[END]BRO #Chain รุ่นพี่ล่ามรัก!

ตอนที่ 4 : CHAIN 02 ► หลังแต่ง [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,721
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 122 ครั้ง
    18 ก.พ. 62







CHAIN 02

[หลังแต่ง]


ปัจจุบัน


ปัง!


ร่างเล็กสะดุ้งฮือเกือบสะดุดล้มเพราะเสียงปิดประตูบ้าน เธอหันมองร่างสูงด้านหลังด้วยดวงตาตื่นๆ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงอย่างตื่นเต้น มือบางจิกกระโปรงชุดแต่งงานเพื่อระงับความประหม่า
เธอเข้ามาอยู่ในบ้านแล้ว… บ้านที่เป็นเรือนหอของเธอกับสามี…


ฉ่า…

ใบหน้าสวยเรื่อแดงยามนึกถึงคำว่าสามี เธอหลุบตามองพื้นไม่กล้าสบตากับร่างสูงตรงหน้าสักนิด เพียงชั่วครู่ปลายเท้าตรงหน้าขยับเดินอ้อมผ่านเธอไปโดยไม่พูดอะไร อองฟองเหลียวมองเล็กน้อยก็พบว่าเขาเดินขึ้นบันไดไปทางห้องนอนแล้ว เธอยืนนิ่งขมวดคิ้วมองด้วยความสับสน


“เราควรจะตามพี่ไรม์ไปดีไหมนะ” เสียงหวานเอ่ยถามตัวเองเบาๆ ครุ่นคิดชั่วครู่ก็ตัดสินใจหมุนตัวเดินขึ้นบันได ตอนนี้เธออยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวกระโปรงสั้นเหนือเข่า สไตล์ทันสมัยเรียบหรูและดูอ่อนหวาน เป็นชุดที่สองหลังใส่ชุดกระโปรงยาวแสนสวยในพิธีสาบานตนในโบสถ์ เธอตั้งใจเลือกชุดนี้มาตามคำแนะนำของสไตส์ลิสต์ โดยให้เหตุผลว่าชุดนี้เหมาะกับการสวมใส่เข้าเรือนหอเพราะมัน… ถอดง่าย


แกร๊ก…


มือบางหมุนลูกบิดเบาๆ เข้ามาภายในห้องนอน บ้านหลังนี้เป็นบ้านขนาดกลางชั้นบนมีสามห้องนอน ทุกห้องมีห้องน้ำและระเบียงในตัว ส่วนชั้นล่างจัดเป็นห้องรับแขก ห้องครัว และห้องทำงานหรือห้องอ่านหนังสือ แบบแปลนทุกอย่างตรงตามที่หญิงสาวเคยวาดไว้เล่นๆ มันเป็นบ้านในฝันที่ไม่คาดคิดว่าเธอจะได้เข้ามาอยู่จริงๆ แถมยังได้อยู่กับผู้ชายที่รักอีกด้วย


ซ่า…


เสียงน้ำจากฝักบัวดังมาจากห้องน้ำ เธอหยุดชะงักมองเล็กน้อย ภายในห้องนอนตกแต่งด้วยผ้าม่านสีครามอ่อน รวมถึงชุดเครื่องนอนและวอลเปเปอร์ที่เป็นสีโทนเดียวกันคือสีคราม สีโปรดของผู้ชายที่เธอรัก


‘พี่ชอบสีครามมากที่สุดเลย’


‘สีคราม? มันคือสีอะไรเหรอคะ น้องฟองไม่รู้จัก’


‘สีครามก็คือสีของท้องฟ้าไง ท้องฟ้าแสนกว้างไกลนั่นไง’


ใบหน้าสวยผินหน้ามองท้องฟ้านอกหน้าต่างยามนึกถึงความทรงจำวัยเด็ก ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อขยับยิ้มน้อยๆ อย่างมีความสุข


