[END]YOU'RE MY SHIFTY POISON "รักวุ่นวายพี่ชายกะล่อน"

ตอนที่ 11 : ♪ CHAPTER 06 ♫ #พี่น้อง [120 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,600
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    2 พ.ค. 61









 
CHAPTER 06

#พี่น้อง

ทำได้แค่เพียงหลับตาและปล่อยให้ทุกอย่างมันเกิดขึ้น

ในเมื่อชีวิตฉันมันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว

-ลิลลา-



W APARTMENT


“ความจริง เฮียไม่ต้องมาส่งฉันก็ได้นะ ฉันกลับเองก็ได้”


ฉันเป็นฝ่ายทำลายความเงียบภายในรถขึ้นมา หลังจากปล่อยให้มันกลืนกินมาตลอดระยะเวลาครึ่งชั่วโมงระหว่างทางกลับอพาร์ทเม้นท์ของฉัน แอร์บัสเลี้ยวรถเข้าจอดใต้อาคารก่อนจะดับเครื่องยนต์ราวกับว่าเขาจะลงไปกับฉันด้วย


“เฮียดับเครื่องทำไม ส่งฉันแค่หน้าตึกก็พอแล้ว ฉัน


“ปกติเธอเป็นพวกย้ำคิดย้ำทำหรือไงนะ” เขาพูดแทรกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดนิดๆ ดวงตาเรียวรีหรี่มองก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไป ร่างสูงเดินอ้อมมาฝั่งฉันแล้วเปิดประตูรถให้ พอเห็นฉันนั่งนิ่งไม่ยอมขยับเขาก็ทำท่าจะเข้ามาช้อนตัวฉัน ฉันรีบผลักเขาออกทันที


“ฉะ ฉันเดินเองได้ค่ะ” ฉันก้มหน้างุด รู้สึกร้อนวูบวาบไปกับสายตาคมๆ ที่จ้องมา พยายามก้าวเท้าลงมายืนบนพื้นด้วยความอดทนอย่างที่สุด ไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้เขาได้เห็น “ส่งฉันแค่นี้ก็พอค่ะ เดี๋ยวฉัน


“เลิกปฏิเสธแล้วก็เลิกไล่เฮียสักทีได้ไหมห๊ะ เดินแทบไม่ไหวยังจะอวดเก่งอีก” น้ำเสียงเขาหงุดหงิด สีหน้าก็ไม่แพ้กัน มือหนาประคองแขนฉันเบาๆ ความอบอุ่นจากฝ่ามือเขาแล่นวาบไปทั่วบริเวณที่ถูกสัมผัส


“ก็ฉันไม่เป็นไรจริงๆ นี่ แผลแค่นิดเดียวเองนะเฮีย” ฉันบ่นอุบ


ฉันพูดจริงๆ นะ ฉันยังเดินไหว แม้มันจะแปล๊บๆ ที่แผลนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้หนักหนาอะไรถึงขั้นต้องคอยประคองแบบนี้ แต่ดูเหมือนแอร์บัสจะไม่ได้สนใจในสิ่งที่ฉันพยายามจะสื่อสักนิด เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาประคองฉันมาจนถึงหน้าลิฟต์


ติ๊ง


ประตูลิฟต์เลื่อนลงมาถึงชั้นหนึ่งก่อนจะเปิดออก ปรากฏร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งเดินสวนออกมา ฉันชะงักพลางมองใบหน้าคุ้นเคยนิ่ง ขณะที่เขาคนนั้นมองฉันกลับเช่นกัน ดวงตาคมมีแวววูบไหวราวกับตกใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาเช่นเดิม


” ผู้ชายคนนั้นเหลือบมองมือของแอร์บัสที่กำลังประคองแขนฉันก่อนจะละสายตาแล้วเดินเลี่ยงไปโดยไม่พูดอะไร ฉันที่เพิ่งตั้งสติได้รีบเดินตามไปคว้าแขนเสื้อเขาไว้ด้วยความรวดเร็วจนลืมความเจ็บปวดไปหมดสิ้น


“เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งไป” ร่างสูงชะงักนิ่ง แต่ไม่ได้หันมามองฉันเลยสักนิด มีเพียงมือเย็นๆ ที่ยกขึ้นมาปัดมือฉันออกแล้วทำท่าจะเดินหนี คราวนี้ฉันคว้าชายเสื้อด้านหลังเขาไว้ทั้งสองมือ “จะไปไหนอีก จะหนีพี่ไปไหนอีก ซิลเลอร์”


ใช่แล้วล่ะ ผู้ชายที่ฉันกำลังรั้งอยู่ตอนนี้ เขาคือน้องชายเพียงคนเดียวของฉันเอง เป็นคนคนเดียวที่ฉันยอมเหนื่อย ยอมอดหลับอดนอนทำงานเพื่อเขา น้องชายที่แสนเย็นชาของฉัน


“ปล่อย” คำสั้นๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากติดคล้ำ เป็นประโยคแรกที่เขาพูดกับฉันในรอบหลายเดือน และเป็นการพบหน้ากันครั้งแรกในรอบหลายเดือนเช่นกัน แม้เราจะอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันก็ตาม แต่ฉันกลับไม่เคยพบเขาเลย ทุกครั้งที่ฉันไปหาเขาที่คณะ เขาก็มักจะหนีหรือหลบหน้าตลอด หากทว่าความเย็นชาของซิลเลอร์กลับไม่มีผลอะไรกับฉันเลยสักนิด ฉันยังคงพยายามติดต่อเขา และยังคงส่งเงินเข้าบัญชีเขาทุกอาทิตย์ รวมถึงค่าเทอมด้วย


“พี่ไม่ปล่อย พี่ไม่ยอมให้ซิลหนีพี่ไปอีกหรอกนะ” ฉันรู้ว่ามันบ้ามากกับการพยายามรั้งซิลเลอร์เอาไว้แบบนี้ เขามีนิสัยอันตรายและเย็นชา แต่ฉันรู้ว่าเขาไม่มีทางทำร้ายฉันเด็ดขาด “ซิล ซิลกลับมาบ้านแล้วใช่ไหม ซิลจะกลับมาอยู่กับพี่แล้วใช่ไหม”


“เพ้อเจ้อ เขาหันกลับมามองฉันด้วยสายตาเย็นชา ใบหน้าที่คล้ายกับฉันช่างไร้ความรู้สึกเหลือเกิน “ฉันมาเอาของ แล้วจะไม่กลับมาที่นี่อีก”


“ทะ ทำไม” ฉันกำชายเสื้อเขาแน่น สายตาหลุบมองกระเป๋าเสื้อผ้าในมือซิลเลอร์ นี่เขาคิดจะไปจากที่นี่จริงๆ น่ะเหรอ เขาคิดจะทิ้งฉันไปจริงๆ เหรอ


“ต่อไปนี้เธอก็เลิกวุ่นวายกับชีวิตฉันได้แล้ว ต่างคนต่างอยู่ ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีก เงินก็ไม่ต้องส่งมา ฉันไม่ต้องการ” เขาปัดมือฉันออกจากการจับกุมชายเสื้อก่อนหยิบของบางอย่างในกระเป๋ามายัดใส่มือฉัน มันคือบัญชีธนาคารพร้อมกับบัตรกดเงิน ฉันเงยหน้าขึ้นมองน้องชายด้วยความรู้สึกเจ็บปวด “ฉันไม่ต้องการเงินของเธอ ต่อไปนี้ถือซะว่าเราไม่มีอะไรติดค้างกันอีกแล้ว”


