[END]YOU'RE MY SHIFTY POISON "รักวุ่นวายพี่ชายกะล่อน"

ตอนที่ 27 : ♪ CHAPTER 14 ♫ #ความห่วงใยที่หลบซ่อน [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,939
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 187 ครั้ง
    30 ก.ค. 61







CHAPTER 14

#ความห่วงใยที่หลบซ่อน


ยัยนี่เคยห่วงตัวเองก่อนคนอื่นบ้างไหมวะ
-แอร์บัส-

(อัพเพิ่มครึ่งหลัง)

หัวใจฉันกระตุกวูบตอนที่เห็นเจ้าของเสียงนั่นเดินเข้ามากลางวงช้าๆ เขาคือคนที่ฉันสบตาด้วยเมื่อครู่ นั่นแปลว่าสิ่งที่ฉันเห็นมันไม่ใช่เพราะตาลาย แต่เขามีตัวตนอยู่ที่นี่จริงๆ งั้นสิ!


“อะ ไอ้แอร์บัสมึงเข้ามายุ่งทำไมวะ”


ผู้ชายกักขฬะคนเดิมทำหน้าสลดวูบน้ำเสียงสั่น ตอนนี้ผู้คนรอบตัวเริ่มถอยห่างออกไปเหมือนเกรงกลัวชายผู้มาใหม่ ซึ่งเขาในตอนนี้ดูน่ากลัวราวกับเป็นคนละคนกับที่ฉันเคยรู้จักเลย


เขาไม่เหมือนแอร์บัส หมาป่าจอมเจ้าเล่ห์สักนิด


“ไอ้เหี้ยนี่มันหาเรื่องกูก่อนนะเว้ย มึงไม่เห็นเหรอ”


เมื่อเห็นว่าแอร์บัสเงียบ ผู้ชายคนนั้นรีบชี้นิ้วฟ้อง เขาชี้มาที่ผู้ชายด้านหลังฉันซึ่งฉันยังไม่ทันได้หันไปมองหน้าว่าเป็นใคร รู้แต่ว่าแรงบีบที่ข้อมือมันรัดแน่นจนเจ็บร้าวไปหมด


“อ้อเหรอ แต่กูเห็นแค่ตอนที่มึงกำลังลวนลามผู้หญิงว่ะ” แอร์บัสละสายตาจากฉันไปมองหมอนั่น สายตาดุกร้าวจนน่ากลัว เขากำลังโกรธมาก


“อะ อะไรวะ นั่นมันก็แค่


“หุบปากแล้วไปให้พ้นหน้ากูซะ” น้ำเสียงเย็นๆ หากทว่าดุดันอย่างน่ากลัว แอร์บัสปรายตามองผู้ชายกักขฬะคนนั้นนิ่งๆ ก่อนหมอนั่นจะยอมเดินฝ่าฝูงชนออกไปด้วยความไม่พอใจ โดยไม่ลืมหันกลับมาทำสายตาอาฆาตใส่ผู้ชายด้านหลังฉันด้วย


เหตุการณ์ตึงเครียดเริ่มคลี่คลายลงเพราะผู้ชายร่างสูงตรงหน้าฉัน เรายืนสบตากันชั่วครู่โดยไม่มีใครพูดอะไร ก่อนมือหนาที่กำลังบีบข้อมือฉันอยู่จะออกแรงกระชากแล้วลากฉันให้เดินตามเขาไปต่อหน้าต่อตาแอร์บัสเลย ฉันมัวแต่ตกใจกับการกระทำนั้นจึงไม่ทันได้ปัดป้องตัวเอง พอเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเจ้าของฝ่ามือนั่นคือใครคนหนึ่งที่ฉันรู้จักเป็นอย่างดี


นี่มันอะไรกัน ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ!


 

“โอ๊ย พี่เจ็บนะซิล!” ฉันร้องออกมาเบาๆ เมื่อถูกร่างสูงผลักใส่พนังตู้คอนเทนเนอร์ เขาลากฉันเข้ามาในมุมที่ไร้ผู้คน ท้องฟ้าเริ่มมืดลงทำให้ที่ตรงนี้กลายเป็นจุดอับสายตา


และใช่ ผู้ชายตรงหน้าฉันก็คือซิลเลอร์ น้องชายของฉันเอง!


