[END]BRO #Chain รุ่นพี่ล่ามรัก!

ตอนที่ 17 : CHAIN 14 ► ข้อตกลง [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,121
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 197 ครั้ง
    15 พ.ค. 62

สั่งซื้อหนังสือได้แล้วนะคะ






CHAIN 14

[ข้อตกลง]




ตลอดทางกลับบ้านเต็มไปด้วยความเงียบงัน ฉันนั่งนิ่งมองทางที่เริ่มคุ้นตาขึ้นเรื่อยๆ ก่อนออกจากที่นั่นฉันได้รับรู้เพิ่มมาหนึ่งอย่างว่าที่แห่งนั้นคือเซฟเฮ้าส์ของคูเปอร์ หรือเป็นที่รวมกลุ่มก๊วนของพวกเขาและเพื่อนๆ คูเปอร์ยังเชิญชวนให้ฉันไปที่นั่นได้ทุกเมื่อโดยไม่เกรงกลัวต่อสายตาทิ่มแทงของพี่ไรม์เลยสักนิด กลับกันเขาดูสนุกมากกว่าจะกลัวเสียด้วยซ้ำ คูเปอร์เรียนอยู่ต่างมหาวิทยาลัยกับพวกเรา และเขาเป็นเพื่อนสมัยมัธยมของพี่ไรม์ ทั้งสองจึงสนิทกันมาก


เมื่อรถเลี้ยวเข้าจอดในโรงรถหน้าบ้าน ฉันก้าวลงจากรถโดยมีพี่ไรม์เดินมาดักหน้า ฉันชะงักเล็กน้อยหลุดจากภวังค์ความคิดทันที สองตาช้อนมองด้วยแววตาสงสัย


“แขนเธอ...” ฉันหลุบตามองแขนตัวเองซึ่งดวงตาคมกำลังจับจ้องมันอยู่ แผ่นพาสเตอร์ยายังแปะอยู่เต็มไปหมด เกือบลืมไปซะสนิทเลยแฮะ “เจ็บมากหรือเปล่า”


“เอ๊ะ... คะ?” เพราะจู่ๆ ก็ถูกถามในสิ่งที่ไม่คาดหวังจากคนตรงหน้า มันทำให้ฉันเงยหน้ามองพี่ไรม์ด้วยสีหน้าเหลอหลา


“เจ็บหรือเปล่า แผลน่ะ” เขาถอนหายใจเหมือนกำลังรำคาญกัน


“อ้อ... ไม่เจ็บแล้วค่ะ แค่รอยขีดข่วนนิดหน่อยเอง” ฉันยิ้มตอบอย่างไม่รู้สึกเจ็บแล้วจริงๆ พี่ไรม์จ้องมองฉันนิ่ง แวบหนึ่งที่ดวงตาคมสั่นไหว แต่มันเพียงแวบเดียวเท่านั้นก่อนกลับมาเรียบนิ่งเช่นเดิม


“ขอโทษ”


“...”


“ฉันขอโทษที่พาเธอไปเสี่ยงอันตรายแบบนั้น”


ไม่รู้ทำไม... ทั้งที่มันเป็นประโยคง่ายๆ แต่กลับจู่โจมหัวใจฉันอย่างคาดไม่ถึง มันเกิดคาดหวังว่าจะได้ฟังคำขอโทษด้วยน้ำเสียงอ่อนลงของผู้ชายคนนี้ เขาคงรู้สึกผิดกับฉันจริงๆ ถึงได้เผยด้านนี้ให้ฉันเห็น และมันช่างเป็นด้านที่ทำให้หัวใจฉันเต้นแรงจนห้ามไม่อยู่เลยล่ะ


“ไม่เป็นไรค่ะ มันไม่ใช่ความผิดของพี่ไรม์ พี่ไม่ต้อง...”


“ไม่ได้” ฉันพูดยังไม่ทันจบ พี่ไรม์ก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงห้วนๆ เคล้าด้วยอารมณ์ขุ่นมัว เขากลับมาทำหน้าเย็นชาเหมือนเดิมแล้ว ทำเอาฉันตามอารมณ์ไม่ถูกเลย “ฉันไม่อยากติดค้างเธอ”


“หมายความว่ายังไงคะ?” ฉันขมวดคิ้วมองคนตัวสูงกว่าอย่างไม่เข้าใจในความหมายของคำพูดเขา


“ตบฉันสิ”


“เอ๊ะ...”


