SAVAGE WIFE #เมียใจมาร

ตอนที่ 16 : ll BATTLE 13 ll #ผลลัพธ์ 110 Per. CUT+

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,539
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    30 พ.ย. 60

 
Devil Smiley
 

 

 
 
ll BATTLE 13 ll
 
 
#ผลลัพธ์
  
 
Tears don’t mean you’re losing
Everybody’s bruising
Just be true to who you are




“อะ อือ”


เพียงคำตอบเดียวเท่านั้นจากผู้หญิงใต้ร่าง เสียงตอบรับแผ่วเบาพร้อมกับแววตาหวานปรือมอง ผมปล่อยตัวปล่อยใจไปตามสัญชาตญาณนำพา ริมฝีปากกรุ่นร้อนก้มลงครอบครองริมฝีปากเล็กซ้ำๆ เพื่อตอกย้ำความเป็นเจ้าของ สองมือสัมผัสเค้นคลึงไปทั่วร่างกายเนียนนุ่ม ทุกการกระทำเต็มไปด้วยความทะนุถนอมและอ่อนโยนอย่างที่สุด


“อ่า” เสียงหวานครางผะแผ่วเมื่อถูกริมฝีปากร้อนของผมครอบครองใจกลางหัวใจ ความอวบอิ่มเต็มไม้เต็มมือทำให้ผมหลงเคลิ้มอย่างกู่ไม่กลับ ผมดูดดื่มความนุ่มละมุนทั้งสองข้างด้วยความกระหาย ก่อนไล้มือข้างหนึ่งลงต่ำทีละนิดจากหน้าท้องแบนราบลงสู่ความสวยงามเบื้องล่างด้วยหัวใจเต้นรัว


“อืม



+

+

CUT 20%

หาอ่านจากหนังสือหรือ Ebook นะคะ

+

+



ผมผ่านผู้หญิงมาก็มาก ผ่านเรื่องพวกนี้มานับไม่ถ้วน แต่ไม่มีใครที่สามารถทำให้ผมมีความสุขมาจากหัวใจได้เลย บีลีฟคือคนเดียวในโลกจริงๆ เธอคือผู้หญิงคนแรก คนเดียว และคนสุดท้ายที่ผมต้องการ


“เฮียรักเธอนะ รักเธอมากจริงๆ บีลีฟ”


Loading... 35%




[บทบรรยาย บีลีฟ]


ทำไมปวดร้าวร่างกายขนาดนี้กันนะ


นั่นคือความรู้สึกแรกหลังจากฉันพยายามปรือเปลือกตาอันแสนหนักอึ้งของตัวเองขึ้น อาการวิงเวียนแล่นเข้ามาพร้อมกับร่างกายปวดร้าวจนแทบจะร้องไห้ ฉันใช้มือข้างหนึ่งพยุงตัวเองเพื่อลุกขึ้นนั่ง แต่เมื่อยิ่งทำแบบนั้นความเจ็บหน่วงตรงช่วงกลางกายก็ยิ่งเล่นงานฉัน


นี่มันเกิดอะไรขึ้น ฉันเป็นอะไรไป?


คำถามซ้ำๆ ผุดขึ้นในใจพลางทิ้งตัวนอนเช่นเดิม ฉันถอนหายใจเหนื่อยๆ ยกสองมือขึ้นมอง สายตาพร่ามัวในคราแรกเริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ อาการวิงเวียนเริ่มดีขึ้น ฉันละสายตากวาดมองรอบห้องแสนคุ้นตาก่อนจะหยุดสายตาลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลับสนิทอยู่ข้างกาย


ไม่จริง ทำไม ทำไมเวฬาถึงมานอนอยู่บนเตียงเดียวกับฉันล่ะ?!


ความตกใจมาพร้อมกับความสับสน สองมือคว้าผ้าน่วมตรงหน้าอกตัวเองเปิดขึ้นอย่างสั่นๆ ริมฝีปากเม้มแน่น ดวงตาร้อนผ่าว ใบหน้าชาดิกทันทีที่เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าภายใต้ผ้านวมนั่น


เป็นของเฮียจริงๆ เสียทีนะบีลีฟ…’


เสียงพูดและภาพลางๆ ที่เหมือนกับเป็นความฝันปรากฏขึ้นมาในหัว ความทรงจำลางๆ จากเหตุการณ์เมื่อคืนเริ่มปะติดปะต่อกันทีละนิด ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนฉันดื่มหนักมาก สาเหตุเป็นเพราะเขาคนนั้นกลับมาทำให้ฉันสับสนอีกครั้งทั้งที่ฉันพยายามอย่างมากในการตัดใจ


