[END]YOU'RE MY SHIFTY POISON "รักวุ่นวายพี่ชายกะล่อน"

ตอนที่ 35 : ♪ CHAPTER 18 ♫ #ด้านมืดในใจ [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,897
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    29 เม.ย. 62






CHAPTER 18

#ด้านมืดในใจ


“อย่าทิ้งลิลนะ ลิลไม่อยากอยู่คนเดียว”
-ลิลลา-

3 ปีก่อน


ตึง!


เสียงดังมาจากห้องนอนของโบอิ้งเรียกสายตาผมให้หันมองด้วยความสงสัย ผมชะงักเท้าที่เพิ่งเดินพ้นบันไดขั้นบนสุดเล็กน้อย สายตามองไปทางบานประตูห้องของน้องสาวที่เปิดแง้มเอาไว้


ตีสองสี่สิบห้า


นาฬิกาข้อมือบอกเวลาที่ค่อนข้างดึกสงัด เวลานี้ทุกคนในบ้านหลับกันหมดแล้ว รวมไปถึงเจ้าของห้องที่ผมกำลังมองอยู่ด้วย แต่ที่น่าแปลกใจคือทำไมป่านนี้ยังมีเสียงแปลกๆ เล็ดลอดออกมาจากห้องนั้นอยู่อีก แถมยังเปิดประตูทิ้งเอาไว้ด้วย


ไม่รอช้า ผมเดินตรงเข้าไปเปิดประตูห้องออกเบาๆ ความเย็นเฉียบจากภายในห้องเรียกขนในกายลุกชัน จากตอนแรกที่ผมกำลังเมากรึ่มๆ ถึงกับสร่างเลยทีเดียว ทำไมยัยตัวแสบเปิดแอร์แรงขนาดนี้วะ


‘…’


สองเท้าก้าวเข้ามาหยุดยืนข้างเตียงหนานุ่ม โคมไฟหัวเตียงเปิดสว่างทำให้ผมสามารถมองเห็นใบหน้าหวานบนเตียงนอนได้อย่างชัดเจน


ยัยหนูน้อยหมวกแดง เหรอวะ?


คำถามแรกผุดขึ้นมาในหัว สองคิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ผมจำใบหน้าสวยหวานของเธอได้อย่างดี เรียกว่าตลอดสามปีมานี้ผมไม่เคยลืมเธอเลยจะดีกว่า และใช่ร่างบางที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียงนั่นคือลิลลาเพื่อนรักของน้องสาวผมเอง


คำถามที่สองก็คือ เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?


อื้อ หนาวจัง ริมฝีปากบางขยับพึมพำเบาๆ เธอบิดกายเล็กน้อยเพื่อหลบหนีความหนาวเย็น ผมทำหน้ายุ่งยากใจ เพราะไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำยังไงต่อดี ใจอยากจะเดินหนีออกจากห้องไป แต่ร่างกายแม่งกลับไม่ยอมขยับเลย


มึงบ้าไปแล้วไอ้บัส…’ ผมพึมพำด่าตัวเองเบาๆ ขณะขยับกายเข้าใกล้ร่างบางบนเตียง สองมือเอื้อมจับผ้านวมผืนหนาขึ้นห่มให้เธอแผ่วเบา เป็นจังหวะเดียวกับใบหน้าสวยหันกลับมาหา ทำให้ระยะห่างระหว่างเราอยู่ใกล้กันจนเกินพอดี ผมชักสีหน้านิดๆ เมื่อได้กลิ่นแอลกฮอล์ลอยมาจากตัวเธอ


นี่เธอเมาเหรอวะ


ผมยืดตัวขึ้นเพื่อเว้นระยะห่างจากลิลลา ความรู้สึกในใจผมตอนนี้มันรุนแรงเกินไป ทั้งที่ตลอดสามปีมานี้ผมอุตสาห์ไม่เข้าใกล้เธอ พยายามไม่สนใจเธอ พยายามมองเธอเป็นแค่เพื่อนน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้นแท้ๆ ผมหันไปควงผู้หญิงมากมายไม่ซ้ำหน้า เที่ยวใช้ชีวิตสนุกไปวันๆ เพื่อลบความสนใจในตัวเธอออกไปให้หมด และคิดว่าตัวเองทำสำเร็จมาตลอด จนกระทั่งตอนนี้


