[END]YOU'RE MY SHIFTY POISON "รักวุ่นวายพี่ชายกะล่อน"

ตอนที่ 9 : ♪ CHAPTER 05 ♫ #งานยาก [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,780
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    2 พ.ค. 61










 
 
CHAPTER 05

#งานยาก

บ้าจริง… ความไร้เดียงสาของลิลลาทำหัวใจผมเต้นผิดจังหวะอีกแล้ว

-แอร์บัส-


[บทบรรยาย ลิลลา]


วันเสาร์


“บ้านเลขที่ 21 อืมหลังนี้สินะ”


บ้านหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่หลังรั้วสูงตรงหน้า สร้างความตื่นเต้นให้กับฉันผู้มาเยือนเป็นอย่างมาก ตอนที่ได้รับข้อความจากหน่วยรบแจ้งที่อยู่ที่ฉันต้องมาสอนพิเศษให้หลานของเขา ฉันยังแอบคิดว่าอาจจะเป็นบ้านหลังเล็กๆ แสนอบอุ่นเสียอีก พอมาเจอบ้านหลังใหญ่ของจริงแล้วดูวังเวงชะมัดเลยแฮะ


ติ๊งต่อง


เสียงออดดังไม่นานก็มีร่างท้วมของหญิงวัยกลางคนเดินออกมาเปิดประตูรั้วต้อนรับ ฉันยกมือไหว้พลางยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับคุณป้าซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นแม่บ้านของที่นี่ เพราะจากการแต่งตัวของท่านดูสำรวมเรียบร้อย


“สวัสดีค่ะ ลิลลาที่นัดมาสอนพิเศษค่ะ”


“เชิญด้านในได้เลยค่ะ คุณหนูกำลังรอคุณครูอยู่เลยค่ะ” คุณป้าแม่บ้านยิ้มรับอย่างใจดี ท่านพาฉันเดินเข้ามาภายในบริเวณบ้านซึ่งเต็มไปด้วยสวนรมย์รื่น ฉันเหม่อมองตามต้นไม้ดอกไม้ตลอดทางเดินเข้าสู่ตัวบ้าน จนกระทั่งเข้ามาถึงห้องรับแขกของบ้านหลังโต “คุณครูนั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ”


“ขอบคุณค่ะคุณป้า”


หลังจากคุณป้าแม่บ้านเดินออกจากห้องรับแขกไป บรรยากาศวังเวงครอบคลุมแทบจะทันที ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกแปลกๆ กับบ้านหลังนี้ชอบกล แต่เซ้นส์มันบอกว่าบ้านหลังนี้ดูเหงาๆ อย่างบอกไม่ถูก


“พี่คือครูที่จะมาสอนผมเหรอฮะ” เสียงทักเล็กๆ จากด้านหลังเรียกความสนใจจากฉันในทันที ฉันหันกลับมามองเด็กผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาด้วยความตกใจเล็กน้อย จู่ๆ ก็โผล่เข้ามาแบบนี้ แถมยังถามด้วยน้ำเสียงห้วนแปลกๆ อีกต่างหาก


“เอ่อ ใช่ค่ะ เฮียหน่วยรบให้พี่มาสอนพิเศษที่นี่ค่ะ”


“งั้นพี่กลับไปเถอะฮะ ผมเคยบอกอาหน่วยแล้วว่าไม่ต้องการครูสอนพิเศษ ผมเรียนเก่งอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาสอนเพิ่ม


เด็กคนนี้ชื่อ นาวี หน่วยรบบอกมาเมื่อเช้า ตอนแรกคิดว่าจะเป็นเด็กเนิร์ดๆ เสียอีก ตัวจริงกลับหล่อมาก หน้าลูกครึ่ง นัยน์ตาเรียบนิ่ง แถมยังพูดจาฉะฉานราวกับผู้ใหญ่ทั้งที่ดูแล้วน่าจะอายุไม่เกินสิบขวบด้วยซ้ำ ยิ่งท่าทางและคำพูดนี่ดูเย็นชาไม่ต่างจากผู้เป็นอาสักนิด


“ตะ แต่ว่า


“ผมบอกให้กลับก็กลับไปสิฮะ พี่ไม่เข้าใจเหรอ ผมไม่อยากเรียนพิเศษ”