“ตบฉันหรือจะตีฉันคืนก็ได้ เธอเจ็บ ฉันเจ็บ ถือว่าเราหายกัน”


เขาต้อง... บ้าไปแล้วแน่ๆ! จู่ๆ จะให้ฉันตบตีเขาแลกกับแผลที่แขนของฉันเนี่ยนะ? นี่พี่ไรม์ยังสติดีอยู่หรือเปล่า?


“ฉันพูดจริง ฉันไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้ ไม่อยากติดค้างความรู้สึกเธอ” เขาหมายถึงความรู้สึกผิดหรือเปล่า? เพราะเขาทำให้ฉันต้องเจ็บตัวเขาจึงรู้สึกผิด... อย่างนี้สินะ?


ฉันก้มหน้ามองพื้นเพื่อสงบอารมณ์ ตอนนี้ฉันเข้าใจความหมายทั้งหมดแล้ว พี่ไรม์แค่ต้องการหลุดพ้นจากความรู้สึกผิดนั้น เขาแค่ไม่อยากรู้สึกผิดต่อฉัน จึงเลือกให้ฉันทำร้ายเขาคืน... ถ้าอย่างนั้นฉันก็มีทางเลือกที่ดีกว่าการตบให้เขาแล้ว


“ถ้าพี่ไรม์ต้องการจะชดใช้ให้ฟอง งั้นฟองขอเป็นอย่างอื่นแทนได้ไหมคะ?” ฉันกลั้นใจพูดออกไปและลอบมองปฏิกิริยาของพี่ไรม์ เขาหรี่ตามองฉันเล็กน้อยราวกับกำลังอ่านความรู้สึกกัน ซึ่งฉันทำเพียงขยับยิ้มบางกลับไป

 



สามวันต่อมา


“วันนี้รีบกลับอีกแล้วสินะ คุณสา... เอ๊ย พี่ไรม์มารับใช่ไหม?” หวานรีบเปลี่ยนคำเรียกพี่ไรม์ว่าคุณสามีที่มักจะเรียกล้อฉันจนติดปากทันที ฉันแทบจะหยิกแขนยัยตัวดีแล้วเชียว นี่เรากำลังนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนๆ นะ!


“นี่ถามจริงเหอะ เธอกับพี่ไรม์คบกันอยู่ใช่ไหมฟอง? อย่ามาปิดบังพวกเรานะ!” จินนี่หรี่ตาจับผิดฉันแถมยังเผื่อแผ่ไปทางหวานกับแรมพ์อีกด้วย “พวกเธอกำลังปิดบังอะไรพวกฉันหรือเปล่าเนี่ย ชอบมีพิรุธเวลาพูดถึงพี่ไรม์ทุกทีเลย”


ฉันหน้าซีดเล็กน้อย ไม่คิดว่าเซ้นส์จินนี่จะแรงขนาดนี้ หวานมองหน้าฉันเหมือนกำลังขอโทษขอโพยกัน ส่วนแรมพ์แค่ทำหน้านิ่งๆ ไม่ตอบอะไร ไม่สิ สองสามวันมานี้แรมพ์เงียบผิดปกติไปเลยต่างหาก


“นั่นน่ะสิ อะไรยังไงคะคุณเพื่อน สารภาพมาซะดีๆ นะ เธอกับพี่ไรม์คบกันอยู่ใช่ไหม?” ลดาร่วมวงกดดันฉันอีกคน ทว่ายังไม่ทันได้ตอบอะไรก็ถูกเสียงนิ่งๆ ด้านหลังขัดขึ้นเสียก่อน


“กลับได้แล้ว” เป็นพี่ไรม์ที่ยืนล้วงกระเป๋าทำหน้าเย็นชา เขามองเพื่อนๆ ฉันเล็กน้อยก่อนลากสายตากลับมาที่ฉัน “อองฟอง”


“อ๊ะ... ค่ะๆ” ฉันสะดุ้งกับชื่อเรียกที่หลุดจากปากเขา น้ำเสียงเย็นๆ จนน่าขนลุกนั่น อย่าว่าแต่ฉันเลย เพื่อนๆ ในกลุ่มต่างก็พากันขนลุกตามไปด้วย “ฉะ ฉันกลับก่อนนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้จ้ะ”


ในตอนที่ฉันลุกเดินออกมาจากกลุ่ม ฉันได้ยินลดากระซิบกับจินนี่เบาๆ ว่า เย็นชาเบอร์นั้น คงไม่ได้คบกันจริงๆ นั่นแหละแก