แม่งไม่ใช่เลยว่ะ


แค่ผมเห็นหน้าลิลลาใกล้ๆ หัวใจผมแม่งก็เต้นรัวจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว ผมไม่เคยเป็นแบบนี้กับใครมาก่อน ลิลลาเป็นคนแรกและคนเดียวจริงๆ ที่ทำให้ผมเป็นบ้าได้ขนาดนี้


ไม่ได้ ผมจะปล่อยให้ความพยายามทั้งหมดมันพังลงตรงนี้ไม่ได้ ผมควรออกไปจากห้องนี้ได้แล้ว ผมควรจะไป


อย่าไปนะ…’ หากทว่า ยังไม่ทันที่ผมจะหมุนตัวกลับด้วยซ้ำ มือบางกลับไคว่คว้าข้อมือผมไปจับแน่น ดวงตาสวยหวานฉ่ำปรือมองกันอย่างสื่อความหมาย อย่าทิ้งลิลไปนะ


‘…’ เพียงประโยคสั้นๆ แสนแผ่วเบา เปรียบเสมือนค้อนหนักๆ ทุบลงมาบนกำแพงที่ผมใช้ความพยายามทั้งหมดสร้างขึ้นมาให้พังทลายลงในพริบตา


อย่าทิ้งลิลนะ อื้อ คำร้องขอถูกหยุดลงด้วยริมฝีปากกรุ่นร้อนของผม ไม่รู้ตัวเลยว่าก้มลงไปจูบเธอได้ยังไง ทันทีที่ริมฝีปากร้อนผ่าวของเราสัมผัสกัน ผมแทบจะหลงลืมทุกสิ่งอย่างไปเลย


สัมผัสอ่อนหวานไร้เดียงสาของลิลลากระตุกหัวใจแกร่งเต้นระรัว มือหนาสอดใต้ท้ายทอยสวยพลางเบี่ยงองศากดแนบริมฝีปากลงอย่างแนบแน่นกว่าเดิม ร่างกายผมมันร้อนผ่าวไปหมดทุกส่วน ความรู้สึกรุนแรงที่ผมเก็บซ่อนมันไว้กำลังจะระเบิดออกมา


ปึง!


ฮะ เฮียบัส


ใบหูได้ยินเสียงบานประตูกระทบพนังห้องเบาๆ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงเรียกชื่อ ผมชะงักการกระทำทั้งหมดของตัวเองนิ่งงัน สองตาจ้องมองใบหน้าสวยหวานแดงระเรื่อก่อนจะค่อยๆ พละริมฝีปากออก ลิลลาหลับไปแล้ว เธอหลับไปทั้งๆ ที่ผมทำเรื่องสารเลวกับเธอ


เฮียทำอะไร ทำอะไรเพื่อนฉัน!’ เสียงตวาดลั่นดังมาจากร่างบางหน้าประตู ผมถอยตัวกลับมายืนเต็มความสูง ก่อนหันมาเผชิญหน้ากับน้องสาวตัวเอง โบอิ้งยืนกำมือแน่น เนื้อตัวสั่นเทา แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง ยันนั่นกำลังโกรธมาก ผมรู้


‘… เฮียขอโทษ ผมเอ่ยคำขอโทษโง่ๆ ออกมา มันเป็นสิ่งเดียวที่คิดได้ในเวลานี้


เฮียจูบยัยลิล เฮียทำแบบนั้นทำไม ตอบมา!’ โบอิ้งเดินเข้ามาดึงเสื้อผมแรงๆ อย่างเอาคำตอบ ทำเพราะชอบเหรอ จูบยัยนั่นเพราะชอบใช่ไหม?


