[END]BRO #Chain รุ่นพี่ล่ามรัก!

ตอนที่ 27 : CHAIN 22 ► ไม่เคยรู้อะไร [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,307
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 220 ครั้ง
    10 ส.ค. 62

มีหนังสือพร้อมส่ง






CHAIN 22

[ไม่เคยรู้อะไร]



หลังจากหลับไปหลายชั่วโมง ฉันตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนค่ำ ภายในห้องมืดสนิทรวมไปถึงนอกหน้าต่างด้วย ฉันขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาที่ยังชุ่มฉ่ำอยู่บนใบหน้า ก่อนลุกไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาให้เรียบร้อยแล้วเดินลงมาที่ครัวเพื่อหาอะไรทาน


ฉันหลับไปนานมาก เรียกว่าหลับตั้งแต่เช้าจนถึงค่ำเลยล่ะ ร่างกายก็แสนปวดระบม ฉันรู้สึกเวียนหัวแปลกๆ เนื้อตัวร้อนผ่าวไปหมด เหงื่อซึมไปทั่วทั้งตัว อาการเหมือนกำลังเป็นไข้


เสียงโทรศัพท์ดังจากกระเป๋าสะพายที่วางลืมไว้บนโต๊ะอาหาร ฉันลากสังขารอ่อนแรงของตัวเองมานั่งลงที่เก้าอี้ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย ดวงตาอ่อนแสงลงยามเห็นแผงยาคุมฉุกเฉินบนโต๊ะ


“ฮัลโหล”


[ให้ตายสิฟอง! ทำหวานเป็นห่วงจะตายอยู่แล้ว!]  ฉันดึงโทรศัพท์ออกจากหูเล็กน้อยเพราะเสียงตะโกนจากปลายสาย ปกติหวานไม่เคยขึ้นเสียงใส่ฉันเลย ครั้งนี้เธอคงเป็นห่วงมากจริงๆ


“ฟองขอโทษนะ พอดีหลับเพลินไปหน่อย”


[หลับเหรอ? นี่ฟองไม่สบายใช่ไหม อยู่ที่บ้านหรือเปล่า พวกเราโทรหาฟองทั้งวันไม่ยอมรับเลย หวานไปกดออดหน้าบ้านก็ไม่มีเสียงตอบรับ ไฟก็ปิดมืดไปหมด คิดว่าไม่มีใครอยู่บ้านซะอีก]


อ้อ... หวานมาหาฉันที่บ้านด้วยสินะ นี่ฉันหลับสนิทขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย


“ก็ปวดหัวนิดหน่อย ตอนนี้ดีขึ้นแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วงนะ”


[จริงหรือเปล่า หวานกับพี่โชออกมาทานข้าวกับพ่อแม่ซะด้วย กว่าจะกลับก็ดึกๆ เลย เดี๋ยวหวานจะแวะเข้าไปหานะ] 


ฉันได้ยินเสียงพี่โชถามจากปลายสายว่าเกิดอะไรขึ้น สองพี่น้องคุยกันเรื่องฉันนิดหน่อย พี่โชพูดเหมือนจะกลับมาหาฉัน ฉันจึงรีบพูดแทรก


“อย่าเลยหวาน ฝากบอกพี่โชด้วยว่าฟองไม่เป็นไร นี่ทานข้าวทานยาเรียบร้อยแล้ว กำลังจะนอนพักน่ะ” ฉันเลือกโกหกเพื่อให้ทั้งคู่วางใจ ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว ฉันยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เช้า แถมพิษไข้ก็เริ่มเล่นงานกันแล้วด้วย แต่จะให้ทั้งคู่เป็นห่วงไม่ได้


[แต่ว่าพี่โชเขา...]


