[END]YOU'RE MY SHIFTY POISON "รักวุ่นวายพี่ชายกะล่อน"

ตอนที่ 7 : ♪ CHAPTER 04 ♫ #ทำไม่ได้ [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 169 ครั้ง
    2 พ.ค. 61









 
CHAPTER 04

#ทำไม่ได้



ก๊อกๆๆ


เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามครั้ง ปลุกผมให้ลุกจากเตียงนอนอันแสนอบอุ่นเพื่อไปเปิดประตู เพราะถ้าไม่ลุกไปเปิดเสียงมันก็จะดังรบกวนการนอนของผมอยู่แบบนี้ไม่จบไม่สิ้นแน่ๆ


“ฮ้าว~ ว่าไง” ผมหาวหนึ่งทีขณะถามร่างบางของน้องสาวตรงหน้า มีอยู่แค่สองคนในบ้านหลังนี้เท่านั้นแหละที่ชอบมารบกวนเวลานอนของผมอ่ะ ถ้าไม่ใช่ม๊าก็ยัยน้องสาวตัวแสบนี่แหละ


“ยังไม่ตื่นอีกเหรอเฮีย นี่มันสายแล้วนะ” โบอิ้งกอดอกมองผมด้วยสายตาเอือมๆ


“นี่มันวันหยุดนะเฟ้ย จะมาปลุกทำไมเนี้ย”


“ก็ไม่ได้อยากปลุก แต่ป๊าม๊าให้มาตามอ่ะดิ”


“อ้าว ป๊าม๊ากลับมาแล้วเหรอ?” ผมชะงักปากที่กำลังหาว พลางขยี้ตาเบาๆ ไม่รู้เลยว่าป๊ากกับม๊าลับมาแล้ว เรียกได้ว่าพวกท่านไปทริปกันบ่อยมาก และไปแต่ละครั้งก็นานจนผมลืมไปแล้วด้วยซ้ำ


“ป๊าม๊ากลับมาตั้งแต่เมื่อเย็นแล้วเถอะ นี่เมื่อคืนเฮียกลับดึกอีกแล้วใช่มะถึงไม่รู้อะไรเลยเนี้ย”


“กลับดึกที่ไหน กลับเช้าเลยเถอะ” ผมย้อนน้องสาวด้วยน้ำเสียงกวนๆ โบอิ้งกรอกตาเซ็งๆ ใส่ ตั้งท่าเตรียมจะบ่นผมอย่างเคย ผมรีบยกมือขึ้นเบรกทันที “พอๆ หยุดเลยไม่ต้องบ่น นี่แกเป็นน้องเฮียนะไม่ใช่ม๊า”


“ก็เพราะเป็นน้องเฮียไงฉันเลยอยากจะบ่นอ่ะ เฮียนะเฮีย เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวแบบนี้สักที น่าเบื่ออ่ะ”


“ทำตัวแบบนี้นี่มันแบบไหนหะ?” ผมยักคิ้วถาม บางทีก็สงสัยว่าใครเป็นพี่ใครเป็นน้องกันแน่ ยัยตัวแสบนี่ยิ่งโตยิ่งจู้จี้ขี้บ่นเป็นที่หนึ่ง ไม่รู้ไปเอานิสัยใครเขามา


“ก็แบบเนี้ย เจ้าชู้ไม่เลิก”


“อ้าวๆ มาว่าเฮียเจ้าชู้ อย่างเฮียเขาเรียกว่าอัธยาศัยดีเหอะ ทั้งหล่อ ทั้งรวย ทั้งน่ารักขนาดนี้ สาวๆ ที่ไหนก็อยากจะคบ” ผมยืดอกอย่างภาคภูมิใจ ก็มันเป็นความจริง ผู้ชายอย่างผมใครๆ ก็อยากจะคบอยากจะรู้จักทั้งนั้นแหละ เจ้าชงเจ้าชู้อะไร ไม่มี๊!


“โอ้ย! ฉันไม่คุยกับเฮียแล้ว เพลีย!” แล้วโบอิ้งก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ต่อความจริงอันแสนไร้ข้อกังขาของผม ยัยตัวแสบเดินตึงตังออกไปโดยไม่ลืมปาค้อนใส่ผมวงใหญ่


อ่ะโด่ พูดความจริงทำเป็นรับไม่ได้ ชิ!


