[END]BRO #Chain รุ่นพี่ล่ามรัก!

ตอนที่ 35 : CHAIN 30 ► ความสุขดั่งฝัน [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 113 ครั้ง
    7 ธ.ค. 62






CHAIN 30

[ความสุขดั่งฝัน]


“นอนซะ”

“คะ?” ฉันแทบจะถลึงตัวขึ้นมานั่งทันทีที่แผ่นหลังแนบกับที่นอน แต่ถูกมือหนากดไหล่ให้นอนลงอีกครั้ง พี่ไรม์ดึงผ้ามาห่มให้ฉันแล้ววางฝ่ามือลงบนศีรษะฉันเบาๆ

“พักผ่อนซะ เมื่อคืนไม่ได้นอนเลยไม่ใช่หรือไง”

“ระ รู้ได้ยังไงคะ” ฉันดึงผ้าห่มมาปิดถึงปากแล้วพึมพัมถามเขา

“ตาบวมขนาดนี้ คิดว่าดูไม่ออกหรือไง หึ” ฉันรีบดึงผ้าห่มขึ้นปิดตาทันที เพราะอย่างนี้พี่ไรม์ถึงบอกให้ฉันหยุดเรียนสินะ “จะปิดทำไมขนาดนั้น เดี๋ยวก็ตายหรอก”

ผ้าห่มถูกดึงลงมาห่มเหนืออกเหมือนเดิมด้วยมือพี่ไรม์ เขานั่งลงข้างเตียงฉันแล้วปิดปากหาว ฉันกระพริบตามองคนข้างกายที่หน้าตาเหมือนคนอดนอนไม่ต่างกัน

“พี่ไรม์ง่วงเหรอคะ”

“อืม นิดหน่อย เมื่อคืนนั่งรอไอ้คูเปอร์ทั้งคืนเลย”

“ถ้างั้นพี่ไรม์ก็ไปนอนพักเถอะค่ะ” เขาชะงักพลางหลุบตามองฉัน แววตาเจ้าเล่ห์ที่ไม่น่าจะมีปรากฏขึ้นในตาของพี่ไรม์จนฉันรู้สึกระแวง “อะ... อะไรคะ ทำไมมองฟองแบบนั้น”

“ง่วง ขอนอนด้วย” พูดจบเขาก็ทิ้งตัวลงนอนข้างฉันจริงๆ ฉันรีบขยับตัวออกห่างเพื่อเว้นพื้นที่บนที่นอนให้เขาทันที พี่ไรม์สอดตัวเข้ามาในผ้าห่มผืนเดียวกับฉัน ทำเอาฉันตกใจจนแทบจะลุกขึ้นนั่ง แต่ถูกมือหนาคว้าเอาไว้ “จะไปไหน นอนสิ”

“เดี๋ยวสิคะพี่ไรม์ ทำไมพี่ไม่กลับไปนอนที่ห้องพี่ละคะ”

“ง่วง ไม่อยากเดินแล้ว ขอนอนที่นี่แหละ” เขาหลับตาตอบแถมยังดึงให้ฉันล้มตัวลงนอนด้านข้างเขาด้วย พี่ไรม์ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว้าจับมือฉันไว้เฉยๆ ฉันยอมนอนลงแล้วพลิกตัวหันหน้าไปทางเขา สายตาจับจ้องคนที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ “ถ้ายังจ้องไม่หยุด เดี๋ยวจะไม่ได้นอนนะ”

“อ๊ะ... นะ นอนแล้ว... ฟองนอนก็ได้ค่ะ” ฉันยื้อตัวเองที่ถูกร่างสูงคว้าเข้าไปกอด ความอบอุ่นจากอ้อมกอดเขาทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก ฉันได้ยินเสียงหัวใจของพี่ไรม์เต้นสม่ำเสมอต่างจากหัวใจฉันที่มันเต้นแรงจะแทบจะระเบิดออกมาจากอก

อยากหยุดเวลาไว้จัง... ฉันอยากอยู่ในอ้อมกอดพี่ไรม์ให้นานกว่านี้จัง

 

หลายวันต่อมา

“วันนี้แวะไปที่คณะฉันมาใช่ไหม?” น้ำเสียงเย็นๆ เอ่ยถามทันทีที่ฉันขึ้นมานั่งบนรถ สรรพนามที่เปลี่ยนไปบอกให้รู้ว่าตอนนี้เขากำลังโกรธฉันอยู่ ฉันหันมองพี่ไรม์พลางยิ้มเจื่อนๆ ให้ อุตส่าห์แอบไปแล้วแท้ๆ เขายังจะเห็นอีกเหรอ...

