[END]YOU'RE MY SHIFTY POISON "รักวุ่นวายพี่ชายกะล่อน"

ตอนที่ 4 : ♪ CHAPTER 02 ♫ #กฎของหมาป่า [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,405
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 208 ครั้ง
    2 พ.ค. 61


Giant Cute Pink Music Note







 
 
 
 
CHAPTER 02
 

#กฎของหมาป่า
 
 
 

“อื้อ

 

หัวสมองของฉันตอนนี้ขาวโพลนไปหมดแล้ว ประมวลเหตุการณ์ไม่ถูกเลยว่ามันกำลังเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายและหัวใจฉันกันแน่ ตอนนี้ความรู้สึกเดียวที่มีคือความร้อนรุ่มที่กำลังถูกปรนเปรออยู่ในโพลงปาก เรียวลิ้นหวานละมุนนวดคลึงและดูดดึงจนสั่นสะท้านไปทั่วทั้งตัว

 

สัมผัสอ่อนนุ่มอ่อนโยน หากทว่าเร้าร้อนในที เผาพลาญตัวตนของฉันจนหมดสิ้น ฉันไม่รู้เลยว่าร่างกายส่วนไหนกำลังถูกฝ่ามือร้อนบีบคลึงอยู่บ้าง เพราะมันสะท้านกายไปทั่วทุกส่วนเลย ฉันปล่อยสมองพร่าเบลอไปชั่วขณะ แม้ริมฝีปากกรุ่นร้อนจะพละออกไปแล้วก็ตาม

 

“หวานมาก” เสียงกระซิบอบอุ่นข้างหูดังขึ้นพร้อมสัมผัสกรุ่นร้อนขบเม้มลงมา ริมฝีปากร้อนๆ บรรจงจูบลงบนข้างแก้มไล้มาเรื่อยๆ จนถึงลำคอ ฉันสะท้านวูบวาบไปหมดทั้งกายขณะถูกซุกไซ้ซอกคอขาว มันบรรยายความรู้สึกไม่ถูกจนต้องปล่อยเสียงครางออกมาตามสัญชาตญาณ

 

“อ๊า” ฉันครางออกมาด้วยเสียงสุดสยิวอย่างที่ตัวเองไม่เคยทำได้มาก่อน มือหนาเคล้นคลึงขาอ่อนด้านในฉันแรงๆ ก่อนจะลูบวนและเตรียมจะผลุบเข้าไปใต้กระโปรง แต่เดี๋ยวนะ “อ่ะ!!

 

ฉันลืมตาโพลงพร้อมกับคว้ามือหนาข้างนั้นเอาไว้ได้ทัน สติสตังที่หายไปเหมือนจะกลับมาเกือบครึ่ง ฉันสบตากับผู้ชายเหนือร่างตาปริบๆ พลางนึกถึงเสียงครางของตัวเองเมื่อครู่ไปด้วย

 

“เฮีย! เมื่อกี้ได้ยินเสียงฉันครางไหม?” ฉันถามทั้งที่เรายังชะงักค้างอยู่ในท่าทางล่อแหลม แอร์บัสกระพริบตาปริบๆ ตามฉัน ก่อนจะพยักหน้ารับแบบงงๆ “ว้าว! มันสุดยอดมากเลยอ่ะ เสียงฉันเมื่อกี้มันสยิวมากเลย ฉันทำได้แล้วเฮีย!

 

ฉันผลักร่างสูงออกจากตัว แอร์บัสรีบคว้าผ้าขนหนูมาพันรอบเอวทันที ฉันรีบเบี่ยงหน้าหนีด้วยความอาย แต่เหนือความอายมันคือความดีใจที่ฉันสามารถเปล่งเสียงสยิวแบบนั้นออกมาได้แล้ว ต้องขอบคุณแอร์บัสจริงๆ เลยที่เขามีส่วนในการช่วยให้ฉันทำมันได้

 

“ขอบคุณมากนะเฮีย” ฉันยิ้มกว้างให้แอร์บัสซึ่งยังทำหน้างงไม่เลิก

 

“ขอบคุณเฮียทำไม?”

 

“อ้าว ก็ขอบคุณที่เฮียช่วยให้ฉันทำเสียงสยิวแบบนั้นได้ไง ฉันน่ะลองทำมาทั้งคืนแล้วยังทำฟิลลิ่งแบบนั้นไม่ได้สักที” ฉันลุกขึ้นมานั่งบนเตียงพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง อาการสั่นสะท้านวูบวาบเมื่อครู่มันจางหายไปหมดแล้ว เหลือทิ้งไว้แต่ความดีใจ

 

“นี่เธอไม่โกรธเฮียเหรอ” แอร์บัสเกาหัวตัวเองเก้อๆ สีหน้าเขาเหมือนกำลังสับสนอะไรบางอย่าง

 

“โกรธเหรอ? เรื่องอะไรอ่ะ” ฉันถามหน้าซื่อ ก่อนจะนึกออก “อ้อ เรื่องที่เฮียจูบฉันเมื่อกี้เหรอ?”

