[END]BRO #Chain รุ่นพี่ล่ามรัก!

ตอนที่ 28 : CHAIN 23 ► อย่าทำแบบนั้น [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,988
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 187 ครั้ง
    8 ก.ย. 62







CHAIN 23

[อย่าทำแบบนั้น]



‘คนไข้มีอาการแพ้ยาเฉียบพลันครับ และดูเหมือนว่าตัวคนไข้เองก็ยังไม่ทราบว่าแพ้ยาชนิดนี้’


‘แพ้ยาเหรอครับ?’


‘ใช่ครับ เป็นยาประเภท Levonorgestrel ซึ่งเป็นสารประกอบหลักของยาคุมฉุกเฉินที่คนไข้รับประทานเข้าไป ส่งผลให้เกิดผลข้างเคียงต่อคนไข้ หมอแนะนำว่าหลังจากนี้อย่าให้คนไข้รับประทานยาที่มีส่วนผสมของ Levonorgestrel อีกนะครับ’


แผงยาคุมฉุกเฉินในมือถูกกำแน่นจนมือสั่น ผมแทบจะใช้หมัดข้างนั้นซัดใส่พนังด้วยซ้ำถ้าไม่ติดว่าที่นี่คือโรงพยาบาล ผมหยุดมองบานประตูห้องพักผู้ป่วยวีไอพี อองฟองถูกส่งมาพักรักษตัวที่ห้องนี้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ตอนนี้พี่ร๊อคกับแรมพ์คงอยู่ในห้องกันหมดแล้ว ส่วนผมเพิ่งคุยกับหมอเสร็จ จึงได้รู้สาเหตุการป่วยในครั้งนี้ของอองฟอง... 


มันเป็นความผิดของผมเอง...


ผมเปิดประตูเข้ามาในห้องที่เงียบสงบ พี่ร๊อคนั่งอยู่ตรงโซฟาริมห้อง  แรมพ์นั่งเก้าอี้ข้างเตียง ผมเลื่อนสายตามองใบหน้าซีดเซียวของร่างบางที่ยังคงหลับสนิทบนเตียงผู้ป่วย 


“หมอว่าไงบ้าง“ พี่ร๊อคเอ่ยถามผมเป็นคนแรก แรมพ์เหลือบตามองผมเล็กน้อยก่อนหันกลับไปจ้องอองฟองเหมือนเดิม


“เธอแพ้ยา” ผมเลือกตอบตามความจริง นั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงฝั่งตรงข้ามกับแรมพ์ มองมือของน้องชายที่กำลังจับกุมมือบางนิ่ง


“แพ้ยา? ยาอะไร? ฟองกินยาอะไรเข้าไปทำไมถึงแพ้หนักขนาดนี้?” แรมพ์มีปฏิกิริยาทันที มันหันมาจ้องตาผม สีหน้าเอาเรื่องอย่างที่ไม่เคยทำใส่ผมมาก่อน ผมละสายตามองใบหน้าสวยหวานที่บัดนี้ซีดเซียวไร้เลือดฟาด ความเจ็บแน่นมันแล่นผ่านเข้ามาในอก ขณะริมฝีปากขยับตอบเสียงเบา


“ยาคุมฉุกเฉิน”


“...” ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบทันที แรมพ์เป็นคนแรกที่ขยับตัว มันจ้องลำคอขาวที่ยังคงมีรอยสีกุหลาบจางๆ ประดับอยู่บนนั้น มันคงสังเกตเห็นมาสักพักหนึ่งแล้วแต่แค่ยังไม่แน่ใจ


“เหี้ยเอ๊ย...”


“เจ้าแรมพ์ใจเย็น” พี่ร๊อคลุกขึ้นมาจับไหล่แรมพ์ที่สบถคำหยาบออกมา แต่ช้าเกินไปเพราะมันพุ่งตัวมากระชากคอเสื้อผมแล้วดันติดพนังห้อง พี่ร๊อครีบตรงเข้ามาแยกพวกเราออกจากกันก่อนยืนกั้นกลาง “ฉันบอกให้ใจเย็นไง!”