ชอบเหรอ


ผมนิ่งงันกับคำถามตรงๆ ของโบอิ้ง ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย ไม่เคยหาคำตอบของความรู้สึกตัวเองที่มีต่อลิลลามาก่อน ผมรู้แค่ว่าลิลลาเป็นผู้หญิงที่ผมไม่ควรเข้าใกล้ ไม่ควรทำให้เธอเสียใจ


ว่ายังไงเฮียบัส สายตาคาดคั้นมองมา ผมไม่เคยเห็นโบอิ้งจริงจังแบบนี้มาก่อน เฮียจูบลิลลาทำไม ถ้าจูบเพราะชอบ ฉันจะพยายามเข้าใจ แต่ถ้าไม่…’


‘…’


ฉันจะไม่ยอมให้เฮียเข้าใกล้ยัยนั่นอีกเป็นอันขาด


เป็นอีกครั้งที่ผมนิ่งงัน ผมไม่รู้ว่าควรจะตอบโบอิ้งว่ายังไง ผมไม่รู้อะไรเลยจริงๆ ตอนนี้ในหัวมันสับสนไปหมด ผมไม่อยากทำร้ายลิลลา เธอแสนดีและไร้เดียงสาเกินไป ผมโคตรกลัวใจตัวเองเลยว่ะ กลัวว่าสักวันจะเผลอตัวทำร้ายเธอโดยไม่รู้ตัว กลัวจะทำให้เธอเสียใจ เพราะผู้ชายอย่างผมมันไม่ดีพอสำหรับผู้หญิงอย่างเธอ


เฮียก็แค่ เมา


ต่อค่ะ


และนั่นคือคำตอบของผม


หลังจากวันนั้นผมไม่ได้เข้าใกล้ลิลลาอีกเลย โบอิ้งเป็นคนพูดจริงทำจริง ยัยนั่นคอยปกป้องเธอจากผมเสมอ ซึ่งผมเข้าใจและยอมรับผลของมันโดยดีมาตลอด


จนกระทั่งวันนั้น วันที่ลิลลาเดินเข้ามาขอร้องผมด้วยสีหน้าแบบนั้น เธอเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาผมเอง เป็นเธอเองที่เดินเข้ามาหาไฟอย่างผม ตอนแรกผมคิดว่าตัวเองคงไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอแล้ว ผมแค่อยากจะแกล้งเธอเล่นๆ ก็เท่านั้น ผมคิดแค่นั้น


แต่ทุกอย่างมันกลับถลำลึกโดยที่ผมไม่รู้ตัว ทุกครั้งที่ผมใกล้ชิดลิลลา ผมมักจะขาดความยับยั้งชั่งใจเสมอ ผมจูบเธอ กอดเธอ ผมทำให้เธอเป็นของผม สุดท้ายผมก็เผลอทำร้ายลิลลาจนได้


นี่ไงด้านมืดในใจของผม สิ่งที่ผมกลัวเมื่อสามปีก่อน ความต้องการรุนแรงที่มีต่อเธอนั้นคือสิ่งที่ผมหวาดกลัว


ความอบอุ่นจากฝ่ามือเล็กเป็นเครื่องยืนยันว่านี่คือเรื่องจริง ลิลลาอยู่ตรงหน้าผมจริงๆ เธออยู่ใกล้ผมเพียงแค่เอื้อม แค่เอื้อมมือไปคว้าเท่านั้น


“อย่าทิ้งลิลนะ ลิลไม่อยากอยู่คนเดียว” เสียงหวานพึมพำเบาๆ ดวงตาหวานปรือมอง แววตาอ้างว้างคู่นั้นบีบหัวใจผมจนเจ็บหนึบ ความโดดเดี่ยวของเธอดึงดูดร่างกายผมขยับลงไปหาช้าๆ


