[END]BRO #Chain รุ่นพี่ล่ามรัก!

ตอนที่ 13 : CHAIN 10 ► เฟรชชี่ [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,039
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 178 ครั้ง
    13 เม.ย. 62

เปิดพรี #พี่ไรม์ แล้วนะคะ






CHAIN 10

[เฟรชชี่]


กิจกรรมรับน้องสิ้นสุดลงด้วยการที่หน้าตาของฉันเต็มไปด้วยสีสันละลานตา เนื่องจากคณะเราเป็นคณะศิลปกรรมซึ่งเน้นด้านศิลป์อยู่แล้ว จึงไม่แปลกนักที่บนใบหน้าของบรรดารุ่นน้องปีหนึ่งอย่างฉันจะโดนเพ้นท์ออกมาได้อย่างสวยงามราวกับประติมากรรมฝาพนัง โชคดีที่หวานไหวตัวทันจึงพอกหน้าเราสองคนด้วยรองพื้นเบอร์หนาระดับที่สารเคมีไม่สามารถทำร้ายผิวหน้าแสนบอบบางของพวกเราได้ ซึ่งฉันรู้สึกขอบคุณเธอมากจริงๆ


เอี๊ยดดด!


“อ๊ะ…!” ฉันสะดุ้งตกใจกับเสียงเบรคดังสนั่นจนขาสะดุดกันล้มลงนั่งกลางถนน เมื่อครู่ฉันมัวแต่เดินเหม่อมากไปหน่อยจึงไม่ทันมองรถคันหรูที่กำลังแล่นมาด้วยความเร็วระดับหนึ่ง โชคดีที่เขาเบรคทันไม่อย่างนั้นฉันคงโดนชนไปแล้ว


ปึง


“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?” เสียงทุ้มจากร่างสูงเจ้าของรถเปิดประตูลงมาถามไถ่ ฉันส่ายหน้าเบาๆ ขณะพยายามลุกขึ้น ท่อนแขนสัมผัสถึงความกรุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาเข้ามาช่วยประคองให้ลุกขึ้นยืน เมื่อยืนมั่นคงฉันจึงถอยออกห่างจากเขาแล้วเงยหน้าขึ้นมอง


ร่างสูงราวร้อยแปดสิบกว่าๆ ในชุดนักศึกษาแสนจะดูดีปรากฏตรงหน้าฉัน เขาเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมาก ดวงตาคมเข้ม คิ้วหนาได้รูป ริมฝีปากชมพูติดคล้ำขยับยิ้มอ่อนโยน ทำหัวใจดวงน้อยแอบสั่นไหว


“เจ็บตรงไหนไหมครับ พี่ขอโทษนะ พอดีพี่รีบไปหน่อย” ฉันกระพริบตาเรียกสติตัวเองพลางละสายตาจากรอยยิ้มเทพบุตรนั่น


อ่า… เขาหล่อเหลาเหมือนเทพบุตรจริงๆ แฮะ


“เอ่อ… ไม่เป็นไรค่ะ ฟองต่างหากที่ต้องขอโทษ ฟองข้ามถนนไม่ดูรถเอง ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้รุ่นพี่เสียเวลา”  เพราะเขาแทนตัวเองว่าพี่ ฉันเลยคิดว่าเขาคงจะเป็นรุ่นพี่จากคณะไหนสักคณะแน่ๆ


ตอนนี้นักศึกษารอบตัวเริ่มหันมาสนใจพวกเราแล้ว แน่ล่ะ… รถสปอร์ตคันหรูจอดค้างกลางถนน แถมยังมีหนุ่มหล่อเจ้าของรถยืนอยู่ตรงนี้ด้วย แล้วดูจากสายตาของสาวๆ เขาคนนี้คงจะฮอตน่าดูเลยล่ะ


“น้องเป็นเฟรชชี่ใช่ไหม คณะไหนเหรอ”