“เจ็บเหรอ คนอย่างเธอมันเจ็บเป็นด้วยเหรอ!” ซิลเลอร์ตวาดเสียงใส่ฉัน เขาดูเกรี้ยวกราดอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ฉันเม้มปากอย่างพยายามอดทนกับคำปรามาสรุนแรงของเขา


“ซิลมาทำอะไรที่นี่” ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเงยหน้าถามน้องชาย วันนี้เขาสวมชุดแปลกๆ คล้ายกับชุดของนักแข่งรถด้วย “ทำไมแต่งตัวแบบนี้ แล้วมาอยู่ในที่แบบนี้ได้ยังไง”


“เธอนั่นแหละมาทำบ้าอะไรที่นี่!” แต่เขาตวาดถามฉันกลับ


“พี่มาทำงาน” ฉันก้มหน้าตอบ รู้สึกไม่ดีกับสายตาที่มองสำรวจร่างกายกัน ชุดฉันมันโป๊ ฉันรู้ดี


“เหอะ! งานอีกแล้วเหรอ เดี๋ยวนี้ตกต่ำถึงขนาดต้องรับงานเหี้ยๆ แบบนี้แล้วเหรอ” ไม่พูดเปล่า มือหนาเอื้อมมาดึงแขนเสื้อฉันแรงๆ เหมือนอยากจะฉีกทึ้งมันเกินทน ฉันปล่อยให้เขาทำตามใจ อย่างน้อยๆ ก็แอบคิดว่าซิลเลอร์กำลังห่วงฉัน


“พี่ขอโทษ พี่ไม่รู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้” ฉันรู้ว่ามันอาจจะฟังไม่ขึ้น แต่ฉันไม่รู้จริงๆ ว่างานมันจะออกมาเป็นแบบนี้ ถ้าฉันรู้ฉันคงไม่รับหรอก


” ซิลเลอร์เงียบไปชั่วครู่ เขาดูอารมณ์เย็นขึ้น และสีหน้ากลับมาเย็นชาแล้วเช่นกัน “เธอมันไม่เคยรู้อะไรอยู่แล้วลิลลา ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือตอนนี้”


“ซิล” ฉันเงยหน้ามองน้องชายตัวเองด้วยความไม่เข้าใจ เขากำลังจะพูดอะไรกันแน่


“กลับบ้านไปซะ” เขาเอ่ยปากไล่


“พี่ยังกลับไม่ได้ พี่ต้องกลับไปทำงานก่อน”


“ฉันบอกให้กลับไปไงวะ! พูดไม่รู้เรื่องเหรอ” เขาโมโหอีกแล้ว


“อีกแค่ชั่วโมงเดียว พี่รับงานมาแล้ว จะทิ้งแบบนี้ไม่ได้ ไม่งั้นพี่โดนเอเจนซี่เล่นงานแน่ๆ” ฉันพยายามอธิบาย งานพวกนี้มันมีสัญญาหน้างานนะ ฉันต้องเซนต์ก่อนเริ่มงานทุกครั้ง


” ร่างสูงดูหงุดหงิดมาก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหน้าจอก่อนจะมองหน้าฉัน “เวรเอ๊ย เธอมันโคตรน่ารำคาญ!


หลังจากสบถใส่ฉันเสร็จ ซิลเลอร์ลากฉันกลับมาที่บูธอีกครั้ง ก่อนเขาจะหายตัวไป เพื่อนร่วมงานทั้งสองเดินเข้ามาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง ฉันยิ้มตอบพวกเธอพลางกวาดสายตามองหาใครอีกคน


แอร์บัสหายไปไหนแล้วนะ

 


1 ชั่วโมงต่อมา


งานของฉันจบลงแล้ว


ความรู้สึกโล่งใจถาโถมเข้ามาหลังจากฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เนื่องจากเมื่อเช้าฉันมีเรียน ตอนนี้ฉันจึงสวมชุดนักศึกษาอยู่ ฉันไม่ได้เอาชุดมาเปลี่ยนด้วยเพราะไม่คิดจะแวะไปไหนอยู่แล้ว ตั้งใจว่าเลิกงานก็จะตรงกลับบ้านเลย


“จะกลับชุดนี้จริงๆ เหรอลิลลา ยืมชุดฉันก่อนไหม” เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งถามด้วยสายตาเป็นห่วง เธอบอกว่าชุดนักศึกษาเป็นเป้าสายตาของคนที่นี่มากเกินไปน่ะ มันอันตรายมากด้วย


“อื้ม ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวออกไปหน้าสนามฉันก็ขึ้นแท็กซี่แล้ว” ฉันยิ้มบอกแล้วขอตัวกลับก่อน


เมื่อเดินออกมาจากห้องแต่งตัวก็พบกับทางเดินริมขอบสนาม ผู้คนเริ่มบางตาลงมาก คงเพราะเวลานี้ในสนามกำลังจัดการแข่งขันประชันความเร็วกันอยู่ ทุกคนจึงพากันไปรวมตัวอยู่ในนั้นกันหมด