หลังจากนั่งร้องไห้ราวกับคนบ้าตรงบันไดหนีไฟนั่นร่วมชั่วโมง ฉันก็กลับไปที่โต๊ะเพื่อดื่ม แล้วจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย ทุกอย่างมันพร่าเบลอมาก เหมือนสัญญาณโทรศัพท์ที่ติดๆ ดับๆ จนจับเรื่องราวไม่ถูก สิ่งที่จำได้หลังจากนั้นมันเลือนรางราวกับความฝัน ซึ่งในฝันนั้นเวฬากำลังกอดฉัน เขาจูบและพูดอะไรมากมายที่ฉันไม่สามารถจับใจความได้เลย


ไม่นะ งั้นแสดงว่าความฝันลางๆ นั่นมันคือเรื่องที่เกิดขึ้นจริงอย่างนั้นเหรอ?!


ฉันกลายเป็นของผู้ชายคนนี้โดยสมบูรณ์แล้วอย่างนั้นเหรอ ฉันไม่แน่ใจเลย เพราะเหตุการณ์มันไม่เหมือนกับคืนนั้น คืนผิดพลาดที่ทำให้เราต้องแต่งงานกันน่ะ ในเช้าวันนั้นถึงฉันจะปวดเนื้อปวดตัวอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้ปวดร้าวกลางกายแบบนี้นะแถมตอนนั้นฉันยังแอบตรวจร่างกายตัวเองแล้วด้วยว่ามันยังปกติดีทุกอย่าง ฉันถึงพยายามคัดค้านงานแต่งบ้าๆ นั่นมาตลอดไง แต่มันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี เพราะทางผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างก็รู้เห็นเป็นใจกันไปเสียหมด


ช่างเรื่องนั้นก่อนเถอะ ฉันควรกลับมาใช้ความคิดกับเรื่องตอนนี้สิ ฉันควรจะทำยังไงดี ถ้าคำตอบทั้งหมดคือสิ่งที่ฉันคิด ฉันควรจะทำอย่างไรกับเวฬาต่อไปดี


อย่างแรกฉันควรจะหนีก่อนสินะ หนีไปจากสถานการณ์บ้าบอนี่ หนีไปให้พ้นๆ จากคนร้ายกาจที่ฉวยโอกาสตอนผู้หญิงเมาอย่างเขา


“โอ้ย!” ฉันเผลอร้องออกมาเมื่อความปวดร้าวกลางกายแล่นเข้ามาทำร้ายกันพร้อมกับอาการเวียนหัวจังหวะที่พยายามจะลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง ส่งผลให้ผู้ชายข้างกายขยับตัวเล็กน้อย ฉันหยุดมองหน้าเวฬานิ่ง เปลือกตาเขาลืมขึ้นแทบจะทันทีราวกับเพิ่งนึกอะไรได้



เราสองคนสบตากันนิ่ง สีหน้าเขาเหมือนตื่นเต็มตาแล้ว แต่ไม่ยอมขยับตัวและนอนคว่ำอยู่อย่างนั้น ฉันเม้มปากแน่น ไร้บทสนทนาใดๆ ระหว่างเรา แม้จะไม่ได้คาดหวังให้เขาพูดหรืออธิบายอะไรตั้งแต่แรก แต่การที่เขาเงียบแบบนี้มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการเช่นกัน


ก็ดี ไม่ต้องพูดอะไรเลยก็ดีฉันจะได้ไม่ลังเล


ฉันกัดฟันลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ฉันทำสำเร็จ ไม่รู้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน แต่ที่แน่ๆ ฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้ต่ออีกสักวินาทีเดียวเลย ฉันต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้


“จะไปไหน” ผ้าน่วมผืนหนาถูกคว้าเอาไว้ด้วยมือของผู้ชายข้างกาย ฉันที่พยายามข่มความปวดร้าวก้าวขาลงจากเตียงถึงกับชะงัก สองตาเหลือบมองเขาเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไร “ลุกทำไม ร่างกายไม่ไหวยังจะฝืนอีก”


เมื่อเห็นว่าฉันพยายามจะลงจากเตียง มือหนารีบตรงเข้ามาคว้าไหล่ทันที เวฬาบังคับให้ฉันหันกลับไปหาทั้งที่ฉันพยายามจะไม่สนใจเขาแล้วแท้ๆ


“อย่ามายุ่ง”


” เวฬาชะงักไป เขาอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบนเผยให้เห็นรอยสักลวดลายเท่ๆ บนเรือนร่างกำยำแสนเพอร์เฟค ็นเมื่อดวงตาคมดุจ้องมา สีหน้าเขาดูกังวลอย่างเห็นได้ชัด


ฉันไม่รู้ว่ากำลังมองเขาด้วยสายตาแบบไหนอยู่ และไม่รู้ว่าตัวเองควรจะรู้สึกอย่างไรกับสถานการณ์ตอนนี้ดี ฉันรู้แค่ว่าอยากจะไปให้พ้นจากตรงนี้ซะ ไม่อยากเห็นหน้าผู้ชายคนนี้อีก ไม่สิ ไม่อยากเห็นหน้าตาแบบนี้อีกเลย ทั้งพี่ทั้งน้อง!


