[END]BRO #Chain รุ่นพี่ล่ามรัก!

ตอนที่ 16 : CHAIN 13 ► อันตราย [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,975
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 167 ครั้ง
    7 พ.ค. 62

เปิดพรี #พี่ไรม์ แล้วนะคะ






CHAIN 13

[อันตราย]



รอฉันอยู่ที่นี่ ห้ามไปไหนเด็ดขาด


นั่นคือคำสั่งด้วยสีหน้าจริงจังของพี่ไรม์ก่อนเขาจะลงจากรถไป ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น หลังจากเขารับสายของใครคนหนึ่งเขาก็ขับรถพาฉันมาพัทยา บริเวณที่จอดรถเป็นทางเปลี่ยวเงียบสงัดสองข้างทางมีแต่ป่าหญ้ารกชัน ดูเหมือนในซอยข้างหน้าจะมีโกดังใหญ่ตั้งอยู่ และนั่นคือทิศทางที่พี่ไรม์วิ่งไป


ตอนแรกฉันแค่ตกใจและไม่เข้าใจในสถานการณ์ที่กำลังเผชิญ แต่ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกหวาดกลัวเพิ่มด้วย ฉันไม่ชอบความมืด ไม่ชอบความเงียบแบบนี้ มันทำให้ฉันรู้สึกเสียขวัญ


ปัง!


และในขณะที่ฉันกำลังจิตตกกับบรรยากาศรอบตัว เสียงๆ หนึ่งดังแหวกความเงียบเข้ามา มันเป็นเสียงของ... ปืน!


ฉันหันมองไปด้านหลังรถซึ่งเป็นทิศทางของเสียงปืนเมื่อครู่ มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมอก หัวใจเต้นรัวแรงด้วยความตื่นกลัว เพราะจอดรถดับเครื่องยนต์ทั้งหมดทำให้สภาวะโดยรอบไร้แสงใดๆ เสียงการต่อสู้ดังลอดเข้ามาในรถที่ถูกลดกระจกลงเพียงเล็กน้อยเอาไว้ ฉันแทบมองอะไรไม่เห็นเลย มีเพียงความมืดและแสงสลัวจากพระจันทร์สาดส่องน้อยนิด


มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ... พี่ไรม์อยู่ไหน... เขาจะเป็นอะไรหรือเปล่า?


ในขณะที่ฉันกำลังคิดสับสนด้วยความเป็นห่วงพี่ไรม์ จู่ๆ ในบริเวณสายตาก็ปรากฏร่างสูงของใครคนหนึ่งกำลังวิ่งตรงมาทางนี้ และเมื่อเขามองเห็นว่ามีรถคันหนึ่งจอดอยู่ เขาก็รีบตรงเข้ามาหาในทันที ฉันซึ่งนั่งอยู่ในรถคันนั้นรีบก้มตัวหนีเพื่อหลบจากสายตาของเขา


น่ากลัว... ฉันกลัวจริงๆ แล้วนะ...


ปึง! ปึง!


“ช่วยด้วย! ช่วยผมด้วย!!” ฉันแทบกรี๊ดออกมาตอนกระจกรถฝั่งตัวเองถูกระดมมือทุบ ไม่กล้าเงยหน้ามองเขาเลย สองมือสั่นๆ จิกเล็บเข้าฝ่ามือแน่น “มันมาแล้ว! พวกมันมาแล้ว! ช่วยด้วย! โธ่เว้ย!!


เสียงทุบกระจกเงียบไปพร้อมกับเสียงขอความช่วยเหลือที่ขาดหาย เมื่อเงยหน้ามองก็พบว่าชายคนนั้นวิ่งไปด้านหน้าของรถ ก่อนจะมีร่างของผู้ชายอีกสามคนวิ่งไล่มาจากด้านหลังรถ ฉันปิดปากกลั้นเสียงร้องมองพวกเขารุมทำร้ายชายคนแรกด้วยเนื้อตัวสั่นเทา น้ำตาไหลออกมาอย่างหวาดกลัวสุดขีด ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยพบเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน


นี่มันโหดร้ายเกินไปแล้ว!


ฉันควานหาโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อสายแจ้งตำรวจ พยายามตั้งสติอย่างมากในการพูดคุยกับปลายสาย ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ที่ไหนจึงบอกได้เพียงรายละเอียดสภาพแวดล้อมรอบตัว โดยไม่รู้เลยว่าแสงจากหน้าจอโทรศัพท์และเสียงสั่นกลัวของฉันตกอยู่ในสายตาของผู้ชายหนึ่งในสามคนนั้นแล้ว และเขาสะกิดเพื่อนให้หันมองก่อนจะรีบพากันเดินมารุมล้อมรอบรถฉัน โทรศัพท์ในมือร่วงหล่นลงบนตัก สองตาเบิกกว้างทั้งน้ำตาขณะมองภาพของไม้หน้าสามกำลังหวดลงบนกระจก


เพล้ง!


“กรี๊ดดดด!!” ฉันกรีดร้องสุดเสียงสองมือยกขึ้นบังเศษกระจกที่กระเด็นใส่ เสียงทุบดังต่อสองสามครั้งก่อนเสียงปลดล๊อคประตูจะดังตามมา และแรงฉุดกระชากจากมือหนาที่พยายามลากฉันลงจากรถ


“เธอเป็นใครวะ!

คนที่ลากฉันลงจากรถตวาดเสียงถาม เขาผลักหลังฉันให้ชนกับประตูรถด้านหลัง มือข้างหนึ่งจับปลายคางฉันให้เชิดหน้าขึ้น น้ำตาเม็ดใสไหลลงด้วยความหวาดกลัว ฉันเม้มปากสั่นๆ พยายามกั้นเสียงสะอื้นของตัวเอง สองตาสบกับดวงตาคมเข้มแสนน่ากลัว แม้บริเวณโดยรอบจะมืดมาก แต่ฉันกลับเห็นหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน


“สวยซะด้วย ต้องเป็นผู้หญิงที่ใครสักคนพกมาด้วยแน่ๆ” เสียงผิวปากอย่างชอบใจดังขึ้นจากคนด้านหลังเขา ฉันแทบไม่ได้มองใครอื่นเลยนอกจากผู้ชายตรงหน้า เขาเป็นคนหน้าตาดีแบบโหดๆ และมีกลิ่นอายคล้ายๆ พี่ไรม์ เป็นกลิ่นอายความอันตรายและเลือดเย็น ดวงตาคมเข้มจ้องฉันนิ่งชั่วขณะก่อนริมฝีปากหนาขยับยิ้มเย็น


“ผู้หญิงของไอ้ไรม์” ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อได้ฟังชื่อที่หลุดออกมาจากปากของเขา และปฏิกิริยานั้นก็ทำให้ริมฝีปากหนาขยับยิ้มกว้างขึ้น มันเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมและน่ากลัวมาก


“รู้ได้ไงวะไอ้คูเปอร์? เออ แต่จะว่าไปนี่มันรถไอ้เวรนั่นนี่หว่า”


“จะทำไรก็ทำเห้ย! เดี๋ยวพ่อมึงก็มากันหรอก!” เสียงอีกคนตะโกนถาม ผู้ชายที่ชื่อคูเปอร์ปล่อยมือออกจากปลายคางฉันแล้วเปลี่ยนเป็นจับตัวฉันอุ้มพาดบ่าเขาแทน ฉันกรี๊ดลั่นพยายามดิ้นหนีสุดแรง


“ปล่อยฉันนะ! ฮือ! อย่าทำอะไรฉันเลย!!” ฉันร้องไห้เหมือนคนเสียสติ มันทั้งอ่อนแรงทั้งหวาดกลัว และก่อนที่ฉันจะครองสติเอาไว้ไม่อยู่ เสียงๆ หนึ่งก็ดังขึ้น


“ยะ หยุดนะ! ผมแจ้งตำรวจไว้แล้ว ปล่อยตัวคุณหนูเดี๋ยวนี้นะ!


ฉันมองไม่เห็นว่าคนที่ปรากฏตัวขวางหน้าพวกเขาไว้เป็นใคร และไม่มีเวลาคิดว่าทำไมเขาถึงเรียกฉันด้วยสรรพนามแบบนั้น ฉันได้ยินแต่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำจากคูเปอร์ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงต่อสู้กันอีกครั้ง


“อั่ก!