ในที่สุดเธอก็ได้ใช้ชีวิตร่วมกับพี่ชายที่แสนดีคนนั้นแล้ว…


แกร๊ก…


เสียงเปิดประตูห้องน้ำเรียกสายตาจากอองฟองหันมอง ใบหน้าสวยเรื่อแดงทันทีที่เห็นเรือนร่างแกร่งเปลือยกายท่อนบนเดินออกมา ชายหนุ่มซึ่งท่อนล่างพันเพียงผ้าขนหนูหมิ่นแหม่ชะงักเท้าหยุดกึก สองตาจ้องมองร่างบางตรงริมหน้าต่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย


“เอ่อ… ขอโทษค่ะ ฟอง… ฟองไม่รู้ว่าพี่ไรม์กำลัง…”


“ออกไป”


“คะ…” คิ้วสวยขมวดมุ่นเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาเฉยชา เมื่อครู่เขาพูดว่าอะไรนะ?


“ฉันบอกให้ออกไป” ไรม์ย้ำคำเดิมอีกรอบ เขาเมินสายตาหนีแล้วเดินไปทางตู้เสื้อผ้า มือหนารวบเสื้อผ้าผู้หญิงทั้งหมดออกมาโยนลงบนเตียง อองฟองมองการกระทำของสามีหมาดๆ ด้วยความงุนงง “มีห้องว่างอีกสองห้อง เลือกเอาว่าจะอยู่ห้องไหน”


“อะ… อะไรนะคะ” ดวงตาหวานเบิกกว้าง พยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่ผู้ชายตรงหน้าพูด

“ฉันไม่ชอบพูดซ้ำ เก็บเสื้อผ้าของเธอแล้วออกจากห้องไปซะ” ร่างสูงหยิบเสื้อมาสวมทับร่างเปลือยท่อนบน อีกมือหยิบกางเกงเตรียมจะสวมแต่หยุดชะงักแล้วหันมองร่างบางตาขวาง “จะยืนอีกนานไหม ออกไปจากห้องฉันสักที”


“อ๊ะ… ขอโทษค่ะ คะ คือว่า… ฟองไม่เข้าใจ พี่ไรม์จะให้ฟองไปนอนห้องอื่นเหรอคะ?” คนตัวเล็กรีบหันหลังให้เมื่อเห็นว่าเขาจะสวมกางเกง เธอรู้ว่าตัวเองควรจะออกจากห้องไปตามคำไล่ของเขา แต่เพราะความสงสัยมันอยู่เหนือความอาย เธอจึงยังยืนอยู่เพื่อถามเขาต่อ


“ใช่ คำพูดฉันมันเข้าใจยากตรงไหน บอกให้ออกไปก็ออกไปสิ จะยืนอยู่เพื่อ?”

ร่างสูงแต่งตัวเสร็จก็เดินอ้อมผ่านหน้าร่างบางไป เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้อง มือหนาหมุนลูกบิดก่อนหันกลับมามองเธอด้วยสายตาเย็นชา หากทว่าคำพูดประโยคต่อมาของเขามันกลับเย็นชากว่านับสิบเท่า


“จากนี้ไปต่างคนต่างอยู่ ทำเหมือนว่าอีกคนเป็นอากาศธาตุไปเลยยิ่งดี ไร้ตัวตนซึ่งกันและกัน และอย่ามาพูดกับฉันอีกถ้าไม่จำเป็น ชัดนะ?”


ปัง!

ตุบ…

สองเข่าทรุดลงบนพื้นด้วยความอ่อนแรง นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เธอเกิดมาบนโลกใบนี้ที่ได้เรียนรู้ถึงคำว่า ‘เจ็บปวด’ สายตาเย็นชาและคำพูดไร้หัวใจไร้ความรู้สึกนั้นเกินกว่าที่ร่างบางจะคาดคิด


ผู้ชายคนนั้นคือใครกัน… เขาไม่ใช่… พี่ไรม์ที่แสนดีของเธอ… ไม่ใช่




[บทบรรยายอองฟอง]