” ฉันได้แต่ยืนนิ่งอย่างพูดอะไรไม่ออก ร่างกายมันชาไปหมด ชาไปทั้งหัวใจ แม้แต่น้ำตายังชาจนไหลไม่ออกเลย ฉันไม่รู้เลยว่าความสัมพันธ์พี่น้องระหว่างเรามันมาถึงจุดนี้ได้ยังไง มันเริ่มจากตอนไหน และเพราะอะไรซิลเลอร์ถึงเย็นชาและใจร้ายกับฉันนัก ทั้งที่เมื่อก่อนเขายังเป็นน้องชายที่น่ารักของฉันอยู่เลย


มันเกิดอะไรขึ้นกับน้องชายเพียงคนเดียวของฉันกันนะ


“ดูแลตัวเองด้วย ลิลลา”


ไม่ ไม่นะ ซิลเลอร์เดินจากฉันไปแล้ว เขากำลังจะทิ้งฉันไปอีกคน เหมือนกับพ่อและแม่ ทุกคนทิ้งฉันไปหมดแล้ว


“ซิล เดี๋ยวสิซิล! โอ้ย” ฉันพยายามจะวิ่งตามหลังน้องชายไป แต่เพราะความเจ็บปวดที่เท้าทำให้ร่างกายไม่อาจฝืนไหว ฉันทรุดลงบนพื้นถนนใต้อาคารอย่างหมดแรง น้ำตามากมายไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ฉันกำลังจะสูญเสียน้องไปอย่างนั้นเหรอ ซิลเลอร์กำลังจะทิ้งฉันไปอีกคนอย่างนั้นเหรอ เขาเป็นครอบครัวเพียงคนเดียวของฉันนะ ฉันไม่ยอมเสียเขาไปหรอกฉันไม่ยอมเด็ดขาด


หากทว่าจังหวะที่ฉันกำลังนั่งร้องไห้อย่างคนไร้สติอยู่บนพื้นนั้น จู่ๆ ก็มีแสงไฟสว่างจ้าส่องวาบเข้ามา ฉันหันมองตามทิศทางนั้นด้วยความตื่นตกใจ ดวงไฟจากหน้ารถยนต์คันหนึ่งกำลังพุ่งเข้ามาหาฉัน วินาทีเหมือนโลกทั้งใบกำลังสลายไป


รถกำลังจะชนฉันงั้นสินะ แต่ฉันไม่มีเรี่ยวแรงมากพอจะที่จะหลบแล้วล่ะ ทำได้แค่เพียงหลับตาและปล่อยให้ทุกอย่างมันเกิดขึ้น ในเมื่อชีวิตฉันมันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว


พรึ่บ!


ปรี๊ดดดดดดดด!


เอี๊ยดดดดดดดดดด!


เสียงบีบแตรรถดังสนั่นพร้อมกับเสียงเบรกตามมา แทนที่ร่างกายของฉันจะได้รับบาดเจ็บจากการถูกกระแทกอย่างแรง กลับกลายเป็นความอบอุ่นของอ้อมกอดใครคนหนึ่ง เสียงลมหายใจแรงๆ ดังขึ้นเหนือหัว ฝ่ามือหนาประคองกอดฉันแนบแน่น สร้างความอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก


ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือสร้อยเงินแสนคุ้นตาของเขาคนนั้น ฉันละสายตาขึ้นมองช้าๆ จากลำคอ ปลายคาง ริมฝีปาก จมูก จนกระทั่งสบเข้ากับดวงตาเรียวรีสีดำสนิทที่กำลังจ้องมาด้วยความร้อนรน เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเล็กน้อยบนใบหน้าหล่อเหลา ก่อนสติสัมปชัญญะของฉันจะหมดลงพร้อมกับน้ำเสียงอ่อนโยนของเขา


“ปลอดภัยแล้วนะ ลิลลา”


#Loading...90%

[บทบรรยาย แอร์บัส]


