[END]BRO #Chain รุ่นพี่ล่ามรัก!

ตอนที่ 11 : CHAIN 08 ► ทริปฮันนีมูน II [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,966
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 175 ครั้ง
    24 มี.ค. 62

เปิดพรี #พี่ไรม์ แล้วนะคะ






CHAIN 08

[ทริปฮันนีมูน II]


“เริ่มจะเย็นแล้ว พวกเราลงไปด้านล่างกันดีกว่า มีเวลาเก็บภาพสวยงามอีกครึ่งชั่วโมงนะ” พี่ร๊อคทำลายบรรยากาศเงียบสงบขึ้นมาด้วยการเคาะนิ้วลงบนนาฬิกาข้อมือของตัวเอง “เราต้องรีบกลับเกาะก่อนค่ำ เพราะจะมีพายุเข้าคืนนี้ รีบกลับก่อนจะดีกว่าเผื่อเวลามันคลาดเคลื่อนด้วย”


“ถ้างั้นผมขอไปถ่ายรูปมุมนั้นก่อนนะ เดี๋ยวตามลงไป” แรมพ์ยกกล้องที่คล้องคอขึ้นกดชัตเตอร์ไปทางหน้าผาก่อนก้าวเท้าเดินไป พี่ร๊อคย้ำเตือนให้เขาระวังแล้วเตรียมตัวจะเดินกลับทางเดิม


“เอ่อ… ฟองขอยืนตรงนี้อีกนิดนะคะ เดี๋ยวฟองลงพร้อมแรมพ์ก็ได้ค่ะ” 


“อืม… ระวังตัวด้วยล่ะ ทางมันชันมาก ห้ามลงคนเดียวเด็ดขาดเลยนะ” พี่ร๊อคย้ำเตือนฉันบ้าง สีหน้าเขาค่อนข้างกังวลกว่าตอนเตือนแรมพ์เสียอีก


หลังจากพี่ร๊อคเดินกลับลงไปด้านล่างก็เหลือเพียงฉันกับพี่ไรม์ที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ ส่วนแรมพ์เดินหายไปทางหน้าผาซึ่งมีป่าไม้สูงบดบังอยู่ ฉันมองตามเขาไปด้วยความเป็นห่วง ตรงนั้นมันอันตรายมากเลยนะ


“ฮึ ห่วงมันนักก็เดินไปตามมันสิ” น้ำเสียงนิ่งๆ ติดหยันดังมาจากร่างสูงซึ่งยืนหันหลังอยู่ ฉันลอบมองเขาเล็กน้อย เขาไล่ฉันเพราะคงอยากจะยืนตรงนี้คนเดียวสินะ


“….” ฉันหมุนตัวเตรียมจะเดินไปทางแรมพ์ตามที่พี่ไรม์แนะนำ ตั้งใจจะไปชวนเขากลับลงด้านล่างด้วยกัน เพราะถ้าฉันลงคนเดียวมันจะอันตรายเกินไป ทางลาดชันแบบนั้นฉันขอไม่เสี่ยงดีกว่า หากทว่าเท้าก้าวเดินได้ไม่ถึงสามก้าวก็ต้องหยุดชะงักเพราะมือหนาที่ฉุดรั้งแขนข้างซ้ายของฉันเอาไว้ พอหันมองก็พบกับสายตาแสนขวางของพี่ไรม์ สีหน้าเขาดูไม่สบอารมณ์มากๆ ทั้งที่วิวสวยออกขนาดนี้ทำไมอารมณ์ไม่ดีขึ้นเลยล่ะ


“จะไปไหน?”


