[END]YOU'RE MY SHIFTY POISON "รักวุ่นวายพี่ชายกะล่อน"

ตอนที่ 10 : ♪ CHAPTER 06 ♫ #พี่น้อง [Loading...60 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,697
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 163 ครั้ง
    2 พ.ค. 61









 
CHAPTER 06

#พี่น้อง

ทำได้แค่เพียงหลับตาและปล่อยให้ทุกอย่างมันเกิดขึ้น

ในเมื่อชีวิตฉันมันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว

-ลิลลา-


เพล้ง!


“โอ้ย” ร่างของฉันล้มลงบนพื้นหญ้า ความรู้สึกเจ็บแปล๊บบริเวณหลังเท้าแล่นวาบเข้ามาพร้อมอาการชา ฉันงอเท้าตัวเองเพื่อตรวจดูบาดแผล เศษกระถางต้นไม้ยังคงคาอยู่บนรองเท้าคู่ใจของฉัน


“พี่เป็นอะไรไหมฮะ” เสียงเล็กๆ หันกลับมาถาม ดวงตาเรียบๆ เบิกกว้างด้วยความตกใจทันทีที่เห็นเลือดสีแดงสดซึมออกมาจากรองเท้าฉัน ร่างเล็กรีบผละเข้ามาหาก่อนใช้มือปัดเศษกระเบื้องออกให้ “เลือดไหลด้วย พะ พี่เจ็บไหมฮะ”


“เอ่อ ไม่เป็นไรจ้ะ แค่ตกใจนิดหน่อย ไม่ต้องปัดออกหรอก เดี๋ยวมือเลอะเลือดนะ” ฉันรีบคว้ามือเล็กเอาไว้ทัน นาวีมีสีหน้าร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด คงจะตกใจเสียยิ่งกว่าฉันสินะ เด็กเอ๋ยเด็กน้อยจริงๆ แผลแค่นี้เอง


“ดะ เดี๋ยว ผมไปเอากล่องพยาบาลมาให้นะฮะ เอ่อ พี่ทำแผลเป็นใช่ไหมฮะ ผมทำไม่เป็น” นาวีถามฉันด้วยสีหน้าแดงๆ ฉันพยักหน้ารับยิ้มๆ รู้สึกเอ็นดูในความห่วงใยของเด็กคนนี้จริงๆ อ่อนโยนกว่าที่คิดสินะ


หลังจากนาวีวิ่งเข้าบ้านไป ฉันพยายามจะลุกขึ้นจากพื้นหญ้าด้วยความทุลักทุเลสุดๆ เพราะรอบตัวเต็มไปด้วยเศษกระเบื้องจากกระถางต้นไม้ ความผิดตัวเองแท้ๆ ถ้าฉันไม่ซุ่มซ่ามทำตกแตกก็คงไม่เจ็บตัวแบบนี้หรอก


“อ๊ะ


พรึ่บ!


เพราะทิ้งน้ำหนักไปที่เท้ามากเกินไปทำให้ความเจ็บเสียดแล่นวาบขึ้นมาจนเสียหลักเกือบจะล้มไปอีกรอบ โชคดีที่ถูกใครบางคนเข้ามารับตัวเอาไว้จากด้านหลัง ไม่อย่างนั้นฉันอาจจะล้มทับเศษกระเบื้องอีกรอบแน่ๆ


” กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ แสนคุ้นเคยลอยมาแตะปลายจมูกเบาๆ ฝ่ามืออบอุ่นที่กำลังจับไหล่และเอวของฉันอยู่เปลี่ยนท่าทางเป็นช้อนตัวฉันขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว สร้างความตื่นตกใจให้กับฉันแทบจะทันที ยิ่งได้เห็นใบหน้าของเจ้าของวงแขนใกล้ๆ ฉันก็ยิ่งช๊อคจนพูดอะไรไม่ออก


เขา เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?!


“เฮีย เฮียบัส?”