ผมกำลังจะบ้าตาย


ให้ตายเถอะ ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยเสี่ยงชีวิตเพื่อใครแบบนี้มาก่อนเลย ไม่รู้ว่ามันเป็นสัญชาตญาณหรือว่าอะไร แต่ในวินาทีความเป็นความตายนั้น ตอนที่ผมเห็นลิลลานั่งหลับตานิ่งขณะที่รถยนต์คันหรูนั่นกำลังพุ่งเข้าใส่ตัวเธอ ร่างกายของผมมันก็ขยับไปเองโดยไม่รู้ตัว


ผมพุ่งตัวเข้าไปโอบกอดลิลลาโดยไม่ยั้งคิดใดๆ ทั้งสิ้น ผมหันหลังให้กับแสงไฟจากรถยนต์คันนั้นเพื่อใช้ตัวเองเป็นเกราะกำบังให้กับเธอ ผมทำทุกอย่างด้วยความรวดเร็วอย่างไม่กลัวตายสักนิด คิดอยู่อย่างเดียวว่าต้องปกป้องผู้หญิงคนนี้ให้ได้ ผมคงบ้าไปแล้วจริงๆ ว่ะ


“พี่


ผมละสายตาจากใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาในอ้อมกอดตัวเองขึ้นมองต้นเสียง ร่างสูงยืนอยู่ไม่ไกลจากจุดที่ผมกับลิลลานั่งคุกเข่าอยู่มากนัก หมอนั่นยืนมองลิลลานิ่งๆ แววตาวูบไหวเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาเหมือนเดิม


ผมพอจะรู้จากโบอิ้งมาบ้างว่าลิลลาอาศัยอยู่กับน้องชายสองคน และที่ยัยนี่ต้องทำงานหนักกว่าคนอื่นนั่นก็เป็นเพราะต้องส่งเสียตัวเองกับน้องชายเรียน แต่คาดไม่ถึงว่าจะได้มารับรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องที่กำลังอยู่ในขั้นย่ำแย่ขนาดนี้ ทั้งที่หมอนั่นก็ดูจะเป็นห่วงเป็นใยพี่สาวตัวเองแท้ๆ แต่ทำไมถึงเลือกที่จะยืนอยู่ตรงนั้นนิ่งๆ ทำไมถึงไม่เข้ามาหายัยนี่ละวะ?


“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” ผมหันมองตามเสียงของผู้หญิงเจ้าของรถยนต์คันดังกล่าวที่ลงมาถามอาการด้วยความตื่นตกใจ พอหันกลับไปทางน้องชายของลิลลาอีกที หมอนั่นกลับหายไปแล้ว


หึ ต้องใจดำขนาดไหนถึงจะทิ้งพี่สาวของตัวเองที่กำลังหมดสติแบบนี้ไปได้กันวะ??


“ผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรมากไหมคะ ไปโรงพยาบาลไหมคะ”


“อ้อ ไม่เป็นไรครับ เธอแค่ตกใจจนหมดสติไปเฉยๆ น่ะครับ” ผมรวบร่างบางขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวแล้วลุกขึ้นยืน ขณะผู้หญิงเจ้าของรถเดินมาหยุดยืนด้านข้าง


“โล่งอกไปทีค่ะ ฉันเกือบจะเบรกไม่ทันอยู่แล้ว”


“ต้องขอโทษด้วยนะครับ พอดีเมื่อกี้เธอสะดุดล้มเลยหลบรถคุณไม่ทัน”


“มะ ไม่เป็นไรค่ะ คุณกับแฟนไม่เป็นอะไรฉันก็สบายใจแล้วค่ะ” เธอส่งยิ้มให้ผมพร้อมกับมองลิลลาไปด้วย


ว่าแต่ ผมกับลิลลาไม่ได้เป็นแฟนกันสักหน่อย


“ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” ผมยิ้มเจื่อนๆ ให้เธอแล้วหมุนตัวเดินกลับเข้ามาในตึก ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าผมไม่รู้จักห้องของลิลลานี่หว่า แล้วจะพาเธอกลับห้องถูกได้ยังไงละเนี้ย ยืนครุ่นคิดจ้องใบหน้าหวานอยู่ชั่วครู่ก็เปลี่ยนทิศทางกลับมาที่รถตัวเองพร้อมกับวางร่างบางลงบนเบาะอย่างทะนุถนอม


