[END]BRO #Chain รุ่นพี่ล่ามรัก!

ตอนที่ 7 : CHAIN 05 ► ฮันนีมูน [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,772
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 157 ครั้ง
    27 ก.พ. 62






CHAIN 05

[ฮันนีมูน]


หลังจากคืนนั้นฉันหมายถึงคืนที่ฉันทำอาหารรอพี่ไรม์จนเผลอหลับไปและตื่นขึ้นมาอีกทีตอนเขากลับมาแล้วนั่นแหละ คืนที่เขาทิ้งคำพูดประโยคหนึ่งไว้กับฉัน มันก็ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างเราก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่สิมันห่างเหินยิ่งกว่าเดิมซะอีก


ฉันไม่พยายามเข้าใกล้เขาอีก เราแทบไม่ได้พูดคุยกัน หรือแม้แต่พบหน้ากันก็แค่ไม่กี่นาที เราใช้ชีวิตท่ามกลางบรรยากาศเงียบงันแบบนี้จนกระทั่ง


ฮันนีมูนเหรอคะ?”


ใช่จ้ะ แม่จองตั๋วเครื่องบินกับโรงแรมไว้แล้ว เป็นแพคเก็จฮันนีมูนแบบสุดโรแมนติคเลยจ้ะแม่รินยื่นตั๋วเครื่องบินและแพคเก็จให้ฉัน ฉันเหลือบมองพี่ไรม์ที่นั่งข้างกันเล็กน้อย สีหน้าเขาเรียบตึงอย่างเห็นได้ชัด แต่พอแม่รินมองไปทางเขา ใบหน้าเย็นชานั่นก็คลายสีหน้าลงเป็นปกติ แถมยังขยับยิ้มเย็นมุมปาก มันทำให้ฉันรู้สึกขนลุกแปลกๆวันเดินทางมะรืนนี้ เตรียมจัดกระเป๋าเลยนะจ้ะ ส่วนลูกก็ดูแลน้องด้วยนะไรม์


เอ่อ แม่รินคะ ฟองไม่อยาก…”


ไม่ต้องห่วงฮะ ผมจะดูแลน้องอย่างดี แม่สบายใจได้ฉันที่กำลังจะปฏิเสธทริปฮันนีมูนเพราะไม่อยากทำให้พี่ไรม์รำคาญใจกลับถูกเขาขัดไว้ด้วยเสียงที่ดังกว่า วงแขนแกร่งพาดกอดไหล่ฉันเบาๆ แรงบีบจากฝ่ามือหนาสร้างความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยเรียกสายตาฉันหันมองคนข้างกายทันทีจริงสิ ไปมะรืนนี้ใช่ไหม งั้นผมขอตัวพาน้องไปจัดกระเป๋าก่อน แม่จะกลับเลยหรือเปล่าฮะ?”


ฉันรู้ว่าพี่ไรม์กำลังเล่นละครตบตาแม่ริน และเขากำลังบังคับให้ฉันเล่นไปตามบทเช่นกัน แม่รินมองหน้าพี่ไรม์สลับกับฉันอย่างจับผิด ท่านกำลังสงสัยในความสัมพันธ์ของเรางั้นสินะ


ฟองเป็นอะไรหรือเปล่าลูก ทำไมสีหน้าไม่ดีเลยนั่นไงล่ะ ท่านจับผิดสีหน้าฉันได้จริงๆ ด้วยหรือว่าตาไรม์รังแกอะไรหนู บอกแม่มาเลยนะ แม่จะจัดการให้


แรงบีบตรงหัวไหล่เรียกสติฉันกลับมา ฉันรีบเงยหน้าขึ้นมองแม่รินแล้วขยับยิ้มบางให้ท่านคลายความกังวลลง


ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ ฟองแค่พักผ่อนน้อยน่ะค่ะ ขอบคุณแม่รินมากนะคะสำหรับทริปฮันนีมูนนี้ ฟองตื่นเต้นมากเลยค่ะฉันเบี่ยงความสนใจกลับมาที่ทริปฮันนีมูน แม่รินหรี่ตาเล็กน้อยแต่ก็ยอมคลายสีหน้าจับผิดลง นั่นทำให้ฉันลอบถอนหายใจเบาๆ