ใช่แล้ว ผู้ชายที่กำลังอุ้มฉันมาวางลงบนเก้าอี้คนนี้ก็คือแอร์บัส คนที่ไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่ในเวลาแบบนี้ แล้วจู่ๆ เขาโผล่มาได้ยังไงกัน นี่ฉันงงไปหมดแล้วนะ


“นอกจากซื่อแล้วยังซุ่มซ่ามอีกเหรอไง”


ฉันกระพริบตาปริบๆ เพื่อไล่ความมึนงงออกไป ก่อนจะเม้มริมฝีปากอย่างรู้สึกอาย จู่ๆ ก็ถูกเขากอดจากด้านหลังแถมยังถูกอุ้มอีก หน้าฉันต้องแดงมากแน่ๆ


“ไหนขอดูหน่อยซิ แผลลึกหรือเปล่าหะ”


“อ๊ะ ไม่ต้อง” ฉันรีบชักข้อเท้ากลับทันทีที่ถูกมือหนาคว้าไปจับ แอร์บัสย่อตัวคุกเข่าต่อหน้าฉัน แถมยังมองกันด้วยสายตาแปลกๆ แบบนี้ ฉันทำตัวไม่ถูกจริงๆ นะ


“อย่าดื้อ ให้เฮียดูหน่อย” เขาทำเสียงดุ มือหนาคว้าเท้าฉันไปจับอีกรอบ


“ตะ แต่ว่า” ฉันพยายามค้าน แต่ถูกดวงตาคมจ้องมา เลยต้องยอมให้เขาทำตามใจตัวเองอีกแล้ว ปฏิเสธใครไม่เป็นเลยจริงๆ ลิลลาเอ๊ย!


“เจ็บไหม?”


แอร์บัสค่อยๆ ถอดรองเท้าผ้าใบของฉันออกช้าๆ มันเจ็บนะ แต่ก็พอทนได้ ฉันไม่ได้ตอบอะไรเขา เพียงแค่มองการกระทำของเขาด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก


ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยเข้าใกล้แอร์บัสได้มากขนาดนี้เลย เราไม่สนิทกันและแทบไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำ เจอหน้ากันก็แค่ทักทายตามประสา เพราะโบอิ้งคอยกันท่าให้อยู่ตลอด ฉันจึงไม่ค่อยรู้จักนิสัยจริงๆ ของแอร์บัสมากนัก รู้เพียงแค่ในสิ่งที่โบอิ้งเล่าให้ฟังเท่านั้น


ทว่า พักหลังมานี้ฉันกลับได้เห็นและสัมผัสในมุมใหม่ๆ ของผู้ชายคนนี้เพิ่มขึ้น เขาดูอันตราย เจ้าชู้ แต่ก็ดูใจดีและอบอุ่นอย่างน่าประหลาด อย่างเช่นตอนนี้ที่เขากำลังสัมผัสเท้าฉันที่เต็มไปด้วยเลือดโดยไม่มีท่าทางรังเกียจสักนิด


“อาบัส ทำอะไรอยู่ฮะ”


ฉันหลุดจากภวังค์ความคิดและกลับมาที่เหตุการณ์ปัจจุบัน เสียงเรียกจากเด็กชายที่กำลังถือกล่องพยาบาลอยู่ในมือเรียกสายตาจากฉันและแอร์บัสในทันที นาวีมองแอร์บัสสลับกับข้อเท้าฉันนิ่งๆ ก่อนจะเดินเข้ามาหา


“มาก็ดีแล้ว เอากล่องพยาบาลมาให้อาหน่อยซิ” แอร์บัสแบมือขอกล่องพยาบาลจากนาวี แต่นาวีกลับไม่ยอมส่งให้ แถมยังทำหน้าบึ้งใส่เขาอีกด้วย


“อาบัสมาทำอะไรที่นี่ฮะ มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง”


“อย่าเพิ่งถามอะไรน่า ให้อาทำแผลให้ยัยนี่ก่อน” เขายังคงแบมือค้างเอาไว้ ท่าทางจริงจังไม่แพ้กัน แต่นาวีก็ยังคงไม่ยอมง่ายๆ สองแขนเล็กกอดกล่องพยาบาลไว้แน่น


“ผมจะทำแผลให้พี่สาวเองฮะ อาบัสถอยออกมาสิฮะ” นาวีพูดเสียงจริงจังกว่าเดิม


เอ่อ ถ้าจำไม่ผิด เมื่อกี้นาวีบอกว่าทำแผลไม่เป็นไม่ใช่เหรอ


“นี่ไม่ใช่ของเด็กเล่นนะ ถ้าไม่อยากให้ยัยติดเชื้อตายก็ให้อาทำเอง” แอร์บัสพูดเหมือนใจเย็น แต่มือกลับแย่งกล่องพยาบาลไปจากนาวีหน้าตาเฉย สร้างความตกใจให้กับคนกลางอย่างฉันมาก เอ่อ... ฉันว่าสถานการณ์ตอนนี้มันดูมาคุแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้นะ


