[END]DESTINY OF TABOO : กักขังหัวใจ รักต้องห้าม

ตอนที่ 32 : TABOO 15 I [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,486
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    17 พ.ย. 61

มีหนังสือพร้อมส่งนะคะ





TABOO 15 I


Silence speaks when words can”t.

ความเงียบงันเกิดขึ้น ในยามเอ่ยคำใดไม่ได้



[ฉันคิดถึงแกจังเลยไกอา รู้ไหมว่าฉันดีใจมากแค่ไหนที่จะได้เจอแกแล้วอ่ะ] น้ำเสียงตื่นเต้นจากปลายสายดังขึ้น เรียกความแปลกใจให้กับฉันอย่างมาก ฉันขมวดคิ้วใส่เพื่อนรักที่โทรทางไกลมาจากเมืองไทย ขณะมือก็วุ่นจดข้อมูลที่จันจิรวบรวมมาให้ใส่สมุดโน๊ตเพื่อนำกลับไปเรียบเรียงในแลปท๊อปอีกที


ช่วงหลายวันมานี้ฉันค่อนข้างยุ่งมากๆ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะที่ร้านอาหารลูกค้าเยอะมาก ฉันจะมานั่งๆ นอนๆ มันก็ไม่ใช่นิสัย ก็เลยช่วยทางร้านดูแลลูกค้าตั้งแต่เช้าจนมืดทุกวัน แถมยังต้องแวะเข้ามหาวิทยาลัยเพื่อปรึกษากับอาจารย์เรื่องงานวิจัยด้วยตัวเอง ครั้นจะให้โทรไปปรึกษาฉันก็เกรงใจอาจารย์เกินจะทำอะไรแบบนั้น


สภาพของฉันในตอนนี้จึงค่อนข้างหัวฟูและโทรมมาก หน้าเยิน แว่นหนาเตอะ นั่งอุดอู้อยู่บนห้องดึกๆ ดื่นๆ นอนดึกตื่นเช้าทุกวัน


“หมายความว่ายังไงอ่ะแก” นิ้วเรียวดันกรอบแว่นสายตาให้กระชับกับใบหน้าแล้วก้มลงจดข้อมูลต่อ หากทว่ากลับต้องชะงักทุกสิ่งอย่างลงเมื่อได้ฟังประโยคต่อมาของพันเก้า


[อ้าว นี่แกไม่รู้เหรอว่าอาทิตย์หน้าเป็นวันเกิดเฮียไมล์อ่ะ]


ว่าไงนะ วันเกิดพันไมล์งั้นเหรอ


ฉันคว้าปฏิทินตั้งโต๊ะขึ้นมาดูก่อนจะอ้าปากค้างนิดๆ จริงด้วย อีกแค่ไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดเขาแล้วสินะ


[ก็คิดว่าแกคงไม่รู้หรอกว่าเฮียไมล์เกิดวันไหน แต่ไม่คิดว่าจะไม่รู้อะไรเลยแบบนี้ คนที่ร้านเขาไม่พูดถึงเรื่องงานปาร์ตี้บ้างเลยเหรอเนี้ย]


“ปาร์ตี้เหรอ ปาร์ตี้อะไรกันอ่ะ” ฉันแสร้งถามด้วยน้ำเสียงปกติ ทั้งที่ในใจรู้สึกผิดกับเพื่อนรักมาก ถ้าพันเก้ารู้ว่าครั้งหนึ่งฉันเคยให้ของขวัญวันเกิดพันไมล์ล่ะก็ ยัยนั่นคงจะช๊อคตายแน่ๆ


[ก็ปาร์ตี้วันเกิดเฮียไมล์ไงแก ปีนี้พวกเราจะจัดกันที่นั่นนะ ฉันกับเฮียทัพนัดพวกเฮียไซไว้แล้ว เตี่ยกับม๊าก็เห็นดีเห็นงามด้วย พวกท่านบอกว่าจะได้ถือโอกาสพาหลานๆ บินไปเที่ยวพักผ่อนที่ฮ่องกงด้วยเลย]


“เอ๊ะ ทุกคนจะมาที่นี่งั้นเหรอ?” ฉันชะงักเล็กน้อย เริ่มเข้าใจเรื่องราวที่พันเก้าบอกเล่ามากขึ้น


