[END]BRO #Chain รุ่นพี่ล่ามรัก!

ตอนที่ 12 : CHAIN 09 ► ป่วย [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 169 ครั้ง
    4 เม.ย. 62

เปิดพรี #พี่ไรม์ แล้วนะคะ






CHAIN 09

[ป่วย]


‘น้องปลอดภัยแล้วนะ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว’


เสียงเล็กๆ ของพี่ชายที่แสนดีในวัยเด็กของฉันผุดเข้ามาในหัว มันซ้อนทับกับเสียงของผู้ชายร่างสูงที่กำลังสวมกอดฉันอยู่ จู่ๆ น้ำตาเม็ดใสค่อยๆ ไหลริน ฉันกอดตอบพลางสะอื้นเบาๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความตื่นกลัวกับเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่หรือเพราะอ้อมกอดที่ฉันแสนโหยหานี้กันแน่


“ฮึก… พี่ไรม์…” ฉันกอดเขาแน่นขึ้น ใบหน้าซุกหาความอบอุ่นแม้น้ำทะเลจะหนาวจัดจนร่างกายสั่นเทาก็ตาม วงแขนแกร่งกระชับกอดฉันแน่นขึ้นเช่นกัน 


ทว่า…


“เจ้ารอง! น้องฟอง!” เสียงตะโกนเรียกจากที่ไกลๆ เรียกสติฉันกับพี่ไรม์แทบจะในทันที และคนที่ตั้งสติได้ไวกว่าก็คือพี่ไรม์ เขาแทบจะผลักฉันออกจากตัวเลยด้วยซ้ำ แต่พอเห็นว่านี่เป็นผืนน้ำเขาจึงเปลี่ยนเป็นพยุงฉันแล้วว่ายกลับเข้าฝั่งแทน


เมื่อปลายเท้าฉันสัมผัสถึงพื้น พี่ไรม์ก็ปล่อยมือออกแล้วเดินจ้ำอ้าวขึ้นฝั่งไปโดยไม่หันมามองฉันเลยสักนิด เป็นแรมพ์ที่พุ่งตัวมาหาฉันแล้วช่วยประคองขึ้นจากน้ำ


“เป็นยังไงบ้างฟอง หนาวไหม” แรมพ์ถอดเสื้อคลุมตัวให้ฉันแล้วพามานั่งพักริมฝั่งโดยมีพี่ร๊อคยื่นน้ำอุ่นให้ ฉันรับมาดื่มเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้ตัวเองก่อนจะเหลือบมองร่างสูงที่รับน้ำจากพี่ร๊อคไปดื่มเช่นกัน สีหน้าของเขากลับมาเย็นชา ไร้อารมณ์อีกแล้ว…



หลังจากเกิดเหตุการณ์น่าตกใจขึ้น พวกเราสี่คนกลับมาที่เกาะโดยสวัสดิภาพ ฉันอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและทานข้าวทานยาตามที่พี่ร๊อคจัดหาให้แล้วเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ ก่อนสะดุ้งตื่นอีกครั้งกลางดึกเพราะเสียงท้องฟ้าคำราม แสงสว่างแล่นวาบพร้อมลมกรรโชกแรงจนบานหน้าต่างสั่นคลอนไปหมด


เปรี้ยง!


“กรี๊ดด!” ฉันลุกขึ้นนั่งกอดเข่าบนเตียง ใบหน้าฟุบบนแขนร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว พายุรุนแรงกระแทกกระทั้นตัวบ้านจนน่าหวาดหวั่น น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างกายสะดุ้งฮือทุกครั้งที่แสงสว่างแล่นวาบพร้อมเสียงฟ้าผ่าดังลั่น


แกร๊ก


ท่ามกลางเสียงฟ้าฝนดังสนั่น ใบหูได้ยินเสียงลูกบิดประตูดังเบาๆ ฉันรีบเงยหน้ามองทั้งน้ำตา เงาของร่างสูงพาดผ่านเข้ามา ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใครเพราะภายในห้องมันมืดมาก มีเพียงแสงสว่างจากท้องฟ้าแล่นวาบเป็นระยะๆ 