กระเป๋าสะพายใบเล็กถูกรื้อค้นอย่างถือวิสาสะเพื่อหากุญแจห้องหรือคีย์การ์ดของลิลลา ซึ่งก็หาเจอโดยง่ายเพราะในกระเป๋าของเธอแทบไม่ได้พกอะไรไว้เลยนอกจากกระเป๋าเงิน โทรศัพท์ และกุญแจ ยัยนี่เป็นผู้หญิงที่ไม่พกเครื่องสำอางค์เลยหรือไงกันนะ มีแค่กระป๋องแป้งเด็กใบเล็กเท่านั้น หรือนี่คือที่มาของกลิ่นหอมอ่อนๆ บนผิวเนียนนุ่มของเธอที่ผมเคยสัมผัสกันนะ


ช่างสมกับเป็นยัยหนูน้อยจริงๆ เลยแฮะ แต่ก็ น่ารักชะมัด


“ห้อง 501 ชั้น 5 อืม” ผมท่องจำเลขห้องกับเลขชั้นของลิลลาก่อนจะเก็บกุญแจห้องใส่กระเป๋าเสื้อแล้วทำการอุ้มร่างบางขึ้นมาอีกรอบ คราวนี้ผมรู้จักห้องของเธอแล้ว สามารถพาเธอขึ้นไปได้อย่างถูกห้องถูกชั้นแล้วล่ะ โชคดีที่ยัยหนูน้อยจดเอาไว้บนพวงกุญแจ สงสัยกลัวทำหล่นหายละมั้ง แอบอันตรายเหมือนกันนะเนี้ย


ติ๊ง


ประตูลิฟท์เปิดออกเมื่อถึงชั้นห้า ผมก้าวออกมาพลางมองซ้ายมองขวาหาเลขที่ห้องของเธอ ที่นี่เป็นอพาร์ทเม้นท์ขนาดกลาง ไม่ได้ใหญ่โตหรูหราอะไร เหมาะสำหรับคนงบน้อยที่ต้องทำงานเลี้ยงตัวเองอย่างยัยนี่จริงๆ แต่ผมว่าด้านความปลอดภัยไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ยิ่งยัยนี่เป็นผู้หญิงอยู่ตัวคนเดียวแบบนี้ยิ่งน่าห่วงชะมัด


กริ๊ก


ผมไขกุญแจเข้ามาในห้องของลิลลาเป็นที่เรียบร้อย พยายามโฟกัสสายตาท่ามกลางความมืดเพื่อมองหาสวิตซ์ไฟ แต่สายตาเหลือบไปเห็นโซฟาเสียก่อนจึงเดินฝ่าความมืดเข้าไปวางร่างบางลงบนนั้นแทน แล้วค่อยเดินหาสวิตซ์เพื่อเปิดไฟอีกที


พรึ่บ


เฮ้อ กว่าจะพาร่างอันไร้สติของยัยหนูน้อยลิลลากลับมาที่ห้องได้ เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกันแฮะ


“ซิล อย่าไปนะ อย่าทิ้งพี่ไป ฮึก” เสียงหวานสะอื้นนิดๆ ขนาดหลับยังไม่วายละเมอเรียกหาน้องชาย ผมคุกเข่าลงตรงหน้าโซฟา สายตาจับจ้องใบหน้าหวาน มือเอื้อมไปเช็ดคราบน้ำตาด้วยความลืมตัว


ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ก็มีความรู้สึกประหลาดๆ ผุดขึ้นมา ความรู้สึกที่ผมเองก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน


“ไม่เป็นไรแล้วนะ เฮียอยู่ตรงนี้แล้ว”

 