นาฬิกาบนพนังบอกเวลาเที่ยงคืนกว่า เป็นเวลากว่าหกชั่วโมงนับตั้งแต่พี่ไรม์ออกจากบ้านไป หลังจากฉันนั่งตั้งสติอยู่ในห้องเขาสักพัก ฉันก็พาร่างกายอันอ่อนแรงของตัวเองมาที่ห้องฝั่งตรงข้าม ฉันไม่ได้เลือกห้องนี้… แต่เพราะไม่รู้จะนอนห้องไหนต่างหาก

เมื่ออาบน้ำแต่งตัวและจัดเสื้อผ้าเข้าตู้รวมถึงของใช้ส่วนตัวที่เอามาจากห้องพี่ไรม์เสร็จ ฉันก็เดินลงมาชั้นล่างเพื่อนั่งรอการกลับมาของผู้อยู่อาศัยร่วมกันอย่างพี่ไรม์ ฉันนั่งรอเขาด้วยท้องที่เริ่มกิ่ว เนื่องจากมื้อเย็นทานไปแค่นิดเดียวเพราะมัวแต่ตื่นเต้นกับการแต่งงาน

“หิวจัง” ฉันนิ่วหน้าน้อยๆ มือเล็กลูบท้องเบาๆ สายตาเหลือบมองไปทางครัวก่อนลุกขึ้นแล้วเดินมาเปิดตู้เย็น “อ่า… ไม่มีของสดเลยแฮะ จริงสิ พรุ่งนี้คงต้องไปจ่ายตลาด จะได้ทำอาหารรอพี่ไรม์กลับมาทานด้วยกัน”

ริมฝีปากบางขยับยิ้มเพ้อฝัน ตอนฉันอยู่นิวยอร์ค ฉันขอคุณพ่อเข้าเรียนคอร์สเจ้าสาวแบบเต็มรูปแบบ ทั้งการปฏิบัตตัวต่อสามี การทำอาหาร และการ… ปรนนิบัติสามี

ฉันศึกษาเรียนรู้ทุกอย่างด้วยความตั้งใจและอดทนเพื่อวันหนึ่งจะได้เป็นเจ้าสาวของพี่ไรม์ ฉันอยากเป็นภรรยาที่ดีของเขา อยากเป็นคนที่สนับสนุนเขาได้ในทุกๆ ด้าน และวันที่ฉันรอคอยก็มาถึงแล้ว คราวนี้ฉันจะพิสูจน์ตัวเองให้เขาเห็นว่าฉันเป็นภรรยาที่ดีและเหมาะสมกับเขามากแค่ไหน

แกร๊ก…

เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นหน้าบ้านชั่วครู่ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูบ้าน ฉันหันกลับมามองเขาด้วยรอยยิ้มดีใจ ลืมความหิวไปหมดสิ้น

“กลับมาแล้วเหรอคะพี่ไรม์” ฉันถลาเข้าไปหาร่างสูงราวกับสัตว์เลี้ยงดีใจที่เจ้านายกลับบ้าน “เหนื่อยไหมคะ หิวหรือเปล่า…”

“อย่ามายุ่ง หลบไป” รอยยิ้มของฉันชะงักค้างเมื่อถูกร่างสูงตวัดสายตามองอย่างเย็นชา กลิ่นแอลกฮอล์แรงๆ ลอยมาจากตัวเขา ฉันมองตามแผ่นหลังหนาเดินขึ้นบันไดไปอย่างโซเซนิดๆ

นั่นเขาเมามางั้นเหรอ…



ต่อค่ะ



ก๊อกๆๆ


เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง ฉันอดไม่ได้ที่จะห่วงเขา หลักสูตรการปรนนิบัติสามียามเมาที่ฉันร่ำเรียนมา ฉันได้นำมันมาใช้จริงๆ แล้ว…


แกร๊ก…


ประตูห้องเปิดเข้าไปเมื่อไร้เสียงตอบรับ ความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศเรียกเกลียวขนในกายลุกชันทั่วร่าง ฉันไม่ชอบอากาศหนาว หรือพูดง่ายๆ คือแพ้อากาศเย็นๆ เวลาอุณหภูมิร่างกายของฉันลดต่ำ จมูกและแก้มจะขึ้นสีเรื่อแดงอย่างเห็นได้ชัด