ร่างสูงเดินมาหาฉันช้าๆ และหยุดยืนข้างเตียง ฉันยกมือขึ้นปาดน้ำตาข้างแก้ม ก่อนจะรั้งมือหนาให้นั่งลงบนเตียงแล้วโผเข้ากอดเขาด้วยความหวาดกลัว


ไม่ว่าคนๆ นี้จะเป็นใครก็ตาม ฉันไม่สนใจแล้ว ตอนนี้ฉันหวาดกลัวเกินจะอยู่คนเดียวได้ เขาอาจจะเป็นแรมพ์หรือไม่ก็พี่ร๊อคที่อยู่ห้องใกล้กันแล้วได้ยินเสียงร้องของฉันก็เป็นได้


เวลาผ่านไปพักใหญ่ที่ฉันสวมกอดร่างสูงเพียงฝ่ายเดียว เขาแทบไม่สัมผัสตัวฉันเลย จนกระทั่งรู้สึกได้ถึงฝ่ามือหนาที่ค่อยๆ ลูบลงบนศีรษะฉันแผ่วเบา ความอ่อนโยนบวกกับอาการเวียนหัวทำให้ฉันเคลิ้มหลับไปในที่สุด


ฉันตื่นเช้ามาด้วยอาการหนักอึ้งร่างกายไปหมด ผิวเนื้อร้อนผ่าวบ่งบอกว่าตัวเองกำลังถูกพิษไข้เล่นงาน ฉันค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งพลันสายตาเหลือบเห็นกะละมังใบเล็กวางอยู่ข้างหัวเตียง คิ้วสวยขมวดเล็กน้อยยามมองถ้วยข้าวต้มควันลอยกรุ่นกับยาและแก้วน้ำข้างกัน


แกร๊ก


“ตื่นแล้วเหรอ” ฉันหันมองร่างสูงที่เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าห่วงใย แรมพ์นั่งลงข้างเตียงก่อนจัดแจงให้ฉันลุกขึ้นนั่งดีๆ “เธอไข้ขึ้นสูงมากเลยนะ พวกเราเป็นห่วงแทบแย่แน่ะ นี่กะว่าถ้าอีกครึ่งชั่วโมงไม่ตื่นจะอุ้มขึ้นเรือพาไปโรงพยาบาลแล้วนะ”


“ขอโทษที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วงนะ” น้ำเสียงแหบแห้งของฉันดังแผ่วๆ แรมพ์ส่งแก้วน้ำให้จิบ ก่อนยกถ้วยข้าวต้มมาถือแล้วเริ่มเป่ามันเบาๆ


“ทานข้าวแล้วทานยานะฟอง เดี๋ยวเราป้อน” เขาจ่อช้อนมาที่ริมฝีปากฉัน มันทำให้ฉันมองเขาด้วยความเกรงใจสุดๆ


“เอ่อ… ฟองทานเองก็ได้นะแรมพ์”


“อย่าดื้อ เราจะป้อน” 


เพราะทนต่อสายตากดดันไม่ไหว ฉันจึงยอมอ้าปากรับข้าวต้มที่แรมพ์ป้อนในที่สุด หลังจากทานไปไม่กี่คำฉันก็ส่ายหน้าหนี แรมพ์จึงหยิบน้ำและยาส่งให้ การกระทำของเขาทำให้ฉันหวนนึกถึงเรื่องเมื่อคืน แสดงว่าคนที่ฉันกอดจนหลับไปเมื่อคืนก็คือแรมพ์สินะ


“ขอบคุณนะแรมพ์ ทั้งเมื่อคืนแล้วก็ตอนนี้ด้วย ขอบคุณที่ดูแลฟองนะ” ฉันขยับยิ้มบางเบา แวบหนึ่งที่ดวงตาคมสั่นไหวก่อนมันจะจางหายไป แรมพ์กุมมือฉันเบาๆ ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกไม่คุ้นเคยกับสัมผัสเขาเลย มันรู้สึก… แตกต่างจากเมื่อคืน…



เพราะฉันเกิดป่วยกะทันหันทำให้ทริปฮันนีมูนล่มไม่เป็นท่า พวกเราพักบนเกาะอีกหนึ่งคืนเพื่อให้ไข้ของฉันลดลงจนสามารถเดินทางกลับได้ และในวันถัดมาตอนที่อยู่บนเรือ ฉันสังเกตเห็นว่าพี่ไรม์มีท่าทางอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าเขาเหมือนคนกำลังป่วย แม้ยังคงความเย็นชาก็ตาม


