[END]DESTINY OF TABOO : กักขังหัวใจ รักต้องห้าม

ตอนที่ 20 : TABOO 09 I [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,540
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    8 ก.ค. 61






TABOO 09 I


The heart wants what it wants. There’s no logic to these things
You meet someone and you fall in love and that’s that
หัวใจเพียงแค่ต้องการสิ่งที่มันต้องการ ไม่มีตรรกะใดสำหรับสิ่งเหล่านี้
เพียงแค่คุณพบบางคน และตกหลุมรัก ทั้งหมดก็มีเพียงแค่นี้เอง


ปึง!


ฉันถูกชายปริศนาลากเข้ามาในตึกๆ หนึ่งซึ่งอยู่ถัดจากบริเวณที่เจอเขามาหนึ่งซอย ตลอดทางที่ถูกเขาลากมา ฉันไม่กล้าส่งเสียงและไม่กล้าถามอะไรเขา จนกระทั่งถูกผลักเข้ามาในห้องมืดๆ ห้องนี้ ฉันจึงหันกลับไปมองเขาด้วยความหวาดกลัว


“จะทำอะไร พาฉันมาที่นี่ทำไม”


“รออยู่ที่นี่ เงียบๆ” เขากำชับคำว่าเงียบด้วยสายตาดุดันก่อนเดินไปทางประตู ฉันทำท่าจะวิ่งตามเขาออกไป แต่กลับถูกคนตัวสูงกว่าผลักไหล่จนล้มลงบนพื้น “อย่าลองดีกับฉัน บอกให้อยู่เงียบๆ ก็อยู่ไป”


ปัง!


ความเจ็บแปล๊บตรงข้อเท้าทำฉันน้ำตาซึม ฉันมันโง่จริงๆ ฉันไม่ควรมาที่นี่เลย ทั้งที่รู้ว่ามันอันตรายมากก็ยังมา เพียงแค่ต้องการพบจินหลง เพียงเพราะฉันเป็นห่วงเขา มันผิดมากนักเหรอ ทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ แบบนี้ด้วย ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร เขาจับฉันมาทำไม


“ฮึก” มือบางยกขึ้นปิดปากกั้นเสียงสะอื้น ฉันเริ่มร้องไห้เหมือนคนเสียสติ ทำไมฉันถึงอ่อนแอขนาดนี้นะ ทำไมถึงร้องไห้ง่ายแบบนี้ ทั้งที่เมื่อก่อนฉันไม่ใช่คนแบบนี้เลย


แกร๊ก


ปึง!


เสียงประตูเปิดออกกระแทกกับพนังด้วยความรุนแรงทำฉันสะดุ้งอย่างตกใจ แสงไฟจากประตูสาดส่องเข้ามาในความมืดจนต้องยกมือขึ้นบัง ฉันหรี่ตามองร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาช้าๆ เขาตรงมาหาฉันก่อนจะค่อยๆ ย่อตัวลงจนอยู่ในระดับเดียวกัน


ช่วงเวลานั้นฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบมันหยุดหมุน ทันทีที่ฉันเห็นใบหน้าของผู้ชายตรงหน้าอย่างชัดเจน น้ำตามากมายมันก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่


“จิน จินหลงใช่ไหม” ฉันถามเขาเสียงเบา แม้ภายในห้องจะค่อนข้างมืดมาก แต่ฉันจำดวงตาคู่นั้นของเขาได้ แววตาที่มีเพียงฉันอยู่ในนั้น ฉันจำมันได้ไม่เคยลืม


” มือหนาเอื้อมจับข้างแก้มฉันแผ่วเบา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโหยหา จินหลงรั้งฉันเข้าไปกอดแน่น อ้อมกอดคุ้นเคยของเขาเรียกน้ำตาฉันอีกครั้ง