“ปล่อย” ฉันพูดแกมสั่ง น้ำเสียงเย็นชาไม่แพ้หน้าตาเลย ฉันเวียนหัว ปวดร้าวร่างกาย และอยากจะนอนมาก แต่มันติดที่ว่านอนที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว จากนี้ฉันคงต้องไปหาที่อื่นนอนแทน จะกลับบ้านก็ไม่ได้ ถ้ากลับไปสภาพนี้มีหวังโดนแม่สอบสวนยาวแน่ๆ


ให้ตายสิ ชีวิตฉันน่าสมเพชเกินไปไหม?


“ปล่อยแล้วจะไปไหม?”



“ถ้าไม่ไป เฮียจะปล่อย”


นั่นเขาพูดอะไรออกมา เวฬาคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? จากสิ่งที่เขาทำกับฉัน เขายังคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์เรียกร้องหรือต่อรองอะไรอีกเหรอ? นี่มันใช่เหรอ? ฉันควรจะอยู่ที่นี่ต่อไปแล้วทำเหมือนว่าเรื่องบ้าๆ นี่ไม่ได้เกิดขึ้นงั้นสิ?


ตลกสิ้นดี


“มองสภาพฉันตอนนี้แล้วตอบมาหน่อยซิ ฉันควรยินดีไหม?”


Loading... 61%



“ตอบเลยว่าไม่!” ฉันขึ้นเสียงใส่เวฬาด้วยความรู้สึกร้อนระอุในอก ตอนแรกว่าจะไปแบบเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรแล้วนะ แต่เขาเองที่ทำลายความอดทนนั้นของฉัน “สิ่งที่มันเกิดขึ้นฉันไม่ได้เต็มใจ และไม่ได้ต้องการเลยสักนิด ทุกสิ่งทุกอย่างมันเป็นเพราะนายฉวยโอกาสทำเลวๆ กับฉัน!


“เฮียรู้ว่าสิ่งที่เฮียทำมันชั่วช้ามากแค่ไหน” สีหน้าของเวฬาตอนนี้นิ่งมาก นิ่งจนฉันจับความรู้สึกไม่ออก “และเฮียจะไม่ขอโทษที่ทำลงไป เพราะมันไม่ใช่อารมณ์ชั่ววูบหรือความผิดพลาดอะไรทั้งนั้น”


“จะบอกว่าตั้งใจงั้นสิ?”


“ใช่”


“สารเลว!” ฉันทุบกำปั้นลงบนไหล่เขาสุดแรงด้วยความโมโห เวฬาไม่ได้ปัดป้องอะไร เขาปล่อยให้ฉันทำร้ายอยู่แบบนั้นจนกระทั่งฉันหยุดไปเอง ฉันเหนื่อยจังเหนื่อยจนไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกแล้ว


เวฬาจ้องหน้าฉันชั่วครู่ก่อนจะปล่อยมือออกจากไหล่ฉัน เขาถอยตัวลงจากเตียง หยิบเสื้อตัวเองขึ้นมาสวมลวกๆ แล้วหันกลับมาสบตากับฉันอีกครั้ง


“อยู่ที่นี่เถอะ พักผ่อนซะ เฮียจะออกไปเอง”


เวฬาพูดแค่นั้นก่อนจะหยิบโทรศัพท์ กระเป๋าสตางค์ และกุญแจรถบนโต๊ะหัวเตียงแล้วเดินออกจากห้องไป เขาหันกลับมามองฉันครู่หนึ่งก่อนประตูห้องนอนจะปิดลง


แววตาแบบนั้นมันคืออะไร ทำไมเวฬาต้องมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นด้วย


 


หลายชั่วโมงต่อมา


“เจ้โอเคนะ” 