“เป็นยังไงบ้างฟอง อาการดีขึ้นบ้างไหม” ฉันละสายตากลับมาหาพี่ร๊อคที่นั่งลงด้านข้างกัน มือหนาทาบลงบนหน้าผากฉันเบาๆ ก่อนขยับยิ้มโล่งใจที่เห็นว่าไข้ฉันลดลงแล้ว


“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ แต่ว่า…” ฉันเว้นช่วงพลางเลื่อนสายตามองไปทางพี่ไรม์อีกครั้ง “เขา… ดูอาการไม่ค่อยดีเลยนะคะ เป็นอะไรหรือเปล่านะ…”


“หืม? อ้อ… เจ้ารองน่ะเหรอ” พี่ร๊อคมองตามสายตาฉันก่อนจะพูดงึมงัมในลำคอจนฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง “ก็สมควรละนะ เล่นอดหลับอดนอนดูแลทั้งคืนเลยนี่”


“เอ๊ะ… ว่าไงนะคะ?” คิ้วสวยขมวดมุ่น มองพี่ชายคนโตของบ้านกิตติโสภณ ซึ่งเขาทำเพียงขยับยิ้มบางตอบกลับมาแล้วเสสายตาไปทางร่างสูงของน้องชายคนกลางแทน


“ไม่มีอะไร แค่หมั่นไส้เสือซึนน่ะ”



ต่อค่ะ



ฉันกับพี่ไรม์กลับมาถึงบ้านในช่วงหัวค่ำ พวกเราแยกกับพี่ร๊อคและแรมพ์ที่สนามบิน โดยตลอดทางเขาเอาแต่เงียบไม่พูดไม่จา แม้สีหน้าจะเย็นชาแต่แววตาอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด


“เอ่อ… พี่ไรม์เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” สุดท้ายก็เป็นฉันที่อดถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้ ร่างสูงชะงักเท้าที่กำลังก้าวขึ้นบันไดก่อนหันมองฉัน สายตาเย็นชาดูอ่อนเพลียมากจริงๆ “พี่ไม่สบายเหรอคะ…”


“ยุ่ง…” คิ้วเข้มขมวดนิดๆ แล้วเบี่ยงหน้ากลับก่อนเดินขึ้นชั้นบนไป แต่ฉันมั่นใจว่าเขากำลังป่วยแน่ๆ


สิบนาทีต่อมาฉันถือกะละมังใบเล็กบรรจุน้ำพร้อมผ้าขนหนูหยุดยืนหน้าห้องของพี่ไรม์ ก็รู้ว่าตัวเองกำลังจุ้นจ้านไม่เข้าเรื่อง แต่มันอดเป็นห่วงไม่ได้จริงๆ แม้อาจจะถูกเขาต่อว่าหรือถูกทำเย็นชาใส่ก็ช่าง หากได้ดูแลเขายามป่วยไข้แล้วละก็… ฉันยินดี


ก๊อกๆๆ


“ฟองเข้าไปนะคะ” ขออนุญาตเสร็จก็เปิดประตูเข้าไปด้านในห้องนอนของพี่ไรม์ ความเย็นเฉียบทำให้ต้องห่อไหล่หนี เดินมาถึงเตียงใหญ่ซึ่งมีร่างสูงนอนคว่ำหน้าอยู่บนนั้น ฉันวางกะละมังลงบนโต๊ะก่อนนั่งยองข้างเตียงให้ระดับสายตาตรงกับใบหน้าหล่อเหลา ฝ่ามือเล็กค่อยๆ แตะลงบนหน้าผากเขาแผ่วเบา “ตัวร้อนจริงๆ ด้วย…”


หมับ!