“นายเป็นยังไงบ้าง ฮึก ฉันกลับไปที่ห้อง เลือด เลือดพวกนั้น


“ชู่ว์ ฉันไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไร


ไม่รู้ว่าเราสองคนกอดกันแบบนั้นนานเท่าไหร่ รู้แค่ว่าฉันร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของจินหลงจนน้ำตามันเหือดหายไปหมด รวมถึงความรู้สึกหวาดกลัวทั้งหมดทั้งมวลที่ฉันพบเจอวันนี้มันมลายหายไปกับน้ำตาด้วย


“มึงควรรีบพาเธอกลับไปนะจินหลง กลับไปกอดกันที่บ้านไป” คำพูดห้วนๆ ดังขึ้นหน้าประตู ทำให้ฉันกับจินหลงผละออกจากกัน ผู้ชายที่เดินเข้ามาคือคนๆ เดียวกับคนที่ลากฉันเข้ามาขังไว้ในห้องนี้ ฉันมองเขาสลับกับจินหลงด้วยความงุนงง


นี่พวกเขารู้จักกันงั้นเหรอ


“อืม เดี๋ยวกูพาเธอกลับก่อน ทางนี้ฝากมึงด้วยอี้หยาง” จินหลงประคองฉันลุกขึ้นยืนก่อนจะหันไปมองผู้ชายอีกคนที่ชื่ออี้หยาง ฉันมองตามสายตาเขาก็พบว่าอี้หยางกำลังจ้องมาทางฉันด้วยสายตาแปลกๆ


“คราวหลังอย่าปล่อยให้เธอมาเดินเพ่นพ่านในตรอกนี้อีก โชคดีแค่ไหนที่เจอกู เธอก็ด้วย ถ้ายังไม่อยากตายก็อย่ามาเดินเล่นในนี้อีก เพราะครั้งหน้าเธออาจจะไม่โชคดีเป็นครั้งที่สองแน่” ประโยคแรกเขาพูดกับจินหลง ส่วนประโยคหลังเขาหันมาสั่งฉัน น้ำเสียงเขาเด็ดขาดและน่ากลัวพอๆ กับจินหลงเลย ไม่แปลกใจว่าทำไมพวกเขาถึงคบกันได้


“ไปเถอะ”


จินหลงจับมือฉันเดินออกมาจากห้องมืดห้องนั้น เมื่อถึงหน้าตึกมือหนาเปลี่ยนจากจับมือเป็นโอบไหล่ฉันแทน ไออุ่นจากร่างแกร่งช่วยลดความหวาดหวั่นในจิตใจของฉันลงทีละนิด เพียงแค่มีผู้ชายคนนี้อยู่เคียงข้าง ฉันก็ไม่จำเป็นกลัวอะไรอีกแล้ว


หากทว่า ความคิดของฉันกลับต้องหยุดชะงักเพียงแค่นั้น เมื่อจู่ๆ ก็ถูกจินหลงผลักเข้ามาในตรอกเล็กๆ ตรอกหนึ่ง เขาดันจนหลังฉันแนบชิดกับกำแพงด้วยท่าทางร้อนรน ฉันเงยหน้าขึ้นกำลังจะอ้าปากถามแต่กลับกลายเป็นต้องก้มหน้าลงแล้วปิดสองหูแน่นด้วยความตกใจแทน


ปัง!


“กรี๊ด!” เสียงปืนดังสนั่นจากปากกระบอกปืนของจินหลง ฉันไม่รู้ว่าเขายิงปืนทำไม แต่หลังจากเขาสาดกระสุนออกไป เสียงกระสุนปริศนาจากที่ไหนสักแห่งก็ดังตอบกลับมา


ปังๆๆ


“เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะจินหลง” เสียงตะโกนเบาๆ จากทางที่เราเพิ่งเดินจากมาได้ไม่ไกลดังแทรกขึ้นเมื่อเสียงปืนหลายนัดจบลง จินหลงหันมองอี้หยางก่อนพยักพเยิดหน้าไปยันทิศทางที่เราสองคนกำลังจะเดินไป “พวกเวรนั่นลอบยิงมึงเหรอ เวรเอ๊ย กูเตือนมึงแล้ว! มึงรีบพาเธอหนีไปเลย เดี๋ยวทางนี้กูจัดการเอง”


