[END]BRO #Chain รุ่นพี่ล่ามรัก!

ตอนที่ 10 : CHAIN 07 ► ทริปฮันนีมูน I [100 Per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,796
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 161 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

เปิดพรี #พี่ไรม์ แล้วนะคะ






CHAIN 07

[ทริปฮันนีมูน I]





12 ปีก่อน 


“น้องฟองไม่ไป… ฮึก… น้องจะ ฮึก… อยู่กับพี่ไรม์” มือเล็กดึงชายเสื้อของเด็กชายวัยเก้าขวบพลางร้องไห้งอแง เสียงสะอึกสะอื้นบีบหัวใจทุกคนในบ้านหลังใหญ่อย่างมาก ปกติแล้วเด็กน้อยคนนี้ไม่ใช่เด็กงอแง ติดจะร่าเริงและเข้มแข็งเสียด้วยซ้ำ ทว่าคราวนี้กลับยืนร้องไห้โยเย ช่างเป็นภาพน่าปวดใจเหลือเกิน 


“โธ่… ลูกสาวตัวน้อยของแม่ พวกเราก็ไม่อยากให้หนูไปจ้ะ” นารินซับน้ำตาเบาๆ อย่างตรอมตรมในอก เธอรักและเอ็นดูอองฟองเสียยิ่งกว่าลูกแท้ๆ ทั้งประคบประหงมเลี้ยงดูอย่างดี แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าสักวันต้องส่งคืนให้กับผู้เป็นพ่อที่แท้จริง เธอรู้ดีว่าลูกใครๆ ก็รัก แต่เธอก็รักของเธอเหมือนกันนะ 


“ถ้างั้น… แม่รินก็อย่าให้น้องฟองไปสิคะ ฮึก… น้องฟองไม่อยากไป… ไม่อยากไปเลยค่ะ” ดวงตากลมโตชื้นน้ำตาเงยมองเด็กชายตรงหน้า เขาก้มมองเธอเพียงเล็กน้อย ริมฝีปากเล็กเม้มแน่นอย่างพยายามเก็บอาการหวั่นไหว 


“ถ้าน้องฟองไม่ไป ปะป๊าคงจะเสียใจมากๆ เลยนะ น้องฟองไม่รักปะป๊าแล้วเหรอคะ” น้ำเสียงตัดพ้อลูกน้อยดังมาจากร่างสูงที่นั่งไม่ไกลจากเด็กทั้งสอง อองฟองเสสายตามองก่อนทำปากเบะอีกครั้ง 


“รักสิคะ ฮึก น้องฟองรักปะป๊ามากที่สุดในโลก” 


“ถ้างั้นน้องฟองไปอยู่กับปะป๊านะคะ ปะป๊ามารับหนูแล้วนะคนเก่ง” พิพิธเดินเข้ามานั่งคุกเข่าจับมือลูกสาวสุดที่รัก เด็กน้อยมองมือผู้เป็นพ่อสลับกับมืออีกข้างที่กำลังขย้ำชายเสื้อของเด็กชายแน่น เสียงสะอื้นเบาๆ ดังไม่หยุด ความสับสนทำให้เด็กน้อยร้องไห้หนักกว่าเดิม 


“น้องฟองรักปะป๊า ฮือ... แต่น้องฟอง ฮึก ก็รักพี่ไรม์นะคะ” คำบอกรักแสนไร้เดียงสาฟังดูแล้วก็เหมือนน้องสาวติดพี่ชายธรรมดา ทุกคนจึงไม่ได้รู้สึกตะขิดตะขวงใจ มีเพียงเด็กชายที่ค่อยๆ ปลดมือเล็กออกจากเสื้อตัวเองพร้อมกุมไว้แน่น เขาเม้มปากนิดๆ พยายามทำใจแข็ง 


“อย่าร้องไห้เลยนะน้องฟอง คุณอารักและคิดถึงน้องมากนะ ถ้าน้องไม่ไปอยู่กับคุณอา คุณอาจะต้องเหงามากแน่ๆ” นิ้วเรียวเล็กเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มใสเบาๆ ดวงตากลมหวานสั่นน้อยๆ พลางเบะปาก 


