราวหลังถ้าทำไม่เป็นก็อย่าพยายามสิ อวดเก่งไม่เข้าเรื่อง” ฉันบ่นขณะเทเส้นสปาเก็ตตี้อืดๆ ในหม้อทิ้งเพื่อจะเริ่มทำใหม่ทั้งหมด “ไม่รู้ว่าโตมาได้ยังไงกัน ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง”


“นี่เธอจะทำใหม่เหรอ”


“ก็ใช่น่ะสิ วัตถุดิบเหลือเยอะแยะขนาดนี้ จะทิ้งก็เสียดายแย่” ฉันหันไปล้างหม้อแล้วใส่น้ำเตรียมจะลวกเส้นสปาเก็ตตี้ใหม่อีกครั้ง แต่เวฬากลับเดินเข้ามายืนซ้อนด้านหลังกันเสียดื้อๆ ฉันที่กำลังรีบๆ เลยอดไม่ได้ที่จะวีนใส่ “นี่นาย ไม่ช่วยก็อย่ามาเกะกะได้ไหม ออกไปเลยไป!


“โหยทำไมต้องดุด้วย ก็เฮียอยากช่วยนี่” ใบหน้าหล่อๆ สลดวูบเป็นหมาหงอยเลย ฉันเม้มปากนิดๆ พลางจ้องหน้าเขานิ่งอย่างคิดหนัก


“มือเจ็บแบบนั้นจะช่วยอะไรได้ ไปนั่งรอเลยไป รีบทำแปปเดียวก็เสร็จแล้ว”


และฉันก็ตัดสินใจไล่เวฬาออกไปให้พ้นทางแทน ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้เขาช่วยนะ แต่ไม่อยากให้เขาอยู่ใกล้ๆ มากกว่า ไม่รู้ทำไมพอมองหน้าเวฬาทีไร หัวใจมันเต้นแปลกๆ ทุกที พยายามเว้นระยะห่างกับเขาให้ไกลที่สุดนั่นแหละดีแล้ว


“แต่ว่า


“ไม่มีแต่ทั้งนั้น” ฉันขัดเสียงแข็ง สายตามองแรงใส่ เวฬากระพริบตาปริบๆ ก่อนจะยอมล่าถอยออกจากเคาท์เตอร์ไป ท่าทางเขาเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเยอะมาก เขาดูอ่อนลง ดูพูดง่าย และไม่ค่อยกวนประสาทด้วย โคตรแปลกอ่ะพูดเลย!

 



ยี่สิบนาทีต่อมา


“อ่ะ เสร็จแล้ว”


จานสปาเก็ตตี้สองจานวางลงบนโต๊ะอาหารตรงหน้าร่างสูง กลิ่นหอมของซอสบวกกับควันน้อยๆ และสีสันน่ารับประทานทำให้ฉันอดยิ้มชมตัวเองในใจไม่ได้ ถึงอาชีพของฉันจะจับมีดผ่าตัดบ่อยๆ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยจับมีดทำอาหารนะ บอกเลยว่าฉันได้เลือดป๊ากาฬวาตมาเยอะ พ่อฉันทำอาหารเก่งมากแถมอร่อยมากด้วย ฉันยังเคยแอบอิจฉาแม่เลยที่ได้สามีครบเครื่องแบบนั้น


“น่ากินมาก หอมด้วย”


“น่ากินก็กินสิ เดี๋ยวเย็นหมดหรอก” ฉันพูดนิ่งๆ พลางทิ้งตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเวฬา สีหน้าและท่าทางของเขาเหมือนกับเด็กๆ ได้กินขนมหวานเลย ไม่รู้ว่าหิวมากหรือยังไง


“งืมๆ อร่อยอ่ะ เพิ่งรู้นะว่าเธอทำอาหารเก่งขนาดนี้”


หลังจากเวฬาม้วนเส้นสปาเก็ตตี้เข้าปากเสร็จ เขาก็เงยหน้าขึ้นชมด้วยสีหน้าทึ่งๆ ฉันยิ้มมุมปากนิดๆ แล้วจัดการอาหารตรงหน้าตัวเองบ้าง


“คิดไม่ผิดจริงๆ ที่ให้เธอเป็นแม่ของลูก”


“แค่กๆ!!