“มะ ไม่นะ! อย่าทำร้ายเขานะ!” ฉันทุบหลังคูเปอร์แรงๆ อย่างพยายามห้ามเขา ถึงเขาจะยืนอยู่นิ่งๆ แต่ฉันรู้ว่าอีกสองคนไม่ได้อยู่นิ่งแน่ๆ และคงกำลังรุมทำร้ายชายคนนั้นเหมือนที่ทำกับชายคนก่อนหน้า


นี่มันโหดร้ายเกินไปแล้ว พวกเขาโหดร้ายที่สุด!


“ฤทธิ์เยอะสมกับเป็นผู้หญิงของมันจริงๆ เลยนะ ฮึ! ดี... ฉันชอบ!” มือหนากดต้นขาฉันแรงๆ อย่างหยาบคายจนฉันกรี๊ดสุดเสียง ฉันเริ่มเหนื่อยล้าและกำลังหมดแรง ขณะนั้นใบหน้าของพี่ไรม์ลอยเข้ามาในหัว น้ำตามากมายไหลออกมาไม่หยุด ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนไหล่ของคูเปอร์จนภาพตรงหน้าเริ่มเลือนลางลง


 

อองฟองหมดสติไปในที่สุดโดยไม่รับรู้ถึงเสียงๆ หนึ่งที่ดังก้องไปทั่วบริเวณ มันเป็นน้ำเสียงเย็นเหยียบและเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมทันทีที่เห็นร่างบางคุ้นตา ดวงตาคมดั่งเสือนักล่าปราดมองเจ้าของการกระทำอุกอาจนั้นด้วยเพลิงอารมณ์ลุกโชน


“พวกมึงทำเหี้ยอะไรกัน?!



ต่อค่ะ



“...”


ความเหนื่อยล้าทำให้เปลือกตาของฉันแทบลืมไม่ขึ้น รู้สึกได้ถึงขอบตาบวมฉึ่งและยังความปวดเมื่อยทั่วทั้งตัว ฉันค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งท่ามกลางความมืด สูดปากเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงความเจ็บแสบบริเวณท่อนแขน พอก้มมองก็พบกับพาสเตอร์ยาปิดแผลแปะเต็มสองแขนไปหมด ลักษณะการแปะดูลวกๆ เหมือนไม่ค่อยใส่ใจจะทำให้สักเท่าไหร่


ฉันละความสนใจจากแขนตัวเองไปมองรอบห้องแทน ตอนนี้ฉันนอนอยู่บนเตียงในห้องไม่คุ้นตา ความทรงจำก่อนหน้าที่จะหมดสติไปแล่นวาบเข้ามา ฉันรีบคลานลงจากเตียงแล้วตรงไปทางประตูทันที ถอนหายใจเล็กน้อยเมื่อพบว่ามันไม่ได้ล๊อค ฉันค่อยๆ เปิดประตูอย่างช้าๆ สองตาสอดส่ายออกไปนอกห้อง


ภายนอกเป็นห้องโถงคล้ายห้องประชุมขนาดเล็ก ฉันไล่สายตามองโซฟาหลายตัวที่ตั้งเรียงรายอยู่รอบๆ ห้อง และยังมีตู้เกม ทีวีโฮมเธียเตอร์ โต๊ะสนุ๊ก บาร์เหล้า รวมไปถึงเคาท์เตอร์ครัว


ว่าแต่ว่า... ที่นี่มันคือที่ไหนกัน?


“ตื่นแล้วเหรอ?”


กึง!


“อ๊ะ!” ฉันเผลอทำแก้วน้ำหลุดมือขณะรินน้ำเตรียมจะดื่มดับกระหายเสียหน่อย โชคดีที่มือหนาเอื้อมรับมันเอาไว้ได้ทันท่วงที ร่างสูงยืนซ้อนหลังฉันอยู่โดยที่ในมือยังกำแก้วน้ำแน่น ไอร้อนจากด้านหลังสร้างความตื่นกลัวให้ฉันในทันที


“ซุ่มซ่าม” เสียงกดต่ำดังข้างหูจนฉันต้องถอยตัวห่างออกมา และพบว่าเขาคือคูเปอร์ ผู้ชายที่ทุบกระจกรถแล้วแบกฉันขึ้นบ่าคนนั้นไง ฉันรีบถอยตัวหนีทันทีที่เห็นหน้าเขา


“ทะ ที่นี่ที่ไหน... ละ แล้วจับตัวฉันมาทำไม?”