“ฟองไม่เป็นไรจริงๆ บอกเขาว่าไม่ต้องกลับมานะ” ฉันกำชับปลายสาย “ถ้างั้นแค่นี้ก่อนนะหวาน เดี๋ยวฟองจะนอนแล้วล่ะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ”


[อื้อ เอางั้นก็ได้ หวานบอกพี่โชแล้ว งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะฟอง พักผ่อนเยอะๆ ล่ะ ถ้ามีอะไรรีบโทรหาหวานทันทีเลยนะ หวานจะรีบไปหา]


“เข้าใจแล้วจ้ะ” 


วางสายเสร็จฉันก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะอาหาร ในมือกำแผงยาคุมฉุกเฉินแน่นก่อนจะรู้สึกคลื่นไส้จนต้องรีบวิ่งไปที่อ่างล้างจานแล้วอาเจียนออกมา มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมท้องขณะโก่งคออาเจียนไปด้วย ฉันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน มันทรมานเจียนตาย เปิดน้ำล้างปากเสร็จ เดินโซเซกลับมาที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง 


ทว่าอยู่ๆ ก็รู้สึกหน้ามืด ภาพตรงหน้าวูบดับกะทันหัน ส่งผลให้ร่างของฉันฟุบลงบนพื้น ฉันพยายามประคองสติเงยหน้ามองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ


“ชะ... ช่วยด้วย อึก” ฉันงอร่างตัวเองพลางกุมท้องแน่น ความรู้สึกปวดหน่วงท้องแล่นวาบขึ้นมาอีกแล้ว ก่อนสติจะดับลงในที่สุด



[บทบรรยาย ไรม์]


กริ๊ก...


เสียงจุดไฟแช็กต่อกับปลายมวนบุหรี่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบภายในสวนหลังบ้านของไอ้ฌอน ผมมองไปรอบๆ อย่างสำรวจพลางสูบควันสีขาวเข้าปอดแรงๆ ก่อนจะซี๊ดปากนิดๆ เมื่อรู้สึกเจ็บแผลตรงกระพุงแก้ม


ดวงตาทอประกายเล็กน้อยยามนึกถึงคนที่สร้างบาดแผลนี่ให้ผมเมื่อตอนเช้า ตัวก็เล็กแค่นั้น มือก็บอบบาง ไม่คิดเลยว่าตบทีเดียวจะทำปากผมเป็นแผลได้


“ฮึ” ผมหลุบตามองบุหรี่ที่นิ้วคีบอยู่ ในใจคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนแล้วยกยิ้มหยันตัวเอง


เมื่อคืนผมเมาก็จริง แต่ไม่ได้ขาดสติถึงขนาดทำเรื่องแบบนั้นกับอองฟองหรอกนะ ทุกการกระทำนั้นผมยังมีสติดีอยู่ แต่ไม่รู้อะไรมันครอบงำให้ผมกอดเธอแบบนั้น ทั้งที่เคยคิดว่าจะไม่แตะต้องเธอเด็ดขาด ต่อให้หน้ามืดหรือเมาแค่ไหนก็จะไม่ทำ สุดท้ายผมแม่งก็... กลืนน้ำลายตัวเอง


คิดแล้วสมเพชตัวเองฉิบหาย... ผมน่ะ ตั้งแต่ไหนแต่ไรก็คิดอยู่เสมอว่าผู้หญิงคนนั้นคือต้นเหตุที่ทำให้ชีวิตผมต้องเจอแต่เรื่องเฮงซวย แม้ว่ามันจะไม่ใช่ความผิดของเธอทั้งหมด แต่สาเหตุมันก็มาจากเธอจริงๆ 


นับตั้งแต่วันที่อองฟองพูดว่าจะเป็นเจ้าสาวของผม ชีวิตผมเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากที่เคยมีอิสระในการเรียนและการคบเพื่อน กลับต้องถูกบังคับและควบคุมแทน โดยแม่ให้เหตุผลว่า... ผมจะทำตัวเหลวไหลไม่ได้ เพราะในอนาคตผมจะต้องเป็นผู้สืบทอดทรัพย์สินทั้งหมดของคุณอาพิพิธในฐานะลูกเขย


ตลกร้ายไหมล่ะ!