ผู้ชายข้างกายละสายตาจากถนนเบื้องหน้ากลับมาถามกันด้วยสีหน้ากังวล บอกตรงๆ สภาพฉันตอนนี้ยังไม่พร้อมจะอธิบายอะไรทั้งนั้นเลย ฉันเพลียและเวียนหัวมาก อยากจะนอนพักเป็นที่สุด ถ้าไม่ติดว่ากลัวเวฬาจะย้อนกลับมาที่ห้องอีก ฉันคงจะนอนที่นั่นต่อและไม่โทรหาอิงฟ้าเพื่อให้มารับแบบนี้หรอก แต่ยัยนั่นดันกำลังแฮงค์อยู่ถึงได้ส่งแอลมารับฉันแทน


“อืม โอเคสิ แล้วยัยอิงเป็นไงบ้าง” ฉันพยายามปรือตาขึ้นมาคุยกับแอล สายตามองออกไปนอกรถซึ่งเป็นเส้นทางไปคอนโดของอิงฟ้า


“สภาพดูดีกว่าเจ้นิดหน่อยอะนะ ป่านนี้ลุกขึ้นอาบน้ำหรือยังเถอะ” แอลพูดยังไม่ทันจบ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของเขาก็ดังแทรกขึ้นมา “นั่นไง ตายอยากชะมัดเลย ฮัลโหล อืม ใกล้ถึงแล้ว อ่าหะ ก็ โอเคมั้ง ไว้ค่อยไปคุยกันเอง ขับรถก่อน”


แอลกดตัดสายอิงฟ้าก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าฉันนิ่ง ฉันจึงเหลือบมองเขาเล็กน้อย


“ทำไมเหรอ”


“เปล่า ไม่มีอะไร” เขาตอบแค่นั้นแล้วหันกลับไปขับรถต่อ ฉันจ้องเขาชั่วครู่พลางเอ่ยคำขอบคุณ


“ขอบคุณนะที่มารับ”


“อือ ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่เจ้” แอลชังใจเล็กน้อยเหมือนอยากจะถามอะไรบางอย่างแต่ไม่กล้า


“อะไร? จะถามก็ถามมาเถอะน่า”


“เจ้ทะเลาะกับสามีอีกแล้วเหรอ”


คำถามของแอลกระตุกหัวใจฉันแทบจะทันที แววตาของเวฬาปรากฏขึ้นมาในหัว แววตาแสนเจ็บปวดนั่นที่ฉันไม่เข้าใจเลย


“ขอถามได้ไหมว่าทำไมถึงทะเลาะกันบ่อยนัก โดยปกติคนเราถ้าแต่งงานกันแล้ว ชีวิตคู่มันควรจะมีแต่ความสุขไม่ใช่เหรอ?”


รถหรูเลี้ยวเข้าลานจอดรถของคอนโดอิงฟ้า ฉันนิ่งฟังคำถามนั้นโดยไม่รู้จะตอบอะไร นั่นสินะ คนที่แต่งงานกันและได้ใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน พวกเขาควรจะมีความสุขสินะ แต่มันคงใช้ไม่ได้สำหรับคู่ของฉันกับเวฬา


เพราะการแต่งงานของเรามันปราศจากความรักและห่างไกลคำว่าความสุขเหลือเกิน


 

[บทบรรยาย เวฬา]


เธอไปแล้ว บีลีฟหายไปแล้ว


ผมทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงนอนสีขาวที่เวลานี้ว่างเปล่าไร้ร่างบางแล้ว หลังจากผมออกไปจากคอนโดตั้งแต่เมื่อช่วงสาย ผมก็นึกขึ้นได้ว่าบีลีฟอาจจะหิวจึงแวะซื้ออาหารและย้อนกลับมาในช่วงบ่ายๆ ตอนแรกตั้งใจว่าจะเอาอาหารมาวางไว้ให้เฉยๆ แล้วกลับ แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมเปิดประตูห้องนอนเข้าไป และพบกับความว่างเปล่าเช่นนี้


นี่สินะ ผลลัพธ์จากการกระทำของผม


บีลีฟคงจะโกรธและเกลียดผมมาก เธอถึงหนีผมไปแบบนี้ ขนาดผมยอมเป็นฝ่ายไปเองแท้ๆ เพราะอยากให้เธอพักอยู่ที่นี่ ไม่ต้องไปไหนหรือไปอยู่กับใคร แต่สุดท้าย เธอก็จากผมไปอยู่ดี


Rrr…


เสียงเรียกเข้าฉุดรั้งใบหน้าผมให้เงยขึ้นมาจากฝ่ามือทั้งสองข้าง ชื่อบนหน้าจอส่งผลต่ออารมณ์ผมพอสมควร คิดไม่ถึงเหมือนกันว่ามันจะโทรมาในเวลาที่ผมต้องการพอดี


[คืนพรุ่งนี้มาเจอกันหน่อย ที่เดิม]