ให้ตายสิ! เกิดมาชีวิตนี้ฉันยังไม่เคยถูกเด็กที่ไหนไล่แบบนี้เลยนะ เรียกว่าไม่เคยเจอเด็กคนไหนเย็นชาได้ขนาดนี้เลยจะดีกว่า แล้วฉันควรทำยังไงดีล่ะเนี้ย เมื่อเช้าหน่วยรบจ่ายเงินให้ฉันแล้วด้วย ถ้าเกิดฉันยอมกลับไป ฉันก็จะสูญเสียรายได้ไป แต่ถ้าฉันไม่ยอมกลับ ฉันก็ไม่รู้จะจัดการกับเด็กคนนี้ยังไงอยู่ดี


“ทำไมละคะ ทำไมนาวีถึงไม่อยากเรียนพิเศษ” ฉันกลั้นใจถามออกมาตรงๆ อย่างน้อยๆ ถ้าฉันจะต้องเสียงานครั้งนี้ไปก็ขอฟังเหตุผลดีๆ สักข้อ


“ก็ผมเรียนเก่งอยู่แล้วไงฮะ ผมสอบได้ที่หนึ่งของสายชั้น แล้วในวันปกติผมก็เรียนพิเศษอยู่แล้ว ทำไมผมต้องเรียนพิเศษในวันหยุดเพิ่มอีกด้วย”


เอ๊ะ นาวีเรียนพิเศษอยู่แล้ว แถมยังเรียนเก่งมากด้วย แล้วทำไม ทำไมถึงจ้างฉันมาสอนเพิ่มล่ะ


ฉันนั่งนิ่งอย่างใช้ความคิด ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมหน่วยรบถึงจ้างฉันมาสอนพิเศษหลานเขาเพิ่มอีก ทั้งที่เด็กคนนี้เรียนเก่งอยู่แล้ว แถมยังเรียนพิเศษในวันธรรมดาเป็นปกติแล้วด้วย เพราะอะไรกันนะ


“เข้าใจแล้วใช่ไหมฮะ ถ้างั้นก็กลับไปได้แล้ว”


“เดี๋ยวสิ แต่เฮียหน่วยรบจ้างพี่มาแล้วนะ ยังไงพี่ก็ต้องสอนพิเศษให้นาวี”


“ก็บอกแล้วไงฮะว่าไม่จำเป็น ผมไม่เรียน” พูดจบเด็กชายผู้แสนเย็นชาเดินออกไป ฉันมองตามหลังนาวีอย่างไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี จึงตัดสินใจเดินตามออกไปด้วย


บริเวณสวนของบ้านหลังใหญ่ เด็กชายเดินไปนั่งลงบนโต๊ะแล้วหยิบโมเดลหุ่นยนต์ขึ้นมาตั้งตรงหน้า สายตาจ้องมองสิ่งนั้นนิ่งๆ ดูไร้ความรู้สึก แต่ฉันกลับสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่มันอยู่ลึกไปกว่านั้น


ความเหงา


ใช่ ฉันสัมผัสความรู้สึกนั้นได้จากสายตาของนาวี แม้ภายนอกจะดูเย็นชา ก้าวร้าว แต่กลับรู้สึกได้ถึงความอ้างว้างจากแววตาคู่นั้น


ทำไมกันนะ... ทำไมฉันถึงรู้สึกหวิวๆ ในหัวใจ ราวกับว่าฉันกำลังมองเห็นตัวเองผ่านตัวเด็กคนนั้น เหมือนฉันได้เห็นตัวเองในวัยเด็ก เหมือนได้ย้อนเวลากลับไป


เคร้ง!


#Loading...75%


“กรี๊ด!