“จับตัว?” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อยก่อนแววตาราบเรียบทอประกายวิบวับ เขาขยับยิ้มบางขณะย่างสามขุมเข้าหาฉัน ฉันถอยหลังหนีจนขาชิดกับโซฟา คูเปอร์หลุบตามองด้านหลังฉันก่อนจะ... ผลักไหล่กันเบาๆ จนร่างฉันล้มลงนั่งบนนั้น


“อย่าทำอะไรฉันเลยนะ! ฉะ ฉันขอร้อง!” ฉันยกแขนขึ้นกอดตัวเองด้วยความหวาดกลัว ขอบตาร้อนผ่านขึ้นมาอีกระรอก


ฉันกลัว... กลัวมากจริงๆ ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย! พี่ไรม์... พี่ไรม์ช่วยฟองด้วย!!


“รู้อะไรไหม? สัญชาตญาณของสัตว์นักล่า ยิ่งเห็นเหยื่อสั่นกลัว มันจะยิ่งลำพองใจนะ” ฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดเลยสักนิด “และเธอก็ช่างเป็น เหยื่อที่โคตรจะน่าล่าเลยว่ะ”


...” ฉันกัดริมฝีปากล่างแน่นอย่างพยายามระงับความหวาดกลัว สายตาจ้องมองคนสูงกว่าด้วยแววตาสั่นๆ คูเปอร์ขยับยิ้มร้าย แววตานักล่าระยิบระยับยามเอื้อมมือหมายจะแตะแก้มฉัน


ปัง


ทว่าเสียงปิดประตูดังลั่นช่วยหยุดชะงักมือหนาเอาไว้ ฉันมองไม่เห็นว่าใครเป็นเจ้าของการกระทำนั้น จนกระทั่งได้ยินเสียงของเขา หัวใจที่เกือบจะหยุดเต้นเพราะความหวาดกลัว พลันเต้นแรงขึ้นมาด้วยความดีใจ


“คิดจะทำอะไร?”


คูเปอร์ขยับยิ้มเย็นพลางหรี่ตามองฉันเล็กน้อยก่อนจะถอยตัวออกไป เผยให้เห็นร่างสูงคุ้นตากำลังยืนมองพวกเราด้วยสายตาเฉยชาอยู่หน้าประตูห้อง ฉันเผลอยิ้มออกมาด้วยความดีใจ แม้พี่ไรม์จะชอบใจร้ายและเย็นชาใส่ฉัน แต่ฉันกลับรู้สึกปลอดภัยทันทีที่เห็นหน้าเขา


“ก็ไม่ได้ทำไร แค่กำลังไล่ต้อนกระต่ายตัวน้อยอยู่” คูเปอร์ตอบเสียงไม่ทุกข์ร้อน แต่สายตากลับไม่ยอมละไปจากใบหน้าฉันสักนิด


“อย่ายุ่งกับเธอ ออกไปซะ” น้ำเสียงพี่ไรม์เย็นเหยียบไม่แพ้แววตา เขาไม่ได้มองมาทางฉันเลย สายตามองตรงไปทางคูเปอร์อย่างกดดัน


“พี่ไรม์...”


“หืม...” คูเปอร์ทำเสียงในลำคอพลางมองฉันสลับกับพี่ไรม์ ฉันถึงรู้ตัวว่าหลุดเรียกชื่อพี่ไรม์ออกมา คูเปอร์ก้มลงมาคร่อมแขนทั้งสองข้างลงกับที่พักแขนโซฟาโดยกักกันร่างฉันไว้ตรงกลาง แววตาสัตว์ล่าจ้องลึกพลางกระซิบเสียงเบา “เธอเป็นอะไรกับไอ้ไรม์กันแน่น้า...”


เอ๊ะ... หมายความว่ายังไงกัน?


“ชักอยากรู้แล้วสิ”


หมับ


พรึ่บ


ฉันกระพริบตาปริบๆ ตอนที่มองใบหน้าเจ้าเล่ห์ของคูเปอร์ผละห่างออกไปด้วยฝีมือของพี่ไรม์ เขาตรงมากระชากคอเสื้อด้านหลังของคูเปอร์แล้วเหวี่ยงให้ถอยห่างฉัน คูเปอร์ยกมือสองข้างขึ้นคล้ายบอกกลายๆ ว่ายอมแพ้ แต่สายตาและริมฝีปากกลับเหยียดยิ้มราวกับเจอเรื่องสนุกเข้าแล้ว


“โอเคๆ ไม่ยุ่งก็ไม่ยุ่ง ทำเป็นหวงไปได้นะ ฮึ!