[ใช่แล้ว อีกไม่กี่วันก็จะเจอกันแล้วนะแก คิดถึงฉันใช่ม้า ฮี่ๆ] พันเก้าหัวเราะด้วยน้ำเสียงสดใส ตั้งแต่ยัยนี่แต่งงานมีลูกมีเต้าก็เลิกทำตัวโลกส่วนตัวสูงไปเลย แถมยังร่าเริงขึ้นมาก นี่แหละนะที่ใครๆ ก็มักจะพูดว่า ความรักเปลี่ยนโลกได้ดูเหมือนว่าโลกเงียบๆ ของพันเก้าจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเลยล่ะ ตรงข้ามกับฉัน


ความรักสำหรับฉันมันไม่ได้เปลี่ยนโลกของฉันให้น่าอยู่ขึ้น กลับกัน มันเปลี่ยนทำให้มืดมนลงเรื่อยๆ จนแทบจะกลายเป็นสีดำสนิท


[ยัยไกอา! แกได้ยินฉันไหมเนี้ย ฮัลโหล?]


“หะ ว่าไงๆ” ฉันสลัดความคิดบ้าบอออกจากหัวแล้วกลับมาสนใจปลายสายอีกครั้ง พักนี้ปล่อยหัวว่างไม่ได้เลยแฮะ สงสัยต้องทำงานให้หนักขึ้นแล้ว


[ฉันถามแกว่าที่นั่นเป็นยังไงบ้าง แกอยู่สบายไหม เหนื่อยหรือเปล่าเนี้ย เฮียไม่ได้ใช้แรงงานแกหนักๆ ใช่ป่ะ พักนี้แกถึงได้วุ่นๆ ไม่ค่อยว่างคุยกับฉันเลย]


“อ้อ ไม่หรอก ช่วงนี้ที่ร้านลูกค้าเยอะอ่ะ ฉันก็เลยได้ช่วยงานร้านมันเลยวุ่นๆ” ฉันเก็บของตรงหน้าแล้วเอื้อมปิดไฟก่อนเดินกลับมาทิ้งตัวนอนบนเตียง รู้สึกเหนื่อยล้าตาชะมัด คงทำต่อไม่ไหวแล้ว นอนคุยโทรศัพท์กับพันเก้าแทนดีกว่า


[จริงสิ ช่วงนี้ไฮท์ซีซั่นนี่นา เฮียใช้งานแกคุ้มเลยสิ มันน่านัก]


“บ้า เฮียไม่ได้ใช้อะไรฉันเลย” เขาแทบไม่พูดและไม่มองหน้าฉันเลยด้วยซ้ำ ฉันต่อประโยคในใจ


มันเป็นความจริงที่ว่าพันไมล์แทบไม่คุยกับฉันเลยหลังจากที่เขาพาเหมยหลินกลับมาจากโรงพยาบาล พูดให้ถูกคือเราแทบไม่ได้เจอหน้ากันด้วยซ้ำ เวลาที่บังเอิญพบกันเขาก็จะเมินใส่ฉันไป ทำราวกับว่าฉันไร้ตัวตน ซึ่งมันก็สมควรจะเป็นแบบนั้น แต่ไม่รู้ทำไมหัวใจฉันมันเจ็บหน่วงแปลกๆ


มันถูกต้องแล้วนะไกอา พันไมล์ทำถูกแล้ว เราควรจะเว้นระยะห่างกันน่ะถูกแล้ว


[แล้วเดี๋ยวนี้แฟนแกยังมาหาทุกวันอยู่ไหม หมอนั่นก็พยายามดีเนอะ คอนโดแกอยู่ไกลจากร้านจะตายก็ยังอุตส่าห์มาหาได้ตลอดเลย ฉันละนับถือ]


” ฉันนิ่งฟังพันเก้าถามถึงจินหลง มันไม่ผิดไปจากที่พันเก้าพูดหรอก จินหลงมาหาฉันทุกคืนจริงๆ บางคืนที่ฉันเหนื่อยมากๆ เขาก็จะมายืนมองระเบียงห้องฉันจากหน้าร้าน ฉันเลยอดไม่ได้สักครั้งที่จะลงไปหาเขา ทั้งที่ตัวเองแทบจะไม่มีแรงเหลืออยู่แล้ว


[เออนี่ ฉันถามอะไรแกหน่อยสิไกอา] จู่ๆ พันเก้าก็ทำน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาจนฉันรู้สึกแปลกใจ


“อืม ว่าไง”


[เมื่อไหร่แกจะพาหมอนั่นมาเจอเฮียทัพล่ะ รู้ป่ะเวลาที่ฉันพูดถึงแกกับแฟนทีไรเฮียทำหน้ายักษ์ใส่ฉันทุกทีเลยอ่ะ แกควรพาเขามาเจอเฮียได้แล้วนะ ถึงหมอนั่นจะเคยเจอพ่อแม่แกแล้วก็เถอะ แต่ก็ควรเจอเฮียทัพด้วยนะ]