ฉันวางถาดใส่อ่างน้ำใบเล็กและผ้าเช็ดหน้าลงบนโต๊ะหัวเตียง สายตาจ้องมองร่างสูงที่กำลังนอนคว่ำหน้าบนเตียงด้วยความประหม่าเล็กๆ


เขาหลับแล้วงั้นเหรอ…


มือเล็กสั่นๆ ค่อยเอื้อมสัมผัสไหล่หนาแล้วเขย่าเบาๆ ฉันเตรียมน้ำมาให้เขาล้างหน้า แต่ดูเหมือนว่าคนเมาจะหลับไปแล้ว


ไม่เป็นไร… ฉันเช็ดหน้าให้เขาเองก็ได้… มันเป็นหน้าที่ของภรรยาอยู่แล้วนี่นะ


ฉันค่อยๆ พลิกร่างหนาขึ้นนอนหงายอย่างเบามือที่สุด ด้วยเกรงว่าจะรบกวนการนอนของเขา แต่โชคดีที่เขาหลับลึกเพราะฤทธิ์แอลกฮอล์


ฟู่…


ฉันพ่นลมหายใจออกมาด้วยความทั้งลุ้นทั้งเหนื่อย มือบางชุบน้ำบิดผ้าขนหนูหมาดๆ และนั่งลงบนเตียงข้างร่างหนา ก่อนค่อยๆ ไล้เช็ดใบหน้าคนเมาช้าๆ 


“…” ฉันจ้องมองดวงหน้าหล่อของพี่ไรม์ด้วยหัวใจเต้นแรง นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้มองเขาใกล้ๆ แบบนี้ ฉันไล้ปรายนิ้วไปตามดวงหน้าหล่อแผ่วเบาราวกับต้องมนต์สะกด 


ดวงตาแสนอ่อนโยนยามมองฉันในวัยเด็กบัดนี้กลายเป็นดวงตาคมเข้มแสนเย็นชา ริมฝีปากหนาเคยพร่ำเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงอบอุ่นยามนี้มีเพียงความเย็นชาห่างเหิน


ทำไมกันนะ… ทั้งที่ฉันไม่เคยเปลี่ยนไปเลย แต่ทำไมพี่ไรม์ถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้… ราวกับว่าเขาไม่ใช่พี่ไรม์ของฉัน


หมับ!


“อ๊ะ…” ฉันสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ คนเมาที่คิดว่าหลับลืมตาขึ้นมองกัน มือหนาคว้าจับข้อมือฉันที่ยังวางปลายนิ้วค้างอยู่บนริมฝีปากของเขา ดวงตาคมเข้มจ้องตาฉันนิ่ง หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกราวกับเด็กกลัวโดนดุ


“…ทำอะไร”


“เอ่อ… ฟองขอโทษค่ะ… ฟองแค่… จะเช็ดหน้าให้พี่ไรม์…”


“ออกไป!”


ฉันสะดุ้งตกใจหลับตาแน่น เกิดมาไม่เคยโดนตวาดแบบนี้มาก่อน ทำไมเขาถึงใจร้ายกับฉันนักนะ ฉันพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาต่อหน้าเขา ความรู้สึกเจ็บร้าวข้อมือแล่นวาบจนต้องเม้มปากแน่น


เขาไล่ฉันออกไปแล้วทำไมไม่ยอมปล่อยมือฉันล่ะ….


