[END]YOU'RE MY SHIFTY POISON "รักวุ่นวายพี่ชายกะล่อน"

ตอนที่ 31 : ♪ CHAPTER 17 ♫ #สิ่งที่เลือก [Loading...50 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,903
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    19 พ.ย. 61






CHAPTER 17

#สิ่งที่เลือก


ผมเองไม่ใช่เหรอที่ต้องการให้ความสัมพันธ์ของเราเป็นแบบนี้
-แอร์บัส-



ฉันขยับตัวกอดหมอนข้างหนานุ่มข้างกายด้วยความเคยชิน คิ้วสวยขมวดนิดๆ ทำไมวันนี้หมอนข้างมันอุ่นๆ แข็งๆ แถมยังกระเพื่อมขึ้นลงได้ด้วย คิดดังนั้นสองตาค่อยลืมขึ้นช้าๆ พลางเงยใบหน้าขึ้นเพื่อจ้องมองหมอนข้างประหลาดนั่น


ใบหน้าหล่อเหล่าแสนคุ้นตาอยู่ใกล้ในระยะประชิด ดวงตาคมเข้มหลับพริ้มเหมือนกำลังฝันหวานอยู่ ลมหายใจกรุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มอย่างสม่ำเสมอ ฉันแทบจะหยุดหายใจ สองตาเบิกกว้าง ร่างกายเหน็บชาขึ้นมาทันที


ทะ ทำไม ทำไมฉันถึงนอนกอดแอร์บัสล่ะ!


” ฉันค่อยๆ ยกแขนออกจากแผงอกแกร่งช้าๆ พยายามขยับร่างกายให้เบาที่สุดเพราะกลัวว่าจะทำให้เขาตื่น พอหลุดจากการกอดก่ายเขาสำเร็จก็ค่อยๆ พลิกตัวลงจากเตียง ทว่า


พรึ่บ!


“จะไปไหนยัยหนูน้อย” มือหนาคว้าเอวฉันไปกอดจากด้านหลัง เขากระตุกเบาๆ จนฉันเสียหลักกลับมานอนพิงศีรษะบนไหล่หนาเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือวงแขนกอดรัดรอบเอวแนบแน่น


“ฮะ เฮียบัส ปล่อยฉันนะ” เสียงกระท่อนกระแท่นดังกลบเสียงหัวใจเต้นรัว ฉันไม่กล้ามองว่าแอร์บัสกำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่ กลัวว่าถ้าเงยหน้าขึ้นระยะห่างระหว่างเรามันอาจจะน้อยลงกว่าเดิม นอนนิ่งๆ แบบนี้ดีกว่า อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลยลิลลา


“ไม่ปล่อย ยังเอาคืนไม่คุ้มเลย” น้ำเสียงงัวเงียอยู่ข้างหู สัมผัสร้อนๆ จากลมหายใจเรียกขนในกายฉันลุกชันทั้งตัว


“อะ เอาคืนอะไร”


“ค่าอุ้มไง” คราวนี้มือหนาเชยคางฉันให้หันไปสบตากับเขา ดวงตาเจ้าเล่ห์ทอประกายแพรวพราวอย่างไม่น่าไว้ใจ “เมื่อคืนเฮียอุ้มเธอกลับมานะ”


อะไรนะ แอร์บัสอุ้มฉันกลับมางั้นเหรอ


ฉันเลื่อนสายตามองหน้าต่างห้องตัวเอง ตอนนี้ฉันนอนอยู่ในห้องแล้วจริงๆ ด้วย ถ้าจำไม่ผิดความทรงจำล่าสุดของฉันคือห้องอัดเสียงของพี่ภีมนิ แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน


“ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่ ฉันหมายถึงมันเกิดอะไรขึ้น” ฉันเปลี่ยนคำถามใหม่เมื่อคิ้วหนาเลิกสูง


“เมื่อวานเธอเป็นลมในห้องอัดน่ะสิ นี่เครียดหนักถึงขนาดไม่กินข้าวกินปลาเลยใช่ไหม”


อ่า ฉันเป็นลมจริงๆ ด้วยสินะ แต่เอ๊ะ แอร์บัสรู้ได้ยังไงว่าฉันเครียดจนไม่ได้ทานอะไรเลยทั้งวันน่ะ


“เธอนี่มัน น่าตี”


“อะ อะไรกันคะ” ฉันขมวดคิ้วใส่ ก่อนจะดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของเขา มันเป็นสิ่งที่ฉันควรจะทำแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ “ปล่อยฉันสิคะ แล้วก็ลุกด้วย เฮียมานอนบนเตียงกับฉันได้ยังไงกัน”