นั่นสินะ... บางทีฉันก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรเลยด้วยซ้ำ เพราะการกระทำของพี่ไรม์มันชัดเจนอยู่แล้วนี่นะ

 



“วันนี้พี่ไรม์อยากทานอะไรดีคะ?” คำถามเดิมๆ ที่ฉันถามมาสามวันติด วันนี้ฉันก็ยังถามเขาเหมือนเดิม ตอนนี้ฉันกับพี่ไรม์กำลังเดินอยู่ในซุเปอร์มาร์เก็ตแถวหน้าหมู่บ้าน พวกเราแวะซื้อวัตถุดิบในการทำอาหารเย็นเหมือนเช่นทุกวัน


“จะทำอะไรก็ทำเหอะ” และนี่ก็เป็นคำตอบเดิมๆ ของเขาเช่นกัน ฉันหยุดเดินแล้วหันมองผู้ชายร่างสูงที่กำลังเข็นรถนำหน้าไปแล้ว พี่ไรม์หยุดเดินแล้วหันกลับมาเลิกคิ้วใส่ “มีอะไร?”


“เปล่าค่ะ แค่กำลังคิดว่าจะทำกุ้งทอดกระเทียมดีไหม” ฉันพูดเสียงนิ่งขณะลอบมองสีหน้าของพี่ไรม์ไปด้วย และก็เห็นว่าคิ้วที่เลิกสูงอยู่นั้นเปลี่ยนมาขมวดเข้าหากัน ฉันลอบยิ้มนิดๆ ก่อนจะเดินนำหน้าเขาไป “ฟองล้อเล่นค่ะ จะทำเมนูนั้นได้ยังไงในเมื่อพี่ไรม์เกลียดกระเทียมนี่คะ”


“เหอะ ทำเป็นรู้ดีนักนะ” พี่ไรม์เข็นรถตามมาเดินข้างกัน ฉันหันมองคนสูงกว่าพลางขยับยิ้มบางให้เขาโดยไม่ตอบโต้อะไร และเห็นว่ามุมปากหนากำลังยกยิ้มเล็กๆ เช่นกัน


อ่า... ฉันชอบบรรยากาศนี่จัง


หากสงสัยว่าทำไมบรรยากาศระหว่างเรามันผิดแปลกไปจากก่อนหน้านี้ นั่นเพราะว่าเมื่อสามวันก่อนฉันได้ทำข้อตกลงอย่างหนึ่งกับพี่ไรม์เอาไว้เพื่อแลกกับการเจ็บตัวของฉัน


หนึ่งอาทิตย์ต่อจากนี้ พี่ไรม์ต้องกลับมาทานข้าวเย็นกับฟองทุกวัน ทำได้ไหมคะ?


ต่อค่ะ

อาหารหน้าตาน่าทานถูกจัดวางลงบนโต๊ะด้วยฝีมือของฉัน ส่วนพี่ไรม์ก็ไม่ได้อยู่เฉย เขากำลังหยิบแก้วน้ำสองใบจากเค้าท์เตอร์บาร์เดินมาทางนี้ ฉันหลุบมองแก้วในมือเขาพลางลอบยิ้มนิดๆ


เมื่อวานตอนกลับจากซุเปอร์มาร์เก็ต ฉันบังเอิญเห็นแก้วน้ำลายสัตว์ต่างๆ วางขายอยู่ ฉันจึงเลือกลายเสือมาหนึ่งใบเพื่อเก็บไว้ให้พี่ไรม์ใช้ แต่ไม่คิดว่าพี่ไรม์จะหยิบแก้วอีกใบขึ้นมาด้วย และมันเป็นลายกระต่ายน้อยแสนน่ารัก เขาทำหน้านิ่งๆ ตอนหยิบแก้วลายเสือจากมือฉันเดินไปจ่ายเงิน นั่นทำให้ฉันคิดได้ว่าเขาจงใจซื้อแก้วใบนั้นมาให้ฉันใช้แน่ๆ


เสือกับกระต่ายเนี่ยนะ... ช่างเข้ากันอะไรอย่างนี้


บรื้น...