“ใจเย็นเหรอ?! พี่พูดอะไรวะพี่ร๊อค! พี่ไม่เห็นสภาพของฟองเหรอ? แหกตาดูสิวะว่าสภาพยัยนั่นแย่แค่ไหน ทำไมถึงทำเรื่องเหี้ยๆ แบบนั้นลงไปได้วะ ทำได้ไงวะพี่รอง?!” แรมพ์ตะโกนก้อง แม้ห้องนี้จะเป็นห้องส่วนตัวและค่อนข้างเก็บเสียง แต่การใช้เสียงในห้องผู้ป่วยที่กำลังพักฟื้นอยู่ก็ถือเป็นเรื่องไม่เหมาะสมเท่าไหร่ พี่ร๊อคกระชากแรมพ์ให้เดินห่างผมไปทางโซฟา


“ฉันรู้ว่าแกรู้สึกยังไง แต่แกต้องใจเย็นก่อนนะแรมพ์ ฟองต้องการความสงบนะ จะเสียงดังในห้องแบบนี้ไม่ได้” พี่ร๊อคพยายามไกล่เกลี่ยสถานการณ์อย่างใจเย็น “ฉันว่าแกกลับบ้านไปก่อนแรมพ์”


“ไม่!” แรมพ์ตอบกลับแทบจะทันที ผมกำหมัดแน่นมองจ้องไปทางพี่น้องของตัวเอง


“กลับไปก่อน เชื่อฉันสิ ถ้าไม่อยากให้แม่รู้เรื่องนี้ก็ต้องไม่ทำให้ผิดสังเกต ถ้าวันนี้แกกับฉันกลับบ้านช้าทั้งคู่แม่ต้องไม่อยู่เฉยแน่ๆ”


ฟังไปก็ดูตลก พวกผมโตป่านนี้แล้วยังต้องกลับบ้านตรงเวลาอยู่เลย ด้วยเพราะแม่รู้ตารางเวลาในชีวิตประจำวันของพวกเราทุกคน พี่ร๊อคกับแรมพ์อาจดีหน่อย ถึงแม้จะต้องอยู่ในกรอบในสายตา แต่แม่ก็ยังปล่อยให้มีอิสระอยู่บ้าง ต่างจากผมที่ไม่เคยได้อิสระอะไรเลย ถ้าไม่หนีเองก็คงไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการหรอก


“ก็ได้ ถ้าฟองฟื้นแล้วบอกผมด้วย” ไม่รู้ว่าประโยคนั้นมันบอกใคร แต่จากสายตาที่มองมาทางผม ก็คงจะบอกผมละมั้ง


ปัง


แรมพ์ยอมกลับไปแล้ว ในห้องจึงเหลือแค่ผมกับพี่ร๊อค เราไม่ได้พูดอะไรกันเกือบนาที จนพี่ร๊อคเป็นฝ่ายถามขึ้นมา


“หมอบอกว่าฟองมีอาการแพ้ยาคุมฉุกเฉินใช่ไหม?” ผมนิ่งเล็กน้อยก่อนพยักหน้ารับ “ร้ายแรงหรือเปล่า?”


“ถึงขั้นหมดสติไปแบบนี้ ก็คงร้ายแรงมั้ง”


“ไรม์” 


ผมละสายตาจากอองฟองมาสบตากับพี่ชายคนโต นานมากแล้วที่ไม่ได้เห็นพี่ร๊อคทำหน้าจริงจังแบบนี้ เพราะปกติเขามักจะอารมณ์ดีและขี้เล่นอยู่เสมอ


“รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไงต่อไป” พี่ร๊อคพูดโดยที่ยังไม่ละสายตาจริงจังจากผม คล้ายกับจะบอกว่าสิ่งที่เขาพูดมันสำคัญมากแค่ไหน “แกมีสิทธิ์ที่จะกอดเธอ แน่นอนเพราะแกแต่งงานกับเธอแล้ว แต่แกต้องรู้จักป้องกันตัวเองด้วย แกรู้ใช่ไหมว่าอะไรจะเกิดขึ้นถ้าหากมัน ‘พลาด’ ขึ้นมาในเวลานี้”


รู้สิ... ทำไมผมจะไม่รู้ล่ะ เพราะรู้ไงผมถึงบังคับให้เธอกินยานั่น...


“และถ้าแกคิดจะกอดเธออีก ก็ควรทำเมื่อมีความรู้สึกให้เธอ ไม่ใช่ทำเพราะเหตุผลหรืออารมณ์โทสะ”


“...”


“อย่าเหยียบย่ำหัวใจเธอมากไปกว่านี้ ไม่อย่างนั้นแกจะสูญเสียเธอไปตลอดกาล”



ต่อค่ะ


[บทบรรยาย อองฟอง]


ความอบอุ่นตรงฝ่ามือฉุดสติฉันช้าๆ ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดสลัว เพดานสีขาวคือสิ่งแรกที่ฉันเห็น ฉันจ้องมันครู่หนึ่งขณะประมวลความทรงจำล่าสุด ฉันจำได้ว่าตัวเองอาเจียนอย่างหนักในห้องครัวก่อนจะล้มลงบนพื้นแล้วหมดสติไป... แล้วตอนนี้ฉันกำลังอยู่ที่ไหนกันล่ะ?