 

หนึ่งชั่วโมงต่อมา


“โอ้โห กว่าจะเสด็จลงมาได้นะไอ้ลูกชายตัวดี”


หลังจากผมล้มตัวลงนอนต่ออีกนิดหน่อยก่อนจะลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวแล้วเดินลงมาด้านล่าง เสียงแรกที่ทักทายด้วยความรักใคร่เลยก็คือเสียงของป๊าสุดที่รัก


ป๊า ฟรานซิสยังคงความหล่อมาดแมนเอาไว้ได้อย่างน่าอิจฉา แม้อายุอานามจะปาไปเกือบห้าสิบแต่เค้าความหล่อไม่ยอมเสื่อมคลายเลยสักนิด เรียกว่ายิ่งแก่ยิ่งสมาร์ทเลยดีกว่า


“โธ่ป๊า คนหล่อก็ต้องแต่งตัวนานเป็นธรรมดาฮะ” ไม่พูดเปล่า ทำท่าประกอบด้วยการเสยผมหล่อๆ โชว์ป๊าสักหน่อย ถึงแม้จะสู้ป๊าไม่ค่อยได้ก็เถอะ


“จ้าๆ พ่อสุดหล่อ มานั่งตรงนี้เลยมา” เสียงหวานๆ น่าฟังดังมาจากม๊า แหวนพลอยสุดสวยของผมที่กำลังตบโต๊ะเรียกให้ไปนั่งข้างท่าน ผมยิ้มหวานแล้วปรี่เข้าไปกอดร่างเล็กด้วยความคิดถึง ไม่อยากจะอวดว่าม๊าผมอ่ะสวยมาก ทั้งสวยทั้งน่ารัก ใครๆ ก็บอกว่าผมได้หน้าตาหวานๆ มาจากม๊า เสน่ห์ถึงได้แรงจนฉุดไม่อยู่แบบนี้ไง


“โอ้ย คิดถึงม๊าจังเลยฮะ” ผมยิ้มอ้อนทำตาใสซื่อ ก่อนจะได้ยินเสียงแหวะดังมาจากฝั่งตรงข้าม ไม่มีใครหรอกนอกจากยัยน้องสาวตัวแสบแสนห้าวหาญ ผมจึงอดไม่ได้ที่จะหันไปแซะ “แหวะอะไรยัยโบ อิจฉาอ่ะดิ”


“อะไรๆ ไม่เคยอ่ะ ฉันกอดป๊าก็ได้ ทำไมต้องอิจเฮียด้วย เนอะป๊าเนอะ” แล้วยัยตัวแสบก็สวมกอดแขนป๊าตามที่พูด กลายเป็นว่าตอนนี้เราสองคนพี่น้องแข่งกันกอดป๊ากับม๊าอย่างกับเด็กน้อยขี้หวง


“จริงๆ เลยสองคนนี้ ไม่เคยยอมกันเลยนะ” ม๊าส่ายหัวยิ้มๆ พลางตักข้าวให้ผม ผมนั่งลงด้านข้างท่านแล้วยักคิ้วให้ยัยน้องสาว


“อย่างนี้ต้องปล่อยให้อยู่ด้วยกันอีกสักเดือนสองเดือนแล้วมั้ง”


“โหยป๊า พูดแบบนี้จะพาม๊าหนีลูกๆ ไปเที่ยวอีกแล้วเหรอฮะ” ผมขมวดคิ้วนิดๆ แอบเคืองป๊าหน่อยๆ เอะอะๆ จะพาม๊าของผมหนีเที่ยวตลอดเลย อยู่ยังไม่ทันหายคิดถึงเลยนะเนี้ย


“นั่นสิป๊า จะไปเที่ยวกันอีกแล้วเหรอคะ ไม่เอานะเพิ่งกลับมาแท้ๆ อย่าไปเลย โบไม่อยากถูกทิ้งอยู่บ้านคนเดียวอีกอ่ะ” โบอิ้งทำแก้มป่องงอนๆ


“อยู่คนเดียวที่ไหนกัน เฮียบัสก็อยู่ด้วยนะลูก” ม๊าเงยหน้าขึ้นมาแย้ง ทำผมลอบกลืนน้ำลายดังเอือก ผมจ้องโบอิ้งตาเขม็ง กลัวใจยัยตัวแสบจะฟ้องป๊ากับม๊าเรื่องที่ผมไม่ค่อยกลับบ้านมาก แล้วดูสายตาที่มองตอบกลับมาสิ ยัยนี่คิดจะขู่ผมเหรอฟะ!


“หึ เฮียบัสน่ะเหรอคะม๊า


“เอ้อยัยโบ! วันนี้ไม่เข้าร้านเหรอ?” ผมถามแทรกขึ้นมาเสียงดังเพื่อขัดจังหวะการฟ้องของยัยตัวแสบ ซึ่งมันสามารถเรียกความสนใจจากป๊าม๊าได้เป็นอย่างดี พวกท่านหันมาขมวดคิ้วมองผมสลับกับโบอิ้งที่ตอนนี้หน้าซีดไปแล้ว


ฮึ เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับหมาป่าอย่างเฮีย ประเดี๋ยวจะขย้ำให้เละเลยทีเดียวยัยตัวแสบ!