ฉันถึงกับสำลักเส้นสปาเก็ตตี้เลยทีเดียว จู่ๆ เวฬาก็พูดอะไรบ้าบอออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แม่ของลูกอะไรกัน นี่เขาพูดเรื่องแบบนี้ออกมาอย่างหน้าตาเฉยได้ยังไง!


“ค่อยๆ กินดิ จะรีบกินทำไม สำลักเลยเห็นไหม” เขาทำเสียงดุ มือก็ยื่นแก้วน้ำส่งมาให้ ฉันรับมาดื่มขณะสายตาจ้องเขม็งอย่างเอาเรื่อง


ให้ตายสิ! ยังมีหน้ามาว่าฉันอีกเหรอ! ที่ฉันต้องสำลักหน้าดำหน้าแดงแบบนี้ก็เพราะนายไม่ใช่หรือไงเล่าคนบ้า!!


“ดีขึ้นยัง ดูดิหน้าแดงหมดเลย” ไม่พูดเปล่ายังโน้มตัวข้ามโต๊ะมาใช้ปรายนิ้วโป้งปาดคราบน้ำที่มุมปากให้ฉันด้วย ฉันรีบปัดมือเวฬาออกก่อนจะมองแรงใส่เขา


“ฉันสำลักก็เพราะนายนั่นแหละ! เมื่อกี้พูดบ้าอะไรหะ?!


“พูดอะไร? เรื่องให้เธอเป็นแม่ของลูกน่ะเหรอ ก็พูดจริงนิ” เวฬาตอบหน้าตาย ยิ่งเรียกความร้อนแล่นวูบวาบไปทั่วใบหน้าฉันเลย “ฮั่นแน่ เขินเหรอบี หน้าเธอแดงๆ นะ”


“อะ อะไร?! เขินบ้าอะไรล่ะ ฉันร้อนต่างหาก!” ฉันรีบยกมือขึ้นพัดหน้าไล่ความร้อนทันที แอร์เสียหรือไงนะ ทำไมอยู่ๆ ก็ร้อนขนาดนี้ พอเหลือบมองผู้ชายตรงหน้าแล้วเห็นว่าเขาแอบยิ้มมุมปาก ฉันก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ “ยิ้มอะไร! อยากตายเหรอ!


“หูยย เขินแล้วดุนะเธอเนี้ย”


“นายนี่มัน เหอะ! บ้าบอที่สุด” แล้วฉันก็ลุกขึ้นยืนพลางคว้าจานสปาเก็ตตี้ของตัวเองขึ้นมาถือก่อนจะเดินหนีเข้ามาในห้องนอนแทน ไม่อยากนั่งมองหน้าเขาต่ออีกสักวินาทีเดียวเลยให้ตาย! ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ หน้ามึนที่สุดในสามโลก!


บ้าจริง แล้วทำไมหัวใจฉันมันเต้นแรงขนาดนี้เนี้ย!


TO BE CONTINUED


รักเรื่องนี้จิ้มเลย
V
V
ADD ME



TALK
งู้ยยยย มีความน่ารักน่าชัง >///< เจ้เขินอ่อออออ
งานเจ้คงเปลี่ยนจากโกรธเป็นเขินแทนแล้วแหละ ฮี่ๆ
คอมเม้นกันด้วยนะคะ อ่านเงียบ อ่านเงา ไม่เอาเน้อ รักกันต้องช่วยกันน้าา
อ่านแล้วเม้นด้วย 1 เม้น 1 โหวต 100% นะคะ
วางจำหน่าย E-Book แล้วนะคะ
เหล่าสาวกนิยายอิเลคทรอนิคเชิญสอยเฮียเวฬากันได้แล้วค่าา
 