“กูอยากคุยกับมึงพอดี”


ถึงเวลาสักที ถึงเวลาที่ผมกับมันจะต้องเคลียร์กันจริงจังเสียที เรื่องนี้มันควรจะจบลงได้แล้ว







Loading... 85%




[บทบรรยาย บีลีฟ]


“สีหน้าแกยังไม่ดีเลยนะยัยบี ไม่พักต่ออีกสักวันสองวันเหรอ เดี๋ยวฉันบอก ผอ. ให้”


อิงฟ้ามองฉันด้วยสายตาเป็นห่วง มันพยายามเกลี่ยกล่อมฉันด้วยประโยคเดิมๆ มาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว เพราะฉันรั้นที่จะมาโรงพยาบาลทั้งที่สภาพร่างกายยังไม่หายดีเลย แต่เนื่องจากฉันโดดเรียน โดดวอร์ด และโดดเวรมาหลายครั้งหลายครา ฉันเลยไม่อยากจะโดดมันอีก ไม่อย่างนั้นฉันอาจจะไม่จบก็ได้นะ ต่อให้เป็นลูกสาวผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็เถอะ เชื่อได้เลยว่าแม่ฉันไม่มีทางใช้เส้นสายช่วยแน่ๆ ท่านเข้มงวดจะตายไป


“ฉันไม่เป็นไรน่า แกก็เลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้วป่ะ ฉันจะเวียนหัวตายก็เพราะแกนี่แหละ”


“โหยยัยเพื่อนบ้า ก็ฉันเป็นห่วงนี่นา ดูสภาพหน้าและสภาพร่างของแกตอนนี้สิ” ไม่พูดเปล่าแต่อิงฟ้ายังยกมือขึ้นมาจับปลายคางฉันแล้วเบี่ยงไปเบี่ยงมา “โธ่ๆ หมอบีคนสวยกลายเป็นซากศพเดินได้ซะล่ะ”


“นั่นปากหรอ” ฉันปัดมือมันออกแล้วมองแรงใส่ อิงฟ้าหัวเราะคิกคักก่อนจะพากันเดินต่อไป และในระหว่างนั้นร่างสูงของใครคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงทางเข้าสู่ห้องพักนักศึกษาแพทย์ ฉันหยุดชะงักเพียงเล็กน้อยเมื่อสบตากับเขา อิงฟ้าเองก็เช่นกัน ยัยนั่นกระตุกแขนฉันเบาๆ สองสามทีพลางกระซิบ


“เดี๋ยวฉันเข้าไปรอในห้องนะแก” พูดจบก็ทำท่าจะเดินหลบไป แต่ฉันดึงเสื้อมันเอาไว้ก่อน


“ไม่ต้อง ไปพร้อมกันนี่แหละ” ฉันว่าโดยไม่มองหน้าเขาคนนั้นอีก อิงฟ้าทำท่าอึกอัก มองฉันสลับกับผู้ชายคนนั้นไปมาอย่างลำบากใจสุดๆ


“ฉันว่าเขาอยากจะคุยกับแกนะยัยบี”


“แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุย” 


คราวนี้ฉันจ้องตาเขานิ่ง ดวงตาคมเข้มดุจมังกรดำมืดแปลกๆ ฉันละสายตาหนีแล้วเดินผ่านเขาไปโดยไม่พูดอะไรอีก แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกมือหนาคว้าท่อนแขนเอาไว้


“เอ่อ งั้นฉันเข้าไปรอข้างในก่อนนะแก” อิงฟ้ารีบบอกแล้วเปิดประตูเข้าห้องไปเลย ฉันไม่ได้หันไปสนใจมันเลยสักนิด เพราะสายตากำลังสบนิ่งอยู่กับเจ้าของฝ่ามืออบอุ่นนั่น เขาปล่อยให้เวลาผ่านไปเกือบนาทีโดยไม่พูดอะไร ฉันจึงตัดสินใจดึงแขนออกจากการจับกุมนั้นแล้วเปลี่ยนมายืนกอดออกมองหน้าเขาแทน


“ถ้าไม่รู้จะพูดอะไรก็กลับไปซะ อย่ามาวุ่นวายที่นี่อีก” ฉันเปิดปากพูดก่อน ยิ่งมองหน้าเขาก็ยิ่งอึดอัด ยิ่งเขาเอาแต่เงียบฉันก็ยิ่งไม่ชอบ คนที่พูดมากและพูดเยอะตลอดเวลาอย่างเวฬาน่ะ จู่ๆ มาเงียบใส่แบบนี้มันน่ารำคาญที่สุด


“หนีมาทำไม” เวฬายอมพูดในที่สุด น่าแปลกที่อยู่ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำแผ่วๆ นั่นดันกระตุกหัวใจฉันขึ้นมาได้


“ไม่ได้หนี”


“ไม่หนีแล้วทำไมไม่นอนที่ห้องล่ะ”


ฉันจ้องหน้าเวฬาอย่างไม่รู้จะตอบอะไร จำเป็นไหมที่ฉันจะต้องมาอธิบายอะไรบ้าบอแบบนี้ ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉันหรือเปล่า เขามีสิทธิ์อะไรมายุ่ง?