เพราะฉันมัวแต่เหม่อมากไปหน่อยทำให้เผลอเตะอะไรบางอย่างบนพื้นดินจนเสียหลักล้มลง สองมือทาบลงบนพื้นหญ้านิ่มๆ พลางหันมองเจ้าตัวการที่ทำให้ฉันล้ม มันคือพลั่วพรวนดิน และข้างๆ มันยังมีกระถางต้นไม้วางเรียงรายเต็มไปหมด เหมือนกำลังรอย้ายจากกระถางสู่พื้นดิน


“พี่ทำอะไรน่ะ ยังไม่กลับไปอีกเหรอฮะ” นาวีหันมองฉันด้วยสายตาขวางๆ ฉันยิ้มแห้งๆ รู้สึกอายนิดๆ ก่อนจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้


“คือพี่ โอเค พี่กลับก็ได้”


“พูดจริงเหรอฮะ” แววตาเย็นชาคู่นั้นดูไม่เชื่อใจกันอย่างเห็นได้ชัด ทำไมถึงเป็นเด็กอัธยาศัยติดลบได้ขนาดนี้กันเนี้ย


“อื้อ พี่จะกลับ และจะไม่มาให้นาวีเห็นหน้าอีก” ฉันเว้นช่วงเพื่อดูปฏิกิริยาของนาวีก่อนจะพูดต่อ “แต่หลังจากที่พี่ย้ายต้นไม้ในกระถางนี้ลงดินจนเสร็จแล้วนะ”


“ว่าไงนะ?!” นาวีถลึงตาโตพลางมองตามนิ้วชี้ของฉัน “พี่บ้าหรือเปล่า นั่นมันไม่ใช่หน้าที่ของพี่นะ พี่จะมายุ่งอะไร”


“ก็มันช่วยไม่ได้นี่ พี่ไม่อยากเอาเปรียบนายจ้างฟรีๆ ถ้าพี่กลับไปตอนนี้โดยที่ยังไม่ได้ทำงานอะไรเลย พี่คงรู้สึกไม่ดีมากๆ เพราะงั้น ก่อนจะกลับพี่ก็ควรทำตัวให้มีประโยชน์หน่อย จริงไหม” ฉันยิ้มตาหยีส่งให้นาวี เด็กชายทำหน้าถมึงทึงใส่ และไม่รอช้า ฉันรีบพับแขนเสื้อขึ้นอย่างขะมักเขม้นเพื่อเตรียมตัวทำสวนอย่างที่ว่าจริงๆ


“นะ นี่! พี่จะทำจริงๆ เหรอ นั่นมันงานคนสวนนะ”


“อาหะ พี่ทำได้อยู่แล้ว แค่นี้สบายมาก” ฉันยิ้มให้นาวีก่อนจะหยิบพลั่วขึ้นมาถือ เห็นฉันตัวเล็กๆ แบบนี้ ฉันสู้งานมากนะ งานแค่นี้ไม่เหลือบ่ากว่าแรงของฉันหรอก


“พี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เหอะ!


นาวีกอดอกใส่ฉัน สายตาที่มองมาดูจะหงุดหงิดไม่ใช่น้อย แต่ก็เอาเถอะ เขาอยากไม่ยอมให้ฉันสอนพิเศษเองนี่ ฉันก็ต้องหาอะไรทำเป็นการแลกกับเงินค่าจ้างของวันนี้หน่อยสิ ฉันรับเงินมาแล้วก็ต้องทำให้คุ้มหน่อย


 

[บทบรรยาย แอร์บัส]


ยัยนั่นเอาจริงเหรอวะ


ผมยืนกอดอกมองลิลลาที่กำลังพรวนดินด้วยท่าทางขะมักเขม้นอยู่มุมหนึ่งของสวน เนื่องจากวันนี้หน่วยรบมันไม่ว่างมาดูแลความเรียบร้อย ส่วนขุนทัพน้องชายมันก็ไม่ว่างเหมือนกัน มันจึงส่งผมมาดูแลหลานมันแทน เพราะมันรู้จักนิสัยหลานมันดี ซึ่งผมก็รู้จักดีไม่แพ้กัน


ไอ้ความเย็นชาติดลบของนาวีเนี้ย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าได้โครโมโซมมาจากใคร เห็นว่าจ้างครูสอนพิเศษส่วนตัวมากี่คนๆ ก็อยู่ไม่ได้สักคน และยัยหนูน้อยลิลลานี่ก็คือคนล่าสุด ซึ่งผมเป็นคนแนะนำหน่วยรบเองแหละ เพราะแอบคิดนิดๆ ว่าเธอน่าจะเอาหลานมันอยู่


แต่ก็นะ ผมแอบดูสองคนนั้นมาตั้งแต่ต้น ตอนลิลลาโดนเจ้าเด็กนาวีไล่ตะเพิด ผมก็แอบคิดว่ายัยนั่นจะรีบแจ้นกลับบ้านทันที ไม่คิดว่าจะยังกล้าอยู่เผชิญหน้าแบบนี้ แถมยังคิดทำอะไรแผลงๆ อีกต่างหาก