“ฟองเอาเค้กไปให้พี่โลกิน่ะค่ะ” สารภาพไปตามความจริง ฉันเคยโกหกพี่ไรม์ได้ซะที่ไหนกันล่ะ

“เอาไปให้มันทำไม แล้วทำไมต้องแอบ?”

เอาล่ะ ฟังจากน้ำเสียงที่เริ่มติดลบลงเรื่อยๆ ก็รู้แล้วว่าพี่ไรม์กำลังหงุดหงิดมากแค่ไหน ฉันจึงรีบอธิบายก่อนเรื่องมันจะแย่กว่าเดิม

“คือว่า... จริงๆ แล้วฟองกำลังลองทำเค้กช็อคโกแลตแบบใหม่อยู่ค่ะ เพราะพี่ไรม์ไม่ชอบทานหวาน พี่โลกิเลยแนะนำให้ทำแบบหวานน้อยเน้นรสชาติขมนิดๆ เมื่อวานฟองลองทำดูก็เลยเอาไปให้พี่โลกิลองชิมก่อนค่ะ” สีหน้าเรียบตึงของพี่ไรม์คลายลงหลังฟังจบ เขาทำหน้าตึงใส่ฉันนิดๆ แล้วหันกลับไปขับรถ พอเห็นว่าเขาไม่พูดอะไรฉันจึงรีบพูดต่อ “ที่ฟองแอบไปหาพี่โลกิเพราะว่าพี่เขาไม่อยากให้พี่ไรม์คิดมากค่ะ เขาบอกว่าพี่ไรม์เป็นพวกหึงโหด”

“เฮอะ ว่าคนอื่นไม่ดูตัวเองเลยไอ้เวรนี่”

พี่ไรม์เลี้ยวรถเข้าจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ วันนี้เป็นงานวันเกิดของแรมพ์ พวกเราจัดกันที่บ้านใหญ่ ฉันลงจากรถพร้อมกล่องของขวัญในมือ พี่ไรม์เดินตามหลังเข้ามาในบ้านซึ่งถูกตกแต่งด้วยบรรยากาศคล้ายงานปาร์ตี้เล็กๆ

“โอะโอ... ยัยคุณหนูอองฟองมาแล้วจ้า” เสียงจินนี่ตะโกนบอกเพื่อนคนอื่นๆ ดังขึ้น ทุกคนหันมองและยิ้มต้อนรับฉัน อย่างที่บอกว่านี่เป็นงานวันเกิดของแรมพ์ คนที่มาร่วมงานจึงมีแต่พวกเพื่อนๆ ในกลุ่มก๊วนที่เรียนด้วยกันทั้งนั้น “แหมๆ จะสวีทหวานกันเกินไปแล้วนะยะ ฉันอิจจะตายอยู่แล้ว!

จินนี่แซวฉันกับพี่ไรม์ตามปกตินิสัย นี่เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ฉันยังไม่ชินเสียที นั่นก็คือเรื่องที่พวกเพื่อนๆ รู้เรื่องการแต่งงานระหว่างฉันกับพี่ไรม์แล้ว ตอนนั้นเป็นวันเกิดของหวาน ฉันไม่ได้ตั้งใจจะบอกหรอก แต่พวกเธอเห็นแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของฉัน แถมพี่ไรม์ยังมารับมาส่งฉันเป็นประจำ สุดท้ายก็เลยต้องยอมจำนนต่อหลักฐานไปโดยปริยาย

“แล้วนี่เจ้าของงานอยู่ไหนเหรอ”