“แต่ถ้าน้องฟองไปกับปะป๊ะ ฮึก พี่ไรม์ก็จะเหงานะคะ แล้ว… แล้วน้องฟองก็ต้องเหงามากๆ เลย ฮึก” 


“ไม่หรอก ถึงเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ก็โทรหากันได้นี่” เด็กชายพูดอย่างไม่เต็มเสียงนัก ใครฟังก็รู้ว่าเขาเองก็ฝืนใจไม่น้อย ถ้าเลือกได้ก็คงไม่อยากให้เด็กหญิงจากไปเหมือนกัน 


“จริงเหรอคะ… ฮึก ถ้าน้องฟองไปกับปะป๊า… พี่ไรม์จะโทรหาน้องฟองใช่ไหมคะ โทรหาทุกๆ วันเลยใช่ไหมคะ” เด็กน้อยเอียงใบหน้าน่ารักถามตาแป๋ว ความน่าเอ็นดูของเธอเรียกรอยยิ้มจางๆ จากทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ รวมทั้งรอยยิ้มแสนเศร้าจากเด็กชายตรงหน้า 


“อื้ม พี่สัญญาว่าจะโทรหาน้องฟองทุกวันเลย” 


“จริงๆ นะคะ! พี่ไรม์ห้ามผิดสัญญากับน้องฟองนะคะ” เด็กหญิงตัวน้อยเขย่ามือเขาแรงๆ สีหน้าเริ่มดีขึ้น ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มขยับยิ้มแผ่วเบาเมื่อเด็กชายพยักหน้ารับ 


“ถ้าอย่างนั้น น้องฟองยอมไปกับปะป๊าแล้วใช่ไหมคะ” พิพิธที่เริ่มใจชื้นขึ้นมาเมื่อเห็นว่าลูกสาวตัวน้อยหยุดงอแงแล้ว อองฟองหันมองผู้เป็นพ่อพลางพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มที่ยังคงเอ่อคลอหยาดน้ำตา 


“น้องฟองจะไปค่ะ แต่ปะป๊าต้องสัญญาก่อนนะคะ” การต่อรองของเด็กน้อยแสนฉลาดเรียกเรียวคิ้วจากผู้ใหญ่ทั้งสามแทบจะทันที ขณะที่เด็กชายอีกสามคนก็ทำหน้างุนงงไม่แพ้กัน 


“สัญญาอะไรคะคนเก่งของปะป๊า” 


“สัญญาว่าถ้าน้องฟองโตขึ้นจะให้น้องฟองแต่งงานกับพี่ไรม์ไงคะ” 


“เอ๊ะ?”  


ทุกคนเบิกตากว้างแทบจะพร้อมเพรียงกัน ด้วยเพราะไม่คิดว่าเด็กน้อยไร้เดียงสาอย่างอองฟองจะคิดเรื่องพวกนี้ขึ้นมาได้ พิพิธขมวดคิ้วมองลูกชายคนกลางของบ้านกิตติโสภณอย่างพินิจพิจารณา เขาเองก็ไม่ได้รังเกียจรังงอนอะไรลูกชายบ้านนี้ ติดจะถูกใจเสียด้วยซ้ำ ถ้าหากได้มาเป็นลูกเขยจริงๆ ก็คงจะดีไม่น้อย ยิ่งลูกสาวสุดที่รักของเขาเป็นคนเลือกเองด้วยแล้ว เขาก็ยิ่งไม่ขัดขืน มีแต่จะสนับสนุนน่ะสิไม่ว่า 


“น้องฟองพูดจริงๆ เหรอจ้ะ หนูชอบพี่ไรม์เขาขนาดนั้นเลยเหรอลูก” นารินยิ้มมองลูกสาวตัวน้อยด้วยความรักใคร่ เธอเคยแอบคิดฝันไว้เหมือนกันว่าอยากให้อองฟองแต่งงานกับลูกชายคนใดคนหนึ่งของเธอ เพราะเธอรักอองฟองมากจนไม่อยากยกให้ใคร ถ้าหากสิ่งที่อองฟองพูดออกมาเมื่อครู่ได้รับการตอบตกลงจากพิพิธ เธอจะยึดติดกับคำสัญญานั่นไม่มีวันปล่อยให้หลุดลอยไปอย่างเด็ดขาด 


