[END]BRO #Chain รุ่นพี่ล่ามรัก!

ตอนที่ 2 : CHAIN 00 ► Wedding [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,535
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    25 ธ.ค. 61






CHAIN 00


[Wedding]


การแต่งงานคือความฝันของผู้หญิงทุกคน การได้ใส่ชุดเจ้าสาวสีขาวสวยๆ ราวกับเจ้าหญิง ได้เดินบน Virgin Road ท่ามกลางกลีบดอกไม้โปรยปรายราวกับอยู่บนสรวงสวรรค์ ระหว่างทางคราครั่งไปด้วยแขกเหรื่อนับร้อยนับพันที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในการสาบานรักของคู่บ่าวสาว และ... ณ สุดปลายทางทอดยาวหน้าแท่นพิธี ยังมีเจ้าบ่าวในชุดทักซิโด้สีขาวราวกับเจ้าชายกำลังยืนมองมาด้วยสายตาหวานซึ้งชวนหัวใจสั่น นั่นคือความฝันแสนหวานของผู้หญิงทุกคน... รวมถึงฉันด้วย


แต่...


“นี่มันอะไรกันคะปะป๊า ทำไมไม่มีแขกเลยล่ะคะ?”


ภาพของโบสถ์หรูหราประดับประดาไปด้วยดอกไม้สวยงามแบบฉบับที่ฉันใฝ่ฝันมาตลอดปรากฏขึ้นตรงหน้าเมื่อบานประตูโบสถ์เปิดออก บนทางทอดยาวเต็มไปด้วยกลีบดอกไม้หลากสีโปรยปรายลงมาเมื่อฉันย่างเท้าเดินพร้อมกับพ่อสุดที่รักผู้ทำหน้าที่ส่งตัวเจ้าสาว ทุกอย่างมันเหมือนจะดี... ถ้าไม่ติดตรงที่ทั้งสองฝั่งข้างทางไร้ผู้คนจนน่าวังเวงขนาดนี้?!


ฉันเดินบน Virgin Road ด้วยความรู้สึกสับสน ก่อนหน้านี้ฉันยังตื่นเต้นดีใจ หัวใจพองโตจนนอนไม่หลับทั้งคืน ฉันรอเวลานี้มีสิบสองปีเต็มๆ นะ แต่ทำไม...


ความคิดมากมายในหัวหยุดลงเมื่อเราสองพ่อลูกเดินมาหยุดยืนหน้าแท่นพิธี ฉันละสายตาจากสิ่งรอบตัวกลับมาที่ร่างสูงตรงหน้า


“...” เกิดความเงียบงันขึ้นชั่วขณะ ภาพของเจ้าบ่าวในชุดสีขาวราวกับเจ้าชายในฝันถูกทำลายและซ้อนทับด้วยผู้ชายร่างสูงในชุดทักซิโด้สีดำสนิท ใบหน้าหล่อเหลาที่ฉันหลงรักมาตลอดสิบกว่าปีเรียบเฉย ไร้ความรู้สึกอื่นใดบนสีหน้าของเขา ดวงตาคมเข้มราวราชสีห์จ้องมองฉันเพียงแวบเดียวก่อนยื่นมือออกมาด้านหน้า


“ฝากแก้วตาดวงใจของอาด้วยนะไรม์” พ่อวางมือฉันลงบนฝ่ามือหนา ท่านหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาน้อยๆ ก่อนถอยหลังกลับไปยืนพร้อมคนอื่นๆ ซึ่งในโบสถ์แห่งนี้นอกจากเจ้าบ่าวและเจ้าสาว ยังมีครอบครัวฝั่งเจ้าบ่าวอีกสี่คน ส่วนฝั่งเจ้าสาวนั้นมีเพียงคนสนิทของพ่อและแม่นมของฉันเท่านั้น


กึก


ฉันหันมองร่างสูงข้างกายด้วยสีหน้าฉงน พี่ไรม์บีบมือฉันเป็นเชิงสั่งกรายๆ ว่าเลิกสนใจเรื่องไม่เป็นเรื่องสักที ฉันจึงหันหน้าไปทางแท่นพิธีเพื่อรับฟังบาทหลวงเริ่มพิธีอันศักดิ์สิทธิ์


“เชิญเจ้าบ่าวและเจ้าสาวกล่าวคำปฏิญาณ”


“ผม... นายรามสูร ขอรับนางสาวละอองฟองเป็นภรรยา” น้ำเสียงราบเรียบของพี่ไรม์ดังก้องไปทั่วทั้งโบสถ์ ฉันยืนก้มหน้ามองแท่นพิธีเพื่อรอฟังคำสาบานนั้นอย่างตั้งใจ “ผมสาบานว่าจะซื่อสัตย์ต่อภรรยาทั้งในยามสุขยามทุกข์ ในยามป่วยไข้และยามสบายดี จะรักและให้เกียรติภรรยาจนกว่าชีวิตจะหาไม่


