[END]YOU'RE MY SHIFTY POISON "รักวุ่นวายพี่ชายกะล่อน"

ตอนที่ 13 : ♪ CHAPTER 07 ♫ #ก็แค่ห่วง [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,496
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 163 ครั้ง
    2 พ.ค. 61





 


CHAPTER 07

#ก็แค่ห่วง

ผมก็แค่เป็นห่วงยัยนั่นเฉยๆ ในฐานะพี่ชายเพื่อน

ผมไม่ได้คิดไรมากกว่านี้เลยจริงๆ นะ

-แอร์บัส-


ผมพูดชื่อเธอออกมาเบาๆ ขณะเอียงตัวมองหน้าผู้หญิงคนนั้นชัดๆ จากองศาที่ผมนั่งอยู่ทำให้มองเห็นแค่ด้านหลังของเธอ ต่างจากองศาของนับพันที่เห็นเธอได้ชัด จึงไม่แปลกที่มันจะจำเธอได้ก่อนผม แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ตอนนี้ชักอยากรู้แล้วว่าทำไมยัยหนูน้อยถึงมากับขุนทัพได้


“สองคนนั้นรู้จักกันเหรอวะ แต่ดูจากบรรยากาศแล้วกูว่าไม่น่าจะแค่รู้จักกันแน่ๆ มึงว่าไงไอ้บัส?” ไม่รู้ทำไมวันนี้ต่อมเผือกนับพันมันถึงทำงานดีเป็นพิเศษ ดูสนอกสนใจสองคนนั้นจริงๆ ปกติไม่ใช่คนขี้เสือกแบบนี้นะมึงอ่ะ เสือกคนเดียวไม่พอ พาให้กูอยากเสือกไปด้วยอีก


“ไม่รู้เว้ย มึงก็ถามพี่ชายมันดูสิ” ผมโบ้ยไปหาหน่วยรบ จริงๆ ก็อยากรู้เหมือนกันไง ปกติเห็นยัยโบอิ้งหวงเพื่อนนักหวงเพื่อนหนา ไม่คิดว่าจะยอมปล่อยให้เพื่อนรักมากับผู้ชายสองต่อสองแบบนี้เหมือนกัน ส่วนยัยหนูน้อยนั่นก็ไม่น่าจะกล้ามากับใครสองต่อสองแบบนี้ได้นะ ออกจะใสซื่อซะขนาดนั้น โดนขุนทัพมันหลอกล่อมาหรือเปล่าวะเนี้ย


“อ้าวเห้ย ยังไง?” พอเจอสายตาพวกผมกดดันมากๆ ไอ้พี่ชายตัวดีของหมอนั่นก็ลากสายตาขึ้นมองด้วยความเยือกเย็น


“ไม่รู้ ไม่ชอบเสือกเรื่องคนอื่น”


“เห้ย! คนอื่นที่ไหนกันวะ นั่นน้องมึงไม่ใช่?” ทำไมอยู่ๆ ผมก็หัวร้อนวะ ไม่เข้าใจ


“น้องแล้วไง ไม่ใช่เรื่องของกูนิ”


เออครับ จบข่าว! กูไม่อยากรู้ก็ได้วะ!


ผมคว้าแก้วเหล้าขึ้นกระดกรัวๆ ขณะสายตาจับจ้องไปทางโต๊ะของสองคนนั้น ถึงผมจะไม่ได้สนิทกับขุนทัพมาก แต่ก็พอรู้ว่าหมอนั่นมีนิสัยยังไง พี่มันเป็นไงน้องก็เป็นงั้นแหละ เย็นชาหน้านิ่งพอกัน แถมไม่ค่อยสุงสิงกับผู้หญิงด้วย น่าแปลกที่มากับลิลลาแบบนั้น สังเกตจากการแสดงทางสีหน้าและแววตาของหมอนั่นตอนนี้แม่งก็โคตรไม่ธรรมดาเลยว่ะ มันดูละมุนละไมแปลกๆ


นี่อย่าบอกนะว่าสองคนนั้นกำลังคบกันอยู่


ตึง


“แล้วนี่มึงจะไม่เข้าไปทักทายน้องมึงหน่อยเหรอไอ้หน่วย” ผมกระแทกแก้วเหล้าลงบนโต๊ะ เรียกสายตาจากไอ้สามเสือทันที พวกมันมองหน้าผมทำนองว่า มึงยังไม่จบอีกเหรอ