  
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,543 ความคิดเห็น

  1. #3541 pcjy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 18:08
    เขินแทนเลย
    #3,541
    0
  2. #2392 jajanejujube (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 17:02
    เฮียเว ดีเกินไปแล้วน้าา อิจฉาบีลีฟฟฟฟฟฟ
    #2,392
    0
  3. #2362 onenazaaaaa (@onenazaaaaa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 22:11
    เริ่มมุ๊งมิ๊งกันแระ
    #2,362
    0
  4. วันที่ 29 มกราคม 2560 / 15:37
    งุ้ยยยยย เขิลล่ะสิบีลีฟ
    #2,322
    0
  5. วันที่ 29 มกราคม 2560 / 15:11
    เขารักกันเเล้วใช่ไหมคะ
    #2,321
    0
  6. #2320 Min_lovefic (@Minrt) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 08:51
    น่ารักกกกกกกกสุดดดดดดด
    #2,320
    0
  7. #2319 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 08:01
    น่ารักจะหวานอะไรกันขนาดนั้บีก็ยอมๆเวฬาเหอะสงสารเวฬา
    #2,319
    0
  8. #2318 jjalaxy (@achalaya) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 01:57
    เจ้บีเรียกเฮียเหมือนเดิมเถอะนะ หายโกรธเฮียเถอะ
    #2,318
    0
  9. #2317 SopapornPogpoon (@SopapornPogpoon) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 01:50
    ใจอ่อนกะเวบ้างเถอะ นี่ถ้าไม่ใช่เธอ เวคงไม่ยอมขนาดนี้ #ทีมผัว
    #2,317
    0
  10. #2316 TeddyBear_AB (@TeddyBear_AB) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 01:18
    น่ารักกกก
    #2,316
    0
  11. #2315 PuyzZMeekaeW (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 01:11
    เ ขิ ล แ ท น เ ล ย อ่ ะ
    #2,315
    0
  12. #2314 Pratrana Sithiwong (@zenraphaer-12) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 01:01
    แม่ของลูก @///@
    #2,314
    0
  13. #2313 Jr.ppepi (@rabbitwaa22) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 00:20
    ฮืออออ น่ารักกก มีใจให้เฮียเขาแล้วหล่ะซี้ เขินนนนน ><
    #2,313
    0
  14. #2312 rattanalove2327 (@rattanalove2327) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 23:36
    น่าร๊ากกกก
    #2,312
    0
  15. #2311 Phimraput Ulek (@enjoy_phimraput) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 23:22
    หูยยยยมีซงมีแซววว5555555+
    #2,311
    0
  16. #2310 My_babyboy (@baby_boo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 22:59
    พยายามอีกนิดนะเฮีย ง้อใกล้สำเร็จแล้วววววว
    #2,310
    0
  17. #2309 fangchada (@fangchada) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 22:54
    ขอสอบถามนิดนึงนะคะ มีเรื่องขอพ่อแม่บีลีฟไหมคะ? แล้วมีอีบุ๊ครึเปล่าคะ ขอบคุณค่ะ
    #2,309
    1
    • #2309-1 พันเก้า (@pankaow) (จากตอนที่ 18)
      29 มกราคม 2560 / 01:01
      มีหนังสือค่ะ เปิดสั่งซื้อพร้อมบีลีฟเลยจ้า สอบถามได้ที่เพจ พันเก้า นะคะ
      #2309-1
  18. #2308 Nhoniinee Pakteeya (@iamabigailx) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 22:40
    เจ้บียอมๆเฮียเถอะ เฮียอุตส่าห์น่ารักกกกก
    #2,308
    0
  19. #2307 AwatchadaSriphet (@AwatchadaSriphet) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 22:36
    หัวใจเต้นเเรง หน้าเเดงทุกที~~~
    #2,307
    0
  20. #2306 ssploy (@ssploy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 22:34
    ฮือออน่ารักกก
    #2,306
    0
  21. #2305 MinPark (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 22:28
    น่าร้ากกกก
    #2,305
    0
  22. #2304 miwza96 (@miwza96) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 22:22
    โห้เฮียเว รุกแล้วอ่ะ5555 แม่ของลูกไรกันเฮียยย~รอค๊าาา
    #2,304
    0
  23. #2303 Yeol Minmin (@min_maimai) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 22:03
    เฮียเวสู้ต่อไปนะ บีใจอ่อนแล้วว 555555
    #2,303
    0
  24. #2302 Samannnn (@Samannnn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 21:07
    รออ่านค่ะ
    #2,302
    0
  25. #2301 SaovaneeMada (@SaovaneeMada) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 19:32
    โอ้ยหวานไรขนาดนี้เฮียเว
    #2,301
    0