“จะพูดแค่นี้ใช่ไหม?”


เมื่อเห็นว่าเวฬาไม่ยอมตอบ ฉันจึงเดินหลบเขาออกมาเพื่อจะเปิดประตูเข้าห้อง แต่ถูกมือหนาค้ำยันบานประตูเอาไว้อีกครั้ง เขาขยับเข้ามายืนใกล้กับฉันจนแผ่นหลังรับรู้ได้ถึงไออุ่นร้อนๆ จากร่างสูง ฉันไม่กล้าหันกลับไปเลย ได้แต่ยืนจ้องลูกบิดประตูนิ่งอยู่อย่างนั้น


“กลับห้องเถอะ กลับไปอยู่ในที่ที่เธอควรจะอยู่ ถ้าเธอไม่อยากเห็นหน้าเฮีย เฮียก็จะไม่ไปให้เธอเห็น”


“ที่ไหนล่ะ? ที่ที่ฉันควรอยู่มันคือที่ไหนงั้นเหรอ?!


ฉันกัดฟันข่มอารมณ์บ้าๆ ในใจไม่ให้มันระเบิดออกมาอีก ฉันไม่อยากจะคุยอะไรกับผู้ชายคนนี้อีกแล้ว ฉันเหนื่อย อยากจะอยู่เงียบๆ คนเดียวสักพัก แต่เวฬาก็ยังตามมาหลอกหลอนฉันไม่จบไม่สิ้น พูดเลยว่าฉันจะไม่ทน


“คิดว่าคอนโดของนายคือที่ของฉันเหรอเวฬา นายคิดแบบนั้นจริงๆ น่ะเหรอ?” ฉันกลับมาใช้สรรพนามเย็นชาเหมือนอย่างที่ควรจะเป็นตั้งแต่แรก ระหว่างฉันกับเขาปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ดีแล้วแหละ


“บีลีฟ


“ใช่! นายพูดถูก ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย ไม่อยากเห็น ไม่อยากได้ยิน ไม่อยากรับรู้อะไรเกี่ยวกับนายอีกต่อไปแล้ว รวมไปถึงพี่ชายของนายด้วย ทั้งสองคนเลย”



“อยากจะทำอะไรก็ทำกันไปเลย แต่อย่ามายุ่งกับฉันอีก!


ฉันหันกลับมาเผชิญหน้ากับเวฬาตรงๆ พยายามเก็บกดความรู้สึกให้มากที่สุด เวฬาจ้องหน้าฉันนิ่ง สีหน้าและแววตาของเขาดูเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก และมันสั่นหัวใจฉันแปลกๆ แต่นั่นก็แค่วูบเดียวเท่านั้นก่อนสีหน้าและแววตาของเวฬาจะกลับมาดำมืดและเย็นชาเช่นเดิม


“จะด่า จะว่ายังไง เธอก็ไล่เฮียออกไปจากชีวิตไม่ได้หรอกบีลีฟ ตราบใดที่เรายังเป็นผัวเมียกันอยู่ อีกอย่างตอนนี้เธอเป็นเมียเฮียโดยสมบูรณ์แล้ว อย่าคิดว่าเฮียจะปล่อยเธอไปง่ายๆ” น้ำเสียงของเวฬาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากตอนแรกแผ่วๆ ราวกับขอร้องกลับกลายเป็นเย็นชาและเริ่มกวนประสาทขึ้นมาเสียดื้อๆ ไม่รู้ว่าจู่ๆ เขาเกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก อารมณ์เขามันเปลี่ยนเร็วยิ่งกว่า 4G จริงๆ


“มั่นหน้าเกินไปไหมเวฬา แค่ครั้งเดียวฉันไม่นับว่านายเป็นผัวหรอกนะ” ฉันตอกกลับเสียงเย็น เริ่มเดือดขึ้นทีละนิด ฉันอุตสาห์คิดว่าคนอย่างเวฬาอาจจะมีความละอายหลงเหลืออยู่บ้าง ทั้งที่เขาทำเรื่องเลวทรามกับฉันเอาไว้แบบนั้นแท้ๆ เขาควรจะละอายใจและไปให้พ้นๆ หน้าฉันสิ ไม่ใช่มายืนพูดจาบ้าบอแบบนี้