#Loading...25%


[บทบรรยาย ลิลลา]


กรุ๊งกริ๊ง~


เสียกระดิ่งหน้าประตูร้านดังขึ้นเรียกสายตาฉันหันมองด้วยความเคยชิน ร่างบางในชุดนักศึกษาเดินเข้ามาด้วยสีหน้ามุ้ยๆ หัวคิ้วสองข้างนี่แทบจะผูกเป็นโบว์เลยทีเดียว


“เป็นอะไรของแกยัยโบ อารมณ์เสียอะไรมาอีกล่ะ” ฉันเดิมตามโบอิ้งเข้ามาหลังร้านพลางถามด้วยความเป็นห่วง ปกติยัยนี่ไม่ค่อยหงุดหงิดกับอะไรพร่ำเพรื่อ ถ้าหน้าบึ้งมาขนาดนี้แสดงว่าต้องเรื่องใหญ่มาก


“เหอะ! ก็เฮียบัสน่ะสิแก! ฉันละโกรธเฮียจริงๆ เลย”


พอได้ยินชื่อเขาคนนั้นออกมาจากปากเพื่อนรัก เลือดลมในกายฉันสูบฉีดเต็มอัตราทันทีเลย ฉันหลบตาโบอิ้งอย่างกลัวความผิดสุดๆ ถ้าโกรธหนักขนาดนี้คงหนีไม่พ้นเรื่องนั้นแน่ๆ อย่าบอกนะว่ายัยนี่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับแอร์บัสแล้วน่ะ…


ให้ตายสิ… ฉันจะทำยังไงดี… ฉันยังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจในเรื่องนี้เลยนะ


“ยัยลิล…”


“…” ฉันจะทำยังไงดีนะ ยัยโบจะเลิกคบกับฉันไหม…


“ลิลลา!”


“หะ?! อะ… อะไรเหรอ” ฉันเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนรักตาปริบๆ สองมือบีบกันแน่นอย่างกดดัน โบอิ้งมองฉันนิ่งๆ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย


“แกเป็นไรอ่ะ ฉันเรียกก็ไม่ได้ยิน เหม่ออะไรอยู่?”


“เหม่ออะไร ไม่ได้เหม่อนี่ ว่าแต่แกเรียกฉันเหรอ เอ่อ… ทำไมอ่ะ มีอะไรเหรอ” ฉันพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด แม้มันจะยากเย็นมากก็ตาม


“เปล่า ไม่มีอะไร แค่จะถามว่าแกจะไปเทสเสียงเมื่อไหร่”


“อ้อเรื่องนั้น… เทสเสียงพรุ่งนี้น่ะ” ฉันตอบขณะผูกโบว์ผ้ากันเปื้อนให้โบอิ้งด้านหลัง ยัยนั่นหันกลับมาทำหน้ามุ้ยแล้วถอนหายใจดังเฮือก


“เมื่อไหร่แกจะเลิกทำงานพาร์ทไทม์พวกนี้สักทีนะลิล แกรู้ไหมว่าวันนี้ฉันเกือบถูกป๊ากับม๊าจับได้เรื่องมาทำงานที่นี่อ่ะ”


“อ้าว คุณลุงกับคุณป้ากลับมาแล้วเหรอ”


“อือ กลับมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เมื่อเช้าเพิ่งได้ทานข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตาในรอบหลายเดือน แต่ก็เกือบจะซวยเพราะเฮียบ้าจอมแฉอ่ะแก” โบอิ้งบ่นอุบอิบ ฉันแอบใจกระตุกนิดๆ ตอนได้ยินชื่อเขาอีกรอบ


“ทำไมเหรอ เฮีย… เฮียบัสทำอะไรแก”


“ก็เฮียน่ะสิ จู่ๆ ก็พูดเรื่องฉันไม่เข้าร้านขึ้นมากลางโต๊ะอาหารเลย ป๊ากับม๊านี่หันมาจ้องฉันกันใหญ่ โชคดีนะที่ฉันเฉไฉไปว่าเฮียหมายถึงร้านหนังสือ ฉันโหหกไปว่าช่วงนี้ฉันเข้าออกร้านหนังสือบ่อยๆ เพราะใกล้จะสอบ”


อ่า… แสดงว่าที่ยัยนี่โมโหแอร์บัสจนหน้าบึ้งตึงเข้ามาก็เพราะเรื่องนี้สินะ


ฟู่… ค่อยโล่งอกหน่อย


“เออ แล้วนี่แกจะไปสอนพิเศษให้หลานเฮียรบเมื่อไหร่ วันเสาร์นี้ป่ะ”


“ใช่ พรุ่งนี้ฉันไปเทสเสียงเสร็จคงแวะเข้าร้านช่วงเย็นๆ นะ วันมะรืนก็ไปสอนพิเศษช่วงเช้าแล้วเข้าร้านเย็นๆ เหมือนกัน” ฉันอธิบายตารางงานพาร์ทไทม์ของตัวเองให้โบอิ้งฟัง ยัยนั่นมองบนใส่ หน้าตาดูจะเซ็งกับฉันมาก