“อ๊ะ… พะ พี่ไรม์ตื่นอยู่เหรอคะ” ฉันละล่ำละลักถามด้วยความตื่นตกใจที่จู่ๆ ข้อมือถูกมือหนาร้อนผ่าวยึดจับเอาไว้ ดวงตาคมเข้มเปิดเปลือกตาขึ้นมองกัน เขาหายใจหอบเล็กน้อยจากการถูกพิษไข้เล่นงาน


“เข้ามาทำไม… ออกไป” เสียงแหบพร่าขับไล่ไสส่งตามที่ฉันคิด แต่ทว่าแม้ปากจะเอ่ยไล่กันแต่มือหนากลับไม่ยอมปล่อยมือฉันเลย


“ฟองจะไปค่ะ แต่ต้องหลังจากเช็ดตัวให้พี่เรียบร้อยแล้วนะคะ” ฉันแกะมือเขาออกแล้วเปลี่ยนเป็นนั่งลงบนเตียงข้างกายเขาแทน พี่ไรม์ขยับตัวนอนหงายโดยที่สายตายังจับจ้องฉัน เมื่อเห็นว่าเขาไม่โต้แย้งอะไร ฉันจึงเอื้อมหยิบผ้าชุบน้ำบิดหมาดๆ มาถือ หันกลับมาชังใจมองร่างหนาเล็กน้อย “เอ่อ… ขะ ขออนุญาตนะคะ”


ฉันก้มหน้างุดเพื่อหลบสายตาคมที่มองมานิ่งๆ ขณะมือข้างหนึ่งค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกด้วยมือสั่นๆ จนกระทั่งกระดุมเม็ดสุดท้ายหลุดออกจึงช้อนสายตาขึ้นสบเจ้าของร่างแกร่ง สายตาเราประสานกัน และก็เป็นฉันที่เสสายตาหนีกลับมาตั้งใจเช็ดตัวให้เขาแทน 


นี่ก็เป็นอีกหนึ่งหน้าที่ของภรรยา… หลักสูตรที่ฉันร่ำเรียนมาได้นำออกมาใช้จริงอีกแล้ว นับว่าที่เรียนไปไม่สูญเปล่าเลยจริงๆ ถึงชีวิตคู่ของเราจะไม่ได้สวยหรูอย่างที่เคยฝันใฝ่ แต่แค่ได้อยู่ใกล้ๆ คอยดูแลเขาแบบนี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับฉัน


หลังจากพี่ไรม์ยอมให้ฉันเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อตัวใหม่ให้เขาจนเสร็จ ฉันก็หยิบยาให้เขาทานแล้วปล่อยให้เขานอนพัก ซึ่งเขายอมทำตามโดยง่าย เพิ่งรู้เหมือนกันว่าเวลาเขาป่วยแล้วจะว่านอนสอนง่ายแบบนี้


“น่ารักดีแฮะ…” ฉันเผลอยิ้มออกมาตอนกำลังจะเข้านอน 


จะว่าไป… ทำไมพี่ไรม์ถึงเพิ่งจะป่วยกันนะ? ในเมื่อเขาสัมผัสน้ำเย็นๆ กับลมแรงๆ พร้อมกับฉัน เขาก็น่าจะป่วยพร้อมฉันตั้งแต่เมื่อคืนก่อนแล้วสิ น่าแปลกจริงๆ…



เช้าวันต่อมาฉันไม่เห็นพี่ไรม์แล้ว คาดว่าเขาคงจะอาการดีขึ้นแล้วจนสามารถออกไปข้างนอกได้ ซึ่งวันนี้ฉันเองก็ต้องไปทำธุระที่มหาวิทยาลัยเหมือนกัน เพราะอีกไม่กี่วันก็จะเปิดภาคเรียนแล้ว


“พร้อมแล้วใช่ไหมฟอง งั้นไปกันเถอะ พี่โชรออยู่” 


ฉันเดินออกจากหน้าบ้านมาที่ประตูรั้วพลางมองผ่านร่างบางไปด้านหลังของเธอซึ่งมีรถของพี่โชจอดอยู่และเจ้าของรถกำลังโบกมือให้ฉัน


“สวัสดีค่ะพี่โช พี่จะไปมหา’ลัยด้วยเหรอคะ” ฉันขึ้นมานั่งบนรถแล้ว โดยหวานให้ฉันนั่งข้างคนขับ ส่วนตัวเธอนั่งเบาะหลัง


“เปล่าหรอก พี่แค่จะไปส่งพวกเราน่ะ รถยัยหวานเพิ่งเข้าอู่เมื่อวันก่อนด้วย เลยไม่อยากปล่อยให้นั่งแท๊กซี่ไปกันเอง”


“น่ารักไหมล่ะพี่ชายหวาน เอ้อ ว่าแต่คุณสามีของฟองล่ะ เขาไม่อยู่เหรอ?”