“งั้นต้องให้ย้ำอีกสักรอบดีไหม?” ฉันถอยหลังกรูจนหลังชนบานประตูทันทีเมื่อร่างสูงไล่ต้อนเข้ามากะทันหัน ใบหน้าหล่อร้ายกาจก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน “ย้ำซ้ำๆ จนกว่าเธอจะยอมรับความเป็นผัวจากเฮีย”


“ทุเรศ! สารเลวที่สุด!” ฉันทุบไหล่เขาเต็มแรง ระบายความกรุ่นโกรธภายในใจออกมา ถ้าไม่ติดว่าที่นี่คือโรงพยาบาลฉันอาจจะกรีดร้องและโวยวายเขามากกว่านี้แล้ว แต่ก็ทำได้แค่กระซิบคำด่าใส่เขาเบาๆ เท่านั้น “นายมันเลวกว่าที่ฉันคิดเสียอีกเวฬา ถอยออกไปเลยนะ! ฉันเกลียดนายได้ยินไหม”


“จะเกลียดก็ได้ แต่อย่าหายไปก็พอ”


คำพูดเพียงประโยคเดียวของเวฬา หยุดชะงักทุกการกระทำของฉันทันที ทั้งร่างกาย สมอง และหัวใจ ทุกอย่างมันหยุดนิ่งจนน่ากลัว กลัวว่าคำพูดของเขาจะเข้ามามีอิทธิพลต่อฉันโดยไม่รู้ตัว


“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นคืนนี้ อยากให้เธอรับรู้เอาไว้ว่าเฮียทำทุกอย่างเพื่อเธอ”


” อยู่ๆ สีหน้าและแววตาของเขาก็จริงจังขึ้นมา มันสะกดสายตาฉันให้มองเพียงแค่เขา รับฟังเพียงแค่เขา


“เพื่อเธอเท่านั้น บีลีฟ”


หัวใจฉันกระตุกวูบอย่างรุนแรงทันทีที่ถูกริมฝีปากกรุ่นร้อนจุมพิตลงบนหน้าผาก เวฬาฉวยโอกาสตอนฉันกำลังนิ่งงันก่อนจะพละตัวออกไปแล้วมองกันด้วยสายตาสื่อความหมายบางอย่าง เราสบตากันโดยไม่ได้พูดอะไร ก่อนร่างสูงจะเป็นฝ่ายหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งความรู้สึกบ้าบอเอาไว้ให้กับฉัน


อะไร ฉันควรจะโกรธเกลียดเขาไม่ใช่? แล้วทำไมต้องใจเต้นกับคำพูดและการกระทำของผู้ชายคนนั้นด้วย นี่มันบ้าที่สุดเลยนะ!



TO BE CONTINUED



รักเรื่องนี้จิ้มเลย
V
V
ADD ME



TALK
งุ้ยยยย >///< มีความร้ายและมีความฟินนนนน
ตีมึนเข้าไว้นะเฮีย ตื้อเท่านั้นครองโลก เดี๋ยวเจ้ก็หวั่นไหวเองเนอะ
ว่าแต่คืนนี้เฮียจะไปทำอะไรกันนะ โง้ยลุ้นตลอดดดดด
คอมเม้นมาด้วยนะคะ ทำไมช่วงนี้เม้นน้อยจังอ่าา T^T เสียใจ

ป.ล. บอกก่อนว่ามันคือ NC ที่ไม่ NC เลยนะ 5555 

เค้าไม่ถนัดพระเอกบรรยายฉาก NC เพราะงั้นเตรียมใจกันไว้ก่อนนะ >,.<

อ่านแล้วเม้นด้วย 1 เม้น 1 โหวต 100% นะคะ

 
วางจำหน่าย E-Book แล้วนะคะ
เหล่าสาวกนิยายอิเลคทรอนิคเชิญสอยเฮียเวฬากันได้แล้วค่าา
 