“…” ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองคนใจร้าย พี่ไรม์กำลังจ้องฉันอยู่เช่นกัน มันเป็นสายตาอ่านยากที่คาดเดาความรู้สึกไม่ถูก ฉันหลุบตาหนีและยื้อข้อมือเล็กน้อยเพื่อเตือนให้เขาปล่อยมือ แต่แทนที่พี่ไรม์จะปล่อยเขากลับกระชากฉันแรงๆ จนร่างฉันถลาเข้าหาเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว รู้ตัวอีกทีก็คือร่างกายส่วนบนของฉันทาบทับอยู่บนตัวของเขาแล้ว “พะ… พี่ไรม์คะ… คือ…”


“หาเรื่องใส่ตัวเองนะ อย่ามาโทษฉัน”


“เอ๊ะ… อ๊ะ!” ฉันขมวดคิ้วไม่เข้าใจในคำพูดพึมพำของพี่ไรม์ แต่ความสงสัยก็ถูกแทนที่ด้วยความตกใจอีกครั้งเมื่อร่างกายถูกพลิกลงนอนหงายบนเตียงโดยมีร่างสูงคร่อมทับแทน ฉันเบิกตากว้างเผยอริมฝีปากจะถาม ทว่าดวงหน้าหล่อคมคายของคนเหนือกว่าฉกวูบลงมาแย่งชิงเสียงของฉันไปจนหมด “อื้อ…”


หัวใจฉันเต้นรัวแรงราวกับมันจะระเบิดออกมา สัมผัสกรุ่นร้อนแสนดุดันต่างไปจากสัมผัสเบาๆ ตอนจูบสาบานอย่างสิ้นเชิง เขาลากไล้ปลายลิ้นร้อนบดคลึงริมฝีปากฉันก่อนจะสอดแทรกเข้ามา ฉันสะดุ้งฮือกับความรู้สึกแปลกใหม่ หัวสมองพร่าเบลอไปหมด


ดวงตาคมเข้มจ้องมองฉันราวกับเสือนักล่า และฉันคือเหยื่อที่กำลังถูกเขาขย้ำ การกระทำรุนแรงและจูบแสนดุดันสร้างความปั่นป่วนต่อหัวใจดวงน้อยอย่างมาก เขาจูบกระชากสติฉันนานเท่าไหร่ไม่รู้ สมองฉันพร่าเบลอขาดการรับรู้ไปชั่วขณะ กระทั่งริมฝีปากหนาไล้ต่ำลงมาที่ลำคอขาวและขบเม้มสร้างร่องรอย ฉันถึงได้สติจากความเจ็บแปล๊บบริเวณนั้น


“จะ เจ็บ” ฉันกัดริมฝีปากล่างด้วยความอดกลั้น หยาดน้ำตาใสเอ่อคลอรอบดวงตา ฉันรู้ว่านี่คือหน้าที่ของภรรยา หลักสูตรเจ้าสาวสอนเรื่องการปรนนิบัติสามีบนเตียงเบื้องต้นมาบ้าง แม้ฉันจะเขินอายแต่ก็เต็มใจที่จะเป็นของผู้ชายคนนี้อยู่แล้ว แต่พี่ไรม์ไม่อ่อนโยนกับฉันเลย… เขาสัมผัสฉันด้วยความรุนแรงและดุดันราวกับต้องการกัดกระชากกันให้แหลกสลายคามือ 


มันเกิน… กว่าฉันจะทนรับไหว


“พี่ไรม์… อึก… ฟองเจ็บ”


กึก


ร่างสูงหยุดชะงักแทบจะทันที คมเขี้ยวของเขาค่อยๆ ผละออกจากผิวเนื้อบอบบางของฉัน มันคงเป็นรอยช้ำจนน่ากลัวแน่ๆ และเหมือนเขาจะมองเห็นผลงานการกระทำแสนป่าเถื่อนของตัวเองอย่างเต็มตา


ดวงตาคมหลับแน่นชั่วครู่ก่อนจะลืมขึ้นใหม่ แววตาเย็นชาดั่งปีศาจไร้หัวใจเลื่อนสบตาฉัน ก่อนร่างสูงผละตัวออกไปนั่งข้างเตียงแล้วพูดคำใจร้ายแสนไร้หัวใจออกมา


“ฉันเบื่อเธอแล้ว ออกไปให้พ้นหน้าฉันซะ!”