ผมโดนจำกัดสิทธิ์นับตั้งแต่นั้น โดยคนที่ทำให้ผมต้องเจอเรื่องแบบนั้นไม่เคยรับรู้อะไรเลย อองฟองใช้ชีวิตอย่างมีอิสระในที่ที่เป็นของเธอ เธอเติบโตและได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดีท่ามกลางความรักมากมาย เธอใช้หน้าตาและแววตาใสซื่อมองทุกอย่างด้วยความเพ้อฝัน 


ฝัน... ที่มันมีฉากหลังชะโลมไปด้วยความเจ็บปวดของผม


แล้วมันจะผิดอะไรถ้าในวันนี้ผมขอเอาคืนบ้าง? ในเมื่อเธอฝันว่าจะได้แต่งงานและเคียงคู่กับผมอย่างมีความสุข ผมก็ควรสนองให้เธอเสียหน่อย เธอได้แต่งงานกับผมแล้ว เมื่อคืนก็ได้เคียงคู่แนบเนื้อกับผมแล้วเช่นกัน เหลืออยู่อย่างเดียวที่เธอคงไม่มีวันได้จากผม นั่นก็คือความสุขที่เธอเพ้อฝันไงล่ะ!


Rrr...


ผมละตัวเองออกจากภวังค์ความคิด หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อคนโทรเข้า แสยะยิ้มนิดๆ ก่อนกดรับสาย


“มีอะไร”


[พี่รองอยู่ไหน? อยู่ที่บ้านหรือเปล่า?] ผมขมวดคิ้วพลางคีบบุหรี่ออกจากปากแล้วพ่นควันออกมา


“ทำไม มีไร?”


[หวานโทรมาบอกว่าฟองไม่สบาย วันนี้ผมโทรหาทั้งวันยัยนั่นก็ไม่รับ หลังจากคุยกับหวานเสร็จก็ติดต่อไม่ได้ พี่รองอยู่กับฟองหรือเปล่า?] 


“...” ผมชะงักมือที่คีบบุหรี่ มองมันเล็กน้อยก่อนขยี้ลงบนจานรองแล้วลุกขึ้นยืน ปล่อยให้ปลายสายตะโกนถามซ้ำอีกรอบ 


[ฮัลโหล ได้ยินไหมเนี่ย พี่อยู่ที่บ้านกับยัยนั่นหรือเปล่าวะ?] 


เมื่อผมยังเงียบ แรมพ์จึงหงุดหงิดกว่าเดิม ได้ยินเสียงพี่ร๊อคตะโกนถามว่าจะไปไหน มันตอบกลับว่าจะไปหาฟอง ผมหัวคิ้วกระตุกพลางเอ่ยเสียงเย็น 


“ไม่จำเป็น กูอยู่กับเธอ”


ต่อค่ะ


ผมตัดสายทิ้งแล้วเดินขึ้นบันไดมาชั้นสองของบ้านไอ้ฌอน วันนี้ผมถูกพวกมันลากมาทำโปรเจ็คที่นี่ ตอนแรกก็ว่าจะไม่มา แต่มันชวนมาค้าง แล้วจังหวะผมไม่อยากกลับบ้านพอดี


“อ๊ะ...”


ผมชะงักอยู่หน้าประตูห้องไอ้ฌอนเมื่อจู่ๆ ถูกร่างบางเปิดประตูวิ่งออกมาชน มือหนาคว้าแขนเล็กเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอเสียหลักล้ม ใบหน้าสวยราวกับตุ๊กตาเงยขึ้นมองผมด้วยความตกใจ ผมขมวดคิ้วมองอย่างแปลกใจแล้วปรายตามองประตูห้อง ก่อนจะหลุบสายตาลงมองต้นคอของคนตัวเล็กตรงหน้า รอยสีกุหลาบจางๆ เด่นชัดบนต้นคอเนียนขาวนั่น ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องนั้น และเหมือนเธอจะรู้ว่าผมกำลังมองอะไร มือบางรีบยกขึ้นปิดต้นคอทันที


“เอ่อ... ขอโทษค่ะ” ผมปล่อยมือจากเฌอแตม น้องสาวสุดที่รักของไอ้ฌอน เธอเอ่ยแผ่วเบาก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องฝั่งตรงข้ามไป ผมมองตามบานประตูที่ปิดลงนั้นอย่างไม่ใส่ใจแล้วหันมาเปิดประตูห้องไอ้ฌอน


“อ้าว มึงเพิ่งขึ้นมาเหรอวะ” 


ไอ้ฌอนที่นอนอยู่บนเตียงหันมาถามผมด้วยสีหน้าปกติ ผมจึงมองสำรวจไปรอบๆ ห้องก่อนจะหยุดสายตาลงที่ประตูระเบียงซึ่งไอ้โลกิยืนอยู่ตรงนั้น มันหันมาสบตาผมนิ่ง ผมแสยะยิ้มมุมปากอย่างเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด ก่อนลากสายตากลับมามองไอ้เจ้าของห้องที่ดูท่าทางแล้วจะไม่ ‘รู้’ เรื่องอะไรเลย นึกสมเพชอยู่ในที...