“ฉันว่าแกทำงานเยอะไปแล้วนะลิล ไหนจะร้านสะดวกซื้อกะดึกนั่น ไหนจะงานพาร์กเสียง ไหนจะสอนพิเศษ ไหนจะงานที่ร้านไก่นี่ แล้วยังจะเรื่องเรียนอีก วันๆ แกแทบไม่เหลือเวลานอนแล้วนะ” โบอิ้งบ่นพาลไปทุกงานที่ฉันรับทำพาร์ทไทม์อยู่ในตอนนี้ จริงๆ มันก็ไม่ได้เยอะอะไรสักหน่อย ฉันก็ทำงานอยู่แค่สี่งานนี้เท่านั้นแหละ แล้วฉันก็จัดสรรเวลาไม่ให้เสียการเรียนด้วย มันก็ไม่ได้หนักหนาอะไรหรอกมั้ง


“เอาน่า ฉันไหวน่าแก แกก็รู้ว่าฉันมีภาระต้องรับผิดชอบ ถ้าไม่ทำงานฉันกับน้องก็อดตายน่ะสิ”


“เออฉันรู้ แกต้องจ่ายค่าห้อง ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่ากินอยู่ ค่าเรียนทั้งของแกและของน้อง แต่ถามจริงเหอะลิล แกไม่คิดจะให้น้องชายสุดที่รักของแกช่วยหาเงินบ้างเลยเหรอ นี่แกทำงานหาเลี้ยงหมอนั่นมานานเกินพอแล้วนะ” แล้วโบอิ้งก็วกมาที่เรื่องของซิลเลอร์อีกจนได้ ฉันกรอกตาขึ้นนิดๆ ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากเถียงกับเพื่อนรักในเรื่องนี้อีก


“โอ้ยๆ ปวดท้องจังเลย เดี๋ยวฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะแก ฝากเค้าท์เตอร์ด้วย” ฉันแสร้งกุมท้องแล้วรีบวิ่งออกมาจากหน้าเค้าท์เตอร์ เสียงโบอิ้งตะโกนตามหลังมาอย่างรู้ทัน


เฮ้อ… ขอโทษจริงๆ นะโบ ฉันเข้าใจในความเป็นห่วงเป็นใยของแกดี แต่ฉันเป็นพี่สาว ฉันก็ต้องดูแลน้อง ถึงแม้ว่าน้องชายจะไม่อยากให้ฉันดูแลสักเท่าไหร่ก็เถอะ



ลิลลา :   อยู่ไหนน่ะซิล

พี่เป็นห่วงนะ

ทำไมไม่กลับบ้านเลยล่ะ

เงินพอใช้หรือเปล่า

ถ้าต้องการอะไรบอกพี่ได้นะ

ตอบกลับพี่ด้วย…



ฉันปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงพร้อมกับถอนหายใจอีกรอบ ซิลเลอร์ไม่ยอมตอบกลับข้อความฉันเลย หมอนั่นจะหัวแข็งไปถึงเมื่อไหร่กันนะ นี่ก็ไม่ได้กลับบ้านนานแล้วด้วย หรืออาจจะกลับตอนที่ฉันไม่อยู่ก็ไม่รู้ เพราะปกติฉันก็ไม่ค่อยอยู่บ้านสักเท่าไหร่ นอกจากอาศัยไว้นอนบ้างบางวัน เพราะฉันต้องทำงานกะดึกที่ร้านสะดวกซื้อ บางทีฉันก็นอนที่ร้านเลยน่ะนะ


ชีวิตมนุษย์พาร์ทไทม์อย่างฉันมันก็แค่นี้แหละ ต้องทำตัวให้กินง่าย อยู่ง่าย ปรับสภาพให้ได้ตามอากาศเพื่อไม่ให้ตัวเองป่วย เพราะหากวันไหนฉันป่วยนั่นหมายถึงรายได้ที่จะหายไปพร้อมกับความเจ็บป่วยของฉันทันที


ฉะนั้นไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องอดทนให้มากที่สุด ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อน้องชายของฉันด้วย


#Loading...51%



สตูดิโอ


ความรู้สึกปวดมวลท้องกลับมาเล่นงานฉันอีกแล้ว ก่อนหน้านี้อุตสาห์ข่มใจตัวเองไม่ให้ตื่นเต้นแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังไม่วายอยู่ดี ยิ่งเข้ามาเห็นหน้าพี่ภีมซึ่งเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นในการทำงาน ฉันก็แทบอยากจะมุดดินหนีกลับบ้านแล้ว


โอ้ยลิลลา! แกจะไหวไหมเนี้ย!!


