[END]BRO #Chain รุ่นพี่ล่ามรัก!

ตอนที่ 8 : CHAIN 06 ► คนสำคัญ [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,612
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 129 ครั้ง
    6 มี.ค. 62

เปิดพรี #พี่ไรม์ แล้วนะคะ






CHAIN 06

[คนสำคัญ]


หลังทานมื้อเย็นเสร็จ พวกเราแยกย้ายกันขึ้นห้องเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า คืนนี้พี่ร๊อคบอกให้พักผ่อนให้เต็มที่เพราะพรุ่งนี้ต้องเก็บกระเป๋าไปเกาะและยังต้องตะเวนเที่ยวทั้งวัน 


ฉันขึ้นห้องมาก่อนทุกคน เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็นั่งรอพี่ไรม์ เพื่อนร่วมห้องอีกคนของฉัน แต่รอแล้วรอเล่าเขาก็ยังไม่เข้าห้องมา จนนาฬิกาบอกเวลาเกือบเที่ยงคืนฉันจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความหาแรมพ์ คิดว่าเขาน่าจะรู้ว่าพี่ไรม์อยู่ที่ไหน แต่จะให้ถามตรงๆ เลยก็เกรงใจแฮะ…



อองฟอง : แรมพ์อยู่ไหนเหรอ?



ฉันเปิดคำถามแบบกลางๆ ด้วยความเกรงใจเขา ถึงแรมพ์จะเป็นเพื่อนฉัน แต่เราก็ไม่ได้สนิทกันถึงขนาดคุยกันได้ทุกเรื่องโดยเฉพาะเรื่องชีวิตคู่ที่แสนอธิบายยากของฉัน



แรมพ์ : อยู่บาร์ชั้นล่างน่ะ มีอะไรหรือเปล่า? 



บาร์… งั้นเหรอ…



อองฟอง : อ้อ ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่… อยู่กับใครบ้างเหรอ?



ฉันเม้มปากเล็กน้อยอย่างรอคอยคำตอบ เพียงไม่กี่วินาทีแรมพ์ก็ตอบกลับ ฉันเผลอกำโทรศัพท์ในมือแน่นเมื่ออ่านจบ



แรมพ์ : พี่ใหญ่ พี่รอง 



อย่างนี้นี่เอง… ที่พี่ไรม์ไม่กลับห้องสักทีเป็นเพราะนั่งดื่ทอยู่กับพี่น้องเขาสินะ



แรมพ์ : ฟองจะลงมานั่งด้วยกันไหม?

อองฟอง : ไม่เป็นไร ฟองง่วงแล้ว รู้สึกเพลียๆ นิดหน่อย ขอบใจที่ชวนนะ



ฉันตอบปฏิเสธอย่างกลางๆ อย่างน้อยๆ ก็สบายใจได้ว่าพี่ไรม์ไม่ได้หายไปไหน ถึงห้องนี้จะค่อนข้างกว้างและน่ากลัวอยู่หน่อยๆ แต่ฉันก็เริ่มจะชินกับการถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวแล้วล่ะ เพราะงั้น… แค่นี้ฉันสบายมาก




[บทบรรยาย ไรม์]


“เป็นอะไรเจ้าแรมพ์ ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่นั่น สาวๆ ที่นี่ไม่ถูกใจหรือไง” ผมมองตามสายตาพี่ร๊อคที่เอ่ยถามน้องชายคนเล็กด้วยน้ำเสียงหยอกๆ แรมพ์เงยหน้ามองพวกผมแล้วขมวดคิ้ว


“ห่วงฟองน่ะสิ เห็นบอกว่าเพลียๆ เมื่อเย็นก็กินน้อยมาก” แก้วเหล้าในมือผมชะงักเล็กน้อยยามรับฟังสิ่งที่แรมพ์พูด นึกถึงเมื่อช่วงเย็นที่ทานอาหารร่วมกัน อองฟองทานน้อยอย่างที่แรมพ์ว่าจริงๆ แต่เธอจะเป็นอะไรมันก็เรื่องของเธอ ไม่ได้เกี่ยวกับผมสักหน่อย