 

“อะ อืม”

 

“ตอนแรกก็โกรธนะ เพราะนั่นมันจูบแรกของฉันด้วย” แอร์บัสเงยหน้าขึ้นสบตากับฉันด้วยแววตาแปลกๆ ฉันเลยกลบเกลื่อนด้วยการลุกขึ้นยืนแล้วเตรียมจะเดินออกจากห้อง “แต่ตอนนี้ไม่โกรธแล้วล่ะ เพราะเฮียช่วยให้ฉันเข้าถึงฟิลลิ่งสยิวนั่น ฉันถึงทำเสียงครางแบบนั้นออกมาได้ ถึงฉันจะยังไม่ค่อยเข้าใจอะไรมากก็เถอะ แต่ยังไงฉันก็ทำมันได้แล้ว ขอบคุณมากนะเฮีย”

 

ฉันยิ้มให้แอร์บัสที่ยังมีสีหน้ามึนๆ เราไม่ได้พูดอะไรกันอีก มีเพียงการโบกมือลาเล็กน้อยก่อนฉันจะเดินออกจากห้องเขามา ในสมองก็หวนคิดถึงบทสยิวที่ฉันจะต้องเข้าไปเทสเสียงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

 

เอาน่า ยังไงฉันก็เคยทำมันได้แล้วนิ คงไม่น่าจะยากแล้วล่ะมั้ง

 

 

“อ๊ะ อ้า”

 

“อึ๋ยยยลิลลา! แกเลิกทำเสียงน่าขนลุกแบบนั้นสักทีได้ไหมเนี้ย วันนี้แกทำเสียงแบบนี้มาทั้งวันแล้วนะ ฉันขนลุกจะแย่อยู่แล้ว!” โบอิ้งทำท่าขนลุกขนพอง สีหน้ามันสยดสยองอย่างที่พูดจริงๆ ฉันเหลือบตาจากบทพากย์ตรงหน้าก่อนจะกรอกตาขึ้นด้วยอาการเซ็งจัดพร้อมกับโยนบทในมือลงบนโต๊ะอย่างหมดอารมณ์

 

ให้ตายสิ! นี่มันบ้าบอที่สุดเลยอ่ะ! ตั้งแต่ฉันตื่นมาฉันก็พยายามทำเสียงครางบ้าๆ นั่นให้มันได้ฟิลลิ่งเหมือนเมื่อคืน แต่! แต่มันทำไม่ได้เลยน่ะสิ! ฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงทำเสียงแบบเมื่อคืนไม่ได้แล้ว ทั้งที่ฉันอุตสาห์หลงดีใจที่ตัวเองสามารถครวญครางสุดสยิวแบบนั้นออกมาได้แล้วแท้ๆ มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ

 

“อ้าวเฮีย ทำไมวันนี้กลับเร็วจัง? น้ำท่วมเมืองไทยหรือไง”

 

ฉันลืมตาขึ้นมาสนใจบทสนทนาข้างหูก็พบกับร่างสูงในชุดนักศึกษาหลุดลุ่ยที่เพิ่งเดินเข้าประตูบ้านมา เขามองมาทางเราสองคน ไม่สิ เขามองมาทางฉันมากกว่า ก่อนจะยกยิ้มมุมปากแปลกๆ

 

“ขี้แซวจังนะยัยตัวแสบ” แอร์บัสเดินเข้ามาขยี้ผมโบอิ้งแต่สายตางี้จ้องฉันไม่ยอมละ “แล้วนี่กำลังทำอะไรกันอยู่ล่ะ ท่องบทพากย์ใหม่เหรอ”

 

“ก็ใช่น่ะสิ ยัยลิลมีบทใหม่มาให้พากย์อีกแล้ว แถมยังเป็นบทที่โคตรงานหินอ่ะ นึกแล้วสยอง อึ๋ยย” โบอิ้งยังทำท่าขนลุกไม่เลิก ฉันจ้องตากับแอร์บัสชั่วครู่ รู้สึกเขินอายอย่างบอกไม่ถูกเมื่อจู่ๆ ภาพเมื่อคืนก็ผุดขึ้น

 

บ้าเอ๊ย หน้าฉันต้องแดงมากแน่ๆ

 

“งั้นเหรอ ไหนขอเฮียดูหน่อยสิ”

 

“เห้ยไม่ได้!” ฉันรีบตะครุบบทบนโต๊ะ แต่ช้าเกินไปเพราะมันตกไปอยู่ในมือของแอร์บัสเป็นที่เรียบร้อย ฉันเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมุมปากพร้อมกับสายตาวาววับราวกับหมาป่าจับจ้องมาทันทีที่เขาอ่านชื่อเรื่องจบ