พร้อมกันแล้วใช่ไหม


พี่ภีมเดินยิ้มแฉ่งเป็นพระอาทิตย์เข้ามาหาในห้องอัดเสียง ฉันเหลือบมองร่างสูงข้างกายเล็กน้อย ขุนทัพกำลังมองฉันอยู่เช่นกัน


เอ่อมะ มีอะไรหรือเปล่าฉันถามเขาด้วยความประหม่าเพราะสายตาแปลกๆ ที่จ้องมา


เธอโอเคใช่ไหม


หะอ้อ โอเคสิ ลิลพร้อมแล้วค่ะพี่ภีมฉันตอบขุนทัพยิ้มๆ ก่อนจะหันไปหาพี่ภีมด้วย ทุกคนกำลังเป็นห่วงฉันสินะ ฉันจะเป็นตัวถ่วงพวกเขาไม่ได้ ยังไงงานนี้ฉันก็ต้องทำให้ได้ แม้มันจะยากเกินไปสำหรับสาวน้อยวัยใสอย่างฉันก็ตาม


การอัดเสียงค่อยๆ ดำเนินไปเรื่อยๆ อย่างราบรื่น ในช่วงบทสนทนาแรกๆ มันยังไม่ได้มีฉากสยิวอะไรมาก เป็นเพียงแค่คำพูดทักทายทำความรู้จักทั่วไปของพระนางเท่านั้น แต่หลังจากบทนี้ไปนี่สิ


[เธอน่ารักจังเลยอายูมิ] เสียงนุ่มละมุนของขุนทัพทำฉันเขินจนไปต่อไม่ถูก ยิ่งได้เห็นสายตาหวานที่เขาจ้องมาเพื่อช่วยฉันสร้างฟิลลิ่ง ฉันก็ยิ่งแทบจะละลายไปเลย


[นายจะทำอะไร…] ฉันถามตามบท แต่ก็หยุดเสียงไว้แค่นั้น เพราะหลังจากประโยคนี้มันจะกลายเป็นเสียงสยิวๆ จากการถูกพระเอกจู่โจมด้วยจูบอันเร่าร้อน ฉันแทบไม่มองจอมอนิเตอร์เลยด้วยซ้ำ หน้ามันร้อนผ่าว เลือดลมในร่างกายมันสูบฉีดไปหมด


ฉัน ฉันทำไม่ได้!


“คัท!!


เมื่อเห็นว่าฉันยืนก้มหน้า ตัวสั่น ปล่อยให้เสียงเงียบอยู่นานสองนานจนข้ามผ่านฉากนั้นไปแล้วพี่ภีมก็สั่งคัททันที ประตูห้องอัดเปิดออกพร้อมร่างสูงของผู้ที่เป็นเจ้านายเดินเข้ามา ฉันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะ ไม่เคยทำให้พี่ภีมต้องเสียเวลาขนาดนี้ แต่คราวนี้มันยากมากจริงๆ ฉันทำไม่ได้จริงๆ นะ


“ทำไมไม่พากย์เสียงต่อล่ะลิล เกิดอะไรขึ้น?”


“คือ ลิล ลิลขอโทษค่ะ” ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง ได้แต่ก้มหน้าก้มตาขอโทษพี่ภีม ฉันนี่มันแย่จริงๆ ถ้าคิดว่าตัวเองทำไม่ได้ก็ไม่น่าจะรับงานนี้มาตั้งแต่แรกเลย เพราะเห็นแก่เงินแท้ๆ ฉันมันแย่ๆๆ ที่สุด!


“พวกเราขอพักหน่อยนะฮะ”


ดูเหมือนฉันจะทำให้ขุนทัพเสียเวลาไปด้วยสินะ ไม่กล้าสู้หน้าเขาเลยแฮะ


“โอเคๆ พักก่อนก็ได้นะลิล ถ้าไม่ไหวยังไงก็บอกพี่ได้นะ” พี่ภีมจับไหล่ฉันเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจก่อนเดินออกจากห้องอัดไป ฉันเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายข้างกายเล็กน้อย ขุนทัพกำลังมองฉันด้วยสายตากังวล


เขากำลังเป็นห่วงฉันเหรอ


“เธอโอเคหรือเปล่า”


“อื้อ ฉันไม่เป็นไร งั้นฉันขอเวลาทำสมาธิสักแปปแล้วกันนะ”


ฉันพูดแค่นั้นก่อนจะวิ่งออกมาจากห้องอัดเสียง ฉันต้องการพื้นที่สงบๆ เพื่อทำสมาธิ จึงเดินออกมานอกสตูดิโอซึ่งตั้งอยู่บนชั้นเก้าของคอนโดแห่งหนึ่ง ความจริงที่นี่มันเป็นแค่ห้องพักของคอนโดธรรมดานี่แหละ แต่พี่ภีมดัดแปลงให้เป็นสตูดิโออัดเสียงนั่นเอง


“ฮานน่าดีใจจังเลยที่วันนี้บัสแวะมาหาฮานน่าด้วย”