พันเก้าแนะนำในสิ่งที่ฉันพยายามหลีกเลี่ยงที่จะทำมาตลอด ฉันรู้ว่าสักวันฉันก็ต้องพาจินหลงมาเจอกับเฮียนำทัพ มันต้องมีวันนั้นแน่ๆ แต่ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมเลย และไม่รู้ว่าเฮียนำทัพจะพร้อมหรือยังด้วย ปฏิกิริยาเฮียธรรมดาซะที่ไหน เห็นเฉยๆ แบบนั้นเวลาหวงนี่โคตรน่ากลัวเลยล่ะ


เอายังไงดีล่ะ หรือว่าฉันควรจะพาจินหลงมาเจอกับเฮียนำทัพสักที มันจะดีหรือเปล่านะ





หลายวันต่อมา


เฮ้อ เหนื่อยชะมัดเลย


ฉันบิดตัวไปมาด้วยความเหนื่อยล้าร่างกายสุดๆ พลางสูดอากาศเย็นฉ่ำยามค่ำคืนบนดาดฟ้าแสนเงียบสงบ ตอนนี้ฉันอยู่บนดาดฟ้าของตึกที่เป็นทั้งร้านอาหารและที่พัก มันเป็นสถานที่ที่ไม่ค่อยมีใครขึ้นมาเพราะบนนี้ไม่มีไฟ มีเพียงพื้นที่โล่งๆ กับเก้าอี้ตัวยาวหนึ่งตัว


อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดของพันไมล์แล้ว พันเก้าบอกว่าทุกคนจะบินมาฮ่องกงก่อนวันงานหนึ่งวันและจะอยู่เที่ยวที่นี่สี่วันก่อนบินกลับ ซึ่งทุกคนในที่นี้รวมไปถึงครอบครัวของเฮียไซเรนท์ด้วย


จะว่าไป คิดถึงสมัยก่อนจังแฮะสมัยที่ยังใช้ชีวิตสนุกสนานอยู่กับพันเก้าภายในรั้วมหาวิทยาลัย


“เฮ้อ” ฉันท้าวแขนลงบนราวระเบียงดาดฟ้าพลางหลับตารับสายลมเย็นช่ำพัดกระทบใบหน้า ความเหนื่อยล้าตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาเหมือนได้รับการฟื้นฟูเพียงแค่ได้ยืนผ่อนคลายอยู่ตรงนี้ในเวลาสั้นๆ มันช่างเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดดีจริงๆ


ปัง!


อ๊ะ


ฉันสะดุ้งด้วยความตกใจพลางหันมองไปทางเสียงประตูปิดกระแทกจากด้านข้างที่น่าจะมาจากแรงลม ก่อนพบว่ามีร่างสูงของใครคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงนั้น แม้บนนี้จะค่อนข้างมืดมิดแต่เพราะค่ำคืนนี้แสงจันทร์ส่องสว่างมากกว่าทุกคืนจึงทำให้ฉันสามารถมองเห็นใบหน้าของเขาคนนั้นได้อย่างชัดเจน


ดวงตามังกรนิ่งค้างมองตรงมาที่ฉันไม่ต่างกัน วูบหนึ่งฉันเห็นแววตาคู่นั้นสั่นไหวก่อนจะกลับกลายเป็นว่างเปล่าเหมือนทุกครั้งที่ใช้มองฉัน


” ความเงียบกลืนกินบรรยากาศรอบตัวในทันที ฉันปล่อยมือออกจากระเบียงดาดฟ้าแล้วยืนตัวตรง ตอนแรกคิดจะถามเขาว่ามาทำอะไรที่นี่ แต่คิดอีกทีไม่ถามจะดีกว่า ฉันจึงเลือกเดินสวนทางกับพันไมล์เพื่อจะเปิดประตูลงจากดาดฟ้าไป หากทว่า


หมับ


ฝ่ามือหนาแสนอบอุ่นสัมผัสข้อมือฉันโดยไม่มีคำพูดใดๆ ออกมาจากปากของเขา พันไมล์ทำเพียงแค่จับมือฉันอยู่อย่างนั้น นับว่าเป็นปฏิกิริยาแรกระหว่างเราในรอบหลายสัปดาห์ และมันก็ทำให้หัวใจไม่รักดีของฉันเต้นรัวขึ้นมาอีกแล้ว