” ผมเอนตัวลงนอนด้านข้างร่างบางแล้วคว้าเธอเข้ามาโอบกอดอย่างปลอบประโลม ลิลลาซุกใบหน้าลงบนแผ่นอกของผม เธอแนบชิดร่างกายเข้ามาหาอย่างโหยหาความอบอุ่น


“อื้อ อุ่นจัง”


“หลับซะคนดี” ผมจุมพิตหน้าผากมนแผ่วเบาพลางลูบเรือนผมสีดำสนิทด้วยความอ่อนโยน ลิลลากระชับแขนกอดรอบเอวผม เรากอดกันแนบแน่นมาก มากซะจนร่างกายผมร้อนไปหมด


อย่านะมึงไอ้บัส อย่าคิดทำสารเลวกับเธออีกเด็ดขาด


ผมพยายามข่มใจตัวเองให้นอนกอดลิลลาโดยไม่ทำอะไรมากไปกว่านั้น แม้มันจะโคตรยากเย็นเลยก็ตาม ใครไม่เป็นผมไม่เข้าใจหรอก ร่างกายนุ่มนิ่มซุกซบอยู่ในอ้อมกอดแบบนี้ แถมเธอยังเป็นคนที่ผมต้องการมากที่สุดอีกต่างหาก ห้ามใจโคตรจะยาก


 

[บทบรรยาย ลิลลา]


ความอบอุ่นรอบกายช่วยคลายหนาวให้กับฉันเป็นอย่างดี และฉันอาจจะข่มตานอนหลับอย่างสบายใจต่อไปถ้าหากไม่สัมผัสได้ถึงลมหายใจกรุ่นร้อนของใครคนหนึ่งกำลังเป่ารดข้างแก้ม


เปลือกตาหนักอึ้งค่อยปรือขึ้นช้าๆ ความมืดกลืนกินไปทั่วบริเวณ ภาพตรงหน้าเริ่มโฟกัสทีละนิด และสิ่งแรกที่ฉันเห็นก็คือ ใบหน้าหล่อเหลาแสนคุ้นเคยของใครคนหนึ่ง


แอร์บัส!


ในวินาทีนั้นเลย ฉันพละตัวออกจากอ้อมกอดของผู้ชายตรงหน้าด้วยความรวดเร็ว แต่เพราะเรี่ยวแรงเหลือเพียงน้อยนิดจึงทำได้แค่ขยับตัวห่างจากเขาเล็กน้อยเท่านั้น


ใบหน้าหล่อชักสีหน้านิดๆ คล้ายกับขัดใจ ขณะดวงตาทั้งสองหลับพริ้ม ลมหายใจกรุ่นร้อนสม่ำเสมอเป็นเครื่องยืนยันว่าเขายังคงหลับอยู่ และน่าจะหลับมาได้สักพักแล้วด้วย ดูจากแสงนวลสลัวภายนอกหน้าต่าง เวลานี้ใกล้จะเช้าแล้วแน่ๆ


นี่มันบ้ามาก ทำไมฉันมานอนอยู่บนเตียงกับแอร์บัสได้ละเนี้ย!


” ฉันค่อยๆ ยกท่อนแขนแกร่งที่พาดบนเอวตัวเองออกช้าๆ ความร้อนผ่าวแล่นวาบเข้ามาทันทีที่ฝ่ามือหนาสัมผัสโดนผิวเนื้อ ฉันถดตัวเองออกห่างจากร่างหนาอย่างพยายามเบามือที่สุด กลัวจะปลุกให้เขาตื่นขึ้นมากลางคัน ซึ่งมันไม่ดีแน่


เมื่อหย่อนขาลงบนพื้นได้สำเร็จ ฉันรีบหลุบตามองสภาพตัวเองเป็นอย่างแรกก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก โชคดีที่เสื้อผ้ายังอยู่ครบ แสดงว่าเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา แอร์บัสไม่ได้ล่วงเกินอะไรฉัน เขาแค่นอนกอดฉันเฉยๆ


ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก


จู่ๆ หัวใจพลันเต้นแรงขึ้นมาดื้อๆ ความร้อนแล่นวาบขึ้นมาทั่วใบหน้าเมื่อนึกถึงภาพตัวเองนอนกอดกับเขา


บ้าจริง เรานอนกอดกันแบบนั้นทั้งคืนเลยเหรอเนี้ย


คำถามมากมายผุดขึ้นมาในใจ ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ทำไมถึงมาอยู่กับแอร์บัส แถมเรายัง ยังนอนกอดกันทั้งคืนเลยด้วย


โอ้ย ฉันอยากจะบ้าตายจริงๆ ทำไมแกถึงได้ไม่ระวังตัวขนาดนี้นะลิลลา ไม่น่าดื่มเหล้าเข้าไปเยอะขนาดนั้นเลย


ทว่าความคิดสับสนของฉันกลับต้องหยุดลงเมื่อรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวบางอย่างจากด้านหลัง เพราะฉันยังนั่งอยู่บนที่นอนทำให้สัมผัสได้ถึงความยวบยาบของมัน แอร์บัสกำลังขยับตัว


ไม่ได้นะ ฉันจะนั่งอยู่ตรงนี้แล้วรอให้เขาตื่นมาเจอไม่ได้ ฉันต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ใช่ ฉันต้องรีบออกไป คิดดังนั้นฉันก็รีบลุกขึ้นเตรียมตัวจะหนี แต่กลับถูกฝ่ามือร้อนผ่าวคว้าข้อมือไปจับแน่น


หมับ


“เธอ จะไปไหน”

 



TO BE CONTINUED
รักเรื่องนี้จิ้มเลย
 


TALK
ลืมเฮียบัสกับยัยหนูน้อยกันหรือยังเน้ออออ
หายไปหลายเดือนเลย 555 จริงๆ หมดโควต้าอัพแล้วแหละ
แต่ฟางจะแถมตอนหน้าให้อีกตอนนะคะ
แล้วจะลบหลังลงครบตอน 1 อาทิคย์จ้า
อ่านแล้วเม้นด้วยน้าาา ใกล้หมดโควต้าอัพแล้วนะคะ
1 คอมเม้น 1 โหวตเป็นรางวัลให้นักเขียนนะคะ
ฝากติดตามรุ่นลูกด้วยนะคะ

E-Book วางจำหน่ายแล้วนะคะ
ราคาฟินๆ 259 บาท
 

________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย+เข้ากลุ่มลับ]
......
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

913 ความคิดเห็น

  1. #913 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 08:42
    เฮียยยยยยยยยอ่ะ
    #913
    0
  2. #912 Charlotte808 (@thunchanokmum) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 15:56
    ฮื่ออออ ฟินนน >///<
    #912
    0
  3. #911 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 14:40
    มาแล้ววว
    #911
    0
  4. #910 kaezaa2222 (@kaezaa2222) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 14:02
    ลิลก็จะหนีเฮียน่ะสิคะเฮีย
    #910
    0
  5. #908 kaezaa2222 (@kaezaa2222) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:59
    โธ่เฮีย​ ถ้าบอกว่าชอบป่านนี้คบกันจนลูกบวชไปละ
    #908
    0
  6. วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:10

    อิเฮียยยย

    #907
    0
  7. #906 malaikham (@malaikham) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:52
    รอออออออออออออ
    #906
    0
  8. #905 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:59
    เฮียยยยยยย น่าสงสาร ไม่กล้ารักเพราะรู้ว่าตัวเองไม่ดีพอสำหรับหนูน้อยหมวกแดง ฮือออออออ
    #905
    0
  9. #904 heykeo (@heykeo) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:15
    ร้ายอ่ะเฮีย
    #904
    0
  10. #903 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:25
    ทำไมทำแบบนี้
    #903
    0
  11. #902 MinPark (@PinKany44) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:08
    เฮียบัสไปตอบทำไมอย่างน้านนน
    #902
    0