ฉันเริ่มโวยวายเมื่อเข้าใจเหตุการณ์มากขึ้น แอร์บัสทำไม่ถูกนะ เขาไม่ควรมานอนร่วมเตียงกับฉันแบบนี้ ถ้ามาส่งเสร็จแล้วก็ควรจะกลับบ้านตัวเองไปสิ มานอนด้วยกันแบบนี้ได้ยังไง ทำเกินไปแล้ว


“เฮียบัส ลุกสิ” เพราะเขาไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวฉัน แถมยังไม่ยอมลุกอีกต่างหาก ฉันจึงทุบอกเขาไปหนึ่งที


“อืม ก็ลุกอยู่นี่ไง”


“อะ อะไร ลุกอะไรของเฮีย” หน้าฉันร้อนผ่าวไปกับคำพูดกำกวมนั่น แอร์บัสยกยิ้มมุมปากได้น่าตบมาก เขาทำเหมือนกับว่าเรื่องระหว่างเรามันเป็นเรื่องปกติ ทั้งที่มันโคตรไม่ปกติเลยสักนิด


อย่าลืมสิ คืนนั้นเราคุยอะไรกันไว้ฉันจำมันได้หมดนะ เราตกลงกันแล้วว่าจะลืมเรื่องระหว่างเราทั้งหมด และเราจะกลับไปเป็นเหมือนที่เคยเป็น เขาก็แค่พี่ชายเพื่อน ส่วนฉันก็แค่เพื่อนน้องสาวเท่านั้น


ฉันคิดว่ามันจะเป็นแบบนั้น เพราะหลังจากวันนั้นแอร์บัสก็หายไป เขาหายไปหลายวันจนฉันคิดว่าเขาคงจะทำตามข้อตกลงนั่น


แต่เปล่าเลย แอร์บัสกลับมาปั่นป่วนฉันอีกครั้ง แถมยังทำเรื่องน่าอายแบบนั้นต่อหน้าพี่ภีมและขุนทัพด้วย ตอนนั้นฉันไม่สามารถขัดขืนอะไรเขาได้เลย และสุดท้ายทุกอย่างมันก็กลายเป็นอย่างที่เห็นนี่แหละ


Rrr…


“เฮีย ปล่อยฉันนะ โทรศัพท์ดังไม่ได้ยินเหรอ” ฉันทุบอกคนนิสัยเสียแรงๆ หนึ่งที เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าดังลั่นห้อง แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยแขนออก ทำไมหน้ามึนขนาดนี้นะ


“ได้ยิน แต่ไม่ให้รับ”


“เอ๊ะ อย่ามาบ้านะ! ปล่อยฉัน” ฉันทุบไปอีกหลายทีจนใบหน้าหล่อเบ้หน้าเล็กน้อย “เฮียบัส ปล่อยฉันสิ!


“โอเคๆ ปล่อยก็ได้” มือหนารวบมือฉันไปจับ แล้วออกแรงดึงเบาๆ จนปลายจมูกเราสัมผัสกัน ฉันจ้องตากับเขานิ่งงัน ใบหน้าร้อนผ่าว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างน่าอาย


“กะ ก็ปล่อยฉันสิ”


“ลิล”


” ฉันเม้มปากนิดๆ ตอนถูกเขาเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงละมุน ฉันไม่กล้าขยับเขยื้อนเลย กลัวว่าริมฝีปากเราจะสัมผัสกันมากว่าที่เป็นอยู่


“แทนตัวเองว่าลิลก่อนสิ แล้วเฮียจะปล่อย” เขาต่อรอง


แต่เดี๋ยวนะ จะให้แทนตัวเองแบบนั้นฉันก็เขินตายน่ะสิ


“ว่าไง ไม่พูดก็ไม่ปล่อยอ่ะ” แอร์บัสกระชับอ้อมกอดแน่น ช่องว่างระหว่างเราแทบไม่มีเหลือ ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งกาย ลมหายใจกรุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มช่างปั่นประสาทฉันได้ดีเหลือเกิน


ให้ตาย แบบนี้มันอันตรายเกินแล้ว


“ฮะ เฮียบัส ปล่อยลิลนะ”



[บทบรรยาย แอร์บัส]


ผมจ้องใบหน้าหวานที่กำลังก้มหน้างุดหลบสายตาของผมด้วยความรู้สึกร้อนแปลกๆ ตอนแรกก็แค่อยากจะแกล้งลิลลาเฉยๆ แต่ไม่รู้ทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองต่างหากที่ถูกแกล้ง


” ผมปล่อยร่างบางออกจากอ้อมกอด เธอรีบถอยตัวหนีแล้วลงจากเตียงทันที เสียงโทรศัพท์เมื่อครู่เงียบไปแล้ว เสียงในห้องก็เช่นกัน