 

“ยั่วรักร้อนสวาท แหม อ่านแค่ชื่อก็ร้อนแล้ว”

 

Loading...25%


เฮีย! อะ เอาคืนมาเลยนะ” ฉันรีบคว้าบทพากย์คืนด้วยใบหน้าร้อนเห่อ รู้สึกอายต่อแววตาวาววับนั่นมาก ปกติฉันไม่เคยมีความรู้สึกพวกนี้กับแอร์บัสเลยนะ อาจจะมีเขินบ้างบางที แต่มันไม่ได้เขินหนักมากขนาดนี้อ่ะ!


“พอเลยๆ ขึ้นไปอาบน้ำเลยไปเฮียอ่ะ” โบอิ้งขัดจังหวะพร้อมกับลากแขนแอร์บัสให้ลุกขึ้นจากโซฟาไปทางบันไดแทน ยัยนี่ยังคงทำหน้าที่ได้ดีเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือสายตาจับผิด


“จะรีบไล่เฮียทำไมเนี้ย ขออยู่คุยด้วยไม่ได้ไง?”


“ไม่ได้! ฉันเคยบอกแล้วไง เฮียจะม่อใครก็ได้ แต่ม่อลิลลาไม่ได้”


คำประกาศชัดถ้อยชัดคำของโบอิ้งทำเอาฉันแอบสะอึกเล็กน้อย พอเข้าใจอยู่ที่โบอิ้งมันหวงฉันขนาดนี้เพราะกลัวว่าแอร์บัสจะจีบฉันแล้วอาจจะทำให้ฉันเสียใจ โบอิ้งพูดอยู่เสมอว่าคนอย่างพี่ชายมันรักใครไม่เคยเป็น มันเลยไม่อยากเสียมิตรภาพระหว่างเราไปจึงเลือกที่จะตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ซึ่งฉันก็เข้าใจ ณ จุดนั้นมาโดยตลอดนะ แอร์บัสเองก็เช่นกัน ที่ผ่านมาเขาไม่ค่อยมายุ่งวุ่นวายกับฉันหรอก เขาไม่ค่อยอยู่ติดบ้านด้วย น่าแปลกที่หลายวันมานี้ฉันกลับพบเจอเขาอยู่บ่อยๆ


“โธ่ เธอก็พูดไปยัยโบ เห็นเฮียเป็นคนยังไงกันหะ” แอร์บัสขมวดคิ้วใส่น้องสาว สองเท้าหยุดยืนอยู่บนบันไดขั้นแรกขณะเอี้ยวตัวกลับมามอง


“เจ้าชู้ หน้าม่อ เพลย์บอย ฟันแล้วทิ้ง นิสัย


“พอๆ โหยพูดซะเฮียไม่มีดีเลยนะ” มือหนายกขึ้นมาเบรกคำตอบอันแสนเสียดแทงใจของโบอิ้งทันที ฉันหลุดขำเบาๆ แต่ไม่วายถูกสายตาเจ้าเล่ห์จับจ้องจนต้องรีบหุบยิ้มฉับพร้อมกับหลบสายตาหนี “ข้อดีเฮียก็มีเยอะแยะทำไมไม่จำบ้างล่ะ อย่างเช่น



“หน้าตาดี ลีลาเด็ด”


“อี๊เฮียบัส! ไม่ต้องมาพรีเซ้นท์เลยเรื่องพวกนั้นอ่ะ! ไปอาบน้ำเลยไป๊!” โบอิ้งไล่ผลักแอร์บัสขึ้นบันไดพัลวัน ปกติฉันจะชินกับการหยอกกันของสองพี่น้องคู่นี้นะ แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้มันถึงร้อนหน้าแปลกๆ


“แล้ววันนี้ลิลลาค้างป่ะ”


“ถามทำไม! บอกแล้วไงว่าอย่ายุ่งกับยัยลิลน่ะเฮีย!” ฉันเงยหน้าขึ้นมองแอร์บัสที่ไม่ยอมขึ้นบันไดเสียที เขาดูสนุกกับการแกล้งน้องสาวมาก หน้าตานี่โคตรมีความสุขอ่ะ


“เอ้า ก็อยากรู้เฉยๆ ไง เผื่อคืนนี้เหงาๆ จะได้


“อ๊ากกก! หยุดคิดนะเฮีย! อย่ามายุ่งกับเพื่อนช้านนนน!