ฉันชะงักฝีเท้าที่กำลังเดินไปทางบันไดหนีไฟเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงประตูลิฟต์เปิดตรงหน้าพร้อมกับเสียงเล็กๆ ของผู้หญิงคนหนึ่ง ก่อนจะตามมาด้วยร่างของชายหญิงคู่หนึ่งเดินออกมา และฉันจะไม่สนใจเลยสักนิดถ้าหากผู้ชายคนนั้นไม่ใช่ใครคนหนึ่งที่ฉันรู้จัก


แอร์บัส เขามาทำอะไรที่นี่กันนะ


“เอ๊ะ มีอะไรหรือคะบัส?” ผู้หญิงข้างกายเขาถามเสียงดังเมื่อแอร์บัสชะงักฝีเท้าตอนเห็นหน้าฉัน ฉันเม้มริมฝีปากนิดๆ พลางละสายตาหนีก่อนจะเบี่ยงตัวเดินผ่านสองคนนั้นออกมา


ช่างเขาสิ ผู้ชายคนนั้นจะมาทำอะไรก็เรื่องของเขา ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันอยู่แล้ว


หากทว่า


หมับ!


“อ๊ะ” ฉันอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจที่จู่ๆ ก็ถูกฝ่ามือกรุ่นร้อนคว้าข้อมือไปจับ พอหันกลับไปมองก็พบกับใบหน้าหล่อร้ายอยู่ใกล้เพียงคืบ ดวงตาเจ้าเล่ห์หลุบมองบทพากย์ในมือฉันก่อนจะผุดยิ้มร้ายมุมปาก “จะ จะทำอะไรของเฮีย?”


“บัสทำอะไรน่ะ! ปล่อยยัยนั่นนะ!” เสียงหวีดร้องจากผู้หญิงที่มากับแอร์บัสดังก้องไปทั่ว แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจ แถมยังขยับเข้ามาสวมกอดไหล่ฉันอีกต่างหาก นี่เขาคิดจะทำอะไรเนี้ย!


“โทษทีนะฮานน่า วันนี้ฉันคงไม่มีอารมณ์ไปกับเธอแล้ว แยกย้ายกันตรงนี้เลยแล้วกัน บาย” พูดจบเขาก็ดึงฉันไปทางบันไดหนีไฟ ฉันหันมองตามผู้หญิงที่ชื่อฮานน่าด้วยความงุนงงระดับสิบ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี้ย แล้วทำไมเธอคนนั้นไม่ตามเรามาล่ะ


โอ้ย ฉันงงไปหมดแล้วเนี้ย!


#Loading...75%


ปึง!


แอร์บัสลากฉันเข้ามาภายในบันไดหนีไฟที่ค่อนข้างคับแคบ แม้ภายนอกจะยังสว่างอยู่แต่ไม่รู้ทำไมในนี้ถึงได้ดูมืดแปลกๆ ฉันสะบัดมือออกจากการจับกุมของเขาแล้วรีบถอยหลังตั้งหลักทันที


“เฮียจะทำอะไร อยู่ๆ พาฉันเข้ามาที่นี่ทำไม”


“ก็ไม่มีอะไร แค่จะหาทางชิ่งจากผู้หญิงคนนั้นเฉยๆ” แอร์บัสยืนพิงประตู สองมือล้วงกระเป๋า ท่าทางเขาไม่เหมือนกับที่พูดสักนิด ไอ้แววตาพราวๆ กับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นคืออะไร?


“ชิ่งเหรอ? เฮียจะชิ่งเธอทำไม ก็เฮียมาที่นี่กับเธอไม่ใช่หรือไง”


ก็ใช่ แต่ตอนนี้เฮียเปลี่ยนใจแล้วไงเขาตอบหน้าตาย


แบบนี้ก็ได้เหรอ?? เขาทิ้งผู้หญิงคนนั้นเพียงเพราะเปลี่ยนใจเนี้ยนะ? คนๆ นี้เป็นผู้ชายแบบไหนกันนะ ก็พอรู้อยู่หรอกว่าแอร์บัสมีนิสัยเจ้าชู้ แต่ไม่คิดว่าจะทิ้งผู้หญิงง่ายๆ แบบนี้ เขาใจร้ายเกินไปหรือเปล่าเนี้ย


ทำหน้าแบบนั้นกำลังด่าเฮียในใจใช่มะ


ห๊ะ รู้ได้ไงอ่ะฉันมองเขาตาปริบๆ หน้าฉันมันฟ้องขนาดนั้นเลยเหรอ?


เหอะ เธอนี่มันซื่อจริงๆ เลยนะลิลลาเขาส่ายหน้ายิ้มๆ ขณะที่ฉันยังงงอยู่แล้วนี่อะไร บทพากย์เหรอ


แอร์บัสถือวิสาสะดึงบทในมือฉันไปเปิดอ่านหน้าตาเฉย ฉันรีบแย่งกลับมาทันที


เอาคืนมานะเฮีย!”