หัวใจฉันสั่นไหวรุนแรงยามได้ฟังคำปฏิญาณของเขาจนจบ ความปรีติยินดีเอ่อล้นจนน้ำตาแทบจะไหล นี่คือสิ่งที่ฉันเฝ้าใฝ่ฝันมาโดยตลอด ในที่สุดวันนี้ฉันก็ได้มายืนเคียงข้างผู้ชายที่ฉันรักมากที่สุดจริงๆ


“ฉัน... นางสาวละอองฟอง ขอรับนายรามสูร เป็นสามี” รู้สึกได้ถึงน้ำเสียงตัวเองที่กำลังสั่นเครือ ฉันพยายามห้ามน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมาให้เสียเรื่อง "ฉันสาบานว่าจะซื่อสัตย์ต่อสามีทั้งในยามสุขและยามทุกข์ ในยามป่วยไข้และยามสบายดี จะรักและให้เกียรติสามีจนกว่าชีวิตจะหาไม่


“เชิญเจ้าบ่าวและเจ้าสาวสวมแหวนให้กัน”


ฉันหันกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าบ่าวผู้เป็นรักแรกและรักเดียวของฉัน เป็นเวลาสิบกว่าปีที่ฉันไม่ได้พบหน้าเขาตรงๆ แบบนี้ ไม่เคยแม้แต่ได้มองหน้าเขาใกล้ๆ เช่นนี้มาก่อน เขา... เติบโตมาอย่างดีจริงๆ เป็นผู้ชายที่หล่อเหลาและเพียบพร้อม ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันจะได้เป็นภรรยาของผู้ชายคนนี้จริงๆ


แหวนแต่งงานเกลี้ยงเกลาเงาวิบวับถูกสวมลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของฉัน ฉันจ้องมันด้วยความตื้นตันใจ นี่เป็นแหวนที่ฉันเลือกมาด้วยตัวเอง ฉันเลือกแบบธรรมดาๆ มาเพราะอยากจะสวมมันตลอดเวลา แหวนของพี่ไรม์ก็เช่นกัน ฉันสวมแหวนให้เขาพลางขยับยิ้มพึงใจ พี่ไรม์ใส่มันได้พอดีจริงๆ เพราะเขาไม่ได้ไปช่วยฉันเลือกแหวน มีเพียงไซส์ที่บอกผ่านมาอีกที ฉันจึงต้องมาคอยลุ้นเอาหน้างานแบบนี้


“เชิญเจ้าบ่าวเจ้าสาวจูบสาบาน”


อ่า... มาถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้วสินะ


ผ้าคลุมหน้าถูกเปิดออกช้าๆ ฉันเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาสีสนิม แววตาคมเรียบเฉยไร้ความรู้สึกต่างจากฉันที่ตื่นเต้นจนตัวสั่นไปหมด แม้จะรู้สึกแปลกใจกับสีหน้าท่าทางและแววตาของพี่ไรม์ แต่ฉันก็มองข้ามมันไปเพราะเข้าใจว่าเขาคงจะเหนื่อย โดยไม่รู้ตัวเลยว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้.... เขาไม่ใช่พี่ไรม์ที่แสนดีของฉันอีกต่อไปแล้ว


สัมผัสเบาๆ แตะเพียงเล็กน้อยบนริมฝีปากเรียกสติฉันให้กลับมา พี่ไรม์ถอนใบหน้าออกห่างแล้วมองไปทางอื่น เสียงปรบมือดังขึ้นเพื่อยืนยันว่าพิธีแต่งงานอันศักดิ์สิทธิ์จบลงแล้ว ขณะที่ฉันยืนนิ่งค้าง


นี่มันอะไรกันนะ... ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกดีใจเลยสักนิด

 


หลังจดทะเบียนสมรสเสร็จพวกเราก็ถูกพามาที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง ตรงหน้าฉันคือบ้านเดี่ยวสองชั้นสีขาวสไตล์ยุโรป เป็นแบบบ้านในฝันที่ฉันเคยวาดแปลนเล่นๆ เมื่อปีก่อน ไม่คิดว่าพ่อจะนำมันมาปรับเปลี่ยนและสร้างให้ฉันจริงๆ


“ปะป๊า...” ชายวัยกลางคนส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ ฉันโผเข้ากอดท่านด้วยความรักสุดหัวใจ ความรู้สึกใจหายที่จะไม่ได้อยู่ด้วยกันเหมือนวันวานรื้นน้ำตาใสหยดลงข้างแก้ม “ฟองรักปะป๊าที่สุดในโลกเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ ฮึก”