“น้องฟองรักพี่ไรม์ม้ากมากเลยค่ะ น้องฟองจะเป็นเจ้าสาวของพี่ไรม์” เสียงเจือยแจ้วพูดอย่างไร้เดียงสา โดยไม่รู้ตัวเลยว่าการตัดสินใจของเธอในครั้งนั้นจะกลายเป็นโซ่ตรวนล่ามคนที่เธอรักที่สุดเอาไว้ และเปลี่ยนแปลงตัวตนของเขาไปราวกับเป็นคนละคน 

 



ปัจจุบัน 


ก๊อกๆ 


“ได้เวลาแล้วนะฟอง ไปกันเถอะ” 


ฉันหลุดจากภวังค์ความคิดในอดีตกลับมาสู่ปัจจุบัน ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมสบายๆ เปิดประตูเข้ามาเรียก ฉันผละออกจากหน้าระเบียงแล้วหยิบหมวกปีกกว้างมาสวมพร้อมสะพายกระเป๋าอย่างเตรียมพร้อม แรมพ์ยิ้มมองนิดๆ ก่อนเดินนำฉันออกจากห้องไป 


เพียงเวลาไม่นานพวกเราทั้งสี่กลับมาอยู่บนเรืออีกครั้ง พี่ร๊อคบอกว่าจะพาไปเที่ยวที่เกาะแห่งหนึ่งซึ่งเขาการันตีความสวยงามของที่นั่นอย่างภูมิอกภูมิใจ เขาว่ามันเป็นเกาะร้างที่ไม่ค่อยมีใครไปนัก แต่บรรยากาศและทิวทัศน์ของที่นั่นกลับสวยงามสุดจะบรรยายเลยล่ะ ตลอดการเดินทางพวกเราพูดคุยกันบ้าง มีเพียงพี่ไรม์ที่หลบไปนั่งหัวเรือคนเดียว 


ฉันเหม่อมองไปทางเขาราวกับถูกมนต์สะกด เรือนผมสีชมพูอ่อนเหลือบเทาส่องประกายรับแสงแดดสะท้อนกับสีครามของน้ำทะเลขับใบหน้าหล่อเหลาแสนเย็นชาสะกดสายตาของฉันจนไม่อาจละได้


ฉันรักผู้ชายคนนี้... รักมาตลอดและยังรักไม่เคยเปลี่ยน...


ต่อค่ะ


ความรู้สึกเหล่านี้มันตอกย้ำซ้ำๆ ในหัวใจ ความเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนแล่นวาบเข้ามากลางอกกับความจริงที่ว่าเขาคนนั้นไม่เคยรักฉันเลย ไม่สิ... แม้แต่คำว่าคิดถึงกันก็คงไม่มีวันหลุดออกมาจากปากของเขา…


“ถึงแล้ว” ฉันกระพริบตาเรียกสติตัวเองกลับมา เสสายตามองไปทางท่าเทียบเรือเล็กๆ เมื่อเรือเทียบท่า แรมพ์ขึ้นจากเรือคนแรก เขาหันกลับมารอรับมือจากฉัน ฉันมองมือเขาชั่วครู่ก่อนจะเอื้อมเตรียมจับ แต่กลับต้องชะงักเมื่อถูกใครอีกคนชนไหล่เบาๆ จนเซเกือบล้ม วงแขนแกร่งตวัดรอบเอวบางรั้งร่างฉันเข้าสู่อ้อมกอดเขา ฉันสบตาเขาอย่างตื่นตระหนก


พรึ่บ!


“เกะกะ” วงแขนอบอุ่นผละออกอย่างรวดเร็วจนฉันเสียหลักเกือบจะล้มอีกครั้ง โชคดีที่ท้าวแขนจับราวไว้ได้ทัน พี่ไรม์พลุนพลันขึ้นท่าไปโดยไม่หันกลับมามองฉันสักนิด ได้ยินเสียงพี่ร๊อคตะโกนว่าเขาตามหลัง แต่ฉันไม่ได้สนใจฟัง เพราะสิ่งที่สะกดทั้งตัวและหัวใจของฉันให้หยุดนิ่งเมื่อครู่ก็คือ… สายตาห่วงใยจากเขาคนนั้น แม้เพียงวูบเดียวก่อนจะกลายเป็นความเย็นชาก็ตาม…