“ฮ่าๆๆ” และแล้วโบอิ้งก็สติแตกพร้อมกับวิ่งไล่แอร์บัสขึ้นบันไดไปชั้นบน เสียงหัวเราะชอบใจของเขาดังก้องลงมาก่อนจะตามด้วยเสียงปิดประตูห้อง คงจะวิ่งหนีเข้าห้องไปแล้วสินะ จากนั้นไม่ถึงนาทีร่างเล็กๆ ของโบอิ้งก็เดินลงบันไดด้วยสีหน้าบูดบึ้งอย่างที่สุด


“เฮียนะเฮีย! คิดจะเคลมแกจริงๆ ใช่มั้ยเนี้ย!


“เห้ยจะบ้าเหรอ! เฮียบัสก็แกล้งแกไปงั้นแหละ เคลมเคลิมบ้าอะไร” ฉันรีบแก้ต่างทันควัน


“ไม่จริงอ่ะ! ฉันรู้สึกถึงบางอย่างที่แปลกๆ ไป”


“บ้าน่า แกคิดมากไปแล้วโบ มานี่ๆ มานั่งนี่เลย” ฉันกวักมือเรียกเพื่อนรักพลางตบโซฟาแรงๆ โบอิ้งเดินมานั่งอย่างว่าง่ายแต่ก็ยังไม่วายจ้องหน้าฉันไม่เลิก “อะ อะไรเล่า! ก็บอกว่าไม่มีอะไรไง แกอ่ะคิดมาก”


“เหอะ! ก็ขอให้เป็นงั้นจริงๆ เถอะ พูดจริงๆ นะ ฉันซีเรียสเรื่องนี้มากเลยแก ฉันละกลัวใจเฮียบัสมาก กลัวเฮียจะมาหลีแกแล้วทำให้แกเสียใจ” ฉันเข้าใจในความเป็นห่วงเป็นใยของโบอิ้งดี เพราะอย่างนี้ไงฉันถึงได้มานั่งคิดหนักกับเรื่องคืนนั้นเนี้ย


“ไม่มีอะไรหรอกน่า พี่แกก็เหมือนพี่ฉันนั่นแหละ อีกอย่างนะ เฮียบัสคงไม่คิดอะไรกับฉันหรอก ฉันไม่ใช่สเป็คเฮียแกก็รู้นี่” ฉันพยายามปลอบใจเพื่อน ไม่อยากให้มันคิดมาก ยัยนี่เวลาคิดอะไรมักคิดเยอะตลอด


“มันก็ไม่แน่เสมอไปหรอกลิล หมาป่าเวลามันหิว มันไม่เลือกเหยื่อหรอกนะ


เออพูดอีกก็ถูกอีก แต่จะให้ดีคือไม่ต้องพูดเลยก็ได้นะโบอิ้ง!

 

#Loading...51%


00.10 AM


กริ๊ก


เสียงลูกบิดประตูลั่นเบาๆ สายตาเหลือบกลับไปมองร่างบางบนเตียงด้วยหัวใจตุ่มๆ ต่อมๆ เมื่อเห็นว่าเธอยังคงหลับสนิทอยู่บนนั้น ฉันค่อยๆ แทรกตัวผ่านช่องประตูออกมาด้านนอกห้องนอนอย่างช้าๆ แล้วปิดประตูลงเบาๆ


เฮ้อ หัวใจจะวายตายเอานะลิลลาเอ้ย! ต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี้ย!


ฉันยืนนิ่งสงบจิตสงบใจอยู่หน้าประตูห้องโบอิ้ง ทางเดินของบ้านเงียบสงัดจนหัวใจสั่นรัว ฉันค่อยๆ ย่องเท้าไปทางห้องหนึ่งซึ่งเป็นห้องที่ฉันเคยย่างกรายเข้าไปแล้วครั้งหนึ่ง และครั้งนี้ฉันกำลังจะย่างกรายเข้าไปอีกครั้งด้วยความจำเป็นอย่างสูงสุดจริงๆ


‘AB’


ใช่ อย่างที่เห็นนั่นแหละ! ฉันกำลังจะแอบย่องเข้าห้องแอร์บัส โอ้ย! พูดแล้วก็กระดากอาย เป็นผู้หญิงอะไรมาแอบย่องเข้าห้องผู้ชายแบบนี้ ฮือ! แต่มันจำเป็นจริงๆ นี่นา ฉันไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครแล้วจริงๆ นอกจากเขาอ่ะ


มือเล็กค่อยๆ แตะลูกบิดประตูเบาๆ แล้วขยับ


มันล๊อคแฮะ


แอร์บัสไม่อยู่ห้องหรอกเหรอ แต่เอ๊ะ ก่อนจะขึ้นมานอนฉันยังเห็นรถเขาจอดอยู่ในโรงรถอยู่เลยนะ แถมไม่ได้ยินเสียงเครื่องยนต์เลยด้วย หรือว่าวันนี้เขาจะนอนแบบล็อกประตูห้องกันนะ