“ขี้แยอีกแล้วลูกสาวป๊า ลูกแต่งงานแล้วนะ ต่อไปนี้ต้องดูแลตัวเองให้ดี อย่างอแง อย่าดื้อ จงเป็นภรรยาที่ดีของสามีนะลูก ฟืด!” เสียงสูดน้ำมูกของพ่อเรียกรอยยิ้มขำจากฉัน ท่านพยายามทำตัวเข้มแข็งทั้งที่ตัวเองอาการหนักกว่าฉันซะอีก


“ส่วนนี่เป็นของขวัญจากพ่อกับแม่จ้ะ” ป้านารินกับลุงภาค พ่อแม่ของพี่ไรม์ยื่นบางสิ่งให้ลูกชาย ฉันผละออกจากอ้อมกอดพ่อและมองสิ่งนั้น มันคือกุญแจรถยนต์


“อยากได้มานานแล้วไม่ใช่เหรอไอ้เสือ นั่นรุ่นลิมิเต็ดเลยนะ” พี่ร๊อค พี่ชายคนโตของพี่ไรม์ชี้นิ้วโป้งไปทางโรงจอดรถหน้าบ้าน ฉันอ้าปากค้างนิดๆ เมื่อเห็นรถสปอร์ตสีเทาเมทาลิคคันหรูจอดอยู่ในนั้น


“ขอบคุณฮะ” พี่ไรม์รับกุญแจแล้วมองไปทางรถตาวาว เป็นการแสดงออกทางสีหน้าครั้งแรกนับตั้งแต่ฉันกลับมาพบเขาอีกครั้ง ร่างสูงเดินเข้าบ้านเหมือนลืมตัวก่อนจะหันกลับมาแล้วโค้งให้พ่อของฉัน “ขอบคุณคุณอาที่มอบความไว้วางใจให้ผมด้วยครับ”


“ไม่ต้องเกรงใจหรอก ตอนนี้เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะไรม์ ยังไงอาก็ฝากน้องด้วยนะ” พ่อแตะหลังฉันเพื่อให้เดินเข้าไปหาพี่ไรม์ซึ่งยืนอยู่ในอาณาเขตบ้านแล้ว ฉันเหลียวมองท่านเล็กน้อย หัวใจมันแขว่งโหว่งไปหมด เพราะเมื่อฉันก้าวผ่านเขตประตูนี้ไป ฉันจะไม่ใช่ลูกสาวตัวน้อยของพ่ออีกแล้ว


“มาสิ” พี่ไรม์ยกมือขึ้นเพื่อรอรับมือของฉัน ฉันจ้องฝ่ามือหนาครู่หนึ่ง นี่คือสิ่งที่ฉันใฝ่ฝันมาตลอดไม่ใช่เหรอ... ฉันฝึกฝนตัวเองอย่างหนักเพื่อวันหนึ่งจะได้เป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบให้กับผู้ชายคนนี้ ฉะนั้น... ไม่จำเป็นที่ฉันจะต้องลังเลอะไรอีกแล้ว เพราะจากนี้และตลอดไป... ผู้ชายคนนี้คือสามีของฉัน และฉันคือภรรยาของเขา


เราจะเป็นของกันและกัน...


TO BE CONTINUED


TALK
เปิดฉากมาด้วยงานแต่งแสนหวาน(?)
เรื่องนี้บอกเลยว่าพระเอกแบดๆ นางเอกซื่อๆ
นางเป็นสาวน้อยช่างฝันและบูชาความรัก
มาเอาใจช่วยนางว่านางจะชนะใจพี่ไรม์ได้หรือไม่

อย่าลืมแอดแฟน กดโหวตหัวใจ และคอมเม้นท์ให้ด้วยนะคะ

BRO SET

________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]
...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. #10 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 15:24

    กลัวจะไปดเวบกันไม่รอดจริงๆ

    #10
    0
  2. วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 09:42

    ดูเหม้ือนไรต์จะไม่ค่อยอยากแต่งเท่าไหร่นะ คงไม่ได้แต่งเพราะอยากได้ของตอบแทนอะไรแบบนั้นหรอกนะ

    #8
    0
  3. #7 ✨•P•u•y•z•Zii•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 22:52
    สู้นะจ๊ะละอองฟอง
    #7
    0
  4. #6 PortyTwity (@PortyTwity) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 22:40
    ต้องมีเหตุการณ์อะไรซักอย่างในอดีตที่ทำให้น้องรักและรอไรม์มานานถึงขนาดนี้ น้องรู้ว่าพิเปลี่ยนไปต้องผิดหวังมากแน่ๆ
    #6
    0