“เอ๊ะ… ก็ไปหาแรมพ์ไงคะ เมื่อกี้พี่ไรม์บอกให้ฟองไป…”


“เธอโง่หรือไง! ฉันบอกให้ไปเธอก็ไปเหรอ?!” เขาตวาดเสียงใส่ฉัน แม้มันจะไม่ดังมาก แต่ก็ทำฉันตกใจจนทำหน้าไม่ถูก


“ฟอง… ฟองขอโทษค่ะ ฟองก็แค่…”


“คิดว่าที่นี่เป็นที่แบบไหนกันวะ! จะเดินสุ่มสี่สุ่มห้าไปตกหน้าผาตายหรือไง น่ารำคาญฉิบ!” เขาบีบแขนฉันแน่นขึ้นตามแรงอารมณ์ ก่อนออกแรงดึงให้เดินตามเขาไป ฉันเหมือนตุ๊กตาที่ถูกลากไปตามทิศทางที่ร่างสูงนำพา สองคิ้วขมวดนิดๆ เมื่อทางที่พี่ไรม์พาไปไม่ใช่ทางลงจากผา แต่มันเป็นอีกเส้นทางที่เลี้ยวอ้อมไปอีกด้าน


“พี่ไรม์จะพาฟองไปไหนคะ?”


“ตามมาเงียบๆ ไม่ต้องพูดมาก” เขาดุใส่ฉัน แต่ไม่ได้ใส่อารมณ์เหมือนก่อนหน้านี้ ฉันเดินตามร่างสูงมาเรื่อยๆ โดยที่สองตาไม่ได้มองทางเลยสักนิด มันเอาแต่จับจ้องมือหนาสลับกับใบหน้าด้านข้างของเขา อยู่ๆ ริมฝีปากบางก็ขยับยิ้มออกมา 


ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ทำไมถึงยังยิ้มได้แม้จะถูกทำใจร้ายใส่แบบนี้นะ หรือฉันเป็นพวกนิยมความเจ็บปวดกันเนี่ย บ้าจริง…


ครู่ต่อมามือหนาก็ผละออกไปพร้อมสองเท้าหยุดเดิน ฉันดึงสติตัวเองกลับมาแล้วละสายตามองเบื้องหน้า วินาทีนั้นเหมือนหัวใจอันแห้งแล้งของฉันได้รับหยาดน้ำรดลงกลางใจ ความชุ่มชื่นอบอุ่นแล่นวาบเข้ามาพร้อมกับภาพตรงหน้าที่สุดจะบรรยายออกมาได้


“นี่มัน… สวยมาก” ฉันพูดได้แค่นั้นจริงๆ ภาพของพระอาทิตย์สีส้มดวงใหญ่กำลังอัสดงกลางผืนน้ำทะเลสีครามมันสะกดสายตาฉันให้หยุดนิ่ง เนินผาฝั่งนู้นที่พี่ร๊อคพาขึ้นไปเป็นฝั่งทิศตะวันออกทำให้มองไม่เห็นพระอาทิตย์ตกน้ำ ต่างจากเนินผาตรงนี้ที่เป็นฝั่งตะวันตกจึงมองเห็นภาพสวยงามนั้นได้อย่างชัดเจน “พี่ไรม์เคยมาที่นี่เหรอคะ”


“ไม่เคย” ฉันหันมองร่างสูงข้างกายที่กำลังทอดสายตาไปทางทะเล ถ้าเขาไม่เคยมาที่นี่แล้วรู้ได้ยังไงว่าเนินผานี้สามารถมองเห็นพระอาทิตย์ได้ล่ะ “ก็แค่เดา หลักการง่ายๆ แค่คำนวนทิศกับมองหาเส้นทางตอนเดินขึ้นมาเท่านั้น”


อ้อ… ที่เขาเดินขึ้นมาคนสุดท้ายเพราะมัวแต่มองหาเส้นทางอื่นๆ งั้นสินะ… น่าทึ่งแฮะ…


Rrr…


“ฮัลโหล” พี่ไรม์กดรับโทรศัพท์ ฉันขมวดคิ้วแปลกใจนิดๆ ว่ามันมีสัญญานด้วยเหรอ ก่อนหน้านี้ฉันลองหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปยังไม่มีสัญญานขึ้นสักขีดเลย “ฮัลโหลๆ ได้ยินไหม…. เออ… ไม่ค่อยได้ยินเลย… ตอนนี้อยู่เนินฝั่งตะวันตก… เออ ถ้ำนั้นนั่นแหละ… อะไรนะ?! เฮ้ย…. โหลๆ”