“เจ้าแรมพ์อ่ะเหรอ น่าจะอยู่ที่สวนนะ” เป็นพี่ร๊อคที่ช่วยตอบคำถามฉัน เขายื่นแก้วเหล้าให้พี่ไรม์ที่นั่งลงตรงเคาท์เตอร์บาร์ ฉันมองทั้งคู่เล็กน้อยก่อนขอตัวออกมาที่สวนข้างบ้าน

เดินออกจากบ้านมาไม่กี่ก้าวก็เจอกับร่างสูงกำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่ตรงโต๊ะหินอ่อน แรมพ์สวมเสื้อยืดกางเกงยีนส์ตามสไตล์ประจำตัวเขา ฉันเดินเข้าไปหา ขยับยิ้มให้ยามดวงตาคมเหลือบมาเห็น

“อะไรกัน เจ้าของงานแอบมานั่งหลบอะไรตรงนี้เนี่ย”

“มาแล้วเหรอ” แรมพ์ดับบุหรี่ในมือทิ้งแล้วหยิบหมากฝรั่งขึ้นมาแกะใส่ปาก เขาลุกขึ้นเดินเข้ามาหาฉัน

“อืม อ่ะนี่ Happy Birthday นะแรมพ์” กล่องของขวัญถูกส่งให้ แรมพ์รับไปแล้วแกะมันต่อหน้าฉันเลย “โอ้โห แกะตอนนี้เลยเหรอเนี่ย”

“ทำไม ไม่ได้เหรอ?” มือหนายังคงแกะห่อของขวัญต่อไป จนกระทั่งเขาเปิดกล่องออกแล้วพบกับของด้านใน แรมพ์ชะงักไปเล็กน้อย ริมฝีปากหนาขยับยิ้มมุมปาก “กล้อง?”

 “อื้ม ฟองเห็นแรมพ์ชอบถ่ายรูปไง เวลาที่แรมพ์ถือกล้องมันเท่มากเลยนะ แล้วรูปที่แรมพ์ถ่ายออกมาก็สวยทุกรูปเลยด้วย ฟองชอบรูปภาพของแรมพ์นะ” ฉันยิ้มให้เขาจากใจจริง ฉันชอบรูปภาพของแรมพ์จริงๆ นะ ตั้งแต่ได้อยู่ชมรมถ่ายภาพด้วยกันทำให้ฉันได้เห็นแรมพ์ในมุมที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ทั้งที่เมื่อก่อนเขายังเป็นแค่เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่ชอบแกล้งฉันอยู่เลย “แต่ไม่รู้ว่าจะถูกใจแรมพ์ไหมนะ ฟองไม่ค่อยรู้เรื่องกล้องซะด้วยสิ”

“ถูกใจสิ ถูกใจมาก” แรมพ์มองกล้องในมือแล้วยิ้มออกมา เขาเลื่อนสายตาสบกับฉันนิ่ง “ขอบคุณนะ เราชอบมันมาก”

“อื้อ ดีจังที่แรมพ์ชอบ ไม่เสียแรงที่พี่ไรม์ช่วยฟองเลือกตั้งนาน”

“...” ไม่รู้ว่าฉันพูดอะไรผิดหรือเปล่าเพราะจู่ๆ แรมพ์ก็เงียบไป

“แรมพ์? เป็นอะไรหรือเปล่า?”

“ฟองมีความสุขไหม...” แรมพ์สบตากับฉันจริงจัง มันเป็นคำถามที่ฟังดูทั่วไป แต่ไม่รู้ทำไมพอมันออกมาจากปากแรมพ์ฉันกลับรู้สึกไม่สบายใจแปลกๆ

“อยู่ๆ ก็ถามอะไรเนี่ย...”

“พี่รองทำให้ฟองมีความสุขหรือเปล่า”

คราวนี้ฉันนิ่งไป รู้แล้วว่าสิ่งที่แรมพ์ต้องการจะถามจริงๆ คืออะไร ฉันปล่อยให้เราตกอยู่ในความเงียบชั่วครู่ก่อนขยับยิ้มตอบ

“มีสิ ตอนนี้ฟองมีความสุขมากๆ เลยล่ะ”

“งั้นเหรอ... อืม ดีแล้ว ถ้าฟองมีความสุขเราก็ยินดีด้วย”

“...”