“ไม่ไหว พวกมันมีมากกว่าหนึ่งคน มึงคนเดียวเอาไม่อยู่แน่” จินหลงส่ายหน้าก่อนจะหันกลับมาหาฉัน มือข้างที่ว่างยกขึ้นประคองแก้มฉันเบาๆ เพื่อบังคับให้ฉันสบตากับเขา “ฉันต้องจัดการพวกมัน”


“ทะ ทำไม” ฉันถามเสียงสั่น หัวใจเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว สถานการณ์ตอนนี้มันอันตรายมาก มันถึงชีวิตเลยนะ ฉันกลัวมากจริงๆ


“เพราะมันมาเพื่อฆ่าฉัน”


อะไรนะ จินหลงหมายความว่ายังไง?


ฉันจ้องตานัยน์ตาสีนิลอย่างไม่เข้าใจ สองมือมันสั่นไปหมด สองขาก็แทบไม่มีแรงจะยืน แล้วจินหลงยังจะทิ้งฉันไปจัดการคนพวกนั้นอีกงั้นเหรอ เขาจะพาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายแบบนั้นทำไม


“ไม่เอานะจิน อย่าไปนะ” ฉันร้องขอเขาทั้งน้ำตา ฉันกลัวมาก ไม่อยากให้เขาทิ้งฉันไป ฉันกลัวเขาจะบาดเจ็บ กลัวเขาจะตาย ฉันจึงขอร้องให้เขาอยู่กับฉัน ฉันอยากให้เขาหนีไปกับฉัน


” จินหลงนิ่งเงียบ ดวงตาคมเข้มแสนดุดันวูบไหวอย่างเจ็บปวด ริมฝีปากหยักหนาเม้มแน่นราวกับปวดใจกับสิ่งที่ตัวเองกำลังจะเลือก เขารั้งท้ายทอยฉันเข้าใกล้ก่อนทาบริมฝีปากเย็นเฉียบลงบนหน้าผากฉันแนบแน่นและเนิ่นนานก่อนผละออก “ฉันรักเธอนะไกอา”


ไม่นะ ทำไมจินหลงพูดแบบนี้


“รอฉันตรงนี้ อย่าไปไหน”



“ฉันจะกลับมาหาเธอ”


จินหลงผละมือออกจากฉันไป เขาหันหลังให้ฉัน เขาทิ้งแววตาเจ็บปวดเอาไว้ให้ฉัน นาทีนั้นฉันเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันเป็นความเจ็บที่อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้


ฉันไม่รู้หรอกว่าทำไมการจัดการคนพวกนั้นถึงได้สำคัญกับจินหลงนัก ทำไมเขาถึงไม่เลือกที่จะพาฉันหนีออกไปจากที่ๆ อันตรายนี่ ทำไมเขาไม่ทำตามที่อี้หยางบอก


ฉันไม่รู้ และไม่อยากจะรับรู้ด้วย


แม้จะเสียใจและเจ็บปวดกับสิ่งที่เขาเลือก แต่ในเมื่อเขาบอกให้ฉันรอ ฉันก็จะรอ เขาบอกให้ฉันอยู่ ฉันก็จะอยู่ ฉันจะรอเขา และอยู่เพื่อเขา เพราะฉันยังคงเชื่อว่าจินหลงจะกลับมาหาฉันอย่างปลอดภัยแน่นอน ฉันเชื่อในตัวเขา


ปังๆๆๆ


เสียงปืนหลายนัดดังขึ้นจากระยะที่ไกลออกไป บ่งบอกให้รู้ว่าตอนนี้จินหลงกับอี้หยางกำลังไล่ล่าคนพวกนั้นไปอีกทางแล้ว ฉันยืนห่อไหล่กอดตัวเองท่ามกลางความหนาวเย็น ความมืดรอบตัวไม่ได้ทำให้ฉันหวาดกลัวเท่ากับเสียงปืนเหล่านั้นเลย


พรึ่บ!