ทำเป็นหวงไปได้ ไม่อยากให้เฮียสอนแล้วเหรอ?”


สอนเหรอ


ฉันนิ่งคิดตามคำพูดของแอร์บัส นั่นสินะจริงๆ เขามาได้ถูกที่ถูกเวลาเลยนะ ฉันกำลังต้องการความช่วยเหลืออยู่พอดี แต่ว่ามันจะดีเหรอ แอร์บัสสอนแต่ละที เอ่อ


อ้าวว่าไง จะให้เฮียช่วยไหม นี่กำลังว่างเลยนะ ว่าแต่เธอเถอะ มาทำอะไรที่นี่ แถมยังเดินถือไอ้บทนี่เพ่นพ่านไปทั่วอีก


“อ้อ สตูดิโอที่ฉันทำงานอยู่ที่นี่น่ะ”


“สตูดิโอในคอนโดเนี้ยนะ?” คิ้วเข้มขมวด


“อื้อ อยู่ห้อง 904 น่ะ เจ้านายฉันดัดแปลงเป็นห้องอัดเสียงน่ะสิ”


ก็ไม่รู้ว่าทำไมฉันต้องมายืนอธิบายเรื่องพวกนี้ให้แอร์บัสฟังด้วย ทั้งที่กำลังยุ่งอยู่แท้ๆ มันคงเป็นเพราะนิสัยขี้เกรงใจของฉันละมั้ง เฮ้อ!


“อ้อ กำลังอัดเสียงอยู่นี่เอง” แต่แอร์บัสก็ดูจะเป็นคนเข้าใจอะไรง่ายๆ เขามองมาที่ฉัน สายตามีเลศนัยแปลกๆ “แล้วที่เดินออกมานี่คือพักเบรคเหรอ”


“ก็ไม่เชิงนะ ฉันแค่


เฮ้อ! คิดถึงตรงนี้แล้วเหนื่อยใจชะมัดเลย!


“ทำเสียงสยิวไม่ได้สินะ”


“เห้ย! เฮียรู้ได้ไงอ่ะ” ฉันว่าเขาต้องเป็นพ่อมดแน่ๆ ทำไมถึงรู้ไปซะทุกเรื่องแบบนี้ล่ะ ราวกับอ่านใจฉันออกงั้นแหละ


“ก็บทที่เธอเปิดค้างไว้นั่นไง มันถึงฉากนั้นพอดี” เขาชี้มาที่บทในมือฉัน เห็นอย่างนั้นหน้าฉันร้อนวูบขึ้นมาเลย ลืมไปสนิทว่าเปิดหน้านั้นค้างเอาไว้


“ฉันไม่น่ารับงานนี้เลยจริงๆ” ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะต้องตกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของผู้ชายตรงหน้า “ฮะ เฮียเป็นอะไร?”


สองเท้าของฉันก้าวถอยหลังหนีร่างสูงที่จู่ๆ เดินย่างสามขุมเข้ามาหา แอร์บัสไล่ต้อนฉันจนแผ่นหลังชิดพนัง มือหนาทาบบนพนังตั้งฉากกับพื้นราวกับกักกั้นฉันเอาไว้ใต้อาณัติของเขา


“เธอน่ารักจังเลยนะลิลลา น้ำเสียงนุ่มละมุนก้มกระซิบ ริมฝีปากเราอยู่ห่างกันเพียงคืบเหมือนเขาจงใจ หัวใจดวงน้อยสั่นสะท้าน มือไม้ชาไปหมด ดวงตาพราวระยับของแอร์บัสสะกดฉันไว้ราวกับร่างกายกำลังถูกตรึง ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย


“เฮียจะทำอะไร อ๊ะ อื้อ” เสียงของฉันขาดหายไปพร้อมกับลมหายใจที่ถูกพราก ริมฝีปากกรุ่นร้อนทาบทับลงมาแนบแน่น ความนุ่มละมุนของรสสัมผัสทำให้ฉันเผยอริมฝีปากออกโดยไม่รู้ตัว


เขาจูบ จูบฉันอีกแล้ว!