ร่างกายเริ่มขยับเบาๆ เพื่อกวาดสายตามองรอบห้อง ที่นี่คล้ายโรงพยาบาล ไม่สิ มันคือโรงพยาบาลนั่นแหละ ฉันถอนหายใจเบาๆ อย่างรู้สึกปลอดภัย ก่อนจะหลุบตามองฝ่ามือตัวเองที่ยังคงความอบอุ่นอยู่ตลอด ใครคนหนึ่งกำลังกุมมือฉันแน่น เขาฟุบหน้าลงกับแขนตัวเองที่วางอยู่บนเตียงฉัน ใบหน้าหันไปอีกทางจึงมองไม่เห็นว่าเขาเป็นใคร แต่ถึงไม่เห็นหน้าฉันก็รู้ได้ในทันทีว่าเขาคือพี่ไรม์ เพราะผมสีชมพูเหลือบเทาของเขามันกลายเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเขาไปแล้ว


ไม่รู้ทำไมฉันถึงนอนมองเขานิ่งๆ อยู่แบบนั้น ไม่กล้าแม้จะขยับฝ่ามือหรือปลายนิ้วด้วยซ้ำ ราวกับว่าฉันอยากมองเขาแบบนี้ต่อไป อยากให้เขากุมมือฉันมอบความอบอุ่นนี้ให้ฉันต่อแม้อีกวินาทีเดียวก็ตาม


ไม่ว่ายังไงฉันก็ยังรักผู้ชายคนนี้ไม่เปลี่ยนแปลงสินะ ต่อให้เขาเย็นชาใส่ฉันเพียงไหน ต่อให้เขาทำเรื่องเลวร้ายกับฉันเพียงใด หัวใจฉันมันก็ยังคงร่ำร้องว่ารักเขาซ้ำๆ อย่างคนโง่งม


ฮึก... ปะป๊าไม่รักน้องฟอง ฮือ ไม่มีใครรักน้องฟองเลย ทุกคนทิ้งน้องฟอง ฮือ น้องฟองไม่อยากอยู่คนเดียว เสียงสะอื้นของฉันในวัยเด็กผุดเข้ามาในความทรงจำ ภาพวันเก่าๆ ฉายซ้ำขึ้นมาราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน


ฉันยังจำเหตุการณ์ในวันนั้นได้อย่างดี มันคือวันที่คุณพ่อมีงานด่วนจำเป็นต้องบินกลับอเมริกากะทันหัน ท่านผิดสัญญาที่ว่าจะมารับฉันไปเที่ยวสวนสนุก ในวันนั้นแม่รินกับลุงภาคก็ติดธุระที่ต่างจังหวัด ภายในบ้านจึงเหลือเพียงพี่เลี้ยงกับเด็กๆ อีกสี่คน


น้องฟองคะ น้องฟองอยู่ไหนคะ เสียงพี่เลี้ยงตะโกนเรียกหาฉันภายในบ้าน ฉันเลื่อนดวงตาฉ่ำวาวมองรอดออกจากพุ่มไม้ในสวนที่พาตัวเองมานั่งแอบร้องไห้ ปกติฉันไม่ใช่เด็กงอแงแบบนี้ ฉันมักจะเข้าใจคุณพ่อเสมอว่าท่านไม่มีเวลาอยู่กับฉันเพราะต้องทำงานหนักเพื่อฉัน แต่ครั้งนี้ฉันตั้งตารอมาเป็นเดือนๆ ฉันตั้งใจเรียนหนังสือเพื่อเอาเกรดมาอวดคุณพ่อ ฉันอยากให้คุณพ่อภูมิใจในตัวฉัน เราจะได้ทานข้าวด้วยกัน ไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกันเหมือนครอบครัวอื่นๆ แต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่หวัง ฉันจึงแอบมานั่งร้องไห้เงียบๆ คนเดียวแบบนี้


พรึ่บ


ฉันสะดุ้งตกใจกับเสียงเคลื่อนไหวข้างกายรีบหันมองทันที ปรากฏพุ่มไม้กำลังสั่นไหวก่อนใบหน้าคุ้นเคยของใครคนหนึ่งจะค่อยๆ โผล่แทรกเข้ามากลางพุ่มไม้ที่ฉันนั่งอยู่ ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางทำปากบู้น้อยๆ