หนูชอบก็ดีแล้ว แม่อยากเห็นหนูมีความสุขนะลูก หนูเป็นลูกสาวสุดที่รักของแม่ ถ้าตาไรม์รังแกหนู รีบบอกแม่เลยนะแม่รินกำชับเสียงเข้ม ท่านปรายตามองลูกชายตัวเองอย่างกดดัน แรงบีบตรงหัวไหล่ทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองพี่ไรม์ ริมฝีปากหนาเหยียดตึงก่อนกระตุกยิ้มเย็นชายามมองตอบฉัน


ไม่ต้องห่วงหรอกฮะ ผมไม่รังแกน้องหรอก พวกเราออกจะเข้ากันได้ดีจริงไหม?” เขากำลังกดดันฉันด้วยรอยยิ้มน่าขนลุกนั่น ฉันหลุบตามองมือตัวเองเล็กน้อยก่อนตอบเสียงเบา


ใช่ค่ะ แม่รินไม่ต้องห่วงนะคะ


โอเคจ้ะ ถ้างั้นแม่ไม่รบกวนแล้ว ไรม์ก็พาน้องไปจัดกระเป๋าเถอะ แม่จะกลับเลยไม่ต้องออกไปส่งหรอกพวกเราลุกยืนตามแม่ริน ท่านโบกมือลาโดยไม่ลืมพูดแกมสั่งพี่ไรม์ด้วยน้ำเสียงนิ่งๆแล้วอย่าลืมเรื่องที่เคยรับปากแม่ไว้ล่ะตาไรม์


ท่านออกจากบ้านไปแล้ว เราสองคนยืนค้างอยู่ที่เดิมจนกระทั่งเสียงรถยนต์ขับพ้นประตูบ้าน คนข้างกายก็เริ่มมีปฏิกิริยาขึ้น


ฮึ รับปากงั้นเหรอน่าขำ


เอ๊ะเรื่องอะไรเหรอคะฉันพลั้งปากถามอย่างลืมตัว พอถูกสายตาคมๆ ตวัดมองก็รีบละสายตาหนี ได้ยินเสียงถอนหายใจหนักๆ จากร่างสูง ก่อนจะตามมาด้วยคำพูดเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความกดดัน


ไปเก็บกระเป๋าซะ เอาแค่จำเป็น ไม่ต้องขนไปเยอะ เพราะฉันจะไม่แบกไปให้เธอ


เอ่อหมายความว่าเราจะไปทริปฮันนีมูนกันใช่ไหมคะ?” ฉันแทบคุมน้ำเสียงดีใจไว้ไม่อยู่ พอคิดว่าจะได้ไปเที่ยวกับพี่ไรม์สองต่อสองฉันก็อดตื่นเต้นไม่ได้ ตั้งแต่ฉันกลับมาเมืองไทยฉันยังไม่เคยไปเที่ยวไหนเลย อย่าว่าแต่ไปเที่ยวเลย แค่จะออกจากบ้านฉันยังไม่เคยเลยด้วยซ้ำ นอกจากไปซุปเปอร์มาร์เก็ตหน้าหมู่บ้านเท่านั้น


แล้วคิดว่าฉันปฏิเสธได้ไหมล่ะพี่ไรม์ล้วงกระเป๋าเดินผ่านหน้าฉันไปก่อนเขาจะนึกอะไรได้แล้วเอี้ยวตัวกลับมามองฉันด้วยสายตาติดรำคาญเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฉัน ห้ามบอกใครเด็ดขาด แม้แต่เจ้าแรมพ์เพื่อนรักของเธอ


เขาหมายถึงความสัมพันธ์แบบไร้ตัวตนต่อกันของพวกเรางั้นสินะ


เย็นนี้มันจะมาไม่ใช่? อย่าหลุดให้มันจับผิดได้ล่ะ ถ้าเรื่องนี้ถึงหูแม่ฉันเมื่อไหร่ ฉันจัดการเธอแน่


ฉันมองตามหลังพี่ไรม์ที่เดินออกจากบ้านไปแล้ว มันเป็นเรื่องปกติสำหรับพวกเรา เขาไม่ค่อยอยู่ติดบ้าน มักจะออกไปข้างนอกตั้งแต่หัววันและกลับมาตอนดึกๆ ไม่ก็เกือบสว่าง ส่วนฉันก็อยู่แต่ในบ้าน รดน้ำทำสวน ปลูกดอกไม้ บางครั้งก็แวะไปนั่งเล่นกับหวาน หรือบางคราวเธอก็มานั่งเล่นบ้านฉัน และส่วนมากในทุกๆ วันคนที่พูดคุยเป็นเพื่อนฉันบ่อยที่สุดก็คือพี่โช เพื่อนบ้านที่แสนใจดีของฉันนั่นเอง