  
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,543 ความคิดเห็น

  1. #3539 pcjy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 17:42
    เอาแล้ววววว
    #3,539
    0
  2. #3428 baysang (@baysang) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:27
    กลุ่มปิดชื่ออะไรง่าา เค้าหาไม่เจอ ????
    #3,428
    0
  3. #1980 062448kai (@062448kai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 10:06
    รอมาต่อ
    #1,980
    0
  4. วันที่ 18 มกราคม 2560 / 08:41
    เฮียเวคิดจะทำอะไรกันแน่ จะคืนบีลีฟให้นาฑีเหรอ
    #1,972
    0
  5. #1971 Blue'naruk (@0841995227) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 08:08
    ทำไมมม เหมือนมีลางอ่ะ
    #1,971
    0
  6. #1970 Menajung09 (@Menajung09) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 06:37
    รอออออออออออออออออ
    #1,970
    0
  7. #1969 PreawPure (@PreawPure) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 03:21
    เฮียเว~ ไม่ว่าเฮียจะทำอะไร เค้าทีมเฮียนะ
    #1,969
    0
  8. #1968 SopapornPogpoon (@SopapornPogpoon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 23:01
    ยังไง ก็เป็นผัวเมียกันจริงๆแล้ว ค่อยพูดค่อยจากัน เวนายก็มั่นหน้าต่อไปอะดีละ อิอิ อย่ายอมแพ้ไรง่าย เอาชนะใจบีลีฟให้ได้ สู้ๆ!!
    #1,968
    0
  9. #1967 Rebelblueevill Lucifer (@blackrebel) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 22:56
    เวฬาจะทำอะไรอะคิดว่าต้องไปตกลงอะไรสักอย่างกับนาฑีแน่ๆเลยแล้วก้เจ็บตัวกลับมา
    #1,967
    0
  10. #1966 bootlmagine (@bootlmagine) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 22:12
    เฮียเวแหมมมมมม
    #1,966
    0
  11. #1965 Puechsing (@Puechsing) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 21:45
    จะเกิดอะไรกับเฮียเว
    #1,965
    0
  12. #1964 AwatchadaSriphet (@AwatchadaSriphet) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 20:52
    เฮียจะทำไรอ่ะ
    #1,964
    0
  13. #1962 Phapatsara (@Phapatsara) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 20:50
    เกิดเป็นเวฬามันเหนื่อยจัง
    #1,962
    0
  14. #1961 oumoumsuthada (@oumoumsuthada) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 20:43
    สงสารเฮียเวอ่ะ..
    #1,961
    0
  15. #1960 SaovaneeMada (@SaovaneeMada) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 20:36
    สู้ๆๆนะเฮีย
    #1,960
    0
  16. #1958 bigbiggirlinthebigbigworld (@pornsineetcb) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 19:58
    รออออค่ะรอออออออ
    #1,958
    0
  17. #1957 bigbiggirlinthebigbigworld (@pornsineetcb) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 19:58
    มาต่อไวๆนะคะ
    #1,957
    0
  18. #1956 bigbiggirlinthebigbigworld (@pornsineetcb) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 19:57
    รอออออนะคะ
    #1,956
    0
  19. #1955 bigbiggirlinthebigbigworld (@pornsineetcb) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 19:57
    เฮียเวสู้ๆ สู้เว้ย
    #1,955
    0
  20. #1954 bigbiggirlinthebigbigworld (@pornsineetcb) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 19:57
    โอ้ยยยยๆ ศึกสายเลือดแน่เลยอะ ฮือออออ
    #1,954
    0
  21. #1953 P-phakbung (@B_bung) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 19:17
    เฮียพูดแบบนั้นเพราะเฮียจะไปเคลียกะเฮียฑีใช่ป้ะ
    #1,953
    0
  22. #1952 FearPhoebe (@lovethehope99) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 19:09
    มันคืออาราย เข้ามาจูบเเล้วไป คือ?????? ต่อ5555555
    #1,952
    0
  23. #1951 IceP01 (@IceP01) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 18:59
    พูดยากแฮะเรื่องแบบนี้ คือเป็นเจ้บีก็เข้าใจอ่ะว่ารักคนนี้ จะให้คนอื่นมาแทนมันก็ไม่ใช่อ่ะ ขนาดว่าหน้าเหมือนกันก็แทนกันไม่ได้ แต่เป็นเฮียเวคือแบบโดนมองเป็นเงาของคนอื่นตลอดก็ทรมานอ่ะ ทำดีไปขนาดไหนสุดท้ายตัวจริงเข้ามาก็โดนมองข้ามตลอดอีก คือเป็นเฮียเวจะไม่ทนแล้วอ่ะ มันเหนื่อย เหนื่อยจนอยากยอมแพ้ไปเลย เจ็บเวอร์วัง เจ็บทังคู่
    #1,951
    0
  24. วันที่ 17 มกราคม 2560 / 18:54
    ยิมรับเถอะบี ว่าแกชอบเฮียปแล้วววสว555
    #1,950
    0
  25. #1949 yingnam (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 18:44
    สงสารเฮียเวจังเลย เจ้บีทำไมใจร้ายอะ
    #1,949
    0