“เอ๊ะ…” ฉันเงยหน้ามองร่างสูงอีกครั้ง ตอนแรกคิดว่าเขาจะเดินกลับรถแล้วขับออกไป ทว่ากลับชวนฉันคุยต่อซะอย่างนั้น “เอ่อ… คณะศิลปกรรมค่ะ”


“เด็กศิลป์งั้นเหรอ อื้ม… ยินดีต้อนรับสู่มอเรานะครับ พี่ชื่อ ‘โลกิ’ อยู่วิศวคอมปีสาม” 


ฉันกระพริบตามองรอยยิ้มเทพบุตรของร่างสูงตรงหน้า แม้จะงุนงงกับความเป็นกันเองของเขามาก แต่พอได้ยินว่าเขาเรียนอยู่คณะไหนและปีอะไร หัวใจฉันก็เต้นตึกตักขึ้นมา


“รุ่นพี่อยู่วิศวคอมปีสามหรือคะ?” พี่โลกิเลิกคิ้วแปลกใจนิดๆ แต่ก็พยักหน้ารับยิ้มๆ “เอ่อ… ถ้างั้นพอจะบอกฟองได้ไหมคะว่าตึกวิศวะไปทางไหน คือ… ฟองกำลังเดินหาตึกนั้นอยู่น่ะค่ะ”


ใช่แล้ว… การที่ฉันมาเดินเหม่ออยู่ในมหาวิทยาลัยจนเกือบจะถูกรถชนนั้น เป็นเพราะว่าฉันตั้งใจจะแอบไปหาพี่ไรม์ที่คณะวิศวกรรม ฉันไม่ได้คิดจะไปรบกวนอะไรเขาหรอกนะ แค่อยากเห็นให้แน่ใจว่าเขามามหาวิทยาลัยจริงๆ หรือเปล่าน่ะ


“อ้อ ถ้างั้นขึ้นรถพี่เลย เดี๋ยวพี่พาไปส่งครับ” 


พี่โลกิผายมือไปทางรถสปอร์ตของเขา ฉันมองตามด้วยความลังเลใจ ก็ฉันเพิ่งรู้จักเขานี่นา จู่ๆ จะให้ขึ้นรถเขาไปแบบนี้มันก็ออกจะ… น่าหวั่นเกินไป


“หึ… ไม่ต้องทำหน้ากังวลขนาดนั้นก็ได้ พี่ไม่ทำอะไรน้องหรอกครับ ถือซะว่าเป็นการขอโทษที่ทำให้ตกใจแถมยังเจ็บตัวด้วย” ฉันเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนมองตามสายตาคมที่มองมือฉัน จึงได้รู้สึกตัวว่าหลังมือตัวเองกำลังถลอกเลือดซึมอยู่เล็กน้อย “ให้พี่พาไปห้องพยาบาลก่อนดีไหม น้องควรทำแผลนะครับ”


“เอ่อ… ไม่เป็นไรค่ะ แค่แผลถลอก รบกวนส่งที่คณะวิศวะก็พอค่ะ” ฉันขยับยิ้มตอบ พี่โลกิขมวดคิ้วมองฉัยเล็กน้อยก่อนหมุนตัวเดินกลับไปเปิดประตูรถให้ฉัน ฉันก้มหน้าหลบสายตาใคร่รู้จากคนรอบข้างแล้วขึ้นนั่งบนรถหรู ไม่รู้ว่าฉันคิดผิดหรือคิดถูกกันแน่ที่ตอบรับคำเชิญของรุ่นพี่แปลกหน้าคนนี้… 


แต่เขาก็ ‘น่าจะ’ เป็นคนดีมั้ง…




ณะวิศวกรรมศาสตร์


หลังพี่โลกิจอดรถเสร็จเขาก็พาฉันเดินเลียบสนามบาสมาทางหน้าคณะ บริเวณนั้นคราครั่งไปด้วยนักศึกษานับร้อยชีวิต ทุกคนต่างส่งเสียงครึกครื้นกับกิจกรรมรับน้องซึ่งใกล้จะจบลง ฉันมองเหล่าเฟรชชี่ที่บนใบหน้าเต็มไปด้วยสีสันไม่ต่างจากฉัน ไม่สิ ต้องบอกว่าดูกว่าฉันเยอะ เพระเต็มไปด้วยสิงสาราสัตว์ทั้งนั้น