“คงเดินทางมาเหนื่อยละมั้ง” พี่ร๊อคยกเหล้าขึ้นจิบพลางเหลือบมองผมนิดๆ “จะว่าไปแกก็นะเจ้ารอง แม่สั่งให้พาน้องมาเที่ยวฮันนีมูนแท้ๆ แต่กลับไม่ดูแลเทคแคร์อะไรน้องเลย แถมยังชวนพวกฉันมาอีก นี่ถ้าไม่ติดว่าห่วงน้อง กลัวน้องจะถูกคนไร้หัวใจอย่างแกทอดทิ้งตลอดทริป ฉันคงไม่มาด้วยหรอกนะ”


“นั่นสิ ทำไมวะพี่รอง? ทำไมพี่ต้องเย็นชาใส่ฟองขนาดนั้นด้วย ยัยนั่นเลือกพี่ มองแต่พี่มาตลอดแท้ๆ แทนที่จะใจดีกับเธอบ้าง กลับดีแต่ทำร้ายจิตใจเธอตลอด พี่นี่มันเป็นพวกลิงได้แก้วแท้ๆ” แรมพ์มองผมตาขวาง ยกแก้วขึ้นกระดกอึกๆ แล้วปาดหลังมือเช็ดปาก ไอ้สำนวนลิงได้แก้วนี่มันอะไรกันวะ? จะกล่าวหาว่าผมไม่เห็นคุณค่าของผู้หญิงคนนั้นอย่างงั้นเหรอ… 


เหอะ! ไร้สาระสิ้นดี!


ใครจะพูดยังไงก็ได้ ถ้าไม่ลองมาเป็นผม ไม่มีทางรู้หรอกว่าสิบกว่าปีมานี้ผมต้องเจอกับอะไรบ้าง โซ่ล่องหนที่มันล่ามตรวนทั้งร่างกายและจิตใจของผม นับวันมันยิ่งรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก 


จนกระทั่งวันนี้วันที่โซ่ตรวนนั้นยังคงล่ามผมไว้อย่างแน่นหนาด้วยคำว่าแต่งงาน หากทว่ามันกลับให้อิสระแก่ผม อิสระที่ผมร่ำร้องมาโดยตลอด และคนที่มอบมันให้ผมก็คือคนคนเดียวกับที่รัดตรึงผมด้วยโซ่เส้นนั้นนั่นแหละ




แกร๊ก…


ตีหนึ่งยี่สิบนาทีผมผละจากพี่น้องร่วมสายเลือดกลับมาที่ห้องพัก ตอนแรกตั้งใจว่าจะนอนรวมกับพวกนั้น แต่ไม่รู้ทำไมสองเท้ามันกลับเดินขึ้นมาชั้นสวีทเสียได้ คีย์การ์ดในมือถูกโยนลงบนโต๊ะพร้อมโทรศัพท์และกระเป๋าสตางค์ ผมมองไปทางห้องนอนที่ปิดไฟมืดสนิท เธอคงหลับไปสักพักแล้ว ช่างเหอะ ผมก็ไม่ได้คิดจะนอนร่วมเตียงด้วยอยู่แล้ว


สองเท้าเดินมาทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวใหญ่ เอนร่างนอนพิงอย่างเหนื่อยล้า สองตาหลับพริ้มก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราเพราะฤทธิ์แอลกฮอล์เข้มข้นในเลือด


ขณะนั้น… ผมฝันประหลาด…


สัมผัสอบอุ่นและอ่อนนุ่มราวขนนกข้างแก้มเรียกใบหน้าผมเอนซบอย่างโหยหา ความอุ่นกายสบายใจแล่นวาบเข้ามาในห้วงฝัน ผมรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังหลับฝันดีในรอบสิบกว่าปี ไม่รู้ว่าครั้งสุดท้ายที่ได้นอนหลับสนิทขนาดนี้มันผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว แถมยังหลับสบายจนไม่อยากจะตื่นเลยด้วยซ้ำ