“อ๊ะ อื้อๆๆ!” ฉันกรีดร้องสุดสียง แต่เสียงที่ออกกลับดังเพียงในลำคอเท่านั้น เพราะริมฝีปากของฉันถูกมือหนาของใครบางคนปิดอยู่ เขาตรงเข้ามาล๊อคตัวฉันจากด้านหลัง เขาโผล่ออกมาจากความมืดโดยที่ฉันไม่ทันรู้ตัว ฉันพยายามดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต ความหวาดกลัวมันทำให้ฉันตัวสั่นไปทั้งตัว



ฉันถูกร่างสูงใหญ่บังคับลากมาจากจุดที่ยืนอยู่ค่อนข้างไกล เขาพาฉันมาคนละทางกับที่จินหลงและอี้หยางวิ่งไป และถ้าจำไม่ผิดนี่มันเป็นทางออกไปสู่ถนนเส้นหลักของหลังตรอกจิ๋งลู่ ฉันดิ้นรนมากกว่าเดิมเมื่อรับรู้ได้ว่าตัวเองกำลังจะถูกลักพาตัว


“อ่อยอ๊ะ! อื้อๆๆ” ฉันพยายามขืนตัวเองสุดกำลัง ทั้งจิกเล็บทั้งข่วนมือและแขนของเขาจนรู้สึกได้ถึงเศษเนื้อที่ลอกติดปลายเล็บ หากทว่ากลับไม่ได้ยินเสียงร้องของเขาเลยสักนิด นั่นยิ่งทำให้ฉันกลัวมากไปกว่าเดิม และเหมือนเขาหมดความอดทนกับฉัน เพราะเขาหยุดลากฉันแล้วเปลี่ยนเป็นผลักเข้าไปในซอกตึกแห่งหนึ่งแทน


ตึง!


“เวรเอ๊ยเจ็บฉิบ” ทันทีที่เขาลากฉันเข้ามาในซอกตึก เขาก็ผลักฉันหลังชิดกำแพงโดยใช้ร่างแกร่งของตัวเองทาบทับลงมาที่ร่างกายส่วนหน้าของฉัน ร่างกายเราแนบชิดกันโดยที่มือเขายังปิดปากฉันอยู่ และนั่นทำให้ฉันสามารถมองเห็นใบหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน


ไม่จริงน่ะ เขา เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?!


 

[พันไมล์’Talk]


ผมจ้องมองดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตกใจตรงหน้า ไม่แปลกที่ไกอาจะใช้สายตาแบบนั้นมองผม เธอคงมีคำถามมากมายที่อยากจะถาม แต่มันไม่ใช่เวลานี้ ผมปล่อยให้เธอส่งเสียงหรือโวยวายตอนนี้ไม่ได้ ที่นี่มันอันตรายเกินไป ผมต้องรีบพาเธอออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด


“อื้อๆ!” แต่เหมือนยัยตัวเล็กในวงแขนผมจะไม่เข้าใจ พอรู้ว่าคนที่ลากเธอมาคือผม แทนที่เธอจะสงบและหยุดดิ้น แต่เปล่าเลย ไกอากลับยิ่งดิ้นหนักมาก พยายามดึงมือผมออกจากปากเธอตลอดเวลา แล้วไอ้เล็บเนี้ย ไม่รู้ทำไมคมฉิบ กรีดเนื้อผมแต่ละทีโคตรจะเจ็บแสบ


“โอเคๆ เฮียจะปล่อยมือ แต่เธอต้องรับปากก่อนว่าจะไม่ส่งเสียง ถ้าไอ้เวรพวกนั้นมันได้ยิน เราได้ตายคาตรอกนี้ทั้งคู่แน่” ผมยัดปืนใส่ข้างเอวก่อนจะยกนิ้วขึ้นชี้หน้าไกอาเป็นเชิงสั่งคำขาด ดวงตาหวานกระพริบปริบๆ ก่อนพยักหน้ารับ ผมจึงคลายฝ่ามือออกจากริมฝีปากบางช้าๆ