“อ้าว ไอ้โลกิ ทำไมเพิ่งมาวะ? งานเลิกแล้วเว้ย” เสียงทักจากผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งเรียกสายตาฉันหันมอง ร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีโกเมนชะงักเล็กน้อยยามมองมาที่ฉัน เขาหรี่ตาเล็กตาน้อยใส่พี่โลกิ “ง่ออ พาสาวที่ไหนมาด้วยวะเนี่ย ร้ายนะไอ้เทพบุตร”


“สาวห่าอะไรล่ะ นี่น้องฟอง เฟรชชี่ศิลป์เหอะ แล้วกูก็แค่พาน้องเขามาส่งที่คณะนี้เฉยๆ” พี่โลกิรีบแก้ความเข้าใจผิดกับเพื่อนเขาทันที ก่อนหันมาหาฉัน “นี่ไอ้ฌอน เพื่อนพี่ มันปากหมาแบบนี้แหละ น้องอย่าถือสาเลยนะ”


ฉันขยับยิ้มรับว่าไม่ถือสาอะไรเพื่อนเขาเลย ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับร่างสูงคุ้นตาที่กำลังเดินมาทางนี้ สองตาเบิกกว้างรีบหันหลังหนีพลางยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความลืมตัว


ตายแล้ว… ทะ ทำไมจู่ๆ พี่ไรม์ถึงเดินมาทางนี้ล่ะ! ไม่คิดว่าจะได้เจอเขาง่ายแบบนี้เลยนะ!


“อ้าว เป็นอะไรไปครับน้อง? ทำท่าเหมือนหลบใคร” พี่ฌอนโน้มหน้ามาเลิกคิ้วมองฉัน ขณะที่ฉันกลัวจนแทบจะร้องไห้แล้ว ถ้าพี่ไรม์เห็นว่าฉันอยู่ตรงนี้ละก็ เขาต้องอาละวาดแน่ๆ


“เอ่อ… ฟองขอตัวก่อนนะคะ” ฉันก้มหน้าก้มตาตอบแล้วเตรียมจะเดินหนีออกมาจากตรงนั้น ทว่ากลับถูกร่างสูงของใครคนหนึ่งเดินเข้ามาปิดทางไว้พอดี เขาขมวดคิ้วนิดๆ ที่เราเกือบจะเดินชนกัน 


“ใครวะ? เด็กมึงเหรอไอ้ฌอน? วันแรกก็เก็บแต้มเลยเหรอวะ” เขาคนนั้นเงยหน้าขึ้นถามคนด้านหลังฉัน กลายเป็นว่าตอนนี้ตรงหน้าฉันมีผู้ชายแปลกหน้ายืนอยู่ ส่วนด้านหลังเป็นพี่โลกิกับพี่ฌอน และพี่ไรม์ที่น่าจะเดินมาถึงแล้ว


ให้ตายสิ… ทำไมฉันต้องมายืนอยู่กลางวงล้อมพวกรุ่นพี่ด้วยนะ หวังว่าพวกเขากับพี่ไรม์คงไม่ใช่เพื่อนกันหรอกนะ


ต่อค่ะ


“ไม่ใช่โว้ย! แล้วทำไมต้องคิดว่าเป็นเด็กกูด้วยวะไอ้โต มึงไม่คิดว่าเป็นเด็กไอ้โลกิมั้งไง?”


“ผิดประเด็นแล้วมึง น้องเขาไม่ใช่เด็กใครทั้งนั้นแหละ นี่น้องฟองเด็กเฟรชชี่ศิลป์ กูเกือบขับรถชนเขาระหว่างทางเลยรับขึ้นรถมาด้วย” พี่โลกิอธิบายให้พวกเพื่อนเขาฟังอีกรอบ ขณะที่ฉันยังคงยืนหันหลังให้พวกเขาอยู่ “ว่าแต่น้องจะมาหาคนรู้จักที่คณะนี้ใช่ไหม?”