“แต่ถ้าวันใดที่ฟองร้องไห้... เราจะอยู่ข้างๆ ฟองเอง”


ต่อค่ะ


“เป็นอะไรหรือเปล่า เมาเหรอ”


“นิดหน่อยค่ะ” ฉันตอบพี่ไรม์เมื่อพวกเรากลับมาถึงบ้าน วันนี้ฉันโดนพวกจินนี่บังคับดื่มอีกแล้ว โชคดีที่มีพี่ไรม์คอยช่วยดื่มแทน ไม่อย่างนั้นฉันคงเมาหนักกว่านี้แน่ๆ


“ไหวไหมเนี่ย” พี่ไรม์เข้ามาประคองเพราะเห็นฉันซวนเซตอนจะเดินขึ้นบันได “รู้อย่างนี้ชวนกลับตั้งแต่สองแก้วแรกซะก็ดี”


“ได้ยังไงกันคะ วันเกิดแรมพ์ทั้งทีนะ รีบกลับมีหวังแรมพ์น้อยใจแย่เลย” ฉันบ่นเบาๆ ปล่อยให้พี่ไรม์ประคองขึ้นมาชั้นบนของบ้าน เขาพาฉันมาที่ห้องนอนแล้วจับนั่งลงบนเตียง “พี่ไรม์ไม่ต้องห่วงฟองหรอกค่ะ ฟองโอเค อ๊ะ...”


อยู่ๆ ก็รู้สึกหัวโคลงจนเสียหลักหงายหลังบนที่นอน คิดว่าหัวจะกระแทกแต่กลับถูกมือหนารองรับเอาไว้ ลืมตาขึ้นมองก็พบว่าดวงตาคมเข้มกำลังจ้องมองมา


“อวดเก่ง”


“อย่ามาว่าฟองนะ พี่นั่นแหละแกล้งฟอง” ฉันโทษเขาทันที รู้สึกว่าความเมาทำให้ฉันกล้ามากขึ้น


“ฮึ เถียงเก่งขึ้นด้วย”


“แล้วรักไหมล่ะคะ?” ฉันยิ้มหวานเอ่ยถามเขาออกไปก่อนจะชะงักยิ้มค้าง เดี๋ยวนะ... เมื่อกี้ฉันถามอะไรออกไป?


พี่ไรม์สบตาฉันด้วยแววตาอ่านยาก เขาเงียบไปโดยไร้คำตอบรับหรือปฏิเสธใดๆ นั่นทำให้บรรยากาศมันอึดอัดแปลกๆ


“ขะ ขอโทษค่ะ ฟองคงเมาแล้วจริงๆ” 


ตอนนี้สีหน้าฉันคงจะแย่มาก อยากตบปากตัวเองแรงๆ สักทีที่ไปถามพี่ไรม์แบบนั้น ฉันคงได้ใจจนเกินไปถึงได้คาดหวังว่าจะได้ยินคำว่ารักจากปากของเขา เธอหวังมากเกินไปแล้วอองฟอง


“ร้ายนักนะ”


“เอ๊ะ...” ฉันเงยหน้าขึ้นมองพี่ไรม์กำลังจะเถียงกลับทว่าริมฝีปากหนาประกบปิดเสียงเอาไว้เสียก่อน ฉันแถมสำลักลมหายใจตัวเองเพราะไม่ทันตั้งตัวกับจูบจู่โจมของเขา พี่ไรม์กดจูบลงมาเนินนานก่อนจะผละออกเพียงเล็กน้อย


“ป่านนี้แล้วยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ” เสียงทุ้มกระซิบถามริมใบหูก่อนขบเม้มเบาๆ เรียกขนในกายฉันลุกชัน สะดุ้งน้อยๆ ยามมือหนาสอดเข้ามาในสาปเสื้อเพื่อสัมผัสเอวคอด ความเย็นเฉียบในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นในพริบตา หัวสมองฉันเบลอชั่วขณะ สายตาพร่ามัวสบนิ่งกับนัยน์ตาคมเข้มสื่อความหมาย