“เอ๊ะ... ใครมากันคะ”


ฉันหันมองตามเสียงเครื่องยนต์ที่แล่นมาจอดหน้าบ้านในยามเย็น รู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่จู่ๆ มีแขกมาบ้านเวลานี้ ครู่ต่อมาก็ปรากฏร่างบางของแม่นารินที่ก้าวเข้ามาภายในบ้านด้วยสีหน้านิ่งสนิท ฉันยกมือไหว้ท่านอย่างเช่นทุกครั้ง แม้จะยังงุนงงกับการมาของท่านก็ตาม


“สวัสดีค่ะแม่ริน...”


เพี๊ยะ!


ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบทันทีที่แม่นารินฟาดฝ่ามือใส่หน้าพี่ไรม์เต็มแรง ท่านไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรเลยสักนิด มาถึงก็ตรงเข้าใส่พี่ไรม์จนฉันยืนนิ่งค้างด้วยความตกใจ


“ลูกไม่รักดี... แกกลับไปคบเพื่อนชั่วๆ พวกนั้นอีกแล้วใช่ไหม!!


ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แม่นารินกำลังพูดถึงเรื่องอะไร แล้วทำไมต้องโกรธพี่ไรม์ถึงขนาดตบตีกันด้วย ฉันได้ยินเสียงหึในลำคอจากร่างสูงข้างตัว พี่ไรม์กำแก้วในมือแน่นจนฉันหวาดกลัวเหลือเกินว่ามันจะแตกคามือของเขา


“แม่รินคะ... ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ” ฉันกลั้นใจเดินเข้าใกล้ทั้งสอง มือหนึ่งจับมือพี่ไรม์เบาๆ เพื่อให้เขาคลายออกจากแก้วลายเสือในมือ พี่ไรม์เหลือบมองฉัน แววตาเย็นชาอย่างคนไร้ความรู้สึกฉายชัดในนั้น


“ใจเย็นเหรอหนูฟอง จะให้แม่ใจเย็นได้ยังไงในเมื่อหนูตกอยู่ในอันตรายแบบนั้นก็เพราะเจ้าไรม์!


ฉันขมวดคิ้วพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว แม่นารินกำลังหมายถึงเหตุการณ์เมื่อสามวันก่อนอย่างนั้นเหรอ?


“ถ้าไม่ติดว่าแม่ต้องเข้าร่วมประชุมสำคัญที่นิวยอร์ค แม่คงบินกลับมาตั้งแต่เมื่อวันก่อนแล้ว ให้ตายสิ! ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้!” แม่นารินลูบหน้าตัวเองอย่างพยายามสงบสติอารมณ์ ท่านมองไปทางพี่ไรม์ด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว ฉันไม่เคยเห็นท่านในมุมนี้มาก่อน เพราะที่ผ่านมาแม่นารินมักใจดีและอ่อนโยนกับฉันเสมอ “ถ้าคุณพิพิธรู้เรื่องนี้จะต้องโกรธมากแน่ๆ ทำไมแกถึงสิ้นคิดแบบนี้นะ!


“ฮึ...” ฉันได้ยินเสียงพี่ไรม์หัวเราะในลำคอคล้ายเย้ยหยัน สีหน้าเฉยชาของเขาไม่เปลี่ยนแปลง ฉันรีบรั้งมือหนาเบาๆ เป็นเชิงเรียกสติเขา


“เอ่อ... ถ้าเป็นเรื่องปะป๊า แม่รินไม่ต้องกังวลนะคะ ปะป๊าไม่ทราบเรื่องนี้หรอกค่ะ อีกอย่างฟองก็ไม่ได้เป็นอะไรเลยค่ะ แล้วมันก็เป็นเหตุสุดวิสัย พี่ไรม์ไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องขึ้นนะคะ” ฉันอธิบายอย่างใจเย็น ตอนนี้พยายามใช้ตัวเองยืนกั้นกลางระหว่างทั้สอง ขณะที่มือยังคงจับมือพี่ไรม์แน่น มือพี่ไรม์เย็นมาก ยังดีที่เขาไม่ได้สะบัดมือฉันออก


“เกิดเรื่องขนาดนี้หนูยังจะปกป้องลูกชายตัวดีของแม่อีกเหรอ แกเห็นไหมไรม์! เห็นไหมว่าการกระทำสิ้นคิดของแกมันส่งผลยังไงบ้าง!” แม่นารินหันไปตวาดเสียงใส่พี่ไรม์ซึ่งเขาทำเพียงมองท่านตอบด้วยสายตาเย็นชา และมันเหมือนตัวจุดชนวนความกรุ่นโกรธของท่านให้ลุกโชนกว่าเดิม “แม่ขอสั่งให้แกเลิกคบกับเพื่อนเลวๆ ของแกซะ อย่าให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าแม่ใจร้าย!