เฮ้อ ช่างเถอะ ฉันกลับไปพยายามด้วยตัวเองก็ได้


แกร๊ก


หากทว่า ฉันยังไม่ทันจะหมุนตัวออกมาจากหน้าประตูห้องแอร์บัส จู่ๆ เสียงลูกบิดปลดล๊อคก็ดังขึ้นพร้อมกับแสงสว่างภายในห้องที่ค่อยๆ สว่างขึ้น ร่างสูงปรากฏตัวตรงหน้าฉัน ดวงตาคมเบิกกว้างนิดๆ ด้วยความประหลาดใจ เห็นอย่างนั้นฉันถึงกับทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนยิ้มแห้งๆ ส่งให้แก้เก้อ


“เธอ มาทำอะไรหน้าห้องเฮีย?”


“เอ่อ คือว่า ฉันจะลงไปข้างล่างน่ะ ขอตัวก่อนนะ” ฉันตอบตะกุกตะกัก ใบหน้าร้อนผ่าวเบี่ยงหนีหลบสายตาเจ้าเล่ห์จับผิด ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินลงบันไดมาทันที เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินตามมาด้านหลัง เขาต้องไม่เชื่อฉันแน่ๆ เลยอ่ะ!


“นี่” พอเดินลงมาถึงห้องนั่งเล่นชั้นล่าง จู่ๆ คอเสื้อฉันก็ถูกกระตุกจากด้านหลังเบาๆ มันรั้งลำคอฉันจนต้องหยุดเดิน ฉันสะดุ้งตกใจรีบหันกลับไปมองเจ้าของมือนั่น


“ฮะ เฮียทำอะไร?”


“เธอนั่นแหละจะทำอะไร? แอบย่องมาหาเฮียแล้วเดินหนีทำไมหะ?” เขาปล่อยคอเสื้อฉันแล้วเปลี่ยนเป็นยืนกอดอก ฉันเม้มปากนิดๆ อย่างไม่รู้จะแก้ตัวยังไง อายก็อาย จำเป็นก็จำเป็น จะทำไงดีเนี้ยลิลลา!


“เปล่าสักหน่อย” หลุบตาต่ำ กลัวเขารู้ว่าโกหก


“โกหกไม่เป็นยังจะทำอีกนะ” ซึ่งมันไม่ได้ผล แอร์บัสไม่พูดเปล่า แต่กลับยื่นใบหน้าหล่อๆ เข้ามาใกล้ฉันในระยะประชิด ริมฝีปากหนายกยิ้มมุมปาก แววตาเจ้าเล่ห์แพรวพราว คือมันไม่ดีต่อใจฉันอย่างแรงเลยอ่ะ



โอ้ยยย ลิลลาเอ้ยลิลลา ทำไมต้องสั่นทั้งกายและใจขนาดนี้ด้วยก็ไม่รู้!


“ตกลงมีเรื่องอะไร เฮียรอฟังอยู่นะ หืม?” มือหนาดันไหล่ฉันให้นั่งลงบนโซฟา ส่วนตัวเขาก้มโค้งเข้ามาใกล้ สองมือท้าวกับที่พักแขนราวกับต้องการจะกักกั้นกัน กลิ่นแชมพูและครีมอาบน้ำอ่อนๆ จากร่างสูงลอยเข้ามาแตะปลายจมูก ยิ่งสร้างความตื่นเต้นให้กับฉันมากกว่าเดิม


“คือ คือฉันต้องการความช่วยเหลือจากเฮีย ฉันก็เลย


“แอบย่อง?” แอร์บัสทวนคำให้เสียงสูง ไม่รู้จะย้ำทำไมให้ฉันอายเนี้ย!


“ก็ฉันไม่อยากให้ยัยโบรู้นี่!” ฉันถลึงตาเงยหน้าขึ้นมอง นั่นคือพลาดมากเพราะมันทำให้ใบหน้าเราอยู่ใกล้กันจนเกินพอดี ฉันรีบก้มหน้างุดทันทีโดยไม่ลืมยกมือขึ้นถูแก้มไล่ความร้อนออกไปด้วย ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอจากร่างสูงเบาๆ ก่อนเขาจะถอยตัวออกไปยืนเต็มความสูง


“ต้องการความช่วยเหลืออะไรจากเฮียล่ะ เรื่องบทพากย์นั่นเหรอ?” ฉันเงยหน้ามองเขานิดๆ พอเห็นสายตารู้ทันก็เลยพยักหน้ารับอย่างช่วยไม่ได้


“ฉันพยายามทำเสียงแบบนั้นมาหลายวันแต่มันไม่ได้สักที ฉันเครียดมากเลยนะเพราะอีกไม่กี่วันก็ต้องไปพากย์บทแรกแล้ว” ฉันถอนหายใจออกมาเซ็งๆ ในเมื่อปิดเขาไม่ได้ก็เล่าให้ฟังเลยแล้วกัน ไหนๆ ก็จะขอให้แอร์บัสช่วยแล้วนี่


“เสียงแบบนั้น?” คิ้วหนาขมวดนิดๆ “หมายถึงเสียงครางสยิวนั่นอะเหรอ?”