“ฟองรักพี่ไรม์นะคะ” ฉันบอกรักเขาเสียงหวาน ฝ่ามือน้อยแตะใบหน้าหล่อเหลาแผ่วเบาราวกับกลัวว่าเขาจะแตกสลาย พี่ไรม์วางมือทับบนมือฉันแล้วดึงมาจูบหนักๆ ขณะดวงตาคมยังจ้องกันไม่ยอมละ


ไร้คำพูดใดๆ ระหว่างสองเรา มีเพียงเสียงจุมพิตจากริมฝีปากหนาที่กำลังระดมจูบจากปลายนิ้วฉันไล่ขึ้นมาที่ฝ่ามือ ทุกการจูบของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์เสน่หา สายตาคมสบกับฉันอย่างสื่อความหมายราวกับต้องการบอกสิ่งที่อยู่ในใจของเขา


ความร้อนแรงทาบทับลงบนริมฝีปากของฉันอีกครั้ง ทว่าครานี้มันทั้งดึงดันและเรียกร้อง มือหนาถอดเสื้อผ้าฉันออกช้าๆ พร้อมกับเสื้อผ้าบนตัวเขาเช่นกัน ความเย็นฉ่ำกระทบผิวเพียงครู่เดียวก่อนจะถูกร่างแกร่งแนบชิดลงมา ฉันปล่อยตัวเองไปตามสัญชาตญาณนำพา ปล่อยร่างกายให้มันตอบรับสัมผัสของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า


“เด็กดี...” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบแผ่วๆ ยามสองร่างรวมเป็นหนึ่ง ร่างกายฉันเกร็งแน่นตอบรับเขา พี่ไรม์กดจูบฉันซ้ำๆ เพื่อให้คลายความกังวลลง ไม่นานร่างกายของเราก็เริ่มสอดประสานกันอย่างลงตัว ฉันสั่นไหวอยู่ใต้ร่างหนาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่งเสียงครางอื้ออึงเบาๆ อย่างระบายความสั่นสะท้าน


“อ่า...” ฉันแทบสำลักความสุขออกมาในยามที่ความหฤหรรษ์มันถึงจุดสูงสุดก่อนจะสิ้นสุดลง ความพร่างพรายราวกับมีดอกไม้นับร้อยนับพันเบ่งบานในหัวใจมันทำให้ฉันรู้สึกเคลิบเคลิ้มจนผล็อยหลับไปพร้อมกับความรู้สึกที่แสนมีความสุขดั่งฝัน... ฉันมีความสุขมากจริงๆ



ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยความรู้สึกหนาวเย็น คว้าผ้าห่มคลุมร่างตัวเองแล้วหลับตาต่อ ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อพบว่าข้างกายว่างเปล่า ลืมตาขึ้นมองก็พบว่าพี่ไรม์ไม่ได้นอนอยู่บนเตียงด้วยกัน ฉันขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง กวาดสายตามองไปทั่วห้องที่ยังคงมืดสลัว เสื้อผ้าของฉันกับพี่ไรม์กระจัดกระจายอยู่ข้างเตียง แสดงว่าพี่ไรม์ยังไม่ได้กลับห้องไป...


“ฉันไปไม่ได้... นี่มันดึกแล้ว” เสียงคุ้นหูดังลอดมาจากประตูระเบียง ฉันหันมองร่างสูงผ่านผ้าม่านสีขาว เงาสูงใหญ่ของเขาพาดผ่านเข้ามาทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจที่เขายังอยู่กับฉัน “อย่าเป็นแบบนี้สิ...”


“...” ฉันนิ่งฟังพี่ไรม์ที่น่าจะกำลังคุยโทรศัพท์กับใครสักคนอยู่ นึกแปลกใจในน้ำเสียงของเขาที่ดูกังวลและเป็นห่วงอย่างชัดเจน 


เขากำลังคุยกับใครอยู่นะ...


“ฮัลโหล... ได้ยินไหม... อย่าทำแบบนี้... ริต้า”


ฉันล้มตัวลงนอนดึงผ้าห่มคลุมตัวทันทีที่พี่ไรม์ทำท่าจะเปิดประตูระเบียงกลับเข้ามาในห้อง ภายในหัวใจมันเต้นรัวแรงราวกับมีคนมาตีกลองอยู่ในนั้น ชื่อเรียกที่ฉันได้ยินเมื่อครู่เปรียบเสมือนค้อนหนักๆ ทุบลงในใจฉัน


พี่ไรม์กำลังคุยสายกับริต้า... เขาคุยกับเธอทำไม... แล้วทำไมต้องทำเหมือนห่วงใยเธอขนาดนั้นด้วย?