“...” พี่ไรม์ยืนนิ่งไม่ตอบรับ ไม่แม้แต่จะมองแม่นารินด้วยซ้ำ มือเขายังคงกำแน่นโดยมีมือฉันกุมไว้ด้วยความลืมตัว


“แกรู้ใช่ไหมว่าถ้าฉันใจร้ายมันจะเป็นยังไง”


ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองหรือเปล่า แต่แววตาที่แม่นารินใช้มองพี่ไรม์มันดูเย็นชามาก ฉันหันมองคนข้างกายที่ดึงมือออกจากมือฉัน เขาไม่แม้แต่จะมองมาทางฉันเลย ดวงตาเย็นชาไร้ความรู้สึกทอดมองผู้เป็นแม่ ก่อนจะขยับยิ้มหยัน


“พะ พี่ไรม์...” ฉันเรียกรั้งเขาไว้เมื่อร่างสูงทำท่าจะเดินผละออกไป เขาชะงักเล็กน้อย ยกแก้วในมือที่ยังกำแน่นขึ้นมอง ก่อนจะ...


เพล้ง!


“ตาไรม์!!


“โทษที มันหลุดมือ” พูดจบเขาก็เดินออกจากบ้านไป ทิ้งฉันที่ยืนมองเศษแก้วบนพื้นด้วยความนิ่งงัน เมื่อครู่... พี่ไรม์จงใจปาแก้วใบนั้นลงพื้นใช่ไหม...


ทำไมล่ะ? ในเมื่อเราซื้อแก้วลายเสือใบนั้นมาด้วยกันแท้ๆ แล้วทำไมเขาต้องทำลายมันด้วย...




TO BE CONTINUED

รักเรื่องนี้แอดติดตามไว้ด้วยนะคะ
v
v

TALK
โถ่! คุณแม่ขา! คุณแม่จะเข้ามาทำให้บรรยากาศดีๆ มันเสียทำม้ายย
กว่าจะลุ้นให้คู่นี้เค้ามีโมเม้นต์ดีๆ กันได้มันยากแค่ไหนรู้ไหมคะ!
อินในอินสุดๆ 5555 โอ้ยยย อิพี่หนีไปแล้วว ทำไงดีน้ออ
ช่วยกันติดแท๊ก #อิพี่ไรม์มันร้าย กันเยอะๆ นะคะ ชอบ 555

ปิดพรี #พี่ไรม์ แล้วนะคะ
จากนี้มีเพียงเล่มสต๊อคแบบหมดแล้วหมดเลยค่ะ

ราคา 420 บาท

#ฟอร์มสั่งซื้อ >> https://goo.gl/vxPnSM 

::ขั้นตอนการสั่งซื้อนิยาย::
#ธนาคารกสิกรไทย  
เลขที่บัญชี :: 748-2-64181-9
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เซ็นทรัลพระราม 3 (ออมทรัพย์)

#ธนาคารไทยพาณิชย์
เลขที่บัญชี :: 440-305645-0
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เทสโก้ โลตัส พระราม 4 (ออมทรัพย์)

#พร้อมเพย์ 0642479020
#ทรูวอลเล็ท 0642479020

#โอนแล้วกรอกฟอร์มสั่งซื้อด้วยนะคะ
#เช็ครายชื่อผู้สั่งซื้อ >> https://goo.gl/jPzW3F



อย่าลืมแอดแฟน กดโหวตหัวใจ 
และคอมเม้นท์ให้ด้วยนะคะ
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]
...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 197 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. #424 Ployly4787 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 16:41
    สงสารพี่ไรม์แม่ทำแบบนี้ฟองก็แย่สิ พี่ไรม์คงยิ่งเหม็นหน้าฟอง
    #424
    0
  2. #391 Naenn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 20:41
    e book มาตอนไหนคะ
    #391
    2
    • #391-1 pankaow(จากตอนที่ 17)
      18 พฤษภาคม 2562 / 17:54
      ปลายเดือนมิถุนายนจ้าา
      #391-1
  3. #390 yoyo23727 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 21:36
    แง้ คุณแม่มาอะไรตอนนี้คะ คนอ่านีงรอโมเม้นอยู่
    #390
    0
  4. #389 simdave13389 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 10:09

    รรอe-book ค่ะ

    #389
    0
  5. #388 towarisa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 09:19