ช่างเป็นผู้หญิงที่คาดเดาไม่ถูกจริงๆ แฮะ


“โอ๊ย!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดขัดความคิดผมชั่วขณะ ผมเพ่งสายตามองร่างบางที่ยังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นดินด้วยความเป็นห่วง ลิลลาสะบัดมือแรงๆ พลางเป่านิ้วตัวเองไปด้วย


“เป็นอะไรฮะ”


ตอนแรกผมจะก้าวเท้าเข้าไปหา กะว่าจะแสดงตัวเพื่อเข้าช่วยเหลือเธอ แต่ถูกเสียงเล็กๆ ของเจ้าเด็กนาวีขัดเอาไว้ ผมถอยกลับมายืนที่เดิมแล้วมองร่างเล็กๆ ของเจ้าเด็กนั่นที่กำลังเดินเข้าไปหาลิลลา


“สงสัยเสี้ยนตำมือพี่อ่ะ แต่ไม่เป็นไรหรอก แค่นิดหน่อย”


“เหอะ! ก็ผมบอกพี่แล้วไงฮะว่าอย่าทำ บอกให้กลับไปก็ไม่เชื่อ” เจ้าเด็กนั่นเถียงตามนิสัย ผมได้แต่หัวเราะหึในลำคอ บางทีก็หมั่นไส้ในความแก่แดดเกินตัวของมันนะ มีอามันเป็นไอดอลจริงๆ


“พี่ก็บอกแล้วไงว่ายังกลับไม่ได้ ถ้าพี่ไม่ได้สอน พี่ก็ต้องทำงานอื่นแลก” ยัยนี่ก็รั้นคงเส้นคงวา เห็นแล้วน่าหงุดหงิด เจ็บตัวแล้วยังไม่เข็ดอีก


“งี่เง่า”


นั่นเป็นคำที่ผมอยากจะพูดพอดี แต่เจ้าเด็กนาวีไม่สมควรจะพูดกับยัยนั่นแบบนั้นนะเนี้ย มันน่าจับมาเบิ้ดกะโหลกจริงๆ


“แค่เอาต้นไม้พวกนี้ลงดินเสร็จก็จะกลับใช่ไหมฮะ”


“อาหะ เสร็จแล้วพี่จะกลับ” ลิลลายิ้มให้เจ้าเด็กนั่น มันเป็นรอยยิ้มที่ร่าเริงสดใสสุดๆ ราวกับมีดอกไม้ผลิบานอยู่รอบตัวเธอเลย


บ้าจริงความไร้เดียงสาของลิลลาทำหัวใจผมเต้นผิดจังหวะอีกแล้ว


“งะ งั้นผมจะช่วย” และดูเหมือนจะไม่ใช่แค่ผมที่แพ้รอยยิ้มนั้นของเธอ ไอ้เจ้าเด็กนาวีจอมแก่แดดนั่นก็ด้วย ดูจากหน้าแดงๆ หูแดงๆ ของมันผมก็รู้แล้ว


“จริงเหรอ! จะช่วยพี่ย้ายต้นไม้ลงดินจริงๆ เหรอ”


“ฮะ พี่จะได้รีบๆ กลับไปซะที =///=


หนอย ไอ้เด็กแก่แดด ไอ้ปากไม่ตรงกับใจ ปากก็ไล่แต่ใจไม่อยากให้กลับแล้วใช่ไหมล่ะ เหอะ! ผู้ชายด้วยกันดูออกนะเว้ย!


เบิ้ดกะโหลกหลานไอ้หน่วยรบสักทีสองที มันจะกระทืบผมไหมวะ รู้สึกหมั่นไส้เด็กมากเลยตอนนี้ ฮึ!