อะไรกัน หรือว่าสองคนนี้เคยมีปัญหาอะไรกันมาก่อนเนี้ย


#Loading...25%


สิบนาทีต่อมา


“เสร็จแล้ว แผลไม่ลึกมาก แต่สำหรับเธอคงจะเจ็บน่าดู”


ตลอดระยะเวลาในการล้างทำความสะอาดบาดแผลจนกระทั่งทำแผลและขั้นตอนสุดท้ายคือพันแผลเสร็จ นี่คือบทสนทนาแรกระหว่างพวกเรา ฉันได้แต่นั่งเงียบๆ ให้เขาทำแผลให้ ขณะที่นาวียืนกอดอกมองด้วยสีหน้าบึ้งตึง ฉันอึดอัดมากเลยนะ ณ จุดๆ นี้


“ขะ ขอบคุณนะ มันก็ไม่ได้เจ็บอะไรมากหรอก แผลแค่นี้เอง” ฉันตอบยิ้มๆ พยายามทำลายบรรยากาศมาคุแปลกๆ แต่เหมือนจะไม่ได้ผล


“ตอบผมได้หรือยังฮะ อาบัสมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” นาวีถามคำถามที่ฉันก็อยากรู้ขึ้นมา แอร์บัสทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้างฉันพลางท้าวแขนมาด้านหลังฉันด้วย ท่าทางของเขาเหมือนกำลังกอดฉันทางอ้อมเลยอ่ะ


“อามาดูแลความเรียบร้อยตามคำขอร้องของไอ้หน่วยรบน่ะสิ”


“มาดูความเรียบร้อย งั้นเหรอ” ฉันหันหน้ามาถามเขาด้วยความลืมตัว ส่งผลให้ใบหน้าเราอยู่ใกล้กันจนเกินพอดี เห็นอย่างนั้นฉันรีบถอยตัวหนีจนสุดที่นั่งทันที เรียกว่าแทบกระเด้งตัวออกห่างเลยล่ะ


“อาหน่วยส่งมาเหรอฮะ นี่ถึงกับต้องมาคุ้มเลยเหรอฮะ” นาวีถามนิ่งๆ แล้วมองหน้าฉัน “พี่สาวเป็นใครกันแน่ ทำไมอาหน่วยต้องส่งอาบัสมาดูแลด้วยฮะ”


“เอ่อ เปล่านะ เฮียบัสไม่ได้มาดูแลพี่หรอกนะ เฮียหน่วยอาจกลัวว่าพี่จะสอนนาวีไม่ดีมากกว่า เนอะเฮีย?” ฉันโบกมือแก้ตัวทันทีโดยไม่ลืมหันไปหาแนวร่วมอย่างแอร์บัสที่นั่งทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่ข้างๆ


“ไม่รู้สิ มันแค่บอกให้เฮียมาดูแลเฉยๆ แต่ไม่ได้บอกให้ดูแลใคร”


ง่ะ แล้วจะตอบให้มันกำกวมทำไมเล่า! เฮียบัสบ้า! แล้วดูสายตาจับผิดที่นาวีใช้มองฉันสิ กำลังคิดอะไรแปลกๆ อยู่แน่เลยอ่ะ!


“หรือว่า พี่สาวเป็นแฟนอาหน่วยเหรอฮะ?!


อะ อะไรน๊า!!


“ไม่ใช่นะ! ไม่ใช่ๆ พี่ไม่ได้เป็นอะไรกับเฮียหน่วยนะ นาวีอย่าเข้าใจพี่ผิดสิ” ฉันนั่งไม่ติดเก้าอี้ทันทีเลย เด็กคนนี้คิดอะไรได้บ้าบอที่สุดเลยอ่ะ ฉันเนี้ยนะเป็นแฟนผู้ชายจอมโหดแบบนั้นอ่ะ โอ้ย! แค่คิดก็กลัวแล้ว!


“ฮ่าๆ โอ๊ย ตลกชะมัด คิดได้ไงวะเนี้ย” ขณะที่ฉันร้อนรนแอร์บัสกลับหัวเราะออกมาเสียงดัง เขากุมท้องขำแบบโอเว่อร์มาก ไม่รู้จะตลกอะไรเบอร์นั้น -_-


“เฮียบัส! ขำอะไรนักหะ ช่วยฉันอธิบายหน่อยสิ นาวีเข้าใจผิดไปใหญ่แล้วเนี้ย” ฉันตีแขนเขาแรงๆ ด้วยความโมโห นอกจากจะไม่ช่วยแล้วยังทำให้เสียเรื่องเข้าไปอีก มันน่านักไหมล่ะ!