ฉันหันมองพี่ไรม์อีกครั้งเมื่อน้ำเสียงของเขาฟังดูแปลกๆ สีหน้ากังวลนั่นทำให้ฉันอดถามไม่ได้


“มีอะไรเหรอคะ?”


“สัญญาณหายไปแล้ว x!” เขาแทบจะขว้างโทรศัพท์ทิ้ง ฉันกระพริบตามองคนขี้หงุดหงิดสบถคำหยาบต่ออีกสองสามคำก่อนเขาจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงแล้วหันมองไปทางเดินกลับ สีหน้าหนักใจอย่างเห็นได้ชัด “รอตรงนี้ อย่าไปไหน เดี๋ยวฉันมา”


ฉันพยักหน้ารับและมองตามร่างสูงที่เดินลงจากเนินเขาไป เพิ่งสังเกตุว่านอกจากเนินผาตรงนี้จะสวยกว่าเนินผาตรงนั้นแล้ว อากาศมันยังเย็นกว่าอีกด้วย ฉันกอดตัวเองพลางลูบต้นแขนเบาๆ เพื่อไล่ความหนาว พระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้าแล้ว เราควรจะกลับลงไปด้านล่างกันได้แล้วนะ แต่พี่ไรม์บอกให้ยืนรอตรงนี้ห้ามไปไหน ฉันก็ต้องยืนรอเขาต่อไป ว่าแต่… เขาไปทำอะไรของเขากันนะ


ห้านาทีต่อมาร่างสูงเดินกลับมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่สิ… มันนิ่งจนน่าขนลุกเลยล่ะ ดวงตาคมเข้มไร้ความรู้สึกของเขาเย็นเหยียบไปหมด


“เอ่อ… เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ พี่ไรม์เป็นอะ…”


“กลับไม่ได้แล้ว”


“…คะ?” ฉันทวนคำด้วยความไม่เข้าใจ พี่ไรม์หมายความว่ายังไงกัน ฉันงงไปหมดแล้ว


“ทางที่เราเดินมาเมื่อกี้ ตอนนี้น้ำมันขึ้นปิดทางเดินในถ้ำหมดแล้ว”


“…”


“เรากลับไปที่เรือไม่ได้แล้ว”


ต่อค่ะ


ยอมรับว่าฉันนิ่งอึ้งไปนานมาก ร่วมนาทีเลยกว่าจะกระพริบตาเรียกสติตัวเองกลับมาแล้วประมวลผลคำบอกเล่าของพี่ไรม์


“มะ หมายความว่า… เราออกไปจากที่นี่ไม่ได้แล้วงั้นเหรอคะ?”


“ใช่ นอกจากต้องเดินลุยน้ำไป แต่ดูจากความลึกของน้ำแล้ว อาจจะต้องว่ายออกไปด้วย”


ดะ เดี๋ยวนะ… ต้องว่ายน้ำออกจากถ้ำงั้นเหรอ? แต่ว่า…


“ฟองว่ายน้ำไม่แข็งนะคะ” ฉันกังวลใจมากเลยตอนนี้ ตอนเด็กๆ ฉันเคยเรียนว่ายน้ำอยู่บ้าง แต่เพราะฉันแพ้อากาศเย็นๆ พ่อจึงไม่ให้ฝืนเรียนต่อ ฉันจึงโตมาโดยว่ายน้ำเป็นแบบครึ่งๆ กลางๆ กล่าวคือ… ว่ายได้แต่ไม่แข็งนัก แล้วยิ่งให้ว่ายท่ามกลางน้ำทะเลเย็นจัดแบบนี้ด้วยละก็… ฉันตายแน่ๆ


“งั้นเลือกเอา จะว่ายน้ำออกไปหรือจะนอนค้างที่นี่?”