“ทำไมต้องทัก” หน่วยรบเงยหน้ามองผมนิ่งๆ


“เออนั่นดิ ปกติมันสองคนพี่น้องก็ไม่คุยกันอยู่ละ จะทักทำไมวะ นี่มึงถามแปลกนะไอ้บัส” นับพันเสริมด้วยสายตาสงสัย


“ก็ ก็นานๆ เจอน้องมึงทั้งทีไง เลยถามดูเฉยๆ” ผมรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองแปลกๆ ไม่เข้าใจทำไมต้องสนใจเรื่องนี้นัก แต่เห็นแล้วมันหงุดหงิดยังไงไม่รู้


“มึงดูร้อนรุ่มนะไอ้บัส”


“มึงหมายถึงร้อนรนไหมไอ้เจสัน”


“เออๆ นั่นแหละๆ”


นับพันช่วยแก้คำผิดให้ไอ้ฝรั่งขี้นกใหม่ แต่ความหมายก็ไม่ได้ต่างกัน แล้วทำไมพวกมันต้องมองผมด้วยสายตาจับผิดแบบนั้นด้วยวะ


“อะไร? กูก็แค่เป็นห่วงเพื่อนน้องเว้ย มึงก็รู้ว่าน้องกูหวงเพื่อนแค่ไหน” ผมพูดไปตามหลักความจริง ผมก็แค่เป็นห่วงยัยนั่นเฉยๆ ในฐานะพี่ชายเพื่อน ผมไม่ได้คิดไรมากกว่านี้เลยจริงๆ นะ


“หวงแทนน้องว่างั้น?” เกลียดสายตาเหมือนมองกันทะลุปรุโปร่งของไอ้หน่วยรบมาก ผมว่าผมไม่ควรคบมันเป็นเพื่อน!


“เออ! ถ้ามึงไม่เข้าไปทัก เดี๋ยวกูจัดเอง”


 

[บทบรรยาย ลิลลา]


“อึดอัดหรือเปล่าที่มาร้านแบบนี้ จะไปร้านอื่นก็ได้นะ”


“มะ ไม่เป็นไรๆ นั่งร้านนี้ก็ได้ ฉันโอเค อีกอย่างมันก็ไม่ได้เสียงดังอะไรมาก แถมอาหารก็อร่อยด้วย” ฉันยิ้มตอบขุนทัพ


เขาทำสีหน้าลำบากใจตั้งแต่เข้ามาในร้านแล้วแหละ เพราะร้านที่เรากำลังนั่งทานข้าวกันอยู่มันเป็นร้านอาหารกึ่งบาร์ ซึ่งถ้าว่ากันตามตรงมันก็ไม่ใช่สไตล์ฉันเลย ตอนแรกก็ไม่ได้ตั้งใจจะเข้าร้านนี้หรอก แต่พอดีมันอยู่ใกล้ๆ สตูดิโอน่ะ ไม่อยากไปไหนไกลๆ ก็เลยแวะเข้ามาที่นี่แทน


หลังจากสั่งอาหารมาทาน เราสองคนก็แทบไม่ได้คุยอะไรกัน ขุนทัพเป็นคนเงียบๆ พูดน้อยอยู่แล้ว ขณะที่ฉันเองก็เขินจนพูดอะไรไม่ออก แม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เราทานข้าวด้วยกัน แต่เป็นครั้งแรกที่เราได้นั่งทานด้วยกันสองคน เพราะที่ผ่านมาพี่ภีมมักจะพาพวกเราไปเลี้ยงข้าวบ่อยๆ จึงไม่เคยได้นั่งทานกันสองคนแบบนี้หรอก


แต่จะว่าไป การได้นั่งทานข้าวกับขุนทัพสองต่อสองแบบนี้มันก็ดีไม่น้อยเลยนะ ถึงจะเขินๆ ไปหน่อย แต่ก็อบอุ่นหัวใจชะมัด ก็ฉันน่ะ แอบปลื้มผู้ชายคนนี้มานานมากเลยนะ ตั้งแต่ตอนเป็นเฟรชชี่เลยมั้ง ตอนนั้นเราได้จับคู่รับน้องด้วยกัน ไม่รู้ว่าเขาจะจำฉันได้หรือเปล่า แต่ฉันน่ะจำได้ไม่เคยลืมเลย จะว่าเป็นรักแรกก็คงไม่ผิด


“เธอจะกลับบ้านเลยหรือเปล่า ให้ฉันไปส่งไหม”