โอ้ย ถามตรงๆ แบบนั้นฉันก็อายเซ่!


“ฉัน ฉันไม่รู้ว่าจะทำเสียงแบบนั้นได้ยังไง ฉันเลยอยากให้เฮียช่วยสอนหน่อย”


“เธอแน่ใจแล้วเหรอลิลลา


แอร์บัสคร่อมตัวลงมาอีกครั้ง คราวนี้สีหน้าเขาเจ้าเล่ห์มาก ดวงตาคมพราวระยับจับจ้องมา ฉันเผลอกลั้นหายใจ หัวใจเต้นตึกตักๆ จนกลัวว่าเขาจะได้ยิน


“เฮียบอกแล้วไงว่าเฮียสอนภาคทฤษฎีไม่เป็น เก่งแต่ภาคปฏิบัติ และมีกฎคือต้องทำตามที่เฮียสอน ทุกอย่างเธอยังสนใจไหมล่ะลิลลา”


เขาย้ำคำพูดเดิมเพิ่มเติมคือกฎแปลกๆ นั่น ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติฉันคงจะไม่กล้าเสี่ยง ไม่สนใจ และไม่นั่งอยู่ตรงนี้แน่ๆ แต่นี่มันไม่ปกติไง มันจนตรอก มันหมดหนทางแล้วจริงๆ ฉันจึงตอบออกไป


“เพื่อฟิลลิ้งในการทำงาน ฉันจะยอมทำตามที่เฮียบอกก็ได้!


พูดไปแล้วก็อยากจะกัดลิ้นตาย ฉันจะไว้ใจหมาป่าอย่างนายได้สักแค่ไหนกันนะ แอร์บัส!


#Loading...76%


[บทบรรยาย แอร์บัส]


เอา จริง ดิ?!


ผมแอบอึ้งในใจขณะสายตาจับจ้องใบหน้าสวยหวานของผู้หญิงตรงหน้า เธอผู้เป็นเจ้าของดวงตากลมโตน่ารัก ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้ม ผิวขาวอมชมพูน่าทะนุถนอมยิ่งมองยิ่งหลง พูดตรงๆ ว่าแนวใสๆ แบบลิลลานี่ไม่ใช่สเป็คผมหรอก ผมน่ะชอบเผ็ดๆ แซ่บๆ มากกว่า แต่ทุกครั้งที่เจอเธอนี่ก็อดมองไม่ได้ทุกทีเหมือนกัน


เด็กอะไรไม่รู้ยิ่งโตยิ่งมีเสน่ห์


เอ้อ ผมลืมแนะนำตัวมัวแต่อึ้งไปหน่อย ชื่อของผมคือ แอร์บัสรูปหล่อ พ่อรวย สาวๆ ติดพันเยอะ ผมเป็นประเภทรักสนุกแต่ไม่ผูกพัน ไม่ชอบการผูกมัด ชอบสนุกไปวันๆ ให้พอกระชุ่มกระชวยหัวใจ


ถามว่าชีวิตนี้เคยรักผู้หญิงคนไหนจริงจังไหม? อืมไม่มีนะ เรียกได้ว่าตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยมีแฟนเป็นตัวตนเลยจะดีกว่า


ก็งี้แหละ ป๊าผมสอนมาดี -.,-


“เฮียบัส!


“อะ อืม ว่าไง” ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกเสียงหวานเรียก มือบางส่ายไปมาตรงหน้าผม สายตาใสซื่อของเธอจ้องมา ทำผมลอบกลืนน้ำลอยดังอึก


อย่ามองตาได้ไหมถ้าเธอไม่แคร์


เออ ผมแม่งก็เพ้อไปทั่วงี้แหละอย่าใส่ใจ วันนี้ไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนของเลยขาดนิดหน่อย


“ตกลงเฮียจะสอนฉันไหม ทำไมต้องคิดหนักขนาดนั้นด้วย” ลิลลาทวงถามคำตอบ ผมคงคิดอะไรเพลินไปหน่อยเลยไม่ได้ตอบเธอ


ว่าแต่เดี๋ยวนะ สรุปลิลลาอยากจะให้ผมสอนสร้างฟิลลิ่งสยิวนั่นจริงๆ น่ะเหรอวะ?