ฉันเม้มปากแน่นอย่างคิดหนักเมื่อเดินตามหลังพี่ไรม์มาหยุดยืนภายในถ้ำซึ่งมีทางลอดใต้ถ้ำออกไปด้านนอก บริเวณนั้นมีน้ำทะเลเอ่อล้นอยู่ ระดับความลึกของมันน่าจะมิดหัวฉันเลยทีเดียว แต่พี่ไรม์บอกว่าระยะทางมันไม่ไกลเท่าไหร่ กลั้นใจว่ายแล้วดำน้ำลอดใต้ปากถ้ำนี้ไปก็โผล่พ้นอีกฝั่งแล้ว 


พูดน่ะมันพูดง่าย… แต่ฉันทำไม่ได้นี่น่ะสิ!


“จะเอายังไง ถ้าไม่ว่ายออกไปก็ต้องนอนที่นี่นะ อากาศหนาวลงเรื่อยๆ แบบนี้ เธอได้แข็งตายแน่” ทำไมเขาต้องขู่ฉันด้วยล่ะ! นี่มันความผิดเขาไม่ใช่เหรอ? จู่ๆ ก็ลากฉันเข้ามาในนี้น่ะ!


“ฟอง… ฟองทำไม่ได้… ฟองว่ายออกไปไม่ไหวหรอกค่ะ” ฉันตัดสินใจไม่เสี่ยงดีกว่า เพราะนอกจากมันจะเสี่ยงต่อชีวิตฉันแล้ว มันยังเสี่ยงต่อชีวิตพี่ไรม์ด้วย ฉันไม่อยากให้เขามีอันตรายนะ


“งั้นเธอจะรอน้ำลดจนถึงเช้าเลยหรือไง พี่ใหญ่ก็บอกอยู่ว่าคืนนี้พายุเข้า ฝนจะตกหนัก อยู่ในที่แบบนี้ได้หนาวตายกันพอดี” 


นับว่าเป็นประโยคยาวๆ เพียงไม่กี่ครั้งที่พี่ไรม์พูดกับฉัน สีหน้าและแววตาของเขาไม่ได้เย็นชาอย่างก่อนหน้านี้แล้ว แต่มันเต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลายจนฉันคาดเดาไม่ถูก


“แต่ว่า… ฟองทำไม่ได้หรอกค่ะ ฟองว่ายน้ำไม่แข็งจริงๆ นะคะ ฟองอาจเป็นภาระให้พี่ก็ได้” จู่ๆ ฉันก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงหันไปมองคนสูงกว่าทันที “พี่ไรม์ว่ายออกไปคนเดียวก็ได้นี่คะ ถ้าพี่ไปคนเดียวต้องไปได้แน่ๆ ไปเลยค่ะ รีบไปสิคะ”


“อย่ามาตลกนะ!” มือหนาปัดมือฉันที่ผลักดันแผ่นหลังเขาให้เดินลงน้ำ สายตาฉุนเฉียวมองปราดมาที่ฉันก่อนมือหนาคว้าจับข้อมือเล็กแล้วกระชากเข้าหาตัว “คิดว่าฉันทิ้งจะเธอไว้ที่นี่คนเดียวหรือไง! อย่ามาโง่หน่อยเลย!”



“…”


“ฉันไม่มีทางทิ้งเธอไว้คนเดียวแน่!”