ฉันทำสีหน้าให้เป็นปกติก่อนหันกลับมาเผชิญหน้ากับพันไมล์พลางบิดข้อมือเล็กน้อยเพื่อเป็นการเตือนว่าเขาควรจะปล่อยมันได้แล้ว


“ขอโทษ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วเบาพร้อมกับคลายมือออก แววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนคู่นั้นหลบตาฉันไปอีกทาง ฉันเม้มปากแน่นแล้วตัดสินใจหมุนตัวกลับมาเปิดประตูดาดฟ้า แสงไฟจากภายในส่องสว่างรอดออกมา หากทว่ามันกลับไม่สามารถส่องไปถึงหัวใจที่แสนมืดมิดของฉันได้เลย


ทำไมกันนะ ตอนที่ถูกเขาสัมผัส ทำไมฉันถึงรู้สึกอยากจะคว้ามือแสนอบอุ่นนั้นเอาไว้นะ หัวใจฉันมันไม่รักดีอีกแล้ว


 

เช้าวันต่อมา


“อะไรนะคะ จะให้ฉันไปเก็บข้อมูลที่เซี่ยงไฮ้เหรอคะ”


“ใช่จ้ะ พอดีพรุ่งนี้ไมล์ต้องไปติดต่อคุยงานกับร้านอาหารที่ดิวกับร้านเรามาหลายปีแล้วที่เซี่ยงไฮ้น่ะ เจ้เลยคิดว่าไกอาควรจะไปเก็บข้อมูลที่นั่นด้วย มันคงจะมีประโยชน์กับงานวิจัยของไกอาใช่ไหม”


ฉันนิ่งฟังสิ่งที่เหมยหลินเสนอให้ด้วยหัวใจร้อนรนแปลกๆ ความจริงข้อมูลที่ฉันเก็บจากร้านอาหารตอนนี้ค่อนข้างจะสมบูรณ์แล้วล่ะ แต่มันยังขาดข้อมูลบางส่วนซึ่งก็คือการเก็บข้อมูลเปรียบเทียบจากร้านอื่นๆ และฉันเพิ่งจะปรึกษาเรื่องนี้กับจันจิไปเมื่อวาน ไม่คิดว่ายัยนั่นจะไปบอกกับเหมยหลินอีกทีแบบนี้ แล้วที่สำคัญคือ จะให้ฉันไปเซี่ยงไฮ้กับพันไมล์งั้นเหรอ?


ไม่มีทาง ฉันไม่ไปกับเขาเด็ดขาด


“ดีเลยนะเจ้ ถ้าได้ไปเก็บข้อมูลเปรียบเทียบของร้านที่เซี่ยงไฮ้ งานวิจัยเจ้ก็จะสมบูรณ์มากขึ้น จันว่าเจ้ควรจะไปนะ” จันจิผสมโรงอีกแรง ทำฉันลำบากใจมากกว่าเดิมอีก


จังหวะนั้นพันไมล์เดินเข้ามาที่โต๊ะของพวกเราพอดี เขาหยุดยืนด้านข้างเหมยหลิน เราเผลอสบตากันครู่หนึ่งก่อนฉันจะเป็นฝ่ายละสายตาหนีเอง ภาพที่เขาจับมือฉันเมื่อคืนมันยังวนเวียนอยู่ในหัวฉันจนนอนไม่หลับทั้งคืนเลยนะ ไม่รู้ทำไมแค่สัมผัสสั้นๆ ตอนนั้นมันถึงมีอิทธิพลกับฉันได้มากขนาดนี้


“ไมล์มาพอดีเลย เหมยกำลังแนะนำให้ไกอาไปเก็บข้อมูลวิจัยที่เซี่ยงไฮ้กับไมล์อยู่น่ะ” เหมยหลินพูดด้วยรอยยิ้มสดใส ช่วยทำให้บรรยากาศอึมครึมเมื่อครู่ดีขึ้นทันตา ฉันเห็นพันไมล์เหลือบมองมาทางฉันเล็กน้อย เขาเองก็คงไม่คาดคิดว่าเหมยหลินจะเสนออะไรแบบนี้สินะ


“เอ่อ ฉันไม่ต้องไปก็ได้ค่ะเจ้เหมย จริงๆ ข้อมูลตอนนี้ก็ค่อนข้างเยอะพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องไปถึงเซี่ยงไฮ้หรอกค่ะ” ฉันพยายามปฏิเสธอย่างมีเหตุมีผล


“ทำไมล่ะ ก็เห็นจันจิบอกว่ายังขาดข้อมูลของร้านอื่นเพื่อนำมาเปรียบเทียบอยู่ไม่ใช่เหรอ”