“แค่กๆ” เพราะมัวแต่ลอบจ้องหน้าเขา พอเขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วย ฉันก็ถึงกับสำลักเลยทีเดียว แถมจู่ๆ ขุนทัพบอกว่าจะไปส่งฉันอีก ให้ตายสิ นี่ฉันฝันไปหรือเปล่าเนี้ย ทำไมวันนี้เขาดีกับฉันจังเลย


“เป็นอะไรไหม” เขายื่นน้ำให้ฉันพลางลูบหลังเบาๆ


อ่า น่าอายชะมัดเลย


“มะ ไม่เป็นไร ขอบคุณนะ” ฉันดื่มน้ำไล่ความประหม่าออกไป รู้สึกใจเต้นตึกตักๆ พอหันหน้าไปมองก็พบว่าใบหน้าหล่อเหลาอยู่ใกล้กันเพียงคืบ ไม่รู้ว่าเขาขยับเข้ามานั่งใกล้ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แต่ว่าตอนนี้หัวใจมันจะระเบิดออกมาแล้ว แววตาอบอุ่นนั่นคืออะไร โอ้ยยย ฉันเขินจะตายอยู่แล้ว!


“เอ๊ะนั่นใช่ลิลลาหรือเปล่านะ แหม บังเอิญจังเลยเนอะ”


#Loading... 75%

ฉันสะดุ้งเล็กน้อยกับเสียงทักทายของใครคนหนึ่ง ร่างสูงเดินเข้ามาหยุดยืนด้านข้างโต๊ะ ใบหน้าหล่อแสนเจ้าเล่ห์แย้มยิ้มนิดๆ สร้างความประหลาดใจให้กับฉันอย่างมาก


“เฮียบัส เฮียมาทำอะไรที่นี่” ฉันถามคำถามเดิมๆ ออกไปโดยไม่รู้ตัว ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมทุกครั้งที่เจอหน้าแอร์บัสฉันถึงต้องถามคำนี้เสมอ ชีวิตฉันกับเขาจะบังเอิญเจอกันบ่อยเกินไปไหมบางที


“มาร้านอาหารก็ต้องมากินข้าวสิ” เขายิ้มตอบก่อนจะหันไปหาขุนทัพ “อ้าวไอ้ขุน ก็นึกว่าลิลลามากับใคร ที่แท้ก็คนกันเอง”


” เพราะเขาทักขุนทัพ แต่ขุนทัพกลับไม่พูดอะไร ฉันจึงเป็นฝ่ายอธิบายแทนเพราะไม่อยากให้แอร์บัสเข้าใจเราสองคนผิดๆ ฉันไม่อยากสร้างความวุ่นวายให้กับขุนทัพด้วย


“เอ่อคือ พอดีเราสองคนเพิ่งเสร็จจากงานก็เลยแวะมาหาอะไรทานกันน่ะ”


“อ้ออ อย่างนี้นี่เอง” ทำไมแอร์บัสต้องลากเสียงสูงขนาดนั้นด้วยนะ แล้วไอ้แววตาเจ้าเล่ห์นี่มันคืออะไร “สนใจไปนั่งกับพวกเฮียไหมล่ะ เผื่อพี่น้องเขาจะอยากร่วมโต๊ะกัน”


แอร์บัสเอ่ยชวนพร้อมกับพยักพเยิดไปทางมุมหนึ่งของร้าน ฉันมองตามก็พบว่ายังมีผู้ชายอีกสามคนนั่งอยู่ตรงนั้น และแน่นอนว่าพวกเขาก็คือกลุ่มเพื่อนของแอร์บัสนั่นเอง ซึ่งรวมไปถึงหน่วยรบ พี่ชายของขุนทัพด้วย


“เอ่อ” ฉันอึกอักอย่างไม่รู้จะตอบว่าไง ได้แต่มองขุนทัพเป็นเชิงปรึกษา


“ไม่จำเป็น พวกเราต้องการความเป็นส่วนตัวมากกว่า”


ขุนทัพปฏิเสธด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ เขาไม่ได้มองหน้าแอร์บัสเลยสักนิด สายตาเขาจับจ้องมาที่ฉันแล้วตักอาหารใส่จานให้ เขาทำราวกับว่าผู้ชายที่กำลังยืนอยู่คืออากาศธาตุ ฉันมองเขาสลับกับแอร์บัสด้วยความกระอักกระอ่วมใจสุดๆ ไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอะไรหรือพูดอะไรในสถานการณ์แบบนี้ดี


แต่ที่รู้ๆ ตอนนี้สีหน้าของแอร์บัสไม่ได้ยิ้มอีกต่อไปแล้ว แม้ริมฝีปากจะยกยิ้มอยู่บ้าง แต่แววตากลับน่ากลัวแปลกๆ เขาเป็นอะไรอีกละเนี้ย