อะไรกันนะ… ความรู้สึกอบอุ่นหัวใจแบบนี้…




ดวงตาหวานสั่นน้อยๆ ยามมือบางถูกใบหน้าหล่ออิงซบ ก่อนนี้เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงปิดประตู เมื่อเดินออกมาก็พบกับร่างสูงกำลังนอนขดตัวอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ เธอเดินกลับเข้าห้องนอนหยิบผ้านวมออกมาคลุมร่างหนาซึ่งโผเข้าหาความอบอุ่นแทบจะทันที


ตอนแรกแม้จะกลัวว่าอาจทำให้เขาตื่น แต่พอเห็นว่าคนเมาหลับลึก เธอจึงนั่งยองๆ บนพื้นด้านหน้าโซฟา ระดับสายตาอยู่ตรงกับดวงหน้าหล่อร้าย มือบางเผลอเอื้อมสัมผัสข้างแก้มสากไปด้วยไรเคราเบาๆ เธอสะดุ้งนิดๆ ในตอนที่เขาเอียงหน้าซบฝ่ามือเล็ก ราวกับกำลังโหยหาความอบอุ่น


หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักดั่งกลองระรัว สองตาจับจ้องใบหน้าของคนใจร้ายยามหลับใหลด้วยความรู้สึกแสนคิดถึง 


หากตัดสีหน้าเย็นชาและแววตาไร้ความรู้สึกของเขาออกไปได้ก็คงจะดี… ผู้ชายคนนี้ก็คงจะกลับมาเป็นพี่ชายที่แสนใจดีของเธอเหมือนเดิม 


พี่ชายที่เป็นรักแรกและรักเดียวของเธอ…



ต่อค่ะ



[บทบรรยาย อองฟอง]


“เป็นอะไรหรือเปล่าฟอง สีหน้าไม่ค่อยดีเลย”


“อ่ะ… อ้อ ไม่มีอะไร แค่นอนน้อยนิดหน่อยน่ะ” ฉันขยับหมวกปีกกว้างขึ้นบังแสงแดง สายตาละจากวิวทะเลกลับมาที่แรมพ์ ตอนนี้พวกเรากำลังนั่งอยู่บนเรือที่แล่นมุ่งหน้าไปทางเกาะแห่งหนึ่ง


“นอนน้อย? เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับเหรอ” แรมพ์ยื่นแก้วน้ำส้มให้ฉันพลางมองด้วยสีหน้าห่วงใย ฉันเหลือบมองร่างสูงของใครอีกคนที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากพวกเรา เขาเหม่อมองวิวทะเลในมือถือแก้วสีอำพันขึ้นจิบเบาๆ 


นี่ดื่มกันตั้งแต่เช้าเลยเหรอ… 


“ฟอง?”


“หือ… อ้อ ชะ ใช่ เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับน่ะ สงสัยจะแปลกที่แปลกทาง” ฉันดึงสายตากลับมาหาแรมพ์แล้วเสมองออกไปทางทะเล ท้องฟ้าสีครามช่างสวยงามเหลือเกิน นี่สินะคือสาเหตุที่ทำให้เขาเหม่อมองมันด้วยสายตาลุ่มลึกคู่นั้น


หลังจากเดินทางบนเรือไม่นาน พวกเราก็มาถึงเกาะแห่งหนึ่ง พี่ร๊อคบอกว่าที่นี่เป็นเกาะส่วนตัวของครอบครัวกิตติโสภณ ตอนแรกแม่รินคิดจะให้ฉันกับพี่ไรม์มาพักบนเกาะนี้แต่เพราะเห็นว่ามากันแค่สองคนกลัวจะวังเวงและไม่สะดวกสบายเท่าที่ควรก็เลยเปลี่ยนใจซื้อทริปฮันนีมูนและให้พักที่โรงแรมดีกว่า เมื่อเช้าพี่ร๊อคบอกให้พวกเราขนกระเป๋าออกจากโรงแรมเพื่อมาพักบนเกาะนี้โดยไม่ต้องเช็คเอ้าท์เผื่อแม่รินโทรมาสืบกับทางโรงแรม