“แฮ่ก” เสียงหอบหายใจแรงๆ เหมือนสูดลมเข้าปอดลึกๆ ดังจากคนตัวเล็ก เธอก้มหน้าก้มตาหอบหายใจอย่างหมดสภาพ ผมเผ้ารุงรังไปหมด ใบหน้าสวยหวานชื้นเหงื่อและแดงเรื่อมาก ผมจ้องมองเธอชั่วขณะก่อนเผลอเอื้อมมือไปรวบเส้นผมสีน้ำตาลให้เธอด้วยความลืมตัว ส่งผลให้เธอชะงักไปเล็กน้อยพลางเบี่ยงตัวถอยหลังจนชิดกำแพง ราวกับไม่ต้องการให้ผมแตะต้องตัวเธอ



ผมหลุบตามองมือตัวเองที่ยังเอื้อมค้างกลางอากาศ ก่อนจะกำหมัดแน่น ภายในใจเจ็บหน่วงแปลกๆ ภาพที่เธอถูกไอ้เวรนั่นลากเข้าไปในตึกยังคงติดตาผม วินาทีนั้นผมห่วงเธอแทบจะคลั่ง ผมเกือบจะบุกเข้าไปช่วยเธอโดยไม่คิดชีวิตด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดว่าผมบังเอิญเห็นหน้าไอ้เวรนั่นชัดๆ อีกครั้งตอนมันเดินออกมาพอดี


ผมรู้จักมัน ไอ้เวรนั่นชื่ออี้หยาง แน่นอนว่าผมรู้ว่าอี้หยางมันเป็นเพื่อนกับใคร และก็เป็นอย่างที่ผมคิดไว้ไม่ผิด หลังจากอี้หยางเดินออกมาจากตึกนั่น มันก็กลับเข้าไปอีกครั้งพร้อมกับไอ้เวรนั่น ไอ้จินหลง


ผมซุ่มเฝ้ามองพวกมันอยู่ตรงอีกฝั่งของตึกด้วยใจที่เป็นห่วงไกอาจนแทบจะบ้า อยากจะเข้าไปหาเธอแล้วพาเธอกลับเสียเดี๋ยวนั้น แต่ก็ทำไม่ได้ ผมจะทำอะไรวู่วามแบบนั้นไม่ได้ ผมจึงได้แต่เฝ้ารอ รอและก็รอ


จนกระทั่งไอ้เวรนั่นเดินกุมมือเธอออกมา


ผมเห็นมันโอบไหล่เธอ เห็นสายตาของเธอที่มองมัน เห็นหยาดน้ำตาในแววตาของเธอ เธอร้องไห้อีกแล้ว


ในตอนนั้นผมอยากจะแสดงตัว อยากโผล่ออกไปแล้วแยกเธอออกจากมัน ผมอยากจะทำแบบนั้นจริงๆ แต่เสียงอีกด้านหนึ่งของผมมันกลับตะโกนก้องในใจว่าผมไม่มีสิทธิ์


ผมหันหลังกลับและกำลังจะเดินจากมา ผมยอมแพ้ทั้งที่ไม่เคยคิดจะแพ้ให้ใครมาก่อน แต่เพราะเป็นไกอา เพราะเป็นผู้หญิงคนนั้น ผมไม่อยากได้น้ำตาของเธอมาเป็นรางวัลแห่งชัยชนะ ผมจึงเป็นฝ่ายยอมถอยออกมาเอง


แต่แล้ว เสียงปืนที่ดังสนั่นไปทั่วทั้งตรอกก้องเข้ามาในหูของผม วินาทีนั้นผมวิ่งกลับไปหาไกอาอย่างไม่คิดชีวิต สายตาลอบมองหาทิศทางของเสียงกระสุนนั่น จนกระทั่งผมพบเธอ


ผมเห็นไกอายืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เห็นเธอพยายามรั้งไอ้เวรนั่นไว้ ผมเห็นเธอร้องไห้ตอนที่มันทิ้งเธอไป มันปล่อยเธอไว้ในตรอกมืดๆ ทิ้งให้เธอจมลึกอยู่กับความหวาดกลัว


ผมจะไม่ทนอีกต่อไป


คนอย่างไอ้จินหลงมันไม่เคยเห็นอะไรสำคัญไปกว่าการเข่นฆ่าและคมกระสุน ผมรู้ดี 


และการที่มันทอดทิ้งเธอในวันนี้ ผมจะทำให้มันสูญเสียเธอไปตลอดชีวิต!