#TO BE CONTINUED

รักเรื่องนี้จิ้มเลย
 


TALK
โอ้ยยย มันละมุนอะแกรรร เราสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของเฮีย
สงสารยัยหนูน้อยมากกก ชีวิตนางควรมีความสุข
เฮียบัสจะทำให้นางมีความสุขได้ไหมน้าาา ติดตามกันต่อไป ฮี่ๆ
อ่านแล้วคอมเม้นกันด้วยนะ ขอคนละ 1 เม้นนะเออ
แสดงตัวหน่อยว่ามีใครอ่านอยู่บ้าง เช็คเรตติ้งจ้าา

E-Book วางจำหน่ายแล้วนะคะ
ราคาฟินๆ 259 บาท
 
 
 

SET


 

ตัวพิมพ์ทอจันทร์PattySweetyพันเก้า
 
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

913 ความคิดเห็น

  1. #479 kaezaa2222 (@kaezaa2222) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 21:31
    ซิลเลอร์ต้องมีเหตุผลแน่ๆ ที่ซิลหนีพี่ไปอาจเพราะไม่อยากให้พี่สาวลำบากเพราะตัวเองก็ได้ เพราะลิลลาเหนื่อยเรื่องนางมาเยอะนางเลยไม่อยากทำให้พี่สาวลำบาก
    โลกสวยไปอีกเรา ฮ่าๆๆ
    #479
    0
  2. #416 แค่คนเลว (@0614626364) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 16:08
    โธ่ลินผู้หน้าสงสาร
    #416
    0
  3. วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 07:57
    มันโอบล้อมไปค้วยความละมุนนน
    #402
    0
  4. #401 $pirit Finger$ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 22:24
    เฮียยยยยยยยย
    #401
    0
  5. #400 sakaodeoaun (@sakaodeoaun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 18:01
    ทำไมซิลเลอร์ทำแบบนี้นะ
    #400
    0
  6. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 15:51
    ต่ออออออออออออออ
    #398
    0
  7. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 15:51
    ต่ออออออออออออออ
    #397
    0
  8. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 15:50
    ต่ออออออออออออออ
    #396
    0
  9. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 15:50
    ต่ออออออออออออออ
    #395
    0
  10. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 15:50
    ต่ออออออออออออออ
    #394
    0
  11. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 15:50
    ต่ออออออออออออออ
    #393
    0
  12. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 15:50
    ต่ออออออออออออออ
    #392
    0
  13. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 15:50
    ต่ออออออออออออออ
    #391
    0
  14. #390 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 01:52
    เฮียดูแลด้วยยยย
    #390
    0
  15. #389 $pirit Finger$ ^ㅆ^ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 21:17
    ซิลเลอร์ไม่เอาสิลูก อย่าทำแบบนี้กับลิลลาเลย
    #389
    0
  16. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 19:26
    ลิลลามิน่ามีน้องเยี่ยงนี้เลย.
    #388
    0
  17. #387 heykeo (@heykeo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 18:17
    เฮียบัสดูแลหนูลิลลาด้วยนะ
    #387
    0
  18. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 16:33
    ทำไมซิลเลอร์ต้องเย็นชากับลิลาชนาดนี้ล่ะ
    มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นสิ
    #386
    0
  19. #385 แค่คนเลว (@0614626364) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 11:07
    ทำไมละพี่ออกจะดีขนาดนี้
    #385
    0
  20. #382 Lisa-Yoshiyukii (@Lisa-Yoshiyukii) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 09:36
    น้องแบบนี้ปล่อยแม่งไปเถอะ
    #382
    0
  21. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 07:33
    เตรัยมทิชชู่แป๊บ
    #381
    0
  22. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 07:33
    เตรัยมทิชชู่แป๊บ
    #380
    0
  23. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 07:33
    เตรัยมทิชชู่แป๊บ
    #379
    0
  24. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 07:32
    เตรัยมทิชชู่แป๊บ
    #378
    0
  25. วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 19:33
    โอ้........น้องลิลลาหรอ.. รอๆๆค่าา มาต่อไวๆนะค่ะ
    #377
    0