“พะ พี่ไรม์น่ะเหรอ” ฉันรู้สึกร้อนผ่าวใบหน้าทุกครั้งที่หวานเรียกพี่ไรม์ด้วยคำแบบนั้น และดูเหมือนเธอจะชอบแกล้งฉันซะด้วยสิ เธอบอกว่าฉันน่ารักเวลาหน้าแดงน่ะ “เขาออกไปตั้งแต่เช้าแล้วล่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าไปไหน”


“คงไปมหา’ลัยเหมือนกันแหละมั้ง เห็นว่าคณะวิศวะมีรับน้องวันนี้เหมือนกันนี่”


วันนี้ฉันกับหวานมีงานรับน้องที่คณะ ความจริงพวกรุ่นพี่บอกว่าไม่ได้จัดกิจกรรมอะไรมากหรอก แค่ทำให้พอเป็นพิธีแบบรับพี่รับน้องเท่านั้น ไอ้ตอนแรกฉันก็แอบกังวลว่าจะเจอรับน้องโหดๆ อะไรแบบนั้น พอพวกรุ่นพี่ว่ามาแบบนี้ฉันก็สบายใจขึ้นเยอะเลย


“หมอนั่นอยู่ปีสามด้วยนี่ ก็ไม่แปลกถ้าจะไปร่วมกิจกรรม ว่าแต่เราไม่รู้เรื่องเลยหรือไง”


“นั่นสิ แล้วนี่เพลียหรือเปล่า เมื่อวานเพิ่งกลับจากทริปฮันนีมูนด้วยนิ มีอะไรดีๆ เกิดขึ้นบ้างไหมเอ่ย?” 


หวานชะโงกหน้ามาทำตาเล็กตาน้อยใส่ ฉันรีบก้มหน้าหลบสายตาใคร่รู้ของคุณเพื่อน ไม่ใช่ว่าเขินอายที่จะตอบหรอกนะ แต่มันลำบากใจจนไม่รู้จะตอบยังไงมากกว่า เพราะคำว่าอะไรดีๆ ระหว่างฉันกับพี่ไรม์น่ะมันแทบไม่มีเลย นอกจากเหตุการณ์ติดถ้ำนั่น…


“ฮั่นแน่… หน้าแดงแบบนี้ อย่าบอกนะว่ามีอะไรดีๆ เกิดขึ้นจริงๆ อ่ะ เอ๊ะ… หรือว่าเธอกับพี่ไรม์จะ…”


เอี๊ยด!


“ว้าย!” เสียงอุทานของฉันกับหวานดังขึ้นพร้อมกันเมื่อจู่ๆ รถยนต์ถูกเบรคกะทันหัน ฉันเกือบหน้ากระแทกคอนโซลรถถ้าไม่ติดมือหนาเอื้อมมาคว้าไหล่เอาไว้


“เป็นอะไรไหม เอ่อ… พี่ขอโทษ เมื่อกี้รถมันตัดหน้าน่ะ” พี่โชเอ่ยน้ำเสียงนิ่ง สีหน้าเขาดูต่างไปจากก่อนหน้านี้มาก แถมยังจ้องตาฉันตรงๆ จนฉันต้องเป็นฝ่ายละหนี


“ไม่เป็นไรค่ะ เอ่อ… ฟองว่าเรารีบไปกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวจะสายนะคะ” 


และนั่นคือบทสนทนาสุดท้ายตลอดการเดินทางไปมหาวิทยาลัยของพวกเรา และฉันก็ไม่กล้าสบตากับพี่โชอีกเลย…


อะไรกันน่ะ… สายตาแบบนั้นมันคืออะไรนะ…




#TO BE CONTINUED

รักเรื่องนี้แอดติดตามไว้ด้วยนะคะ
v
v

TALK
แหมๆ เวลาอิพี่ป่วยแล้วน่ารักนะคะ ขอป่วยบ่อยๆ ได้ไหม -.-
หลังจากนี้เป็นพาร์ทมหา'ลัยแล้วนะเออ 
ช่วยกันติดแท๊ก #อิพี่ไรม์มันร้าย กันเยอะๆ นะคะ ชอบ 555