“อ้อ เข้าใจแล้ว งั้นเฮียไม่กวนความเป็นส่วนตัวของเธอแล้วนะลิลลา” ร่างสูงก้มลงมากระซิบข้างหู ฉันรีบขยับหนีด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนเห่อขึ้นมาดื้อๆ แอร์บัสคิดจะทำอะไรเนี้ย จู่ๆ ก็ก้มมาประชิดกันขนาดนี้เลย “เอาไว้คราวหน้าเราค่อยมาคุยเรื่อง คืนนั้นแล้วกันนะ”


ระ เรื่องคืนนั้น? เขาหมายถึงเรื่องไหนกันเนี้ย?! ฉันงงไปหมดแล้วนะ!



แอร์บัสจงใจทิ้งประโยคปริศนาเอาไว้ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะตัวเอง ฉันมองตามหลังเขาด้วยความรู้สึกมึนงง พอหันกลับมาหาขุนทัพก็พบว่าเขากำลังมองไปทางโต๊ะของแอร์บัสด้วยสายตาเย็นชาสุดๆ สีหน้าเขากลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว ราวกับว่าความอบอุ่นเมื่อครู่มันจางหายไปทันทีที่แอร์บัสเข้ามา


“เอ่อ เรากลับกันเลยไหม”


เพราะทนต่อความอึดอัดนี้ต่อไปไม่ไหว ฉันเลยเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน ฉันไม่ค่อยชินกับบรรยากาศกดดันแบบนี้สักเท่าไหร่ ยิ่งมีสายตาคมๆ จ้องมาจากอีกโต๊ะหนึ่ง ฉันก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าแอร์บัสจะมองทำไมนักหนา แล้วยังจะเรื่องคืนนั้นที่เขาพูดถึงนั่นอีก เห้อ!


“อืม เดี๋ยวฉันไปส่ง”


ขุนทัพลุกขึ้นพร้อมฉันก่อนจะทำเรื่องน่าตกใจด้วยการคว้ามือฉันไปจับแล้วพาเดินออกมาจากร้าน ฉันมัวแต่นิ่งอึ้งไปกับการถูกจู่โจมจากคนที่ตัวเองแอบปลื้มจึงไม่ทันได้ขัดขืนอะไร ปล่อยให้เขาจับมือจูงออกมาแต่โดยดี


โอ้ย วันนี้มันวันอะไรเนี้ย ทำไมรู้สึกเหมือนขุนทัพกำลังรุกฉันเลยละเนี้ย! บ้าน่า หลงตัวเองอีกแล้วนะยัยลิลลา!


 

“ขอบคุณมากนะที่มาส่ง”


ฉันก้าวลงจากรถโดยไม่ลืมหันกลับไปขอบคุณขุนทัพ เขาอุตสาห์ขับรถอ้อมโลกมาส่งฉันที่อพาร์ทเม้นทั้งที่คอนโดของเขาอยู่คนละทางเลยด้วยซ้ำ ตอนแรกฉันปฏิเสธเพราะเกรงใจ แต่เขาไม่ฟังอะไรฉันเลย แถมยังจับฉันยัดใส่รถแบบงงๆ อีกต่างหาก


” ขุนทัพไม่ได้ตอบอะไร เขามองฉันเงียบๆ เหมือนมีอะไรจะพูดแต่ไม่พูด เขานั่งเงียบมาตลอดทางจนฉันอึดอัดแทบตายแน่ะ


“เอ่อ ถ้างั้นฉันไปก่อนนะ” ฉันโบกมือลาแล้วหมุนตัวกลับเตรียมจะเดินเข้าอพาร์ทเม้น แต่ต้องชะงักเพราะเสียงเรียกจากด้านหลังเสียก่อน


“เดี๋ยวก่อนลิลลา” ฉันหันกลับมาเลิกคิ้วใส่ขุนทัพด้วยความสงสัย เขาจ้องฉันนิ่งๆ ก่อนจะพูดต่อ “วันศุกร์นี้เธอจะไปไหม”


“วันศุกร์นี้งั้นเหรอ” ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ เพื่อทวนความทรงจำว่าเคยไปนัดอะไรกับใครไว้หรือเปล่า


น่าๆ เลิกคิดมากได้แล้ว เดี๋ยววันศุกร์นี้เราก็ได้ไปดริ๊งกันให้หายเครียดแล้ว รีแลคๆ น่าเพื่อน


วันศุกร์นี้?