#TO BE CONTINUED

รักเรื่องนี้จิ้มเลย
v
v
 


TALK

ไม่เอาสิเฮีย เราจิไม่ทำร้ายเด็กนะคะ โดยเฉพาะเด็กหล่ออย่างนุ้งวี ><
ว่าแต่นี่เฮียหมั่นไส้หรืออิจฉาคะ พูดค่ะพูด 
ดูเหมือนจะแพ้รอยยิ้มยัยหนูน้อยกันทั้งอาทั้งหลานเลยนะเคอะ ฮี่ๆ
อ่านแล้วคอมเม้นกันด้วยนะ ขอคนละ 1 เม้นนะเออ
แสดงตัวหน่อยว่ามีใครอ่านอยู่บ้าง เช็คเรตติ้งจ้าา
ปอลิง.นับจากตอนนี้ไปฟางขออนุญาตแบ่งอัพตอนละ 50% น้าาา
เนื่องด้วยอัพบ่อยๆ ในตอนเดียวแล้วมีปัญหาเรื่องการแจ้งเตือน
จึงเรียนมาเพื่อทราบด้วยค่าาาา
E-Book วางจำหน่ายแล้วนะคะ
ราคาฟินๆ 259 บาท
 
 
 

SET


 

ตัวพิมพ์ทอจันทร์PattySweetyพันเก้า
 
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

913 ความคิดเห็น

  1. #383 0614626364 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 10:55
    ฮ่าๆๆๆอิจฉาแม้กระทั่งเด็ก
    #383
    0
  2. #367 netnapa pluemjit (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 21:54
    อิจฉาเด็กหรือเปล่าาาา
    #367
    0
  3. #362 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 01:08
    แหมมมมมแอร์บัส มีหมั่นไส้ผสมอิจฉาอ่ะเนอะ
    #362
    0
  4. #361 นิก (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 13:20
    น้องงงนาวี งืออออออ แหมมอิเฮียบัสเเกนะอยู่เฉยๆไปเลยนะคะชิ
    #361
    0
  5. #360 majitrakanjan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 23:35
    สนุกๆ มาเรื่อยๆ อย่าหยุดค่ะ
    #360
    0
  6. #359 liu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 20:41
    เฮียใจเย็นนั่นเด็กนะ!! อย่าออกอาการเยอะเดี๋ยวคนอื่นรู้>.<
    #359
    0
  7. #358 Lisa-Yoshiyukii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 20:32
    น้องวีน่ารักกกกก งื้ออ เด็กอะไรไม่รู้
    #358
    0
  8. #357 Lisa-Yoshiyukii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 20:32
    น้องวีน่ารักกกกก งื้ออ เด็กอะไรไม่รู้
    #357
    0
  9. #356 towarisa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 17:47
    นั่นหลานแกนะแอบัส 
    กลัวเด็กแน่งล่ะสิ
    #356
    0
  10. #355 Puitonkla (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 16:41
    เฮียๆกะเด็กก้อไม่เว้นหรอ
    #355
    0
  11. #354 0898481599 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 10:06
    ทำไมน้องน่ารักอย่างเนรรร้
    รีบโตนะพี่รออยู่>3<
    #354
    0
  12. #353 0898481599 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 10:06
    ทำไมน้องน่ารักอย่างเนรรร้
    รีบโตนะพี่รออยู่>3<
    #353
    0
  13. #352 Lisa-Yoshiyukii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 17:26
    รอค่าาาาา
    #352
    0
  14. #351 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 22:18
    รอจ้าาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #351
    0
  15. #350 Lisa-Yoshiyukii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 11:14
    เจิทมมมมมมม
    #350
    0
  16. #349 towarisa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 17:12
    น้องนาวีหล่อแต่เด็กเลย 
    #349
    0
  17. #348 0614626364 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 17:01
    หล่อจริงน่ารักจริงอะไรอย่างนี้~^^
    #348
    0
  18. #346 towarisa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 07:57
    จิ้มมมมมมมมมมม
    #346
    0
  19. #345 towarisa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 07:57
    จิ้มมมมมมมมมมม
    #345
    0
  20. #344 towarisa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 07:57
    จิ้มมมมมมมมมมม
    #344
    0
  21. #343 towarisa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 07:57
    จิ้มมมมมมมมมมม
    #343
    0
  22. #342 towarisa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 07:57
    จิ้มมมมมมมมมมม
    #342
    0
  23. #341 towarisa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 07:56
    จิ้มมมมมมมมมมม
    #341
    0
  24. #340 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 22:56
    หือออออ. หลานนี้จะร้ายแบบอารึป่าวนร้าาาา
    #340
    0