    ทำไมคุรแม่ต้องใจร้าย

    #388
    0
  6. #387 Taejinexo-l (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 02:40
    เกือบจะดีแล้ววววว
    #387
    0
  7. #386 pinnkuu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 02:37
    งือออ แก้วยังไม่ทันได้ใช้เลยอะ ขุ่นแม่มาขัดทำไมม
    #386
    0
  8. #385 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 00:51
    แรงมากแม่ขาาาาาา
    #385
    0
  9. #384 nokbamboo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 22:54

    เป็นใครก็ต้องโกรธบ้างหล่ะลองมองมุมกลับกันถ้าเรื่องมันไม่โชคดีอย่างคราวนี้ผลที่ตามมาอิไรม์จะรับได้เหรอถ้าอองฟองเป็นอะไรขึ้นมาร้ายแรงคนที่เจ็บที่สุดคือตัวอิไรม์เองไม่ใช่ใครที่ไหนเลย ก็สมควรที่แม่นารินควรจะโกรธที่อิไรม์ทำอะไรไม่รู้จักคิดเอาความคิดตัวเองเป็นที่ตั้ง



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 พฤษภาคม 2562 / 22:57
    #384
    0
  10. #383 FILMKSJ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 21:02
    เเม่คะ ไม่ดีค่ะไม่ดี อย่าทำเเบบนี้นะคะ55555
    #383
    0
  11. #381 WonderJJx (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 18:41
    โอ้ยยย คุณแม่นะคุณแม่ บังคับกันเกินไปแล้วว
    #381
    0
  12. #380 PortyTwity (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 17:44
    แม่ทำอิพี่ฉันเตลิดอีกแล้ว เค้ากำลังจะน่ารักกันแล้วเชียว แม่บังคับไรม์เกินไปอิพี่ถึงได้เย็นชาแบบนี้
    #380
    0
  13. #379 firstzy93 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 17:39
    อิพี่เกรี้ยวกราดแล้ว
    #379
    0
  14. #378 Naenn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 17:16
    เอ้าาา ปะโถ่ ไอเราก็ลุ้นหืดขึ้นคอหมดแล้ว จบกัน (กุมขมับ)
    #378
    0
  15. #377 Naenn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 20:44
    น่ารักกกกก มาอีกน๊าา
    #377
    0
  16. #376 yoyo23727 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 20:13
    น่ารักจังงงง
    #376
    0
  17. #375 473230 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 16:10
    แงงงงง น่าร้ากกกก หวังว่าจะน่ารักอย่างนี้ต่อไปเรื่อยนะ ถ้าเย็นชาอีกเด่วตบคว่ำเลยยยย55555
    #375
    0
  18. #374 nokbamboo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 01:08

    อองฟองไม่รู้ทนอิไรม์ได้งัย

    #374
    0
  19. #373 WonderJJx (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 22:59
    อองฟองเอ๊ย รูกแม่ นี่กลัวว่าพอครบหนึ่งอาทิตย์แล้วพี่ไรม์จะกลับไปเป็นอิพี่ที่เย็นชาใส่น้องอีก อย่าเป็นแบบนั้นนะไรม์ สงสารน้อง ไม่อยากให้น้องร้องไห้อีกแล้ว
    #373
    0
  20. #372 firstzy93 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 22:42
    ทำตัวดีๆ กับน้องบ้าง
    #372
    0
  21. #370 kaiyoy947-en-we (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 21:18
    น่ารักกกกกกกกกกกก พี่ไรม์ทำตัวน่ารักแบบนี้ไปนานๆนะคะ
    #370
    0
  22. #369 PortyTwity (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 21:08
    ความสุขในระยะสั้นๆ ฟองไม่เอาดิ ไม่อยากเห็นน้องเสียใจ พอครบอาทิตย์ไรม์ก็กลับมาเย็นชาเหมือนเดิมอีก
    #369
    0
  23. #368 WonderJJx (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 10:13
    อิพี่จะมาไม้ไหนอีกล่ะเนี่ย ถ้าน้องฟองไม่ตบ เราขอตบแทนน้องเองค่ะ หมั่นไส้อิพี่ไรม์
    #368
    0
  24. #366 yoyo23727 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 22:25
    น้องอองฟองไม่ตบ รีดขอตบแทนนะคะหมั่นไส้ความซึนพี่ไรม์มานานแล้ว55555
    #366
    0
  25. #365 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 20:47
    ตบเลยหมั่นไส้ อิ_อิ
    #365
    0