“คืนนี้กูไม่ค้าง จะกลับเลย”


ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ารอยนั่นเป็นฝีมือใคร ในห้องนี้นอกจากไอ้ฌอนที่เป็นพี่ชายแท้ๆ กับไอ้โตที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของเฌอแตม ก็มีแค่ไอ้โลกิคนเดียวนั่นแหละที่สามารถทำอะไรๆ แบบนั้นกับเธอได้โดยไม่ผิดบาป แต่อาจจะผิดใจกับเพื่อนรักอย่างไอ้ฌอนแน่นอนถ้าหากว่ามันรู้เข้า...


มควรเรียกสถานการณ์นี้ว่าอะไรดีนะ... ล้วงคองูเห่า? ไม่สิ... มันต้องล้วงคองูจงอางที่โคตรหวงไข่เลยด้วย



ผมกลับมาถึงบ้านตอนเกือบจะตีหนึ่ง ภายในบ้านปิดไฟมืดทั้งหลังยกเว้นในห้องครัว นั่นทำให้ผมขมวดคิ้วแปลกใจ ผมเดินเข้าบ้านแล้วตรงไปทางครัวทันที ก่อนที่ภาพตรงหน้าทำหัวใจผมแทบจะหยุดเต้น


“อองฟอง!”


ผมวิ่งเข้าไปประคองร่างบางที่กำลังฟุบหน้าอยู่บนพื้นห้อง ตัวเธอเย็นเฉียบราวกับว่าเธอนอนหมดสติบนพื้นมาหลายชั่วโมงแล้ว ผมรีบอุ้มเธอขึ้นแล้ววิ่งออกมาที่รถ ทำทุกอย่างด้วยความรวดเร็วก่อนขับรถออกจากบ้านด้วยความเร็วสูง


ภายในใจมันร้อนรุ่มดั่งไฟสุ่ม ลอบมองใบหน้าซีดเซียวเป็นระยะๆ เอื้อมมือสัมผัสหน้าผากและแก้มของเธออีกครั้งก็พบว่าอุณหภูมิร่างกายเธอเปลี่ยนจากเย็นเฉียบเป็นร้อนกรุ่นแทนแล้ว ผมสบถอย่างหัวเสียเหยียบคันเร่งผ่าไฟแดงอย่างไม่คิดลังเล


ครู่ต่อมารถเลี้ยวเข้าจอดหน้าโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ผมวิ่งอ้อมมาอุ้มร่างบางวางลงบนเตียงที่บุรุษพยาบาลเข็นออกมารอรับแล้ววิ่งตามเธอเข้าไปทางห้องฉุกเฉิน


“คนไข้เป็นอะไรมาคะ” พยาบาลที่เปิดประตูออกมารับเตียงเธอรีบถามอาการ


“ไม่ทราบครับ ผมกลับบ้านไปก็เจอเธอหมดสติอยู่บนพื้น ตัวเธอเย็นเฉียบก่อนจะเปลี่ยนมาตัวร้อน”


“เข้าใจแล้วค่ะ คุณเป็นอะไรกับคนไข้คะ” ผมชะงักไปกับคำถามที่ไม่ทันตั้งตัว สายตามองไปทางประตูห้องฉุกเฉินที่พาร่างบางเข้าไปรักษาด้านในเรียบร้อยแล้ว วินาทีนั้นริมฝีปากผมขยับตอบอย่างไม่ต้องคิดอะไรอีกต่อไป


“ผมเป็นสามีของเธอ”


“ถ้างั้นรบกวนคุณสามีกรอกประวัติคนไข้ทางนี้เลยค่ะ”



เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงพยาบาลคนเดิมเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน ผมรีบลุกขึ้นยืนแล้วตรงเข้าไปหาเพื่อถามไถ่อาการอองฟอง


“เธอเป็นยังไงบ้างครับ?”