“เอ่อวันนี้ฉันมีเรียน ฉัน


“บอกให้แทนตัวเองว่าไง” ผมถามเสียงดุ สายตาจ้องลิลลาที่ยืนอยู่ปลายเตียง ใบหน้าหวานแดงเรื่อเล็กน้อยก่อนหลบสายตาหนี


“ลิล ลิลมีเรียน ลิลขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ” พอเธอเปลี่ยนสรรพนามแล้วดูน่ารักน่าหยิกชะมัด “ส่วนเฮียบัสก็กลับบ้านได้แล้ว”


“ไล่เฮียเหรอ” ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางสาวเท้าเข้าหาร่างบางช้าๆ ลิลลาถอยหลังกรู แววตาหวาดระแวงอย่างเห็นได้ชัด


“ชะ ใช่ค่ะ ลิลไล่เฮีย ก็นี่มันห้องลิล ลิลต้องการความส่วนตัว”


ให้ตาย เดี๋ยวนี้ยัยหนูน้อยชักจะดื้อขึ้นทุกวันแล้วนะ กล้าไล่ผมออกมาตรงๆ แบบนี้เลยเหรอ หึ อย่างนี้ต้องสั่งสอนซะหน่อยแล้ว


ผมตรงเข้าประชิดร่างบาง มือหนารวบเอวคอดเข้ามาแนบชิด ลิลลาอุทานออกมาเบาๆ สองตาเบิกกว้าง มือทั้งสองข้างยกขึ้นผลักดันอกผมอย่างขัดขืน


“ปล่อยนะเฮียบัส จะทำอะไรน่ะ”


“ลงโทษหนูน้อยหมวกแดง” ผมกระซิบบอก สองตายังคงจ้องเธอนิ่ง ลิลลาก้มหน้างุด ใบหน้าเรื่อแดงอย่างน่ารัก ยิ่งเห็นยิ่งน่าแกล้ง


“ฉันไม่ใช่หนูน้อยหมวกแดงของเฮียนะ” แต่ดูเหมือนผมจะแกล้งเธอมากไปหน่อย ใบหน้าหวานๆ เรียบตึงขึ้นมาแถมยังขึงสายตาใส่ “เลิกล้อเล่นสักทีเถอะค่ะ คืนนั้นเราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ”


ตกลงอะไรกันวะ คืนนั้นเธอพูดเองเออเองคนเดียวเลยนะ ผมไม่ได้ตอบตกลงอะไรด้วยสักหน่อย


ผมถอยออกห่างจากร่างบางด้วยความรู้สึกเดือดดาลในใจนิดๆ เธอใช้สายตาจริงจังมองผม สายตาห่างเหินที่เห็นแล้วโคตรหงุดหงิด


“เฮียกลับไปเถอะ แล้วลืมเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด เรื่องบ้าๆ ระหว่างเรา ลืมมันไปเถอะ” ลิลลาเริ่มพูดสิ่งที่อยู่ในใจ เธอไม่ได้มองหน้าผม ดวงตาหวานหลุบต่ำตลอดเวลา “เพื่อตัวฉัน เพื่อตัวเฮียเอง และเพื่อโบอิ้ง”


คำพูดของลิลลาทำหัวใจผมกระตุกแปลกๆ รู้สึกร้อนรุ่มในอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันเป็นความรู้สึกที่ผมอธิบายไม่ถูกเหมือนกัน


ผมเองไม่ใช่เหรอที่ต้องการให้ความสัมพันธ์ของเราเป็นแบบนี้


ผมเองไม่ใช่เหรอที่บอกให้เธอเก็บเรื่องของเราเป็นความลับ


ผมเองไม่ใช่เหรอที่เป็นฝ่ายเดินหนีเธอออกมาในวันที่ได้ทุกอย่างจากเธอแล้ว


แล้วตอนนี้ผมกลับเป็นบ้าอะไรไป


แม่ง

 


[บทบรรยาย ลิลลา]


หลายวันต่อมา


วันนี้เป็นการมาพากย์บทอนิเมะซีนสุดท้ายแล้ว ฉันนั่งทวนบทในมือตามปกติโดยมีขุนทัพนั่งอยู่อีกมุมของห้อง เขาเหลือบมองฉันเป็นระยะๆ อย่าว่าแต่ขุนทัพเลย พี่ภีมก็คอยลอบมองฉันเช่นกัน


ก็อย่างที่รู้ๆ กันนั่นแหละ เมื่อหลายวันก่อนฉันถูกแอร์บัสกอดจูบจนหมดสติไปต่อหน้าพวกเขา แถมยังถูกแอร์บัสอุ้มกลับบ้านด้วย พวกเขาคงอยากฟังคำอธิบาย แต่ฉันไม่มีอะไรจะอธิบายหรอก ไม่สิ ต้องบอกว่าไม่รู้จะอธิบายอะไรมากกว่า