“ก็มันขำจริงๆ นี่ คิดได้ไงวะว่าเธอเป็นแฟนไอ้หน่วย ฮ่าๆ”


ยัง ยังไม่หยุดขำอีก


“เฮียบัส!


“โอเคๆ หยุดแล้วๆ” แอร์บัสพยายามกลั้นขำสุดๆ หน้าเขาแดงมาก ฉันไม่เคยเห็นเขาหัวเราะใกล้ๆ แบบนี้มาก่อนเลยแฮะ “นี่ไอ้หนู ยัยนี่น่ะห่างไกลจากคำว่าแฟนของไอ้หน่วยมาก หายห่วงได้เรื่องนั้น ยิ่งหน้าซื่อๆ ตาใสๆ นิสัยซุ่มซ่ามแบบนี้ยิ่งไม่ใช่สเปคไอ้เวรนั่นเลย หึ”


อธิบายให้นาวีเข้าใจฉันใหม่มันก็โอเคอยู่หรอก แต่ไม่ต้องถากถางกันก็ได้ไหมล่ะ!


“งั้นเหรอฮะ ถ้าพี่สาวไม่ใช่แฟนอาหน่วยก็ดีฮะ ผมจะได้อยู่กับพี่สาวได้อย่างสบายใจ”


“เอ๊ะ หมายความว่ายังไงเหรอ” ฉันจ้องนาวีอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก เด็กชายจ้องตาฉันพลางยกยิ้มมุมปากนิดๆ เป็นรอยยิ้มแรกที่ฉันเพิ่งจะได้เห็นจากเด็กหน้าตายคนนี้ เวลายิ้มแล้วหล่อเหมือนกันนะเราเนี้ย


“หมายความว่าผมจะยอมเรียนพิเศษกับพี่สาวไงฮะ”


“จะ จริงเหรอ! จะเรียนกับพี่จริงๆ ใช่ไหม โอ้ย!” ฉันดีใจจนลืมตัวไปว่ากำลังเจ็บเท้าอยู่ พอลุกขึ้นยืนมันก็เลยเสียหลัก ทว่ากลับถูกแอร์บัสคว้าแขนไว้แล้วกระชากเข้าหาตัว สุดท้ายฉันก็ล้มลงไปนั่งบนตักเขาอย่างงงๆ


“ซุ่มซ่ามไม่เลิก อยากมีแผลเพิ่มอีกหรือไงฮึ๊?”


เพราะอยู่ใกล้กันมากจนลมหายใจสัมผัส เสียงที่เขาพูดออกมาจึงเหมือนเสียงกระซิบข้างใบหู ความร้อนแล่นวาบไปทั่วใบหน้า รู้สึกเหมือนร่างกายชาดิกไปทุกส่วน ความอบอุ่นบริเวณแผ่นหลังกำลังทำลายสติฉัน


“จะกอดพี่สาวอีกนานไหมฮะ ปล่อยได้แล้วมั้ง -_-


“เอ่อ” ฉันรีบดึงมือแอร์บัสออกจากเอวตัวเองแล้วขยับลงมานั่งบนเก้าอี้ตามเดิม รู้สึกอายอย่างมาก แล้วทำไมต้องถูกสายตาคมๆ ของผู้ชายสองคนที่ต่างวัยกันจ้องมองแบบนี้ด้วยล่ะ


ฉันอยากไปจากตรงนี้จัง ทำไงดี


“อ๊ะ จริงสิ! นี่มันจะสี่โมงแล้วเหรอ ตายๆ ฉันไปทำงานสายแน่ๆ เลย” ฉันรนรานดูนาฬิกาข้อมือ ความเขินอายเมื่อครู่ถูกสลัดทิ้งไปจนหมด “เดี๋ยวพี่ขอตัวกลับก่อนนะนาวี เอาไว้เรามาเริ่มเรียนกันเสาร์หน้าแล้วกันนะ”


“พี่สาวจะกลับแล้วเหรอฮะ”


“ใช่จ้ะ พี่ต้องไปทำงานต่อน่ะ”


“ทำงาน? พี่เจ็บเท้าอยู่ไม่ใช่เหรอฮะ จะไปทำไหวเหรอ ผมว่าพี่ควรจะพักก่อนนะฮะ”