“กูไม่ได้หวง แต่มึงมันไว้ใจไม่ได้” พี่ไรม์ยืนหันหลังให้ฉัน มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าหยิบซองบุหรี่ออกมา ก่อนชี้นิ้วไปทางคูเปอร์ที่ตอนนี้ถอยไปยืนตรงบาร์แล้ว “เรื่องรถกูยังไม่เคลียร์กับมึงเลยนะ อย่าหาเรื่องเพิ่ม”


พูดตรงๆ ว่าตอนนี้ฉันงงไปหมดแล้ว สรุปคือพี่ไรม์กับคูเปอร์รู้จักกันอย่างนั้นเหรอ ไม่สิ ฟังจากบทสนทนาและท่าทางของทั้งสองคนแล้ว น่าจะเป็นมิตรกันมากกว่าศัตรู


“แหมๆ ก็แค่กระจกแตกนิดหน่อยทำเป็นเกรี้ยวกราด แหย่เล่นนิดเล่นหน่อยไม่ได้เลยดิ” คูเปอร์เดาะลิ้นขณะเลิกคิ้วมองมาทางฉันที่นั่งทำหน้างุนงง เขาหรี่ตาเล็กน้อยแล้วพูดต่อ “ว่าแต่จะไม่แนะนำให้กูรู้จักหน่อยหรือไง ยัยกระต่ายน้อยนั่นเป็นใครกันแน่?”


กระต่ายน้อย? หมายถึงฉันเหรอ?


“แต่มึงพาผู้หญิงมาด้วยก็ว่าแปลกแล้ว แต่ไอ้รังสีฆ่าฟันเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนนั่นน่าแปลกกว่า ยังไงครับยังไง? สรุปเธอเป็นอะไรกับมึงครับ?”


พี่ไรม์ชะงักมือที่กำลังคีบบุหรี่ออกจากซอง เขาเหลือบมองมาทางฉันเพียงเล็กน้อย ก่อนจะละสายตากลับไปสนใจบุหรี่ในมือต่อ เขาเดินไปทางระเบียงเพื่อสูบบุหรี่โดยไม่พูดอะไรสักคำ ปล่อยให้ความเงียบกลืนกินไปทั่วห้อง คูเปอร์เองก็ไม่ได้ซักไซ้เอาคำตอบต่อ เขาทำเพียงนั่งท้าวคางมองฉันเฉยๆ แต่ริมฝีปากขยับยิ้มบางอย่างนึกสนุก กระทั่งพี่ไรม์เดินกลับเข้ามาแล้วมองฉันด้วยสายตาติดรำคาญ


“กลับบ้าน”


TO BE CONTINUED

รักเรื่องนี้แอดติดตามไว้ด้วยนะคะ
v
v

TALK
แหมๆๆ อิพี่มีความหวงน้องแต่ซึนนะคะ พี่ไรม์คนซึน ><
เปิดตัวตัวละครใหม่ พ่อหนุ่มคูเปอร์นี่ความร้ายไม่แพ้พี่ไรม์อ่ะพูดเลย 555
ช่วยกันติดแท๊ก #อิพี่ไรม์มันร้าย กันเยอะๆ นะคะ ชอบ 555

ปิดพรี #พี่ไรม์ แล้วนะคะ
จากนี้มีเพียงเล่มสต๊อคแบบหมดแล้วหมดเลยค่ะ

ราคา 420 บาท

#ฟอร์มสั่งซื้อ >> https://goo.gl/vxPnSM 

::ขั้นตอนการสั่งซื้อนิยาย::
#ธนาคารกสิกรไทย  
เลขที่บัญชี :: 748-2-64181-9
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เซ็นทรัลพระราม 3 (ออมทรัพย์)

#ธนาคารไทยพาณิชย์
เลขที่บัญชี :: 440-305645-0
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เทสโก้ โลตัส พระราม 4 (ออมทรัพย์)