“ที่นี่สวยจริงๆ ด้วยค่ะ” ฉันเหม่อมองความสวยงามรอบเกาะด้วยสายตาทึ่งๆ ที่นี่มันสวยมากจริงๆ น้ำทะเลสีครามใสสะอาด ทุ่งป่าเขียวขจี และยังมีหน้าผาหินสูงชันตั้งตระหง่าน


“เห็นสวยๆ แบบนี้ แต่ที่นี่ค่อนข้างอันตรายนะ จึงไม่ค่อยมีใครนิยมมาเที่ยว”


“เอ๊ะ อันตรายเหรอคะ?” คิ้วสวยขมวดมองพี่ร๊อค ไกด์จำเป็นที่ทำหน้าที่อย่างดีไม่ขาดตกบกพร่อง พวกเราสี่คนเดินเลียบชายหาดห่างจากท่าเทียบเรือมาเกือบครึ่งกิโลแล้ว และกำลังจะก้าวล้ำเข้าไปในอาณาเขตป่ารกทึบ


“เพราะที่นี่เป็นเกาะเล็กๆ ใช้เวลาเดินแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็วนได้รอบเกาะแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นบริเวณกลางเกาะก็เป็นป่ารกทึบและยังมีภูเขาหน้าผาสูงชันมีถ้ำอีกมากมาย ดูจากความอุดมสมบูรณ์ของป่าก็น่าจะรู้ว่าที่นี่ต้องมีสัตว์อาศัยอยู่แน่ๆ” พี่ร๊อคเดินนำพวกเราเข้าไปตามทางเดินแคบๆ ซึ่งมีโขดหินและต้นไม้สูงใหญ่ขนานข้าง ทางเดินที่ค่อนข้างสูงชันขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ฉันต้องเอื้อมมือจับตามโขดหินตลอดทาง โดยมีแรมพ์คอยช่วยเหลือ 


ส่วนพี่ไรม์น่ะเหรอ… เขาเดินรั้งท้ายหลังสุดเลยล่ะ


“หมายถึง… พวกสะ เสือเหรอคะ?” คำถามตะกุกตะกักของฉันเรียกสายตาขบขำจากพี่ร๊อคแทบจะทันที เขายื่นมือมาดึงมือฉันขึ้นยืนบนพื้นหินสูง ขณะแรมพ์กับพี่ไรม์ปีนตามขึ้นมา


“เสือน่ะไม่มีหรอก แค่หมอนั่นคนเดียวก็น่ากลัวพอแล้วมั้ง” เขาแอบหันไปแขวะพี่ไรม์ซึ่งเขม่นมองมาทางฉันเล็กน้อยก่อนละสายตาไป ฉันจึงละสายตาตามและก็พบว่าข้างบนนี้วิวสวยมาก!


“ว้าว… สวยจังเลย” 


สายลมพัดแรงกระทบใบหน้าและเส้นผมปลิวสยายไปด้านหลัง ฉันไม่สนใจจะรวบมันสักนิด ทำเพียงเงยหน้าขึ้นและหลับตารับลมเย็นๆ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าท่าทางนั้นตกอยู่ในสายตาของผู้ชายทั้งสามคน


“ดีจังเลยนะคะที่ได้มา ฟองไม่เคยมาเที่ยวที่แบบนี้เลยค่ะ ตอนอยู่นิวยอร์คปะป๊าทำแต่งานตลอด เวลาซัมเมอร์ก็ไม่ค่อยได้ไปไหน วันๆ ฟองอยู่แต่ในบ้านฝึกทำอาหารไปเรื่อยๆ แก้เบื่อ ไม่คิดเลยว่าโลกภายนอกจะสวยงามขนาดนี้” ไม่รู้ว่าเพราะบรรยากาศพาไปหรือเพราะความอัดอั้นตันใจตลอดเวลาหลายวันมานี้กันแน่ ฉันถึงได้หลุดปากพูดเรื่องตัวเองออกมา พอนึกขึ้นได้ก็รีบหันมองทุกคนด้วยสีหน้าตกใจ “เอ่อ… ขอโทษค่ะ ฟองไม่ได้ตั้งใจทำให้เสียบรรยากาศนะ”