เปิดพรี #พี่ไรม์ แล้วนะคะ
ราคา 420 บาท

#ฟอร์มสั่งซื้อ >> https://goo.gl/vxPnSM 


::ขั้นตอนการสั่งซื้อนิยาย::
#ธนาคารกสิกรไทย  
เลขที่บัญชี :: 748-2-64181-9
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เซ็นทรัลพระราม 3 (ออมทรัพย์)

#ธนาคารไทยพาณิชย์
เลขที่บัญชี :: 440-305645-0
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เทสโก้ โลตัส พระราม 4 (ออมทรัพย์)

#พร้อมเพย์ 0642479020
#ทรูวอลเล็ท 0642479020

#โอนแล้วกรอกฟอร์มสั่งซื้อด้วยนะคะ
#เช็ครายชื่อผู้สั่งซื้อ >> https://goo.gl/jPzW3F



อย่าลืมแอดแฟน กดโหวตหัวใจ 
และคอมเม้นท์ให้ด้วยนะคะ
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]
...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 169 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. #200 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 13:47
    ไม่ได้นะพี่โช!!!! น้องมีสะมีแล้วววว เดี๋ยวโดนอิพิไรม์หึงหรอกฟองงง แต่ก็ดีนะ คริคริ
    #200
    0
  2. #199 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 04:39

    โชคิดกับฟองเกินกว่าพี่น้องข้างบ้านแน่ๆ

    #199
    0
  3. #198 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 22:24
    พี่โชไม่ได้นะคะ ไม่เอาค่ะไม่คิด
    #198
    0
  4. วันที่ 4 เมษายน 2562 / 19:39

    เปิดเทอมแล้ว ความมันส์กำลังจะมา

    #197
    0
  5. #196 PortyTwity (@PortyTwity) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 19:30
    เปิดเรียนแล้วนาา น้องต้องฮอตแน่ๆ แบบนี้จะมีใครแอบหวงไหมนะ
    #196
    0
  6. #195 janichaa (@janichaa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 17:53
    รออ่านตอนต่อไปน้าา
    #195
    0
  7. #194 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 17:41
    พี่โชชอบฟองแน่ๆ
    #194
    0
  8. #193 yoyo23727 (@yoyo23727) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 17:20
    พี่โชคิดไม่ซื่อกับน้องฟองแน่ๆ
    #193
    0
  9. #191 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 12:57
    ทำเปนไม่สนใจเค้า แต่สุดท้ายยย...ไปดูแลเค้าาา เขินนนน >\\\<
    #191
    0
  10. #190 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 12:56
    โอยๆๆๆ หมั่นไส้เสือซึนน555
    #190
    0
  11. #188 WonderJJx (@WonderJJx) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 16:43
    หมั่นไส้เสือซึนจังค่ะ ซึนเก่งงง
    #188
    0
  12. วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 13:22

    ไม่เข้าใจไรม์เลย ?????

    #187
    0
  13. #186 yoyo23727 (@yoyo23727) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 22:24
    หมั่นไส้พี่ไรม์แต่แต่ก้อเอ็นดูความซึนของพี่แกด้วย555
    #186
    0
  14. #185 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 22:09

    ยิ่งอ่านยิ่งมั่นไส้อิไรม์

    #185
    0
  15. #184 PortyTwity (@PortyTwity) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 20:45
    ก็ไปให้ความอบอุ่นน้องจนตัวเองติดไข้เลยนิ จะทำตัวซึนไปถึงเมื่อไหร่ ระวังน้องเทคะแนนไปให้แรมพ์แทนนะ
    #184
    0
  16. #183 janichaa (@janichaa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 20:01
    ต่อน้า
    #183
    0
  17. วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 08:23

    เจิมมมมมมมมมมมมมม

    #182
    0
  18. #181 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 21:57
    รอจ้าาาาาาาาา
    #181
    0
  19. #180 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 20:20

    ดูสิอิแรมส์คิดยังงัยจะทนได้นานแค่ไหน

    #180
    0
  20. #179 Naenn (@Naenn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 18:25
    รอน๊าาาาา
    #179
    0
  21. #178 PortyTwity (@PortyTwity) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 18:25
    เอ๊ะ แรมพ์นี่เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อป่าวว อยากเห็นอิพี่หัวร้อน5555
    #178
    0