“ค่อยๆ ลงนะ” แรมพ์ยื่นมือรอรับฉันที่กำลังขึ้นจากเรือ ฉันเลื่อนตามองร่างสูงด้านหลังเขาเล็กน้อย พี่ไรม์ลงเรือคนแรกแล้วเดินถือกระเป๋าตัวเองไปโดยไม่หันมองฉันเลยสักนิด ฉันเม้มปากพลางยื่นมือจับมือแรมพ์แล้วขึ้นมายืนบนท่าเรือ พี่ร๊อคส่งกระเป๋าให้แรมพ์ซึ่งไม่ยอมให้ฉันช่วยถือ แต่กลับจูงมือฉันพาเดินตามหลังพี่ไรม์แทน


“เอ่อ… ให้ฟองถือเองก็ได้นะแรมพ์”


“ไม่เป็นไร เราเต็มใจ”


ทำไมกันนะ… ทำไมจู่ๆ ก็มีความคิดหนึ่งแวบขึ้นมา… ถ้าคนที่กำลังจับจูงมือฉันตอนนี้ไม่ใช่แรมพ์แต่เป็นพี่ไรม์ มันคงจะดีไม่น้อย… ฉันนี่มันหน้าไม่อายจริงๆ คิดแบบนี้กับเพื่อนที่แสนดีอย่างแรมพ์ได้ยังไงกันนะ




“ฟองพักห้องนี้นะ ส่วนพวกพี่พักสามห้องนั้น พี่ให้คนดูแลที่นี่มาทำความสะอาดไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ขาดเหลืออะไรก็บอกนะ” พี่ร๊อคยืนพิงประตูห้องฉันพลางชี้บอกห้องอื่นๆ ไปด้วย ฉันวางกระเป๋าลงบนที่นอนก่อนเดินมาเปิดผ้าม่านและประตูระเบียง


“ว้าว… ที่นี่สวยจังเลยค่ะ” ฉันเดินออกมายืนตรงชานระเบียงซึ่งติดกับทะเล เสียงคลื่นกระทบฝั่งกับลมโชยกลิ่นไอทะเลช่วยทำให้จิตใจฉันสงบลงมาก ที่นี่สวยงามมากจริงๆ


“ชอบไหม?” พี่ร๊อคขยับมายืนข้างกัน เขามองฉันด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ดวงตาเข้มทอแววอบอุ่นใจดี พอได้มองหน้าพี่ร๊อคใกล้ๆ ฉันถึงได้รู้ว่านอกจากทั้งสามคนจะเติบโตขึ้นมาก พวกเขายังมีหน้าตาที่หล่อเหลามากไม่แพ้กัน ไม่คิดเลยว่าช่องว่างระหว่างเวลาสิบกว่าปีที่ผ่านมาจะทำให้พวกเราเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ โดยเฉพาะพี่ไรม์… เขาน่ะเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนเลยล่ะ


“ชอบค่ะ ขอบคุณนะคะที่พาฟองมาที่นี่ ถ้าพี่ร๊อคกับแรมพ์ไม่ได้มาด้วย ฟองคงเหงาน่าดูเลย” ฉันพึมพำประโยคหลังเบาๆ พลางเสสายตามองไปทางทะเล สัมผัสหนักๆ บนศีรษะเรียกสายตาฉันกลับมามองคนข้างกาย พี่ร๊อคลูบผมฉันเบาๆ พลางขยับยิ้มบาง


“อย่าคิดมากสิ ฟองเป็นคนสำคัญของพี่นะ” ฉันกระพริบตาเล็กน้อยยามสบกับแววตาอบอุ่นทว่าจริงจังของพี่ร๊อค  “ฟองเป็นน้องสาวที่น่ารัก เป็นครอบครัวของพวกเรา เป็นคนสำคัญมาตลอดและจะเป็นตลอดไปด้วย”