น้องฟองตกใจหมดเลยค่ะ นึกว่าพี่ไรม์เป็นเสือซะอีก


เสืออะไรมาอยู่ในสวนบ้านเราล่ะหื้อ พี่ไรม์นั่งลงด้านข้างฉัน เขาลูบผมฉันเบาๆ ด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ฉันเงยหน้าสบตากับพี่ไรม์ทั้งน้ำตา เป็นเขาทุกทีสินะที่มักจะหาฉันเจอเสมอไม่ว่าฉันจะหายไปสักกี่ครั้งก็ตาม ขี้แยอีกแล้วนะ ตาบวมเป็นนกฮูกเลย


อย่ามาว่าน้องฟองนะ ใช่สิ น้องฟองไม่สำคัญนิ ไม่มีใครรักน้องฟองเลย ฉันปัดมือพี่ไรม์ที่กำลังเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มให้พลางเบือนหน้าหนี ริมฝีปากเล็กเม้มแน่นสองแก้มป่องลมอย่างงอนๆ


ใครบอกว่าน้องฟองไม่สำคัญ น้องสำคัญสำหรับทุกคนนะ พวกเรารักน้องมาก


แก้มที่ป่องลมค่อยๆ ยุบลงทีละนิด ใบหน้าเกี่ยงงอนเริ่มหันมองเด็กชายข้างกาย เมื่อเห็นว่าใบหน้าหล่อแสนอบอุ่นนั้นแต่งแต้มรอยยิ้มอ่อนโยน ความขุ่นมัวในใจก่อนหน้าก็มลายหายไปจนสิ้น หลงเหลือไว้เพียงความร้อนผ่าวบนใบหน้ากับหัวใจดวงน้อยที่เต้นระรัวแทน


พี่ไรม์อย่ามาหลอกน้องฟองเลย น้องฟองไม่เชื่อหรอกค่ะ ฉันเสสายตามองไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหลาดของตัวเอง กระทั่งได้ฟังคำพูดประโยคต่อมาของพี่ไรม์ หัวใจดวงน้อยที่สั่นระรัวเมื่อครู่ก็เหมือนถูกอะไรบางอย่างมาตรึงรั้งเอาไว้โดยไม่รู้ตัว


พี่รักน้องฟองนะ น้องคือคนสำคัญที่สุดของพี่


ฉันในวัยเจ็ดขวบช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน หลงมัวเมาในความอ่อนโยนของพี่ไรม์ว่านั่นมันคือความรัก ปล่อยให้โซ่ที่มองไม่เห็นรัดตรึงหัวใจล่ามตัวเองให้ยึดติดอยู่กับเขาโดยไม่รู้ตัว ปล่อยให้ตัวเองรักเขาอย่างโง่งมมาตลอดเวลาสิบกว่าปีโดยไม่ได้เผื่อใจกับความผิดหวังเลยสักนิด


หากวันนี้ฉันจะต้องเจ็บปวดเพราะความรักที่มีต่อพี่ไรม์มันก็คงสมควรแล้ว ใครใช้ให้เธอมอบหัวใจให้เขาอย่างไม่เผื่อใจไว้เจ็บแบบนี้กันล่ะ... โดนแบบนี้มันก็สมควรแล้ว... สมควรแล้วอองฟอง


เพราะมัวแต่จมอยู่ในภวังค์อดีตจึงเผลอบีบมือปลุกคนข้างกายโดยไม่รู้ตัว พี่ไรม์ผุดตัวขึ้นนั่งหลังตรงสองตามองมาที่ฉันนิ่ง วูบหนึ่งที่ดวงตาคมเข้มสั่นไหว เขาแสดงความรู้สึกออกมาอย่างลืมตัว ก่อนมันจะกลับไปเรียบนิ่งเช่นเดิม พร้อมกับฝ่ามืออบอุ่นที่ผละออกไป


“ฉันจะตามหมอให้”


“ไม่ต้อง ฟองไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ” ฉันรีบปฏิเสธพี่ไรม์ที่หันหลังทำท่าจะเดินออกจากห้องไป เขาหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่ได้หันกลับมาหาฉัน และคำตอบของเขาก็ทำให้ฉันนิ่งงันอย่างไร้คำพูด


“ไม่ได้เป็นอะไร แล้วร้องไห้ทำไม”


สองตาเบิกกว้างเล็กน้อยขณะยกมือข้างหนึ่งขึ้นซับน้ำตาข้างแก้ม ฉันกำลังร้องไห้อยู่จริงๆ ด้วย เพราะอย่างนั้นพี่ไรม์ถึงไม่ยอมหันกลับมามองหน้ากันใช่ไหม


“นะ นี่มันก็แค่...”