“เอ่อ… ค่ะ ถะ ถ้างั้นขอตัวก่อนนะคะ” ฉันก้มหน้าพูดแล้วเบี่ยงตัวเดินหลบผู้ชายตรงหน้าที่พี่ฌอนเรียกว่าโตออกมา ทว่าเดินมาได้ไม่กี่ก้าวข้อมือข้างซ้ายก็ถูกกระชากเต็มแรงจนร่างฉันต้องหันกลับตามแรงนั้น 


สองตาเบิกกว้างทันทีที่สบเข้ากับดวงตาคมเข้มแสนเย็นชา กลิ่นไอความอันตรายแผ่กระจายรอบตัวเขาพร้อมแรงบีบตรงข้อมือ ฉันเบ้หน้าเล็กน้อยเมื่อบริเวณที่ถูกมือแกร่งบีบคือรอยถลอกจากการล้มก่อนหน้านี้ แต่ความเจ็บแสบนั่นไม่น่าหวาดหวั่นเท่าสายตาน่ากลัวของคนตรงหน้า


“เห้ย! มึงทำห่าอะไรวะไอ้ไรม์? ไปกระชากน้องเขาทำไม?!” เป็นพี่ฌอนที่ถามทำลายความเงียบขึ้นมา ขณะฉันยืนนิ่งไปแล้ว ก้มหน้าหลบสายตาเย็นเหยียบ และก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ พี่ไรม์ก็ลากฉันให้เดินออกมาจากตรงนั้น พี่ฌอนถลามาขวางทางเราเอาไว้ ดูเหมือนเขากำลังพยายามช่วยเหลือฉันอยู่ “มึงจะพาเขาไปไหน? นี่มึงรู้จักน้องเขาเหรอวะ?”


“อย่าเสือก” วลีสั้นๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากหนาติดคล้ำ พี่ไรม์ดึงฉันให้เดินผ่านพี่ฌอนออกมา ฉันเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงด้วยความหวาดหวั่น 


ฉันไม่ควรมาที่นี่เลยจริงๆ ไม่น่าเลย…




“อ้าวไอ้เวรนี่ กูอุตส่าห์ถามดีๆ”


“เอาน่าไอ้ฌอน มึงก็อย่าไปยุ่งเรื่องของมันเลย ดูจากท่าทางแล้ว สองคนนั้นคงรู้จักกันดีเลยล่ะ” พลูโตตบไหล่เพื่อนรักจอมจุ้นเบาๆ สายตาเขามองเรื่องนี้ไม่พลาดแน่ ฌอนขมวดคิ้วมองตามร่างสองร่างที่เดินลับสายตาไปอย่างใช้ความคิดก่อนหันไปหาเพื่อนรักอีกคน


“มึงบอกว่าน้องเขาชื่ออะไรนะ?”


“ถามไมวะ” โลกิหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดๆ ไม่ได้ใส่ใจจะตอบคำถามเพื่อนรักสักนิด


“เออ! ถามก็ตอบสิ จะถามกลับเพื่อ?”


“น้องเขาชื่อฟอง” จิ๊ปากรำคาญใจเบาๆ ก่อนตอบ


“นั่นไง! ต้องเป็นอองฟองแน่ๆ” ฌอนดีดนิ้วอย่างปลดล๊อคความข้องใจของตัวเอง โดยมีพลูโตกับโลกิขมวดคิ้วมอง


“ใครวะ?”


“อ้าว ก็อองฟอง ‘เมีย’ ไอ้ไรม์น่ะสิ!”


คำตอบของฌอนเรียกเรียวคิ้วให้ขมวดมุ่นกว่าเดิม ก่อนทั้งคู่จะมองตามทิศทางที่เพื่อนรักตัวเองเดินจากไป


“อ้อ อย่างนี้นี่เอง…”




ปึง!


“เสนอหน้ามาทำอะไรที่นี่!” 


ประโยคดุดันและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ของคนตรงหน้าเรียกความหวาดกลัวแล่นวาบเข้ามาในใจฉัน ดวงตาหวานกระพริบถี่ไล่ความร้อนผ่าวบริเวณหางตา ริมฝีปากเล็กขยับตอบเสียงเบา


“ขะ ขอโทษค่ะ ฟองแค่เป็นห่วงว่าพี่ไรม์หายดีแล้วหรือยัง…”


“ยุ่งไม่เข้าเรื่อง!” เสียงเข้มตวาดดุ ฉันก้มหน้างุด รู้สึกเจ็บแผ่นหลังที่ถูกผลักจนกระแทกกับพนังตึกเมื่อครู่ขึ้นมาเล็กน้อย พี่ไรม์ลากฉันเข้ามาในซอกตึกหลังคณะซึ่งไร้ผู้คน ฉันลากสายตากลับมามองร่างสูงอีกครั้งเมื่อเขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายนะอองฟอง อย่ามายุ่งกับชีวิตฉัน”


ฉันไม่เข้าใจเลย… ไม่เข้าใจพี่ไรม์เลยจริงๆ ว่าทำไมเขาถึงเกลียดฉันขนาดนี้ ทำไมต้องใจร้ายกับฉัน ทำไมถึงผลักไสฉันตลอดเวลาแบบนี้


และเพราะความคิดมันจมปลักกับคำถามเหล่านั้นซ้ำๆ ทำให้ปากฉันพลั้งถามออกไปเสียงเบาหวิว


“ทำไมคะ…”


ใบหน้าหล่อเหลาแสนเย็นชาชะงักไปเล็กน้อย มันแค่เล็กน้อยจริงๆ ก่อนดวงตาคมจะเหยียบเย็นกว่าเดิม


“ทำไมงั้นเหรอ… ฮึ! เธอไม่เคยรู้ตัวเลยสินะ” ฉันเม้มปากแน่น พยายามบังคับน้ำตาตัวเองไม่ให้ไหลออกมาก่อนจ้องตาร่างสูง


“งั้นพี่ก็บอกฟองมาสิคะ ฟองทำอะไรผิดนักหนา ทำไมพี่ถึงได้ใจร้ายกับฟองแบบนี้ ถ้าเกลียดฟองนักแล้วจะแต่งงานกับฟองทำไม ตอบมาสิคะ!” 


ฉันเห็น… ดวงตาคมไหววูบชั่วขณะ ก่อนจะพลันเปลี่ยนเป็นแรงอารมณ์ของคนตัวสูง มือหนาบีบท่อนแขนฉันแน่น ความกรุ่นโกรธฉายชัดจากแววตาเขา


“เพราะเธอไงอองฟอง! เพราะความเอาแต่ใจในตอนเด็กของเธอทำให้ชีวิตฉันไร้อิสระ เธอช่วงชิงอิสระของฉันไปเกือบสิบกว่าปี และตอนนี้ฉันได้มันคืนมาแล้ว อย่าได้... เข้ามายุ่งกับชีวิตฉันอีก”


ฉันเบิกตากว้างด้วยความนิ่งอึ้ง ความเยือกเย็นของพี่ไรม์ถูกละลายลงพร้อมความในใจที่พรั่งพรูออกมาในที่สุด 


“แต่ว่า... เราแต่งงานกันแล้วนะ” ถ้าเขาเกลียดฉันขนาดนั้น ถ้ากล่าวหาว่าฉันคือคนทำลายชีวิตเขา แล้วเขาจะมาแต่งงานกับฉันทำไม?


“นั่นมันความต้องการของเธอ ไม่ใช่ของฉัน” 


“...” เพราะเหตุผลนั้นงั้นเหรอ…


“อยากแต่งงานกับฉันนักไม่ใช่? ก็สมใจเธอแล้วนิ" 


ไม่ใช่... ฉันไม่ได้ต้องการให้มันเป็นแบบนี้... 