“เหลือเวลาอีกสิบนาที พี่ขอออกไปสูบบุหรี่แปปนะ” พี่ภีมเดินเข้ามาบอกก่อนจะเดินออกไป เหลือเพียงฉันกับขุนทัพที่นั่งอยู่ในห้องด้วยกันสองต่อสองโดยมีความเงียบครอบคลุม


” ฉันพยายามไม่สนใจต่อสายตาคมๆ ที่คอยเหลือบมองมาตลอด จนสุดท้ายก็ไม่สามารถทนต่อไปได้จึงเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ “นายมีอะไรหรือเปล่าขุนทัพ จ้องกันแบบนี้ฉันไม่มีสมาธิเลยนะ”


“อ้อ ขอโทษที” เขาหลุบตาลงนิดๆ สีหน้าเรียบนิ่งดูจริงจังแปลกๆ บทในมือถูกปิดดังฉึบ “ฉันมีเรื่องอยากจะถาม”


นั่นไง เขาต้องถามเรื่องแอร์บัสแน่ๆ


“เธอคบกับหมอนั่นอยู่หรือเปล่า แอร์บัสน่ะ”


ฉันชะงักไปเล็กน้อย แม้จะเตรียมใจกับคำถามของขุนทัพไว้แล้ว แต่พอเจอเขาถามออกมาตรงๆ มันก็สตั้นหน่อยๆ อะนะ


“เปล่าหรอก เราไม่ได้คบกัน” กว่าจะตอบได้ก็ใช้เวลาเกือบนาที


“งั้นเหรอ” ขุนทัพคลายสีหน้าลงอย่างเห็นได้ชัด ฉันเห็นมุมปากเขาผุดรอยยิ้มนิดๆ ด้วยแหละ “อืม ฉันเชื่อเธอนะลิลลา”


” 


บ้าจริง ทำไมอยู่ๆ ฉันถึงรู้สึกผิดกับขุนทัพล่ะ ก็ในเมื่อสิ่งที่ฉันพูดมันเป็นความจริง ฉันไม่ได้คบกับแอร์บัสจริงๆ แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกแย่ขนาดนี้

Loading...50%
รักเรื่องนี้จิ้มเลย
 


TALK
อ่าาา เคยบอกว่าเรื่องนี้ฟิลกู้ดใช่ไหม มันก็ยังกู้ดอยู่เนอะ 5555
ตอนนี้เนื้อเรื่องมันเข้มข้นขึ้นจึงค่อนข้างปวดตับนิดๆ แฮ่ๆ
อ่านแล้วเม้นด้วยน้าาา ใกล้หมดโควต้าอัพแล้วนะคะ
1 คอมเม้น 1 โหวตเป็นรางวัลให้นักเขียนนะคะ

E-Book วางจำหน่ายแล้วนะคะ
ราคาฟินๆ 259 บาท
 

SET

________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย+เข้ากลุ่มลับ]
......
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

913 ความคิดเห็น

  1. #858 janehusky122 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 16:32
    ป่าวไม่ได้คบ แค่เป็นเมียแล้ว 555
    #858
    0
  2. #857 towarisa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 07:25

    เฮียไม่ได้คบนะ แต่ลิลลาเป็นของเฮียย 555

    #857
    0
  3. #856 kaezaa2222 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 01:34
    ลิลไมาได้คบกับเฮียไง​ แต่เฮียก็คบกับงิลไปแล้วอ่ะ​555
    #856
    0
  4. #855 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 23:13
    จริงอ่ะลิลลา
    #855
    0
  5. #854 heykeo (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 21:47
    เปลี่ยนพระเอกกกกกก
    #854
    0
  6. #853 runlarin (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 20:33
    เรารักขุนทัพพพพพพ
    #853
    0
  7. #852 firstzy93 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 19:30

    รออ่านต่อนะคะ
    #852
    0
  8. #850 kaezaa2222 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 15:54
    เฮียบัสคนฉวยโอกาส​ ชอบแกล้งน้องตลอดดดด
    #850
    0
  9. #849 towarisa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 08:14

    อ้อนจิงอะไรจิงนะเฮียบัส

    #849
    0
  10. #848 PinKany44 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 21:05
    โอ้ยยยย เขินอ้ะ-///-
    #848
    0
  11. #847 Nattaya0411 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 21:00

    ชอบบบบบ
    #847
    0
  12. #846 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 19:43
    เอาแต่จายยยยยยยย
    #846
    0
  13. #845 TaiyNarlove (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 17:03
    เขิน เขินเขิน
    #845
    0
  14. #844 heykeo (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 17:00

    โอ้ยยยย...เฮียคิดจะทำอะไรเนี่ยย

    #844
    0
  15. #843 Bjin (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 16:54
    เขินแทนลิลได้มั้ยยยยย งุ้ยยยย
    #843
    0