“นั่นสิเจ้ เมื่อวานเจ้เป็นคนบอกจันเองนะ อีกอย่างไหนๆ เฮียไมล์ก็ต้องไปคุยงานที่ร้านนั้นอยู่แล้ว เจ้ก็ไปพร้อมเฮียไมล์เลยสิ”


ทำไมทุกคนต้องกดดันฉันแบบนี้ล่ะ แล้วพันไมล์ก็เอาแต่ยืนเงียบ ไม่พูดไม่ห้ามอะไรบ้างเลย


“แต่ว่า


“ไม่ต้องคิดมากหรอกนะไกอา เซี่ยงไฮ้กับที่นี่นั่งเครื่องไปแปปเดียวเอง แล้วไมล์ก็ไปแค่คืนเดียวด้วย ให้ไมล์จองโรงแรมเผื่อไกอาอีกห้องก็ไม่มีปัญหาหรอกเนอะ” เหมยหลินยิ้มถามพันไมล์ซึ่งยังคงยืนนิ่ง แต่ฉันสิที่อึดอัดจะตายอยู่แล้ว เหมยหลินจะให้ฉันไปเซี่ยงไฮ้กับพันไมล์แค่สองคนจริงๆ น่ะเหรอ แถมยังต้องไปค้างที่นั่นด้วย นี่มันบ้าชัดๆ เลย


“ได้สิ เรื่องนั้นไม่มีปัญหา อยู่ที่ว่าเจ้าตัวอยากจะไปหรือเปล่า” น้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงนัยยะบางอย่างของพันไมล์ทำให้จันจิขมวดคิ้วมองมาที่ฉัน ยัยนั่นเหมือนกำลังจับผิดฉันอยู่เลย และถ้าฉันยังดื้อปฏิเสธอีกล่ะก็ ฉันโดนยัยนี่เค้นคอถามหาเหตุผลแน่ๆ ซึ่งฉันก็ไม่มีเหตุผลดีๆ ไปโต้แย้งซะด้วยสิ


“งะ งั้นก็ได้ค่ะ ฉันจะไปเซี่ยงไฮ้กับเฮีย”


พระเจ้ากำลังเล่นตลกอะไรกับฉันกันนะ ฉันอุตส่าห์หลบหน้าเขามาเป็นอาทิตย์ๆ แล้วเชียว สุดท้ายก็หนีเขาไม่พ้นอยู่ดี


เอาเถอะไกอา อีกแค่นิดเดียวงานวิจัยก็จะสมบูรณ์แล้ว อดทนอีกหน่อย เมื่อถึงเวลานั้นฉันก็จะได้ไปจากที่นี่เสียที

 

TO BE CONTINUED

ติดตามนิยายเรื่องนี้
V
V


TALK

เอาแล้วไงๆๆ ทั้งคู่จะได้ไปอยู่กันสองต่อสองอีกแล้วว

จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกไหมนะ แล้วไอกาจะใจแข็งกับเฮียไมล์ได้สักแค่ไหน

มาคอยลุ้นกันน้าาว่าคู่นี้จะสมหวังกันได้ยังไง ฮือออ

ปล.ฟางเปิดรีปริ้นท์ปกการ์ตูน นำทัพ พันไมล์ อยู่นะคะ

สั่งซื้อกันเข้ามาได้เลยจ้า เปิด 10 วันเท่านั้นน้าาา

คอมเม้นคนละเม้นทุกครั้งที่อ่าน

และโหวตเพื่อสนับสนุนนักเขียนด้วยนะคะ

มีหนังสือพร้อมส่งนะคะ
#พันไมล์ #นำทัพ
#ปกการ์ตูน #ปกคน

สนใจสั่งซื้อแชทถามเลย >> แชท



สั่งซื้อ E-Book เฮียพันไมล์ได้แล้วนะคะ
คุ้มสุด!! ฟินสุด!! หื่นสุด!!
  

LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย+เข้ากลุ่มลับ]
+++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

731 ความคิดเห็น

  1. #700 แค่คนเลว (@0614626364) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 22:36
    ยิ่งหวั่นไหว ยิ่งใกล้กัน เฮ้อ....
    #700
    0
  2. #699 ✨•P•u•y•z•Zii•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 22:14
    คืนเดียวแต่อันตรายนะ
    #699
    0
  3. #698 แค่คนเลว (@0614626364) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 12:16
    ลองพาไปดูจะได้เจอกันสักที^^
    #698
    0
  4. #697 ✨•P•u•y•z•Zii•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 21:15
    มาเถอะให้เจอกัน
    #697
    0