ความอบอุ่นแล่นวาบเข้ามาในหัวใจฉัน ก่อนหน้านี้ฉันกังวลมาตลอดว่าการกลับมาอยู่เมืองไทยจะทำให้ฉันอ้างว้างไหม ฉันจะโดดเดี่ยวหรือเปล่า เพราะชีวิตฉันมีเพียงคุณพ่อคนเดียวที่เป็นครอบครัว และท่านก็อยู่ไกลจากฉันมากเหลือเกิน ฉันวางเดินพันทั้งชีวิตเพื่อแต่งงานกับพี่ไรม์ โดยไม่รู้เลยว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง และยังแอบหวังเล็กๆ ว่าฉันจะได้กลับมาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวกิตติโสภณอีกครั้ง เหมือนครั้งอดีต…


แม่ของฉันเป็นเพื่อนรักกับแม่ริน พวกท่านเติบโตมาด้วยกันจนกระทั่งแต่งงานมีครอบครัวแล้วก็ยังสนิทกัน ในวันที่แม่ให้กำเนิดฉัน ท่านมอบลูกสาวอย่างฉันให้กับคุณพ่อก่อนท่านจะจากไปเพราะร่างกายที่อ่อนแอ แม่รู้ตัวมาตลอดว่าสุขภาพของท่านอาจมีลูกไม่ได้ แต่ท่านก็ยินดีที่จะเสี่ยงเพื่อมีฉัน คุณพ่อบอกว่าฉันคือของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิตของท่าน ท่านไม่เคยโทษฉันเลยแม้แต่นิดเดียวที่เป็นสาเหตุทำให้แม่ต้องจากไป…


เพราะเหตุนั้น… ฉันที่เป็นเด็กทารกสูญเสียแม่ตั้งแต่แรกเกิดจึงถูกแม่รินซึ่งเพิ่งคลอดแรมพ์ได้ไม่กี่เดือนรับเลี้ยงดูเหมือนลูกสาวอีกคน ฉันทานน้ำนมของท่าน ได้รับการเลี้ยงดูและเติบโตมาภายใต้ครอบครัวกิตติโสภณมาตั้งแต่ตอนนั้น ในขณะที่คุณพ่อก็พยายามทำงานอย่างหนักเพื่อสร้างฐานะในอเมริกา 


ตลอดเวลาในวัยเด็กฉันรับรู้เสมอว่าฉันมีคุณพ่อที่รักฉันมากกำลังทำงานอย่างหนักอยู่ในที่ห่างไกล ในทุกวันสำคัญฉันจะได้รับของขวัญแสนวิเศษจากท่านเสมอและบางครั้งท่านก็กลับมาหาฉัน แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่เคยรู้สึกโดดเดี่ยว เพราะฉันมีแม่ริน ลุงภาค และพี่ชายอีกสามคนเป็นครอบครัวที่น่ารักและแสนอบอุ่นอยู่เคียงข้าง ฉันถูกเลี้ยงดูมาด้วยความรักที่มากล้นของครอบครัวกิตติโสภณ ช่วงเวลานั้นฉันมีความสุขมาก จนกระทั่งวันที่คุณพ่อกลับมาเพื่อรับฉันไปอยู่อเมริกาด้วยกัน…


ฉันถึงได้รู้ว่า… ความสุขที่ฉันมีกำลังจะจางหายไป…




#TO BE CONTINUED

รักเรื่องนี้แอดติดตามไว้ด้วยนะคะ
v
v

TALK
น้องเป็นคนสำคัญของครอบครัวนี้มาก 
ทุกคนรักและดีกับน้องจริงๆ 
ยกเว้นอิพี่ไรม์คนเดียวนี่แหละ 
ทำไมน้อออ ทำไมถึงชอบใจร้ายกับน้องนักนะ 
มันต้องมีซัมติงอะไรแน่ๆ ฮึๆ มาติดตามกันต่อไปน้า
คอมเม้นท์น้อยจัง น้อยใจอ่าาา ไม่มีใครอ่านเหรอค้าา TT
ช่วยกันติดแท๊ก #อิพี่ไรม์มันร้าย กันเยอะๆ นะคะ ชอบบบบ 555