ไม่รู้ทำไม… ทั้งที่ฉันควรจะตื่นกลัวกับสถานการณ์ตอนนี้ แต่หัวใจมันกลับอุ่นวาบไปหมด เพียงเพราะคำพูดที่เต็มไปด้วยอารมณ์กับสีหน้าจริงจังของพี่ไรม์ที่ดูเป็นห่วงเป็นใยฉันเหลือเกิน จู่ๆ ก็มีความคิดหนึ่งแล่นขึ้นมาว่า…


ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ… ถ้าได้อยู่ข้างๆ เขาฉันก็ยอม


ฉันขยับยิ้มเบาบางท่ามกลางความมืดสลัวที่เริ่มโรยตัวลง สายตาเลื่อนมองน้ำทะเลสีใสที่ฝั่งตรงข้ามสะท้อนแสงเรืองรองร่ำไร ฉันจะยอมเสี่ยงเพื่อพี่ไรม์… ถ้ามีเขาอยู่ข้างๆ ฉันจะต้องว่ายผ่านถ้ำนี้ไปได้แน่ๆ


“ถ้างั้น… เรากลับกันเถอะค่ะ”


“…” พี่ไรม์หันมองฉัน แววตาเขาดูอึ้งๆ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งลึกตามเดิม เขาเม้มปากอย่างครุ่นคิดก่อนจะพยักหน้ารับ มือหนายื่นออกมา ฉันหลุบตามองมือข้างนั้นด้วยหัวใจเต้นระรัว ใบหน้าครึ่งเสี้ยวที่กำลังเหม่อมองไปทางปากถ้ำแม้จะนิ่งเรียบแต่ก็ไร้ความเย็นชาอย่างที่เคยเป็น “จับมือฉันไว้ อย่าได้ปล่อยเชียวล่ะ”


ฉันขยับยิ้มเต็มแก้ม มันเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขครั้งแรกหลังจากที่เราแต่งงานกัน  มือบางวางมือลงบนมือเขา เราค่อยๆ ประสานนิ้วจับกุมกัน ความอบอุ่นแล่นวาบจากฝ่ามือส่งตรงมาที่หัวใจ 


“ไม่มีทางปล่อยแน่นอนค่ะ”


ถึงจะพูดแบบนั้น… แต่มันไม่ง่ายเลยค่ะ!


ตอนแรกเราสองคนเพียงแค่เดินลุยน้ำที่เริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งต้องดำน้ำว่าย แต่มันไม่ง่ายอย่างที่คิดเพราะอุณหภูมิน้ำมันเย็นจัดมาก ฉันที่เป็นโรคแพ้ความหนาวเย็นก็แทบจะขาดใจตายใต้น้ำ ต้องดำผุดดำว่ายเหนือน้ำอยู่ตลอด จนถึงปากทางออกที่จำเป็นต้องดำน้ำลงลึกเพื่อลอดผ่านช่องปากถ้ำออกไป พี่ไรม์บอกให้ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วดำลงไปพร้อมๆ กัน ซึ่งฉันทำตาม… 


แต่ว่า… ฉันดันสำลักอากาศตอนที่เราลอดผ่านปากถ้ำออกมาได้สำเร็จ ฉันเบิกตากว้างในตอนที่อากาศเฮือกสุดท้ายพ่นออกมาจนหมด อีกแค่นิดเดียวก็จะลอยตัวขึ้นเหนือน้ำแล้วแท้ๆ แต่ฉันกลับหายใจไม่ออก มันอึดอัดเจียนจะขาดใจตาย พี่ไรม์หันมาเห็นสภาพทุรนทุรายของฉัน เขาเบิกตากว้าง สีหน้าตื่นตระหนกรีบกระตุกข้อมือฉันให้ลอยเข้าหาตัวเขา


วินาทีนั้นฉันหลับตาลงอย่างทำใจยอมรับกับความตาย ทว่า… สัมผัสอ่อนนุ่มแสนอบอุ่นทาบทับลงบนริมฝีปากช่วยเรียกสติของฉันคืนมาอีกครั้ง ฉันลืมตาขึ้นมองสบกับดวงตาสีสนิมที่กำลังสั่นไหวรุนแรง ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความกังวล ขณะค่อยๆ ถ่ายเทอากาศเข้ามาในโพรงปากของฉันช้าๆ เมื่อเห็นว่าฉันได้รับออกซิเจนจนมีสติพอแล้ว ริมฝีปากอบอุ่นค่อยผละออกไปก่อนตวัดวงแขนแกร่งรอบเอวฉันแล้วพาว่ายขึ้นเหนือน้ำในทันที