TO BE CONTINUED




TALK
งื้ออออ อ่อนโยนกับน้องหน่อยสิพี่ไรม์อ่าาาา
สงสารน้องจัง อิพี่ก็เถื่อนเกิ้นนนน
แต่เราก็แอบฟินแบบดิบๆ นะ 55555
ความร้ายของพี่ไรม์เพิ่งเริ่มต้น เกียมใจกันให้ดีนะจ้ะ #สายแบด

*บอกเลยเรื่องนี้จะคนละสไตล์กับพี่โลกินะคะ
ไม่ได้ฟินมากหวานมากเท่าเขา แต่ก็พอกรุบกริบแน่นอนค่ะ -.,-
ถามว่าดราม่าไหม ก็นิดๆ พอปวดตับหน่อยๆ เหมาะกับคนแบดๆ 55
ฝากติดตามกันต่อไปนะคะ เรื่องนี้มีแพลนเปิดพรีเร็วๆ นี้
เก็บตังเตรียมเปย์ตั้งแต่เนิ่นๆ เลยนะคะ

อย่าลืมแอดแฟน กดโหวตหัวใจ 
และคอมเม้นท์ให้ด้วยนะคะ
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]
...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 122 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. #192 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 23:31
    งืออออ มาอ่านรอบสองแล้วววว ชอบความแบดของอิพี่ไรม์
    #192
    0
  2. #189 150221 (@150221) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 21:01
    ร้ายสุดๆพระเอกไรท์
    #189
    0
  3. วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:58
    ร้ายไปเลยคร้าาาาาา ร้ายให้สุดไปเล้ยยยยยยย #ประชดดดดดด
    #31
    0
  4. #30 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:29

    แล้วสักวันไรม์จะเสียใจกับการกระทำทั้งหมดที่ผ่านมาที่ทำกับอองฟอง

    #30
    0
  5. #29 Naenn (@Naenn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:23
    รีบมาน๊าาาาาาาา
    #29
    0
  6. #28 PortyTwity (@PortyTwity) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:08
    มาจูบลูกเราแล้วเย็นชาใส่แบบนี้ไม่ได้นะ! ไหนบอกต่างคนต่างอยู่ไงคะ//จ่อไมค์ถาม
    #28
    0
  7. วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:40

    ทำไมไรม์ต้องใจร้ายกับอองฟองด้วยล่ะ ทั้งๆ ที่ลึกๆ แล้วรู้สึกกับเขาไม่ใช่เหรอ

    #27
    0
  8. #26 PortyTwity (@PortyTwity) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:19
    จะรังแกน้องหรือไรม์
    #26
    0
  9. วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:11

    มารออออออออออออ

    #25
    0
  10. #24 tikkiitikkii (@tikkiitikkii) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:33
    เข้าใจไรม์นะ แต่ก็สงสารฟอง
    แต่ฟองก็ไม่น่าเพ้อฝันและทำร้ายชีวิตไรม์ตั้งแต่แรก ถึงจะทำเพราะก็เถอะ
    #24
    0
  11. วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:34

    ตะไมไรต์ต้องใจร้ายกับฟองด้วย

    #23
    0
  12. #22 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:52

    อองฟองคิดใหม่ได้แล้วหล่ะคนที่อองฟองรู้จักเมื่อตอนเด็กๆไม่มีแล้วหล่ะลืมความทรงจำที่มีอยู่นะตอนนั้นซะไม่ต้องไปรื้อฟื้นมันขึ้นมาอีกจะได้ไม่เจ็บนะอองฟอง

    #22
    0
  13. วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:26
    ร้ายยังไงยังงั้น
    #21
    0
  14. #20 PortyTwity (@PortyTwity) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:38
    อย่ามาขอนอนห้องน้องทีหลังละกัน แอบปวดหนึบแทนน้อง หลังจากนี้จะรับไหวไหมเนี่ย
    #20
    0
  15. #19 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:14

    ซักวันไรม์จะน้ำตาตกในเพราะอองฟอง

    #19
    0
  16. วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:04

    พี่ไรต์ใจร้ายยยยยยยยยยยย

    #17
    0