ส่วนหนึ่งที่ฉันรู้สึกสบายใจเวลาพูดคุยกับพี่โช อาจเป็นเพราะว่าเขาคล้ายกับใครบางคนในวัยเด็กของฉันมากก็ได้


พี่ชายที่แสนใจดีของฉันคนนั้น



ต่อค่ะ



วันเดินทางของทริปฮันนีมูนมาถึงในที่สุด ฉันตื่นเช้ากว่าปกติ จัดเตรียมกระเป๋าของเราสองคน รอจนพี่ไรม์ลงบันไดมา วันนี้เขาแต่งตัวสบายๆ ด้วยเสื้อเชิตสีครามปลดกระดุมสวมทับเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สีดำ เขามองฉันเพียงเสี้ยววินาทีก่อนเมินหน้าหนีไป ฉันก้มมองชุดตัวเองด้วยความไม่มั่นใจ ชุดแซกสีขาวกระโปรงยาวพริ้วกับหมวกปีกกว้าง มันดูแปลกๆ งั้นเหรอ…


ครู่ต่อมาพวกเราถึงสนามบิน ระหว่างรอเช็คอิน เสียงทักคุ้นหูก็ดังขึ้น


“โหย โทรหาก็ไม่รับนะพี่รอง เกือบตกเครื่องแล้วไหมล่ะ” เจ้าของเสียงคือผู้ชายร่างสูงสวมเสื้อเชิตลายสดใสกับกางเกงสี่ส่วนสไตล์ชายทะเล ใบหน้าหล่อใสเผยยิ้มให้ฉันตาหยี ฉันอ้าปากค้างทันทีที่เห็นหน้าเขา


“ระ แรมพ์? มาส่งพวกเราเหรอ?”


“หืม? มาส่งที่ไหน จะไปด้วยต่างหาก เนอะพี่ใหญ่” แรมพ์ตอบยิ้มๆ แล้วพยักเพยิดหน้าไปทางด้านหลังฉัน พอหันมองตามก็พบกับผู้ชายร่างสูงอีกคน เขามาในชุดเสื้อเชิตสีขาวกับกางเกงยีนส์สีซีด ใบหน้าหล่อเหลาชักสีหน้ายุ่งยากใจเล็กน้อยเมื่อเดินมาถึง


“เจ้ารองยังไม่ได้บอกน้องเหรอว่าพวกพี่จะไปด้วย” ฉันนิ่งค้างกระพริบตาปริบๆ ก่อนหันมองร่างสูงข้างกาย เขาทำเมินใส่ฉันเหมือนฉันไร้ตัวตนด้วยซ้ำ จนพี่ร๊อคตบไหล่เขาแรงๆ เขาถึงหันมามองฉัน


“ฉันชวนมาเองแหละ ถ้าไปกันแค่สองคนเธอคงหมดสนุกแน่”


“แต่นี่มันทริปฮันนีมูนไม่ใช่เหรอคะ ถ้าแม่รินรู้เข้า…”


“ก็อย่าปากโป้งสิ” พี่ไรม์ตัดบทฉันด้วยสีหน้ารำคาญ “อีกอย่างนี่ไม่ใช่ทริปฮันนีมูนอะไรทั้งนั้น อย่าเข้าใจผิดสิ”


ฉันหน้าชาไปหมด มันปรับความรู้สึกไม่ถูก สองวันมานี้ฉันตื่นเต้นจนนอนแทบไม่หลับ ฉันดีใจมากที่จะได้ไปเที่ยวกับพี่ไรม์สองคน แต่ไม่คิดเลยว่าความจริงแล้วไม่ได้มีแค่ฉันกับเขา…


“ฟองไม่สบายใจเหรอ งั้นพี่กับเจ้าแรมพ์กลับก็ได้นะ” พี่ร๊อคมองฉันอย่างลำบากใจ แรมพ์เองก็เงียบไปเช่นกัน ฉันรีบเงยหน้าส่งยิ้มให้ทั้งคู่ทันที


“เปล่าค่ะ ฟองแค่กลัวว่าถ้าแม่รินรู้แล้วพวกพี่จะโดนดุ”