“คนไข้ปลอดภัยดีค่ะ ตอนนี้คุณหมอกำลังทำการทีซีแสกนให้คนไข้อยู่ค่ะ เอ่อ ตอนทำการรักษาคนไข้เราพบสิ่งนี้อยู่ในมือของเธอค่ะ” พยาบาลหยิบของสิ่งหนึ่งให้ผมดู หัวใจผมกระตุกไปชั่วขณะ มันคือแผงยาคุมฉุกเฉินที่ยังมียาอยู่ในแผงหนึ่งเม็ด “คนไข้ทานยาคุมฉุกเฉินเข้าไปใช่ไหมคะ?”


“ครับ” ผมตอบไม่เต็มเสียงนัก


“พอจะทราบเวลาที่คนไข้ทานไหมคะ?”


“ประมานเก้าโมงเช้าครับ” ผมขมวดคิ้วมองพยาบาลที่กำลังจดบางอย่างลงบนแผ่นชาจต์ประวัติในมือ


“ทราบแล้วค่ะ เชิญคุณสามีนั่งรอก่อนนะคะ หลังจากทำการตรวจเรียบร้อยจะส่งตัวคนไข้ไปที่ห้องพักฟื้นค่ะ แล้วดิฉันจะมาแจ้งให้ทราบอีกครั้งนะคะ” เธอยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับเข้าห้องฉุกเฉินไป ผมทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิม ภายในใจครุ่นคิดอย่างหนักว่าทำไมอองฟองถึงกำสิ่งนั้นไว้ในมือแน่น แสดงว่าเธอหมดสติไปตอนกำลังจะกินยานั่นสินะ...


“เกิดอะไรขึ้นวะพี่รอง? อองฟองอยู่ที่ไหน?!” เสียงหอบหายใจแรงๆ ดังพร้อมกับคำถามของแรมพ์ที่วิ่งเข้ามาหา ผมเงยหน้ามองมันกับพี่ร๊อคด้วยสายตานิ่งๆ “ไหนพี่บอกว่าอยู่กับเธอไงวะ? แล้วทำไมถึงร้ายแรงขนาดเข้าห้องฉุกเฉินแบบนี้?!”


“ใจเย็นๆ แรมพ์ ที่นี่โรงพยาบาลนะ” พี่ร๊อคดึงแรมพ์ให้ถอยห่างจากผม มันยอมถอยออกไปสงบสติอารมณ์อีกมุมของทางเดิน พี่ร๊อคจึงเดินมานั่งลงข้างผม “มันเกิดอะไรขึ้น แกต้องเล่าให้ฉันฟังนะไรม์ ก่อนที่แม่จะรู้เรื่องนี้”


“...” ผมมองตาพี่ร๊อคนิ่ง จะให้ผมบอกอะไรวะ ผมเองก็ยังไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอองฟองไม่สบาย ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงหมดสติแบบนั้น ไม่รู้ว่าเธอต้องนอนหนาวบนพื้นนั้นนานแค่ไหน


ผมแม่ง... ไม่เคยรู้อะไรเลยจริงๆ




TO BE CONTINUED



TALK

เออ! อิพี่แม่งไม่เคยรู้อะไรจริงๆ น้องรักขนาดนี้ยังซึนไม่เลิก!

ฮืออออ TT สงสารน้องอ่าา อิพี่ดูแลน้องหน่อยโว้ยยย

พรากลูกสาวเขามาจากอกพ่อแล้วยังจะปล่อยปละละเลย

พาน้องหนีดีไหมเนี่ย ให้อิพี่อกแตกตายไปเลยย

#หนังสือพร้อมส่งใกล้หมดแล้วค่ะ

ฝากเรื่อง #พี่ฌอน กับ #พี่โต ด้วยค่ะ เริ่มอัพแล้วน้าา

เปิดพรีอีพี่ทั้งสองแล้วจ้า พรีเมี่ยมจัดเต็มเว่อร์!!

คลิ๊กรูป!