“แน่ใจแล้วเหรอจะให้เฮียสอน” ผมถามซ้ำเป็นรอบเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนย้ำคิดย้ำทำขึ้นมาเลยแฮะ


ลิลลามีสีหน้าลังเลอย่างเห็นได้ชัด เพราะปกติเธอไม่ค่อยสนิทกับผมอยู่แล้ว ถึงแม้จะเป็นเพื่อนรักกับน้องสาวผมมาหลายปีแล้วก็เถอะ แต่เพราะยัยโบอิ้งตัวแสบขี้กั๊กมาก ไม่ยอมให้ผมยุ่งวุ่นวายกับลิลลาเลย ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเธอจึงอึนๆ มึนๆ อย่างที่เห็น


“มันช่วยไม่ได้นี่ ฉันไม่รู้จะหันไปพึ่งใครแล้วจริงๆ อีกไม่กี่วันก็ต้องเข้าไปเทสเสียงแล้วด้วย” เธอตอบอุบอิบไม่เต็มใจ ผมขมวดคิ้วใส่นิดๆ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวเลือกสุดท้ายยังไงก็ไม่รู้


แต่ก็เอาเถอะ ผมว่าผมก็เพอร์เฟคในระดับหนึ่งละนะ ไม่งั้นเธอคงไม่ไว้ใจผมหรอกจริงไหม?


“อาหะ สรุปคือไอ้เรื่องฟิลลิ่งสยิวนั่นจำเป็นต่องานเธอมาก?” ผมถาม ลิลลาพยักหน้ารับ


ดวงตากลมโตจ้องมา ใบหน้าสวยหวานเรื่อแดงน้อยๆ เห็นแล้วมันน่าแกล้งชะมัด ผมยิ้มมุมปากนิดๆ แล้วขยับหน้าเข้าไปใกล้เธอมากกว่าเดิม พอได้เห็นแววตาตื่นตระหนกจากคนตัวเล็กก็ยิ่งอยากแกล้งเข้าไปใหญ่


“แต่เฮียมีกฎนะลิลลา



“กฎที่เธอต้องทำตามอย่างเคร่งครัด” ผมได้ทีต่อรอง แหม การเรียนการสอนที่ไหนๆ เขาก็ต้องมีกฎกันทั้งนั้นแหละจริงไหม?


“กะ กฎอะไรเหรอ” เสียงหวานถามสั่นๆ ขณะพยายามเอนตัวหนี ท่าทางเธอตื่นๆ เหมือนกระต่ายตัวน้อยๆ ในมือหมาป่าเจ้าเล่ห์ ผมใช้ลิ้นดุนกระพุงแก้มเป็นเชิงคิดเล็กน้อย สายตายังคงจับจ้องซึ่งกันและกัน


ความจริงที่ผมใช้เวลาในการคิดเยอะ ไม่ใช่ว่ากำลังคิดหากฎอะไรหรอกนะ แต่กำลังคิดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาต่างหาก อย่างที่รู้ๆ ว่ายัยน้องสาวตัวแสบของผมหวงเพื่อนคนนี้มากแค่ไหน ถ้าลองยัยนั่นรู้ว่าผมกับลิลลากำลังต่อรองอะไรกันอยู่ มีหวังอาละวาดบ้านพังแน่ๆ


“กฎข้อแรกก็คือ ห้ามให้ใครรู้เรื่องของเราเด็ดขาดโดยเฉพาะยัยโบ” ผมตั้งกฎเหล็กข้อแรกขึ้นมาเพื่อตัดปัญหาโลกแตกหลายๆ อย่างที่อาจจะตามมาในภายหลัง ซึ่งถ้าลิลลารับข้อนี้ได้ทุกอย่างก็สบายหายห่วง


“ระ เรื่องของเรา หมายถึงเรื่องที่เฮียจะสอนฉันใช่ไหม?” ลิลลาแก้คำพูดของผมใหม่ให้เข้าใจง่ายกว่าเดิม ผมยักคิ้วนิดๆ เธอเม้มปากก่อนจะพยักหน้ารับ


“โอเค ถ้างั้นตอนนี้เรามาเริ่มเรียนกันเลยไหม?”


“ดะ เดี๋ยวสิ แล้วกฎข้ออื่นล่ะ?” ลิลลายังอุตสาห์สงสัย เธอมองผมด้วยแววตาซื่อๆ เห็นแล้วมันน่ารักน่าหยิกจริงๆ


“กฎข้ออื่นไว้เฮียจะบอกทีหลัง”


“ทำไม” ผมแตะปรายนิ้วลงบนริมฝีปากจิ้มลิ้มช่างถามของเธอเบาๆ ลิลลาชะงักคำพูดไว้แค่นั้นขณะผมก้มลงกระซิบชิดใบหู


“เพราะมันเสียเวลาเรียนของเราน่ะสิ”



“เรามาเริ่มสร้างฟิลลิ่งกันเลยไหม ลิลลา”