ฉันเดินผ่านบล๊อคต่างๆ ตามข้างทางมาเรื่อยๆ จากบล๊อคห้ามาที่บล๊อคสี่ และในจังหวะที่กำลังจะเดินผ่านบล๊อคสี่นั้น หูฉันมันบังเอิญได้ยินเสียงสนทนาของคนกลุ่มหนึ่งเข้าพอดี


“ถ้าวันนี้ไอ้ซิลเลอร์มันแข่งแพ้ เฮียจะทำยังไงกับมันวะ”


เพราะมีชื่อของซิลเลอร์อยู่ในบทสนทนานั้น ความอยากรู้จึงหยุดสองเท้านิ่ง ฉันมั่นใจว่าคนกลุ่มนั้นกำลังพูดถึงน้องชายฉันแน่ๆ ชื่อซิลเลอร์แปลกจะตาย ไม่มีทางโหลไปซ้ำกับใครแน่นอน


“กูมีไม้เด็ดจัดการมันแล้ว ลองมันแข่งแพ้ดูสิ มันได้กระอักเลือดตายแน่ๆ”


ฉันยกสองมือขึ้นปิดปากตัวเองด้วยความหวาดกลัว ในใจนึกเป็นห่วงน้องชายมาก ฟังจากบทสนทนานั้น แสดงว่าคืนนี้ซิลเลอร์ต้องลงแข่งอะไรสักอย่างสินะ ถึงว่าทำไมเขาถึงสวมชุดแข่งรถแบบนั้น


หรือว่า


ฉันหันขวับกลับไปมองกลางสนาม รถยนต์สองคันกำลังจอดเทียบตรงจุดสตาร์ท ร่างกายชาวาบขึ้นมาดื้อๆ โดยไม่ต้องคิดอะไรมาก ฉันสาวเท้าวิ่งไปทางนั้นทันที


ไม่ได้นะซิล อย่าลงแข่งนะ แข่งไม่ได้เด็ดขาดนะซิล!


ฉันจะต้องเตือนซิลเลอร์ ฉันจะต้องปกป้องน้องฉันให้ได้!



 

[บทบรรยาย แอร์บัส]


เธอคิดจะทำอะไรวะนั่น


ผมก้าวเท้ายาวๆ ตามร่างบางในชุดนักศึกษาที่แสนจะโดดเด่นสำหรับสถานที่แห่งนี้ ลิลลากำลังวิ่งไปทางสนามแข่งทั้งที่เมื่อกี้เธอกำลังจะกลับบ้านแล้วแท้ๆ


ต้องบอกก่อนว่าผมไม่ได้คิดจะสะกดรอยตามลิลลาหรือว่าอะไรหรอกนะ แม้ว่าตอนที่เห็นเธอกำลังทำงานพริตติ้บ้าบอนั่นอยู่ที่บล๊อคห้า ผมโมโหจนแทบจะบ้าก็ตาม แถมเธอยังรั้นที่จะทำงานต่ออีกต่างหาก แน่นอนว่าผมได้ยินสิ่งที่สองพี่น้องคุยกันทั้งหมด


ตอนแรกก็อยากจะแสดงตัวเพื่อออกไปห้ามแล้วไล่ยัยหนูน้อยตัวดีกลับไปซะ เพราะที่นี่มันอันตรายเกินไป แต่ก็ต้องทนดูห่างๆ อย่างห่วงๆ เพราะหลังจากลิลลากลับเข้าไปทำงาน น้องชายของเธอก็คอยดูแลอยู่ห่างๆ ไม่ปล่อยให้คลาดสายตา


หมอนั่นดูห่วงใยพี่สาวตัวเองมากกว่าที่ผมคิดไว้ ทั้งสายตาและสีหน้าที่แสดงออกมาแตกต่างจากคำพูดร้ายๆ ที่ใช้ทำร้ายจิตใจเธอเสมอ


แต่เจ้านั่นอยู่เฝ้าได้แค่ตอนเธอเสร็จงาน เพราะมันต้องไปลงแข่งในสนามต่อ ซึ่งแข่งกับบล๊อคเก้าของพวกผมนี่แหละ เพราะงั้นมันจึงไม่สามารถดูแลลิลลาได้จนออกจากสนาม ผมจึงแอบรับหน้าที่ต่อเงียบๆ


และตอนนี้ยัยหนูน้อยที่ควรจะกลับบ้านก็ดันวิ่งทะเล่อทะล่าเข้าไปในสนามที่คราครั่งไปด้วยผู้คนหลายร้อยโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเองสักนิด


“เวรเอ๊ย” ผมกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหาร่างบางที่ยืนหันซ้ายหันขวาท่ามกลางผู้คนที่กำลังส่งเสียงเชียร์การแข่งขันอันแสนดุเดือดในสนาม เธอสะดุ้งตกใจ สองตาเบิกกว้างหันมองผมทันที “ทำบ้าอะไรของเธอลิลลา ทำไมไม่กลับบ้าน!