“ถ้าเรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก เราบอกแม่ว่าจะไปเหนือกันน่ะ แค่อย่าถ่ายรูปอัพลงโซเชี่ยลก็พอ” แรมพ์อธิบายยิ้มๆ ฉันจึงยิ้มตาม เขาเป็นเพื่อนสนิทคนหนึ่งของฉัน เราอายุเท่ากันจึงสนิทกันมากที่สุดในบรรดาพี่น้องของเขา แม้ฉันจะย้ายไปนิวยอร์คแต่ก็ยังติดต่อกับแรมพ์อยู่เสมอ ฉันได้รู้ความเป็นไปของพี่ไรม์มาตลอดเวลาสิบกว่าปีก็จากแรมพ์นี่แหละ เขาจึงเป็นเพื่อนคนสำคัญสำหรับฉันมาก


“ถ้างั้นก็ดีเลย เรามาเที่ยวกันให้สนุกเถอะเนอะ” รอยยิ้มสดใสเผยออกมาอย่างยอมรับสภาพ มีพี่ร๊อคกับแรมพ์ไปด้วยก็ดีเหมือนกัน มันอาจจะสนุกกว่าอยู่กับคนใจร้ายอย่างพี่ไรม์แค่สองคนก็ได้




“ฮ้า~ทะเลทะเล๊ทะเล~”


เพียงเวลาไม่นานพวกเราก็มาถึงจุดหมายปลายทาง ตลอดเวลาที่อยู่บนเครื่องบิน พี่ไรม์ไม่พูดกับฉันสักคำ ฉันก็ไม่ได้กวนใจอะไรเขา ปล่อยให้เขาอยู่ในโลกส่วนตัวของเขาให้พอใจ


หลังจากเช็คอินเสร็จกระเป๋าของพวกเราถูกนำขึ้นไปเก็บบนห้อง โดยฉันพักกับพี่ไรม์ตามเดิม ส่วนพี่ร๊อคกับแรมพ์พักห้องเดียวกัน ตอนแรกฉันคิดว่าพี่ไรม์จะแย้งอะไร เพราะเขาคงไม่อยากจะนอนห้องเดียวกับฉันหรอก แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้น


“โชคดีนะที่พี่ใหญ่ใช้เส้นสายจองห้องพักที่โรงแรมนี้ได้ ถึงจะไม่ใช่ห้องสวีทฮันนีมูนแบบฟองก็เถอะ แต่ก็เป็นห้องพรีเมียร์ดีลักซ์เลยน้า~”


“คืนนี้พักที่นี่ไปก่อน รอที่เกาะทำความสะอาดเรียบร้อยค่อยไปแล้วกัน”


“เอ๊ะ หมายความว่ายังไงเหรอคะ?” ฉันขมวดคิ้วมองพี่ร๊อค


อ้าว พี่ยังไม่ได้บอกเหรอว่าทริปนี้เราจะไปค้างที่เกาะส่วนตัวกัน”


เกาะส่วนตัวงั้นเหรอ…


“พอดีพี่ใหญ่เพิ่งคิดได้แบบปุปปับก็เลยโทรสั่งคนดูแลให้ทำความสะอาดเมื่อเช้า แต่ไม่อยากให้แม่ผิดสังเกตเลยค้างที่นี่ไปก่อนคืนหนึ่ง”


อ้อ… อย่างนี้เองเหรอ…


แสดงว่าพี่ไรม์ก็รู้เรื่องนี้อยู่แล้วสินะ ถึงว่าทำไมเขาไม่แย้งเรื่องห้องพักเลย เพราะรู้ว่ายังไงก็แค่คืนเดียวงั้นสินะ




“ร้อนไหมฟอง”


“หะ… อ้อ ก็นิดหน่อยนะ แรมพ์ล่ะ ใส่เสื้อสองตัวไม่ร้อนแย่เหรอ” ฉันมองผู้ชายข้างกายผ่านเลนส์แว่นกันแดดสีชา แรมพ์ยิ้มน้อยๆ แล้วถอดเสื้อเชิ้ตออกเหลือเพียงเสื้อกล้ามสีขาวก่อนเอนตัวนอนพิงเก้าอี้ชายหาดตามฉัน พวกเรานั่งอยู่บนหาดทรายริมทะเล ถัดจากแรมพ์ไปเป็นพี่ร๊อคและพี่ไรม์ ซึ่งทั้งคู่มาถึงก็ทิ้งตัวนอนบนเก้าอี้ไม่พูดไม่จา