“และจำใส่หัวเอาไว้... การแต่งงานที่เธอใฝ่ฝันนักหนา มันก็เป็นแค่ 'โซ่' ที่ล่ามเธอกับฉันไว้เท่านั้น อย่าสำคัญตัวเองผิด!”



หลังจากนั้นฉันจำแทบไม่ได้ด้วยซ้ำว่าพาตัวเองออกมาจากตรงนั้นได้ยังไง จำได้เพียงว่าพี่ไรม์เดินออกไป ทิ้งฉันให้จมกับคำพูดของเขาซ้ำๆ เพียงลำพัง จนกระทั่งแรมพ์โทรเข้ามา ทันทีที่รับสายเขา น้ำตามากมายมันก็ไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ 


และไม่รู้ว่าทำไมครึ่งชั่วโมงต่อมาแรมพ์ถึงหาฉันเจอทั้งที่ฉันเอาแต่ร้องไห้โดยไม่ได้พูดอะไรกับเขาสักคำ เขามาส่งฉันที่บ้านและอาสาจะอยู่เป็นเพื่อน แต่ฉันขออยู่คนเดียว เขาจึงยอมกลับไป


ตอนนั้น… ในใจลึกๆ ฉันแอบคิดว่า… ถ้าคนที่ฉันรักคือแรมพ์ก็คงจะดี… ไม่สิ… ฉันไม่ควรรักใครเลยเสียดีกว่า… เพราะถ้าฉันไม่รักเขา… เรื่องราวมันคงไม่เป็นแบบนี้


วันนี้ฉันเพิ่งรู้ตัวว่า… ความรักของฉันทำลายชีวิตของเขา… ฉันทำร้ายพี่ไรม์โดยไม่รู้ตัว



#TO BE CONTINUED

รักเรื่องนี้แอดติดตามไว้ด้วยนะคะ
v
v

TALK
เอาเลยจ้าาา ทำร้ายน้องให้พอใจพี่เลยจ้าาา
เดี๋ยวถึงคราวน้องบ้าง อย่ามางอแงนะคะพี่ไรม์ -.-
หลังจากนี้น้องฟองตาสว่างแล้วค่ะ นางใส่เกียร์ถอยแล้ว
ใครรอลุ้นเอาใจช่วยน้อง คอมเม้นมาเยอะๆ นะคะ

สวัสดีปีใหม่ไทยค่ะ สงกรานต์นี้ไปเล่นน้ำที่ไหนกันบ้างคะ
มีใครเดินทางกลับ ตจว. หรือสิงอยู่ กทม เหมือนไรท์บ้าง ><

ช่วยกันติดแท๊ก #อิพี่ไรม์มันร้าย กันเยอะๆ นะคะ ชอบ 555

เปิดพรี #พี่ไรม์ แล้วนะคะ
ราคา 420 บาท

#ฟอร์มสั่งซื้อ >> https://goo.gl/vxPnSM 


::ขั้นตอนการสั่งซื้อนิยาย::
#ธนาคารกสิกรไทย  
เลขที่บัญชี :: 748-2-64181-9
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เซ็นทรัลพระราม 3 (ออมทรัพย์)

#ธนาคารไทยพาณิชย์
เลขที่บัญชี :: 440-305645-0
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เทสโก้ โลตัส พระราม 4 (ออมทรัพย์)

#พร้อมเพย์ 0642479020
#ทรูวอลเล็ท 0642479020

#โอนแล้วกรอกฟอร์มสั่งซื้อด้วยนะคะ
#เช็ครายชื่อผู้สั่งซื้อ >> https://goo.gl/jPzW3F