ใช่ ก็ที่พวกขุนทัพกับไอ้ไม้เสียบผีนั่นชวนเราไปเที่ยวผับวันศุกร์นี้ไง นี่แกลืมเหรอยัยลิล ฉันโทรไปชวนแกแล้วนะ


อ่า ฉันลืมเรื่องนี้เป็นรอบที่สอง ขอโทษนะโบอิ้ง ถ้าแกรู้แกคงฆ่าฉันแน่ๆ


“เธอจะไปไหม?”


ฉันดึงความคิดตัวเองกลับมาที่ขุนทัพอีกครั้ง ก่อนพยักหน้ารับ “อือ ไปสิ”


“อืม ฉันจะรอนะ”


ฉันไม่ทันได้มองว่าขุนทัพทำสีหน้าแบบไหน เห็นแค่ว่ามุมปากเขายกยิ้มนิดๆ ก่อนจะขับรถออกไป ฉันมองตามท้ายรถคันหรูด้วยความไม่เข้าใจ


ทำไมพวกผู้ชายถึงได้เข้าใจยากขนาดนี้กันนะ

 

#TO BE CONTINUED


รักเรื่องนี้จิ้มเลย
 


TALK
โถ่ยัยหนูน้อยย จะตามผู้ชายพวกนี้ทันไหมเนี้ย
พวกเขากำลังแย่งกันรุกจีบเธออยู่ไง 55555555555
อ่านแล้วคอมเม้นกันด้วยนะ ขอคนละ 1 เม้นนะเออ
แสดงตัวหน่อยว่ามีใครอ่านอยู่บ้าง เช็คเรตติ้งจ้าา

E-Book วางจำหน่ายแล้วนะคะ
ราคาฟินๆ 259 บาท
 
 
 

SET


________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]
...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 163 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

913 ความคิดเห็น

  1. #466 pa_nuch (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 19:02
    เฮียดูหวงเนอะ
    #466
    0
  2. #451 0614626364 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 13:12
    เอาแล้วสิเริ่มจะดูเดือดแล้วพวกผู้ชาย
    #451
    0
  3. #448 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 10:12
    คนสวยก็ลำบากใจอย่างงี้แหละคร้า เข้าใจหัวอกเดียวกัน555
    #448
    0
  4. #447 pang047 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 21:13
    ไอ่ยะ เริ่มมันส์แล้ววว555
    #447
    0
  5. #446 towarisa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 17:32
    ขุนทัพเขาคิดกับยัยหนูน้อยของเราด้วย
    ระวังตัวให้ดีล่ะยับหนูลิลลา 
    #446
    0
  6. #445 cream2558 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 00:13
    เกลียดเสียง55555
    #445
    0
  7. #444 phonepailin_1111 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 22:11
    บังเอิญญจริ๊งๆๆนะ เฮียย
    #444
    0
  8. #443 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 21:12
    หราาาาาา บังเอิญจิงอ่ออออ
    #443
    0
  9. #442 pang047 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 18:45
    เดี๋ยวๆเฮียบัส??
    #442
    0
  10. #441 towarisa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 17:53
    แหมมมม บังเอิ๊ญบังเอิญเนอะเฮียบัส
    #441
    0
  11. #440 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 08:56
    จ้าหวง เห้ย?ห่วงจ้า
    #440
    0
  12. #438 pa_nuch (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 00:04
    เจิมจร้าาา
    #438
    0
  13. #437 PinKany44 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 22:24
    จ้า ห่วงแค่ห่วงเนอะ
    #437
    0
  14. #436 towarisa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 17:49
    แน่ใจว่าหวงแทนน้องงงง
    #436
    0
  15. #435 towarisa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 17:49
    แน่ใจว่าหวงแทนน้องงงง
    #435
    0
  16. #434 towarisa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 17:49
    แน่ใจว่าหวงแทนน้องงงง
    #434
    0
  17. #433 towarisa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 17:49
    แน่ใจว่าหวงแทนน้องงงง
    #433
    0
  18. #432 towarisa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 17:49
    แน่ใจว่าหวงแทนน้องงงง
    #432
    0
  19. #431 towarisa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 17:49
    แน่ใจว่าหวงแทนน้องงงง
    #431
    0
  20. #430 towarisa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 17:49
    แน่ใจว่าหวงแทนน้องงงง
    #430
    0
  21. #429 towarisa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 17:48
    แน่ใจว่าหวงแทนน้องงงง
    #429
    0