ปึง


ฉันสะดุ้งตอนได้ยินเสียงประตูห้องปิดลง โผล่พ้นผ้าห่มออกมาก็พบว่าเสื้อผ้าพี่ไรม์หายไปแล้ว รวมถึงตัวเขาด้วย ไม่นานก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังจากหน้าบ้าน รีบพาร่างกายไร้เรี่ยวแรงของตัวเองเดินไปทางระเบียง เหม่อมองรถยนต์ของพี่ไรม์ที่กำลังแล่นออกจากบ้านไป


นี่มันหมายความว่ายังไงกัน... พี่ไรม์กำลังจะไปไหนกลางดึกแบบนี้... หรือว่า... เขาจะไปหาริต้า?



TO BE CONTINUED


TALK
อิพี่ทิ้งน้องไปไหน?! ทิ้งน้องอีกแล้วเหรอ!!
เอาไงดีคะทุกคนน ฟองควรทำไงกับอิพี่ดี?
ตอนนี้เป็นโควต้าสุดท้ายแล้วจ้าาา
ากเรื่อง #พี่ฌอน กับ #พี่โต ด้วยค่ะ

มีหนังสือพร้อมส่งนะคะ

คลิ๊กรูป!



Ebook พี่ไรม์วางจำหน่ายแล้วนะคะ
เปย์เลย >> https://joo.gl/LcLH6F

อย่าลืมแอดแฟน กดโหวตหัวใจ 
และคอมเม้นท์ให้ด้วยนะคะ
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย+เข้ากลุ่มลับ]
.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 113 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. #752 sky3113 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 21:58

    ค้างมากง่ะน้องจะทำไงกับอีพี่

    #752
    0
  2. #751 bomos (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 12:34
    มาต่อเถอะค่ะ
    #751
    0
  3. #750 namphung2548 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 22:13
    ใจร้ายยยยย
    #750
    0
  4. #749 kwang512 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 21:58

    ให้บทเรียนพี่ไรม์หน่อยฟองอย่าไปทนสงสาร
    #749
    0
  5. #748 nokbamboo (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 14:57

    ทำไมริต้าถึงยังเรียกร้องความสนใจจากไรม์อีกทั้งๆที่รู้ว่าไรม์มีอองฟองแล้ว

    #748
    0
  6. #747 runlarin (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 23:49
    อยากให้พี่ถูกทิ้งบ้าง
    #747
    0
  7. #746 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 23:12
    ยัง เทอยังไม่ไปอีกนะริต้า
    #746
    0
  8. #745 Rich99 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 22:02
    พอเหอะ ฟอง
    #745
    0
  9. #744 rtom711 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 21:33
    ถ้าแคร์อิริต้าขนาดนี้ ก็ปล่อยฟองไปเถอะ
    #744
    0
  10. #743 sky3113 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 18:58

    ฟองไปสักทีทนทำไมhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-10.png

    #743
    0
  11. #742 tannVV (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 18:49
    เฮ้อเหนื่อยแทน
    #742
    0
  12. #741 firstzy93 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 18:03
    ฟองมีความสุขได้ไม่นานจริงๆ
    #741
    0
  13. #740 datakimm (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 17:40

    สงสารฟองจัง เมื่อไรจะมีความสุขแบบนานๆ จุกแทน
    #740
    0
  14. #739 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 07:29
    โอเคแรมพ์ ฟองเค้าโอเค
    #739
    0
  15. #738 tanyong1990 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 20:58
    หงื้อออ แรมพ์คนดี
    #738
    0
  16. #736 firstzy93 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 16:46
    โอ้ยยยย มาม่าจะมาอีกแล้วหรอ
    #736
    0
  17. #735 rtom711 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 16:17

    วันนั้นคงใกล้มาถึงแล้วแน่ๆ

    #735
    0