อย่าลืมแอดแฟน กดโหวตหัวใจ 
และคอมเม้นท์ให้ด้วยนะคะ
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]
...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 178 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. #700 Saferaffgg (@Saferaffgg) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 01:43
    ฉันสงสารพระเอกกก
    #700
    0
  2. #653 ชณิชามล (@Chanamol1213) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 13:13
    อองฟอง เลิกยึดติดกับอดีตได้แล้ว เขาไม่สนใจขนาดนี้ยอมรับความจริงและรักตัวเองมากๆนะ สู้ๆ
    #653
    0
  3. #549 Fha Mahathon (@sarah08) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 02:13
    จะรอฟองเอาคืน
    #549
    0
  4. #258 Wendy A. (@teddywen) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 20:53
    จะรอฟองเอาคืน
    #258
    0
  5. #240 ttru777 (@chanidalebnak) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 13:42
    รอค่าาาาาาา
    #240
    0
  6. #239 _tong_bpy (@_tong_bpy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 09:34
    รอออออ
    #239
    0
  7. #238 Heytt (@joytip) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 23:10
    สงสารฟองเลยอ่ะ
    #238
    0
  8. #237 Hatthaya14 (@Hatthaya14) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 11:13
    ชอบมากเลยยค่ะ อิพี่ต้องเสียใจ!
    #237
    0
  9. วันที่ 14 เมษายน 2562 / 08:05

    สักวันจะเสียใจไรม์

    #236
    0
  10. #235 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 06:54

    รอวันนี้มานานแล้วนะไรท์รอวันที่อองฟองถอยห่างออกจากอิไรม์มานานแล้ว

    #235
    0
  11. #234 yoyo23727 (@yoyo23727) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 06:07
    พี่ไรม์อ่อนโยนกับน้องหน่อย
    #234
    0
  12. #233 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 00:52
    สงกรานไม่มีอยู่จริงค่าไรท์ จาร้องไห้ ร้อนจนไม่อยากไปไหนเลย
    #233
    0
  13. #232 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 00:51
    สงสารน้องจัง อิพี่จะใจดีหน่อยไม่ได้รึไง งือ
    #232
    0
  14. #231 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 00:26
    สงสารฟอง เลิกเลยๆ
    #231
    0
  15. #230 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 00:15
    ใจร้ายดีเนอะ เอาหล่ะถอยไปดีกว่าฟอง เค้าไม่รักอย่าฝืน // อยู่กทม.รออ่านนิยายไรท์นี้แหละจ้าาา
    #230
    0
  16. #229 Naenn (@Naenn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 23:09
    มาไวๆน๊าาา รอออออ อยากได้ ebookแล้ววววว
    #229
    0
  17. #228 WonderJJx (@WonderJJx) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 22:54
    อิพี่ไรม์ คำพูดคำจา ทำร้ายจิตใจน้องมาก แกนะแก น้องชั้นร้องไห้เพราะแกอีกแล้วเห็นมั้ย! ถึงจะแอบเห็นใจไรม์แต่พี่มันไม่ควรพูดแบบนั้นใส่น้องอะ สงสารน้องมาก โธ่คนดีของพี่ ตัดใจซะเถอะลูก อย่าฝืนเลย ถอยออกมา
    #228
    0
  18. #227 Charlinda88 (@Charlinda88) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 22:47
    ถอยสักทีนะฟอง รอดูคนหัวร้อนบ้าง
    #227
    0
  19. #226 rtom711 (@rtom711) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 21:55
    ตัดใจซะฟอง ต่างคนต่างอยู่กันไปเลย เอาให้คนมึนมันอกแตกตายไปซะ
    #226
    0
  20. #225 PortyTwity (@PortyTwity) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 21:45
    น้องเปิดอิสระให้ละ เชิญใช้มันให้เต็มที่เลยค่ะ ละอย่ามาเสียใจทีหลัง เก่งให้ได้เหมือนที่ปากพูดนะไรม์
    #225
    0
  21. #224 tubthim (@tubthim) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 21:35
    สงสารฟองจัง
    #224
    0
  22. #223 janichaa (@janichaa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 18:54
    อยากอ่านแล้ว รอน้าา
    #223
    0
  23. วันที่ 12 เมษายน 2562 / 19:06

    อีพี่ไรม์ของขึ้น????

    #222
    0
  24. #221 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 02:22
    อิพี่นางจะได้หึงบ้างไรบ้าง5555555
    #221
    0
  25. #220 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 02:22
    ไม่รอดหรอก ให้อิพี่มันเจอไปเล้ยยย
    #220
    0