Ebook พี่ไรม์วางจำหน่ายแล้วนะคะ
เปย์เลย >> https://joo.gl/LcLH6F

#พี่ไรม์ มีหนังสือพร้อมส่งนะคะ

ราคา 420 บาท
#ฟอร์มสั่งซื้อ >> https://goo.gl/vxPnSM 

มีหนังสือ #พี่โลกิ รอบเก็บตกนะคะ
ใครที่ซื้อพี่ไรม์แล้วอยากซื้อพี่โลกิด้วย ติดต่อสั่งซื้อได้ที่ลิ้งนี้เลยค่ะ

อย่าลืมแอดแฟน กดโหวตหัวใจ 
และคอมเม้นท์ให้ด้วยนะคะ
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]
...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 220 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. #625 mama260238 (@mama260238) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 23:05
    เออ อีพีไม่รู้เรื่องเรย
    #625
    0
  2. #613 Pra-Pai (@sky3113) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 20:32

    ฟองหนีอีพี่มันปายยยย

    #613
    0
  3. #612 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 16:59

    อิไรม์นี่มันช่างไร้....จริงรู้อะไรบ้างเกี่ยวกับอองฟองมีแต่เก็กท่าไปวันๆ

    #612
    0
  4. #611 yoyo23727 (@yoyo23727) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 16:45
    หนีไปอองฟองลู๊กกกกกก
    #611
    0
  5. #610 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 15:49
    วันไหนน้องไม่รัก วันนั้นแหละก็จะรู้
    #610
    0
  6. #609 MewSirinat (@MewSirinat) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 13:54

    อ่าาาา ฟองงน่าสงสารร

    #609
    0
  7. #608 tnp_szx (@ZombieZNoScareD) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 11:51

    ให้น้องตัดใจแบบเด็ดขาด แล้วพาหนีไปเลยค่ะ สงสารน้องมาก อยู่ไปก็ไม่มีใครดูแลอยู่แล้ว // สนุกมากค่าา รอวนไป
    #608
    0
  8. #607 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 11:50
    รู้สึกผิดเยอะๆ แล้วทำดีกับน้องมากๆ
    #607
    0
  9. #606 Twnns__ (@Twnns__) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 11:45
    หนีค่ะพาหนีมา!!!!!
    #606
    0
  10. #605 0887208932 (@0887208932) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 11:39
    ตัดใจเถอะ สาธุ
    #605
    0
  11. #604 Twnns__ (@Twnns__) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 11:29
    อยากให้ฟองลองตัดใจดู อยากให้-พี่มันเจ็บปวดดด
    #604
    0
  12. #603 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 02:51

    อิไรม์นี่ก็บ้าน้อประสาทแดกไปทุกวัน

    #603
    0
  13. #602 MOD2527 (@MOD2527) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 14:16
    อิน้องฟื้นรอบนี้รับรองอิน้องคงตัดใจ
    #602
    0
  14. #601 MewSirinat (@MewSirinat) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 10:55

    อีพี่ แม้งงงงงง

    #601
    0
  15. #600 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 10:48
    รีบไปดูน้องเลย
    #600
    0
  16. #599 yoyo23727 (@yoyo23727) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 09:30
    พี่ไรม์อย่ามากั๊กตอนนี้ดิ น้องไม่ไหวแล้วนะ
    #599
    0
  17. #598 datakimm (@datakimm) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 08:43
    รอออออออออ
    #598
    0
  18. #597 LarnoyMonsavath (@LarnoyMonsavath) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 08:53
    รอค่าาา
    #597
    0
  19. #596 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 04:42

    อองฟองเป็นอะไร

    #596
    0
  20. #595 -Clever-Khemchi- (@-Clever-Khemchi-) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 19:59
    รอนะค้าาา
    #595
    0
  21. #594 rabbitmini (@rabbitmini) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 19:55
    รอคร่าาาา
    #594
    0
  22. #593 runlarin (@runlarin) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 08:13
    เราจะไม่เรียกพี่ไรม์มาช่วยน้อง แต่เราอยากให้พี่โชมาช่วยน้องแทน
    #593
    0
  23. #592 jibmystery (@jibmystery) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 00:10
    รอคร่าาาา
    #592
    0
  24. #591 -Clever-Khemchi- (@-Clever-Khemchi-) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 20:48
    รอค่าาาา
    #591
    0
  25. #590 KORNKAMON. (@HONG33) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 15:04
    รอจ้าาา
    #590
    0