เปิดพรี #พี่ไรม์ แล้วนะคะ
ราคา 420 บาท

#ฟอร์มสั่งซื้อ >> https://goo.gl/vxPnSM

#พิเศษ แจกพรีเมี่ยมปก Jacket+รูปโพรารอยด์ 2 ใบ จำนวน 100 เล่มแรก 


::ขั้นตอนการสั่งซื้อนิยาย::
#ธนาคารกสิกรไทย 
เลขที่บัญชี :: 748-2-64181-9
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เซ็นทรัลพระราม 3 (ออมทรัพย์)

#ธนาคารไทยพาณิชย์
เลขที่บัญชี :: 440-305645-0
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เทสโก้ โลตัส พระราม 4 (ออมทรัพย์)

#พร้อมเพย์ 0642479020
#ทรูวอลเล็ท 0642479020

#โอนแล้วกรอกฟอร์มสั่งซื้อด้วยนะคะ
#เช็ครายชื่อผู้สั่งซื้อ >> https://goo.gl/jPzW3F



อย่าลืมแอดแฟน กดโหวตหัวใจ 
และคอมเม้นท์ให้ด้วยนะคะ
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]
...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 129 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 08:07

    ความสุขขอองฟองหายไปเพราะระยะทางสินะ หรือเรืองอื่นกันนะ

    #113
    0
  2. #110 FILMKSJ (@FILMKSJ) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 21:23

    มาต่อนะคะ รออ่านอยู่เน้อ มีคนรออ่านเยอะมากเลยนะคะ
    #110
    0
  3. #109 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 21:10
    พี่ไรม์ต้องมีอะไรในใจแน่ๆ
    #109
    0
  4. #108 runlarin (@runlarin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 20:41
    พี่ไรม์ไม่พอใจน้องเรื่องอะไรกันแน่นะ
    #108
    0
  5. #104 Naenn (@Naenn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 21:28
    รอน๊าาาาาาา
    #104
    0
  6. วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 18:15

    น้องไปทำอะไรให้ตอนไปอยู่เมืองนอกเหรอพีไรม์

    #102
    0
  7. #101 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 03:35

    รอนะไรท์

    #101
    0
  8. #100 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 00:50
    เจิมรอออออนะคะ
    #100
    0
  9. #99 thitimatp (@thitimatp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 23:57
    เจิมค่าาาา
    #99
    0
  10. #98 nim1 (@nim-noom) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 22:28
    รอนะคะ จองเลยครับพร้อมโอนมาก อยากอ่านไวๆๆๆ แบบต่อเนื่องแล้วววคะ
    #98
    0
  11. #97 Arunratpromjan (@Arunratpromjan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 20:32
    เจิม....
    #97
    0
  12. #96 N0964785705n (@N0964785705n) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 20:28
    เจิมมมมม
    #96
    0
  13. #95 Naenn (@Naenn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 20:20
    เจิมค่าา มาบ่อยๆน๊าาา รอทุกวันเลยงับ
    #95
    0
  14. #94 tnp_szx (@ZombieZNoScareD) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 19:47
    เจิมจ้าาา
    #94
    0
  15. วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 16:15

    เจิมคร่าาาาาาาา

    #92
    0
  16. #91 Pinkmylove (@Pinkmylove) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 16:08
    เจิมค่ะ
    #91
    0
  17. #90 heykeo (@heykeo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 15:51
    เจิมมมมมมม
    #90
    0
  18. #89 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 14:39
    มาเจิมกันจ้า
    #89
    0
  19. #88 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 14:39
    เจิมจ้า
    #88
    0