“ว่าแต่วันนี้มีโปรแกรมอะไรบ้างอ่ะ ขอดูโบรชัวร์ของฟองหน่อย” 


ฉันยื่นใบโปรแกรมของทริปฮันนีมูนให้แรมพ์ ปรายสายตาเหลือบมองคนที่นอนอยู่ห่างไกลไปด้วย แวบหนึ่งที่ดวงตาคมเข้มเหลือบมองมาทางฉัน เราสบตากันชั่วครู่ก่อนเขาจะเลื่อนหมวกลงมาปิดหน้าตัวเอง ฉันเม้มปากนิดๆ สายตาเลื่อนมองพี่ร๊อคบ้าง เขามองฉันแล้วขยับยิ้มบาง ก่อนหันกลับไปอ่านนิตยสารในมือต่อ


“อืม… ฟองจะไปร่วมโปรแกรมพวกนี้ไหม?”


“เอ๊ะ? มะ ไม่รู้สิ” ฉันจะตอบได้ยังไงในเมื่อมันเป็นทริปฮันนีมูนที่ต้องมีคู่ไปด้วย


“ไม่ไป ฉีกทิ้งไปเลย” และนั่นเป็นคำตอบแบบตัดทอนความรู้สึกกันสุดๆ ของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่ของฉัน พี่ไรม์ตอบโดยใบหน้ายังซ่อนอยู่ใต้หมวกสีคราม


เขา… ยังชอบสีครามอยู่สินะ


ฉันเผลอยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่ามีสิ่งหนึ่งที่เขายังเหมือนเดิม แม้หน้าตาและนิสัยของพี่ไรม์จะเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน แต่ความชอบของเขาก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน มันทำให้ฉันรู้สึกว่าอย่างน้อยๆ เขาก็ยังคงหลงเหลือตัวตนในอดีตอยู่บ้าง


“ถ้างั้นก็ไปเที่ยวตามโปรแกรมเราแทน พี่ใหญ่จัดการไว้หมดแล้ว” แรมพ์โผล่งขึ้นมาพลางหยิบโบชัวร์ของตัวเองมาดู “อืม… เย็นนี้พักเหนื่อยไปก่อน เริ่มทัวร์พรุ่งนี้เช้าหลังไปเกาะแล้ว”


“ทัวร์เหรอ?” คิ้วสวยขมวดมุ่น พี่ไรม์เองก็เหมือนจะสงสัยไม่ต่างจากฉัน เพราะเขาเปิดหมวกออกเล็กน้อยแล้วมองน้องชายคนเล็กของตัวเอง


“อ่าหะ ทัวร์ดำน้ำดูประการัง เที่ยวเกาะ แล้วก็ปาร์ตี้บาร์บีคิว อ้อ! ยังมีถนนคนเดินตอนกลางคืนด้วยนะ เราจะพาฟองไปตะเวนดูแสงสียามค่ำคืนของที่นี่เอง” แรมพ์ร่ายโปรแกรมยาวเหยียด ฉันพยักหน้าฟังเขาด้วยท่าทางตื่นเต้นอย่างมาก ดีจริงๆ ด้วยที่มีแรมพ์กับพี่ร๊อคมาด้วยแบบนี้ อย่างน้อยๆ ฉันก็ได้ไปเที่ยวตามที่หวังเอาไว้ แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว


ทว่า… ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าท่าทางตื่นเต้นของตัวเองนั้นจะขัดหูขัดตาใครบางคนเข้า เพราะเขาลุกขึ้นยืนแล้วปรายตามองฉันก่อนจะเดินจากไป


“พี่รองเป็นไรไป” แรมพ์มองตามหลังพี่ไรม์ด้วยสีหน้างุนงง ขณะพี่ร๊อคทำเพียงเปิดนิตยสารหน้าถัดไปแล้วขยับยิ้มมุมปากตอบด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี


“หึ สงสัยอากาศมันร้อน”





#TO BE CONTINUED


รักเรื่องนี้แอดติดตามไว้ด้วยนะคะ
v
v

TALK
โหยย มีก้างชิ้นใหญ่ตั้งสองชิ้นแน่ะ! แล้วจะสวีทกันยังไงเนี่ย ><
สรุปทริปนี้ไม่ใช่ฮันนีมูนแล้วสินะคะ 
ไม่รู้จะสงสารหรือดีใจแทนน้องฟองดีเลย
ช่วยกันติดแท๊ก #อิพี่ไรม์มันร้าย กันเยอะๆ นะคะ ชอบบบบ 555
ฝากติดตามด้วยนะคะ เรื่องนี้เปิดพรี 4 มีนาคมค่ะ
เก็บตังเตรียมเปย์ตั้งแต่เนิ่นๆ เลยนะคะ