เรียวลิ้นกรุ่นร้อนสอดแทรกเข้ามาดูดดึงสติฉันจนพร่ามัวไปหมด แอร์บัสจู่โจมจูบฉันจากหวานละมุนแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อน ฉันแทบลืมหายใจ ลืมทุกสิ่งอย่าง ปล่อยให้ร่างกายคล้อยตามเขาไปอย่างไร้เดียงสา ความรู้สึกวูบวาบแล่นระอุไปทั่วทั้งร่างกาย


“อื้อ” เสียงครางฮือในลำคอเปล่งออกมาตามความรู้สึก มันเป็นฟิลลิ่งที่ฉันสร้างขึ้นมาตามสัญชาตญาณโดยแท้ เสียงที่ฉันพยายามทำมาตลอดระยะเวลาหลายวัน ตอนนี้ฉันสามารถเปล่งมันออกมาได้โดยไม่รู้ตัว


Rrr…


และก่อนที่ทุกอย่างจะถลำลึกไปมากกว่านี้ เสียงบางอย่างจากกระเป๋ากระโปรงของฉันก็ดังขึ้นราวกับเสียงระฆังจากพระเจ้า


ขอบคุณสวรรค์


#TO BE CONTINUED


รักเรื่องนี้จิ้มเลย

 


TALK

เขาจูบกันอีกแล้ววววว >////< อิจที่สุดดดด!
เฮียหื่นเกิ้นนน เอะอะๆ แต๊ะอั๋งยัยหนูน้อยตลอดดด
มามะๆ อ่านแล้วขอคอมเม้นด้วยจ้าาาาา
อ่านแล้วคอมเม้นกันด้วยนะ ขอคนละ 1 เม้นนะเออ
แสดงตัวหน่อยว่ามีใครอ่านอยู่บ้าง เช็คเรตติ้งจ้าา

E-Book วางจำหน่ายแล้วนะคะ
ราคาฟินๆ 259 บาท
 
 

SET


 

ตัวพิมพ์ทอจันทร์PattySweetyพันเก้า
 
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 169 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

913 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 16:00
    ใครบังอาจมาขัดจังหวะ
    #318
    0
  2. #317 แค่คนเลว (@0614626364) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 12:23
    ใคร!มาขัดจังหวะกำลังฟินเลย555555
    #317
    0
  3. #316 netnapa pluemjit (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 23:58
    เฮียฮื่นเนอะ
    #316
    0
  4. #315 netnapa pluemjit (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 23:57
    เฮียฮื่นเนอะ
    #315
    0
  5. #314 heykeo (@heykeo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 20:44
    ครูบัสมาช่วยสอนถึงที่เลย
    #314
    0
  6. #312 vivib-wink (@vivib-wink) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 20:11
    เฮียบัสสอนจริงสอนจังงง
    #312
    0
  7. #311 yayonair (@yayonair) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 20:08
    พออ่านพร้อม เล่มโบอิ้ง ทำมัยรุ้สึกเชียร์ขุนทัพอ้ะ
    #311
    0
  8. #310 แค่คนเลว (@0614626364) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 02:12
    เฮียกำลังจะสอนน้องให้บิ๋วอารมอยู่ใช่ม้า~
    #310
    0
  9. วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 07:15
    ง่ายๆ แบบนีึ้เลยเหรอเฮียบัส
    #309
    0
  10. #308 yayonair (@yayonair) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 18:42
    เฮียมันด้านอ่ะ
    #308
    0
  11. #307 majitrakanjan (@majitrakanjan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 18:40
    มาให้อยาก แล้วจากไปนานๆ อีกรึเปล่าค่ะไรท์
    #307
    0
  12. วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 10:51
    เจิมมมม
    #306
    0
  13. #305 netnapa pluemjit (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 01:51
    เฮียบัสแกล้งน้อง
    #305
    0
  14. #304 napatp (@napatp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 21:03
    โธ่ลินนนสงสารตัวเองบ้างเด้
    #304
    0
  15. #303 แค่คนเลว (@0614626364) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 18:26
    หน้าสงสารชีวิตลิน น้องเป็นอะไรนะถึงไม่เข้าใจพี่
    #303
    0
  16. วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 17:35
    อะไรๆ ก็เพื่อน้อง แล้วน้องเคยสนมั้ยล่ะ
    #301
    0
  17. #300 น้ำหยดดด (@namfon555-run) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 23:30
    อิบัสร้ายยย
    #300
    0
  18. วันที่ 26 กันยายน 2560 / 08:17
    พี่กะล่อนยังไง น้องก็ไม่ต่างหรอก
    #299
    0
  19. #298 แค่คนเลว (@0614626364) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 00:28
    อ้าวงานงอกโบอิ้งเฮียนะเฮียปากไว้ไปไหนน้องยังไม่ทันพูดเลย55555
    #298
    0
  20. #297 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 00:24
    ร้ายอ้ะเฮีย
    #297
    0
  21. #295 majitrakanjan (@majitrakanjan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 19:14
    อ่านค่ะ แต่นานมากกว่าจะมาที
    #295
    0
  22. #293 Kanoktip_20 (@Kanoktip_20) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 07:29
    รอออออออ
    #293
    0
  23. #292 bbuappm (@sasicp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 22:26
    รอง้าบบบบบ
    #292
    0
  24. วันที่ 8 กันยายน 2560 / 08:02
    เจิมจึกกกกกกกกกก
    #291
    0
  25. วันที่ 8 กันยายน 2560 / 08:02
    เจิมจึกกกกกกกกกก
    #290
    0