 

#TO BE CONTINUED


#สั่งซื้อหนังสือได้นะคะ
ติดตามเรื่องนี้
v
v


TALK

อยากจะบอกว่าเหตุการณ์นี้คือจุดเปลี่ยนความรู้สึกเฮียไมล์ค่ะ

จากตอนแรกที่เฮียคิดว่าจะไม่ยุ่ง คราวนี้แหละทั่นผู้โช้มมมม ><

ความดราม่าน้ำตาตกที่แท้ทรูกำลังจิเริ่มมมมมม

คอมเม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน้าาาาา

คอมเม้นคนละเม้นทุกครั้งที่อ่าน

และโหวตเพื่อสนับสนุนนักเขียนด้วยนะคะ

มีหนังสือสั่งพิมพ์เกินมานะคะ
#พันไมล์ #นำทัพ
#ปกคน #ปกการ์ตูน

สนใจสั่งซื้อคลิกเลย >> พรีออเดอร์


________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

731 ความคิดเห็น

  1. #628 naphalai41 (@naphalai41) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 11:20
    มีสิทธิ์อะไรเฮีย
    #628
    0
  2. #568 Imyourtaehyung (@Imyourtaehyung) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 18:06
    เดี๋ยวเฮียใจเย็นๆ
    #568
    0
  3. #567 แค่คนเลว (@0614626364) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 00:03
    คิดดีแล้วเหรอเฮีย แล้วใครคนนั่นละ
    #567
    0
  4. วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 22:36
    เฮียมาทวงคืน
    #566
    0
  5. #565 หว๋าย.... (@n0867634212) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 21:55

    มาม่าๆๆๆๆๆๆ

    #565
    0
  6. #564 Mee I'ya (@yum-yum-jum-boh) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 20:31
    รอค่ะๆๆๆ
    #564
    0
  7. #562 nutthaKL (@nutthaKL) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 10:27
    เรื่องนี้จะลงจนจบเลยป่าวคะ
    #562
    0
  8. #561 nisakhaow (@nisakhaow) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 22:42
    หนังสือมาวันเกิดเราพอดีเลย กรี้ดดดดดดด
    #561
    0
  9. #560 แค่คนเลว (@0614626364) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 20:47
    ทำไมเราชอบในตัวจินหลง ที่มีรักให้ไกอานะ มันซึ้งงงงT~T
    #560
    0
  10. วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 15:29

    บางทีก็น่ามะคาญนะไกอา

    #542
    0
  11. วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 14:06
    จะกลับมาไหมจินหลง ไม่นะ อย่าไป
    #541
    0
  12. #540 หว๋าย.... (@n0867634212) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 13:58

    ว่าจะรออ่าน ทีเดียว..ก็ไม่ได้

    #540
    0
  13. #539 เมลอนส์ ^^ (@melonmay) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 13:50
    เย้ ในที่สุดดดดดดด หนังสือที่รอคอยใกล้จะมาถึงมือเราแล้ววว
    #539
    0
  14. #538 Bowweyill (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 10:19

    หนังสือยังสั่งได้อยุ่ไหมค่ะ


    #538
    0
  15. #536 ME-RARY (@waraporn-surasri) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 21:45
    .......
    #536
    0
  16. วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 07:27

    ใครหว่าาาาา

    #535
    0
  17. วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 07:27

    ใครหว่าาาาา

    #534
    0
  18. วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 07:27

    ใครหว่าาาาา

    #533
    0
  19. วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 18:38
    รอจ้าาาาา
    #532
    0