“อย่าทำแบบนี้อีก”


ฉันชะงักคำพูดที่พยายามจะหาข้อแก้ตัวว่าฉันไม่ได้ร้องไห้ สองตาจ้องมองแผ่นหลังสูงใหญ่ที่ไม่รู้ทำไมเวลานี้มันดูเศร้าอย่างบอกไม่ถูก


“อย่าร้องไห้... อย่าเจ็บปวด... อย่าทำแบบนั้นเพราะฉันอีกเลย”


“...”


“อย่าทำ”


ประโยคสุดท้ายที่พี่ไรม์ทิ้งไว้ให้ฉันก่อนออกจากห้องไปมันยังดังก้องอยู่ในหัวของฉัน ประโยคที่มันไม่ใช่คำสั่งเหมือนเช่นทุกที แต่กลับสั่นไหวคล้ายคำขอร้อง


เขา... ขอฉันมากเกินไปหรือเปล่า...


#TO BE CONTINUED



TALK

ฮรือออ ปวดตับค่าา T^T อีพี่ห่วงน้องก็พูดเซ่!!

ตอนนี้ปล่อยอีพี่ซึนไปก่อนนน อีกไม่นานค่ะ อีกไม่น๊านนน

ากเรื่อง #พี่ฌอน กับ #พี่โต ด้วยค่ะ เริ่มอัพแล้วน้าา

เปิดพรีอีพี่ทั้งสองแล้วจ้า พรีเมี่ยมจัดเต็มเว่อร์!!

คลิ๊กรูป!



Ebook พี่ไรม์วางจำหน่ายแล้วนะคะ
เปย์เลย >> https://joo.gl/LcLH6F

อย่าลืมแอดแฟน กดโหวตหัวใจ 
และคอมเม้นท์ให้ด้วยนะคะ
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]
...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 187 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. #634 Taejinexo-l (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 07:23
    แบบอินมากกกกจะร้องตาม
    #634
    0
  2. #633 Taejinexo-l (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 23:15
    แบบอินมากกกกจะร้องตาม
    #633
    0
  3. #632 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 21:50
    ขอแค่คำเดียวอย่าพูดว่า อย่ารัก ⁽⁽(ཀ д ཀ)⁾⁾
    #632
    0
  4. #631 yoyo23727 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 21:20
    แล้วใครกันที่ทำให้น้องต้องเจ็บปวด ต้องร้องไห้ค่ะ อิพี่ไรม์ตัวดี!!!!!!
    #631
    0
  5. #630 firstzy93 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 17:20
    ฺฮือออ หน่วงจัง สงสารน้อง
    #630
    0
  6. #629 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 16:06
    พี่ร๊อคพูดดีค่ะ
    #629
    0
  7. #627 MewSirinat (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 23:44
    ปล่อยอิสระให้พี่เขาไปค่ะ
    #627
    0
  8. #626 mama260238 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 23:09
    ปล่อยอีลอยแพเรยม่ะ อองฟอง
    #626
    0
  9. #624 nokbamboo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 22:44

    ฟองถอยห่างจากคนแบบนี้เถอะอย่าทนอยู่กับคนแบบนี้เลย

    #624
    0
  10. #623 nokbamboo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 22:36

    รอลุ้นมากๆไรท์วักทีเถอะเพื่อจะได้หายซ่าซักที

    #623
    0
  11. #622 firstzy93 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 21:06
    ฟื้นมาก็หนีเลย
    #622
    0
  12. #621 ben05 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 20:35
    หนีกลับอังกฤษให้อีพี่มันอดแตกตายยย
    #621
    0
  13. #620 sky3113 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 20:33

    ฟื้นมาแล้วหนีอีพี่แม่งเลยย

    #620
    0
  14. #619 -Clever-Khemchi- (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 19:46
    รอค่าา
    #619
    0
  15. #618 ZombieZNoScareD (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 19:35
    ใช่ค่ะ แรมพ์ซัดอิพี่สักหมัดสองหมัดเนี่ย จะดีมากเลยนะ555
    #รอค่าาา
    #618
    0
  16. #617 firstzy93 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 19:07
    รอค่าาาา
    #617
    0
  17. #616 _tong_bpy (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 17:07
    เจิมมมมม
    #616
    0
  18. #615 yoyo23727 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 16:33

    เจิมมมมมมมมม
    #615
    0
  19. #614 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 13:12
    เอาให้หนักกับคนใจร้ายยยย
    #614
    0