ฉันชะงักไปกับคำพูดของนาวี จริงสิ ฉันเจ็บเท้าอยู่นี่นะ แต่ว่า งานกับเงินก็สำคัญนะ ไม่เป็นไรหรอกมั้งมันคงไม่เจ็บขนาดนั้นหรอกมั้ง


“ไอ้หนูนั่นพูดถูก โทรไปลางานซะ เธอทำไม่ไหวหรอก”


“ไม่ได้หรอก ฉันต้องเปลี่ยนกะกับยัยโบนะเฮีย” ฉันปฏิเสธเสียงแข็ง


“ถ้าเธอไม่โทร งั้นเฮียโทรหายัยโบเองนะ” ไม่พูดเปล่า แต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะกดต่อสาย ฉันรีบแย่งโทรศัพท์ออกจากมือแอร์บัสทันที


ไม่ได้นะ! ถ้าแอร์บัสโทรไปลางานกับโบอิ้งให้ฉัน มีหวังฉันโดนยัยนั่นซักไซ้จนขาวแน่ๆ ก็รู้ๆ อยู่ว่าโบอิ้งไม่อยากให้ฉันยุ่งเกี่ยวกับแอร์บัสน่ะ แล้วยังจะทำให้เสียเรื่องอีกทำไมเนี้ย!


“เอาไง จะโทรไม่โทร?” แอร์บัสยิ้มถาม ถึงปากจะยิ้มแต่สายตาเจ้าเล่ห์จังเลยนะ!


“ทะ โทรก็ได้ค่ะ!


ให้ตายฉันเกลียดรอยยิ้มของผู้ชายคนนี้ที่สุด!


#Loading...60%

รักเรื่องนี้จิ้มเลย
 


TALK
แหมมมม มีฟามห่วงใยทั้งอาทั้งหลานเลยน้าาา
อิจยัยหนูน้อยเบาๆ เราอยากอยู่ตรงนั้นบ้าง ฮี่ๆ
อ่านแล้วคอมเม้นกันด้วยนะ ขอคนละ 1 เม้นนะเออ
แสดงตัวหน่อยว่ามีใครอ่านอยู่บ้าง เช็คเรตติ้งจ้าา
ปอลิง.นับจากตอนนี้ไปฟางขออนุญาตแบ่งอัพตอนละ 50% น้าาา
เนื่องด้วยอัพบ่อยๆ ในตอนเดียวแล้วมีปัญหาเรื่องการแจ้งเตือน
จึงเรียนมาเพื่อทราบด้วยค่าาาา
E-Book วางจำหน่ายแล้วนะคะ
ราคาฟินๆ 259 บาท
 
 
 

SET


 

ตัวพิมพ์ทอจันทร์PattySweetyพันเก้า
 
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]

+++
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 163 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

913 ความคิดเห็น

  1. #384 0614626364 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 11:05
    นาวีร้ายนะเราอ่ะ
    #384
    0
  2. #375 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 22:17
    แหมมมมมมม. แย่งกันห่วงใหญ่เลยนะคร้าาาาา
    #375
    0
  3. #374 yum-yum-jum-boh (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 22:06
    ตกหลุมรักน้องนาวี~~
    #374
    0
  4. #373 towarisa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 19:48
    จะเรียนอย่างสบายใจ หรือจะได้จีบแบบสบายใจกันแน่นาวี หืมมม
    #373
    0
  5. #372 pa_nuch (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 00:36
    แกล้งหลานวีทำไมมมมมมมม
    #372
    0
  6. #371 Mini_MiniHeart (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 18:05
    รอออออ
    #371
    0
  7. #370 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 22:35
    เฮียนี้ยังไงนะแกล้งเด็กอ่อ
    #370
    0
  8. #369 towarisa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 16:32
    นั่นเด็กนะเฮีย แถมหลานด้วยนะนั่น
    #369
    0
  9. #368 netnapa pluemjit (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 21:57
    เจิมมมมมมมมมม
    #368
    0
  10. #366 towarisa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 08:07
    เจิมมมมมมมมมมม
    #366
    0
  11. #365 towarisa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 08:07
    เจิมมมมมมมมมมม
    #365
    0
  12. #364 towarisa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 08:07
    เจิมมมมมมมมมมม
    #364
    0
  13. #363 towarisa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 08:06
    เจิมมมมมมมมมมม
    #363
    0