อย่าลืมแอดแฟน กดโหวตหัวใจ 
และคอมเม้นท์ให้ด้วยนะคะ
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]
...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 157 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. #87 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:05
    หึ ไม่รักจะฉุนทำไมคะ ดีแล้วที่มีคนอื่นมาด้วย
    #87
    0
  2. #86 PortyTwity (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:51
    แหม โดนแหน่นิดหน่อยถึงกับทนไม่ไหวเลยหรอคะ พาร์ทหน้าต้องจัดหนักให้พี่เค้าอกแตกไปเลย555
    #86
    0
  3. #85 Naenn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:44
    เอาอีกเอาอีก ให้หัวร้อนจนระเบิดไปเล้ยยย
    #85
    0
  4. #84 towarisa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:03

    หัวร้อนล่ะสิไรม์

    #84
    0
  5. #83 runlarin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:46
    ใจร้าย ใจร้าย พี่ไรม์ใจร้าย
    #83
    0
  6. #82 heykeo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:55
    พี่ไรม์ใจร้ายให้ตลอดนะ
    #82
    0
  7. #81 pinnkuu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:01

    อยากอ่านงือออ
    #81
    0
  8. #80 pinnkuu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:00
    เจิมรอออ
    #80
    0
  9. #79 pinnkuu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:00
    เจิมๆๆๆรัวไปอีกจ้าาา
    #79
    0
  10. #78 pinnkuu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:00
    เจิมรัวๆๆๆ
    #78
    0
  11. #77 pinnkuu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:00
    เจิมต่อจ้าา
    #77
    0
  12. #76 pinnkuu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:00
    เจิมอีกกก
    #76
    0
  13. #75 pinnkuu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:59
    เจิมจ้าา
    #75
    0
  14. #74 towarisa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:59

    เจิมมมมมมม

    #74
    0
  15. #73 pinnkuu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:51
    เข้ามาอ่านรอบสองแล้ว สงสารน้องเหมือนเดิม อดทนไว้นะหนูฟอง งืออออ เชื่อสิวันนึงเค้าต้องง้อเรา!!!
    #ปล.อัพทุกวันได้ไหมจ๊ะไรท์จ๋าาาาา
    #ชอบ สนุกมาก
    #73
    0
  16. #72 towarisa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:59

    จะรังแกต้องอีกล่ะสิอิไรม์

    #72
    0
  17. #71 nokbamboo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:35

    อองฟองไม่ต้องไปนึกถึงเรื่องเมื่อตอนสมัยเด็กหรอกแบบนี้ก็จะเป็นทุกข์ใจไปเปล่าๆที่ต้องมาถามหาว่าทำไมอิไรม์ถึงเปลี่ยนไปแบบนี้ไม่จบไม่สิ้นสักที

    #71
    0
  18. #70 Nittayaja_oa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:24
    อิพี่ไรม์จะใจร้ายไปไหนค่ะ
    #70
    0
  19. #69 PortyTwity (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:03
    บรรยากาศมาคุมาเต็มที่ ครึ่งหลังจะได้ฟินไหมน้อ ตอนเด็กไรม์ไปสร้างความประทับใจอะไรให้น้องเนี่ย
    #69
    0
  20. #68 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:34
    อย่ารังแกน้อนนนนน
    #68
    0
  21. #67 heykeo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:45
    เจิมมมมมม
    #67
    0
  22. #66 suebyoo6935 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:34

    อิพิเด๋วเถอะ!!

    #66
    0
  23. #65 FILMKSJ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:25
    ปักหมุดรอหนังสือเปิดพรี😆😆
    อยากได้ๆๆๆ
    #65
    0
  24. #64 nokbamboo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:20

    อองฟองถ้าไม่เต็มใจไปไม่อยากไปก็ไม่ต้องไปก็ได้นะถ้าไปกันสองคนก็จะถูกอิไรม์มันทิ้งให้นั่งอยู่คนเดียวที่ห้องอีกอยูที่บ้านยังมีเพื่อนข้างบ้านคอยแวะเวียนมาหาบ้าง

    #64
    0
  25. #63 towarisa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:02

    มารออออ

    #63
    0