“ฮะ เฮียบัส” ริมฝีปากเรื่อแดงขยับเรียกชื่อผมแผ่วเบา ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มเครื่องสำอางจัดจนกลบเกลื่อนความไร้เดียงสาไปหมด เห็นแล้วน่าหงุดหงิดชะมัด


ผมเม้มปากแน่น พยายามควบคุมอารมณ์เดือดจัดไม่ให้ระเบิดมันใส่ยัยตัวเล็กแล้วดึงเธอออกมาจากตรงนั้น ลิลลาขัดขืนเล็กน้อย สีหน้าดูกังวลอย่างเห็นได้ชัด


“กลับบ้านเดี๋ยวนี้ เธออยู่ที่นี่ในสภาพนี้ไม่ได้” ผมยังคงลากลิลลาออกมาจากสนามเรื่อยๆ ร่างบางยื้อหยุดเบาๆ ผมเลยหันไปจ้องเธอนิ่ง “เป็นอะไร ทำไมไม่ยอมกลับดีๆ หะ?”


“ฉัน ฉันยังกลับไม่ได้”


“ทำไม?” ผมขมวดคิ้วไม่เข้าใจ อยู่ๆ เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกล่ะ


“ซิลกำลังตกอยู่ในอันตราย ฉันต้องไปเตือนน้องชายฉัน”


ไอ้หมอนั่นอีกแล้วเหรอ ยัยนี่เคยห่วงตัวเองก่อนคนอื่นบ้างไหมวะ ทำไมทำอะไรไม่คิดแบบนี้ โคตรดื้อ โคตรน่าโมโหเลยว่ะ


“มันไม่ตายหรอก ก็แค่แข่งรถ”


“มันไม่ใช่แค่แข่งรถนะเฮีย!


ยัยหนูน้อยขึ้นเสียงใส่ผมเป็นครั้งแรกเลยมั้ง ผมจ้องใบหน้าสวยหวานนิ่งๆ ในใจรู้สึกเดือดดาลแปลกๆ ทั้งที่ผมพยายามจะปกป้องเธอแท้ๆ แต่กลับได้รับสายตาแบบนั้นกลับมาแทนเนี้ยนะ


เหอะ! โลกแม่งช่างไม่ยุติธรรมจริงๆ!

#TO BE CONTINUED
รักเรื่องนี้จิ้มเลย
 


TALK
โธ่ น้องขึ้นเสียงใส่นิดเดียว ทำเป็นงอแงนะเฮีย ฮิๆ
ช่วงครึ่งแรกฟางเอามาจากตอนก่อนนะคะ ไม่ต้องงกันเนอะ
ฟางมึนนิดนึงเลยใส่ตอนมั่ว
อ่านแล้วเม้นด้วยน้าาา ใกล้หมดโควต้าอัพแล้วนะคะ
1 คอมเม้น 1 โหวตเป็นรางวัลให้นักเขียนนะคะ

E-Book วางจำหน่ายแล้วนะคะ
ราคาฟินๆ 259 บาท
 

SET

________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย+เข้ากลุ่มลับ]
......
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 187 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

913 ความคิดเห็น

  1. #775 แค่คนเลว (@0614626364) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 23:56
    เฮียอย่างอนน้องเลยนะ น้องกำลังเครียดอยู่
    #775
    0
  2. #774 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 22:14
    เฮียโมโหทำไมเนี่ย
    #774
    0
  3. วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 20:27
    เฮียใจเย็นกับน้องนิ้ดดดดด
    #772
    0
  4. วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 20:08

    นั่นน้องคนเดียสนะเฮีย ไม่ห่วงน้องแล้วจะห่วงใคร

    #771
    0
  5. #770 MinPark (@PinKany44) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 19:31
    พี่ก้ใจร่มๆก่อน น้องเค้าเปนห่วงซิลเลอร์ไง
    #770
    0
  6. #769 kaezaa2222 (@kaezaa2222) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 19:20
    ซิลเลอร์จะเป็นอะไรมั๊ยอ่ะ?
    #769
    0