“แค่ก! แค่กๆๆ!!” ฉันสำลักน้ำออกมาทันทีที่ร่างของเราสองคนโผล่พ้นน้ำ และก็ต้องนิ่งค้างเมื่อร่างกายถูกคนตัวสูงคว้ากอดแนบแน่น สัมผัสใกล้ชิดของเราทำให้ฉันได้ยินเสียงหัวใจแกร่งเต้นรัวแรง ก่อนหัวใจฉันจะกลายเป็นฝ่ายเต้นรัวเร็วบ้างกับคำกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู


“ปลอดภัยแล้ว… น้องปลอดภัยแล้วนะฟอง”



TO BE CONTINUED
รักเรื่องนี้แอดติดตามไว้ด้วยนะคะ
v
v

TALK
โถ่ๆๆ ห่วงน้องจนลืมซึนเลยจ้าา ฟินนน ><
แต่ทั้งคู่ก็ออกจากถ้ำได้แล้วนะ ได้จูบไปหนึ่งทีถือว่าคุ้ม 555
มารอดูกันว่าอิพี่ไรม์จะเลิกซึนใส่น้องหรือยัง ฮิๆ
ช่วยกันติดแท๊ก #อิพี่ไรม์มันร้าย กันเยอะๆ นะคะ ชอบ 555

เปิดพรี #พี่ไรม์ แล้วนะคะ
ราคา 420 บาท

#ฟอร์มสั่งซื้อ >> https://goo.gl/vxPnSM

#พิเศษ แจกพรีเมี่ยมปก Jacket+รูปโพรารอยด์ 2 ใบ จำนวน 100 เล่มแรก 


::ขั้นตอนการสั่งซื้อนิยาย::
#ธนาคารกสิกรไทย  
เลขที่บัญชี :: 748-2-64181-9
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เซ็นทรัลพระราม 3 (ออมทรัพย์)

#ธนาคารไทยพาณิชย์
เลขที่บัญชี :: 440-305645-0
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เทสโก้ โลตัส พระราม 4 (ออมทรัพย์)

#พร้อมเพย์ 0642479020
#ทรูวอลเล็ท 0642479020

#โอนแล้วกรอกฟอร์มสั่งซื้อด้วยนะคะ
#เช็ครายชื่อผู้สั่งซื้อ >> https://goo.gl/jPzW3F



อย่าลืมแอดแฟน กดโหวตหัวใจ 
และคอมเม้นท์ให้ด้วยนะคะ
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]
...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 175 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. #757 Aaommmmmm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 11:27
    ไรม์ไม่ได้เกลียดน้องหรอก

    ความจริงอาจจะรักน้องมากเลยต่างหาก เเต่เพราะความกดดันที่ต้องเจอเลยทำให้ไรม์เลือกที่จะปิดหูปิดตา