#พร้อมเพย์ 0642479020
#ทรูวอลเล็ท 0642479020

#โอนแล้วกรอกฟอร์มสั่งซื้อด้วยนะคะ
#เช็ครายชื่อผู้สั่งซื้อ >> https://goo.gl/jPzW3F



อย่าลืมแอดแฟน กดโหวตหัวใจ 
และคอมเม้นท์ให้ด้วยนะคะ
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]
...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 167 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. #355 PnagPhi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 09:07
    ซึนให้ตลอดนะอีพี่
    #355
    0
  2. #354 nokbamboo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 04:01

    คูเปอร์เป็นเพื่อนไรม์งั้นเหรอ

    #354
    0
  3. #353 pinnkuu (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 21:24
    หลงคนซึนน
    #353
    0
  4. #352 pinnkuu (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 21:24
    รอๆๆๆๆ
    #352
    0
  5. #351 pinnkuu (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 21:24
    หวงได้โล่เลยอิพี่ ฮ่าๆๆๆ
    #351
    0
  6. #350 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 21:21
    ทำเป็นเข้มมมมมมมมม
    #350
    0
  7. #349 kaiyoy947-en-we (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 21:14
    อองฟองน่าสงสาร พี่ไรม์ถนอมน้องหน่อยยยยยย
    #349
    0
  8. #348 yoyo23727 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 20:43
    เอาแล้วๆๆๆ
    #348
    0
  9. #347 NamTannnnnnnn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 18:35
    อัพบ่อยๆนะคะ​ ชอบบบ
    #347
    0
  10. #346 towarisa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 18:06

    ป่ะ กบับบ้านกัน

    #346
    0
  11. #345 PortyTwity (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 18:04
    พาน้องมาเจ็บตัว แล้วยังไม่อ่อนโยนอีก จะซึนไปถึงไหน นี่ถ้าเป็นฟองความรู้สึกที่เคยมีมันลดลงแล้วนะ
    #345
    0
  12. #344 firstzy93 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 17:50
    ซึนจริงๆ
    #344
    0
  13. #343 suebyoo6935 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 17:11

    ฟองซวยสุดๆไปเลยลูกก

    #343
    0
  14. #342 janichaa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 15:12
    ต่อน้าา
    #342
    0
  15. #341 PreammNattanaree (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 16:36
    แงงงงอองฟองงง
    #341
    0
  16. #340 nokbamboo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 23:21

    ทำไมอิไรม์ถึงไม่ตามคนมาช่วยทำไมถึงชอบลุยเดี่ยว

    #340
    0
  17. #339 pinnkuu (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 23:01
    แงงงงงงง สงสารฟองงง เฮียมาทันช่ายมั้ยยยย
    #339
    0
  18. #338 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 22:51
    น่าสงสารน้องอ่ะ
    #338
    0
  19. #337 FourmodTb (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 22:49
    สนุกจ้าาา
    #337
    0
  20. #336 au-m (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 21:32
    รอค่าาา
    #336
    0
  21. #335 towarisa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 20:49

    เป็นพลเมืองดีไม่ดูสิ่งแวดล้อมเลยนะอองฟอง อยากสมน้ำหน้ามากกว่าสงสารนะ

    #335
    0
  22. #334 Naenn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 20:38
    รอออออ มาอีก มาอีก
    #334
    0
  23. #333 yoyo23727 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 19:59
    น้องจิตใจดีได้ใจมาก ตัวเองก้อจะไม่รอดแล้ว ยังทุบช่วยคนที่มาขวงเพื่อช่วยตัวเองอีก ส่วนคนที่ขวางทางไว้ก้อคงเป็นคนที่แม่พี่ไรม์ส่งมาจับตาเป็นแน่เเท้
    สนุกมากค่ะไรม์
    #333
    1
    • #333-1 yoyo23727(จากตอนที่ 16)
      3 พฤษภาคม 2562 / 19:59
      *ไรน์5555
      #333-1
  24. #332 PortyTwity (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 15:53
    นี่เป็นน้องก็ขวัญเสียเหมือนกัน เอาล่ะ! พ่อหนุ่มคูเปอร์ นายปลุกไฟในตัวพี่ไรม์ขึ้นมาแล้วนะ กล้าดียังไงมาแตะต้องคนของพี่เค้า
    #332
    0
  25. #331 towarisa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 15:08

    รออออออออออออ

    #331
    0