#TO BE CONTINUED

รักเรื่องนี้จิ้มเลย
v
v
 
 

 
TALK
แหมๆๆๆๆ เพอร์เฟคมากเลยค่ะเฮียยยยย
หาเรื่องเต๊าะยัยหนูตลอดเลยนะ ไหนว่าไม่ใช่สเป็คไง ชมน่ารักบ่อยๆ นี่คือ?
มารอดูกันว่างานนี้ใครจะหลงใคร ใครจะติดกับดักใคร 555555
รอฟิน รอลุ้นไปด้วยกันน้าาา ขอคอมเม้น+โหวต 100% ด้วยจ้า


อ่านแล้วคอมเม้นกันด้วยนะ ขอคนละ 1 เม้นนะเออ
แสดงตัวหน่อยว่ามีใครอ่านอยู่บ้าง เช็คเรตติ้งจ้าา
 
 
 
ADD MEREVOTE

SET


 

ตัวพิมพ์ทอจันทร์PattySweetyพันเก้า
 
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 208 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

913 ความคิดเห็น

  1. #275 pearlelpis (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 14:23
    แก้นิดนึงนะคะไรท์
    02:30PM --> ต้องเป็น 02:30AM 
    0:10PM --> 0:10AM  น้า...  

    PM คือตอนบ่ายค่ะ  ถึงก่อนเที่ยงคืนค่ะ  
    AM คือหลังเที่ยงคืน ถึงก่อนเที่ยงวัน  

    ตอนแรกอ่านแล้วตกใจ  ทำไมหนูลิลมาทำตัวลับๆล่อๆ จะย่องเข้าห้องคนอื่นตอนกลางวัน...
    #275
    1
    • #275-1 pankaow(จากตอนที่ 4)
      30 สิงหาคม 2560 / 16:29
      แก้ไขแล้วจ้าา ขอบคุณน้าาา
      #275-1
  2. #271 pa_nuch (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 00:35
    55555ร้ายมาก
    #271
    0
  3. #269 0614626364 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 11:58
    แหมมีเนื้อมาวางไว้ข้างหน้าคงจะหวานปากน่าดู
    #269
    0
  4. #228 Khaowkhaow (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 02:07
    5555555 มีแค่เสียงหัวเราะ ดังๆๆ
    #228
    0
  5. #227 SK-Aomsin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 22:33
    ขนาดไม่ใช่สเป็คนะ555
    #227
    0
  6. #226 onenazaaaaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 06:50
    จะสอนแล้วเอ๋อ
    #226
    0
  7. #225 towarisa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 08:08
    จ๊ะเอาที่สบายใจละกันนะ พ่อคนเพอเฟค
    #225
    0
  8. #224 heykeo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 20:55
    จะเริ่มการเรียนการสอนแล้วสินะ
    #224
    0
  9. #223 n0867634212 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 19:42
    #223
    0
  10. #222 Nisaratbh (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 19:29
    ลิลลาติดกับดักหมาป่าแย้วววว
    #222
    0
  11. #221 0614626364 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 15:33
    ติดกับหมาป่าแล้วแม่สาวน้อยฮ่าๆๆๆๆๆ(หัวเราะแบบตัวโกง)
    #221
    0
  12. #220 napatp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 19:45
    หมาป่าเจ้าเล่ห์
    #220
    0
  13. #219 devilrecords (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 15:50
    แบบนี้ก็เข้าทางหมาป่าล่ะสิ รอๆๆมาอัพบ่อยๆน้าาาา
    #219
    0
  14. #217 n0867634212 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 19:54
    #217
    0
  15. #216 towarisa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 17:46
    ถอนตัวทีหลังไม่ได้แล้วนะลิลลา
    #216
    0
  16. #215 heykeo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 17:34
    หลงกลเธอแล้วทำไงได้...
    #215
    0
  17. #214 Sindee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 16:41
    รออ่านน่ะ
    #214
    0
  18. #213 towarisa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 07:48
    รออ่านนร้าาาา
    #213
    0
  19. #212 towarisa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 07:48
    รออ่านนร้าาาา
    #212
    0
  20. #211 towarisa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 07:48
    รออ่านนร้าาาา
    #211
    0
  21. #210 towarisa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 07:47
    รออ่านนร้าาาา
    #210
    0
  22. #209 heykeo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 17:11
    น่ารักอ่ะ
    #209
    0
  23. #208 0614626364 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 00:55
    โอ้ยยยยยยยยยยน่ารักจังครอบครัวนี้
    #208
    0
  24. #206 077341764 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 20:08
    อ๋ายยยยย..น่ารักอะ
    #206
    0
  25. #205 seohyun-99 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 19:31
    เฮียอย่าเพิ่งล่า 555
    #205
    0