    เเละโทษว่าทุกอย่างมันเป็นเพราะน้อง

    เพื่อที่ตัวเองจะได้สบายใจ
    #757
    0
  2. #177 janehusky122 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 14:33
    คนปากแข็ง
    #177
    0
  3. #176 pinnkuu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 10:26
    อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว งือออิ
    #176
    0
  4. #175 pinnkuu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 10:25
    เป็นห่วงน้องล่ะสิ แหม้ๆๆๆ
    #175
    0
  5. #174 pinnkuu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 10:25
    ชอบความหลุดของอิพี่
    #174
    0
  6. #173 pinnkuu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 10:25
    โอ้ยยยยย เขินอิพี่
    #173
    0
  7. #172 PuyzZMeekaeW (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 09:23
    ความในใจได้เผยออกมา
    #172
    0
  8. #171 WonderJJx (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 23:11
    พี่ไรมมมม์ คือเราเขินช่วงท้ายของพาร์ทมาก พี่ไรม์กอดน้องฟองอะ พี่ไรม์กอดน้องงง แถมยังได้จุ้บน้องอีกหนึ่งที จาล้องงง ถึงชั้นจะค่อนข้างหมั่นไส้ในความซึนของอิพี่ แต่ชั้นก็เขินความเป็นห่วงน้องจนลืมซึนของอิพี่เหมือนกันนะ โถ่พี่ไรม์ หมดกันความซึนที่สะสมมา รู้สึกว่าตอนติดถ้ำนี่จะเป็นช่วงที่อบอุ่นหัวใจที่สุดเท่าที่เราเคยอ่านเรื่องนี้มาเลยค่ะไรท์5555 สู้ๆนะคะ
    #171
    0
  9. #170 firstzy93 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 22:38
    ห่วงน้องหล่ะสิ
    #170
    0
  10. #169 nokbamboo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 22:26

    เมื่อไหร่อิไรม์จะเลิกทำตัวเย็นชาแบบนี้ชักที

    #169
    0
  11. #168 FILMKSJ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 22:17
    พอเห็นคำว่าคนซึนเเล้วอยู่ดีๆในหัวก่ผุดภาพพี่กิขึ้นมา เเงงงงงง;-; อ่านพี่พัคอยู่นะ อย่าหลายใจเส้😂😂
    #168
    0
  12. #167 Naenn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 21:37
    อ๊ากกกกก เขินนนนน
    #167
    0
  13. #166 janichaa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 20:42
    รอตอนต่อไปน้าา
    #166
    0
  14. #165 PortyTwity (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 19:46
    แหมม หลุดซึนเลยนะคะ ได้จุ้บนึงก็ถือว่าคุ้มแล้วค่ะสำหรับคนแบบอิพี่ แสดงออกว่าห่วงขนาดนี้น้องจะหนีไปไหนรอดคะ
    #165
    0
  15. #164 towarisa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 19:09

    ลืมตัวล่ะสิไรม์ ห่วงเขาจะตายทำนิ่งทำไมเนี่ย

    #164
    0
  16. #163 towarisa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 13:34

    รออออออ

    #163
    0
  17. #162 Naenn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 13:24
    มาไวๆน๊าาาาาาาา
    #162
    0
  18. #161 pinnkuu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 07:35
    ไรท์อัพบ่อยๆน้าค้าาา

    เป็นกำลังใจให้ค่าา เค้าเชื่อว่าถ้าอัพทุกวัน นักอ่านต้องเยอะขึ้นแน่ๆเลย สู้ๆน้าค้าา
    #161
    0
  19. #160 pinnkuu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 07:34
    ตายแล้วว คิดถ้ำ >\\\<
    #160
    0
  20. #159 Naenn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 22:00
    รอนะคะ
    #159
    0
  21. #158 nokbamboo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 21:56

    แล้วใครเป็นคนเดินนำมาทางนี้หล่ะ

    #158
    0
  22. #157 Jiminjimchimchim (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 21:17

    สู้ๆค่า
    #157
    0
  23. #156 Pinkmylove (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 20:39

    อิพี่พาน้องมาติดเกาะอะ น่ารักกกกกกกก
    #156
    0
  24. #155 FILMKSJ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 20:24
    #ไรม์ฟองติดถ้ำTT
    #155
    0
  25. #154 WonderJJx (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 20:11
    เอ้า พี่ไรม์พาน้องติดถ้ำเฉย5555 ความจริงคืออยากพาน้องมาดูพระอาทิตย์ตกก็บอกมาเหอะ ซึนเก่งเหลือเกิน
    #154
    0