“ขอโทษทำไม พี่บอกฟองแล้วไง มีอะไรก็พูดออกมาอย่าเก็บไว้คนเดียว พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะ” พี่ร๊อควางมือลงบนศีรษะฉันเบาๆ อย่างที่ชอบทำ รอยยิ้มอบอุ่นของเขาเปรียบเสมือนพระอาทิตย์ยามเย็น ฉันละสายตามองแรมพ์ซึ่งกำลังขยับยิ้มอ่อนโยนส่งมาให้กำลังใจกัน มันทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ทั้งสองคนใจดีกับฉันมาก ฉันรู้สึกดีจริงๆ ที่ทริปนี้มีพวกเขามาเที่ยวด้วยกัน


“ขอบคุณนะคะ” ฉันขยับยิ้มบางพลางทอดสายตามองเส้นขอบฟ้าสีครามตัดกับน้ำทะเล พอได้พูดออกมามันก็อยากจะพูดต่อราวกับสิ่งที่อยู่ในใจมันพรั่งพรูออกมาไม่หยุด “ฟองฝันมาตลอดว่าอยากจะกลับมาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวกิตติโสภณอีกครั้ง ช่วงเวลาที่ฟองอยู่กับทุกคนในตอนเด็ก เป็นช่วงเวลาที่ฟองมีความสุขมากค่ะ ฟอง…”


ฟองคิดถึงช่วงเวลานั้นมาก… ฉันต่อประโยคนั้นในใจเมื่อสายตาปะทะเข้ากับดวงตาคมเข้มของใครคนหนึ่ง พี่ไรม์ยืนอยู่ไม่ไกลจากฉันนัก และเขากำลังมองมาทางฉันด้วนสายตานิ่งๆ คาดเดาอารมณ์ไม่ถูก มันกลืนกินคำพูดของฉันไปจนหมด


อ่า… ฉันคงจะพูดมากไปสินะ…




#TO BE CONTINUED

รักเรื่องนี้แอดติดตามไว้ด้วยนะคะ
v
v

TALK
โธ่พี่ไรม์ง่าาา! รุนแรงกะน้องจังเลย อยากกอดเขาแต่ซึนอะเปล่า -.-
เอาจริงๆ น้องเป็นที่รักของหนุ่มๆ มากนะ มีอิพี่นี่แหละซึนเหลือเกิน
คอมเม้นท์น้อยจัง น้อยใจอ่าาา ไม่มีใครอ่านเหรอค้าา TT
ช่วยกันติดแท๊ก #อิพี่ไรม์มันร้าย กันเยอะๆ นะคะ ชอบบบบ 555

เปิดพรี #พี่ไรม์ แล้วนะคะ
ราคา 420 บาท

#ฟอร์มสั่งซื้อ >> https://goo.gl/vxPnSM

#พิเศษ แจกพรีเมี่ยมปก Jacket+รูปโพรารอยด์ 2 ใบ จำนวน 100 เล่มแรก 


::ขั้นตอนการสั่งซื้อนิยาย::
#ธนาคารกสิกรไทย  
เลขที่บัญชี :: 748-2-64181-9
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เซ็นทรัลพระราม 3 (ออมทรัพย์)

#ธนาคารไทยพาณิชย์
เลขที่บัญชี :: 440-305645-0
ชื่อบัญชี :: ชนานา ยิ้มเฉลย
สาขา :: เทสโก้ โลตัส พระราม 4 (ออมทรัพย์)

#พร้อมเพย์ 0642479020
#ทรูวอลเล็ท 0642479020

#โอนแล้วกรอกฟอร์มสั่งซื้อด้วยนะคะ
#เช็ครายชื่อผู้สั่งซื้อ >> https://goo.gl/jPzW3F



อย่าลืมแอดแฟน กดโหวตหัวใจ 
และคอมเม้นท์ให้ด้วยนะคะ
________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]
...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 161 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. #150 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 10:52
    ซึนจนน่าหมั่นไส้เลย
    #150
    0
  2. #138 WonderJJx (@WonderJJx) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 11:54
    อิพี่ไรม์นี่ก็ซึนเหลือเกิน ซึนจนน่าหมั่นไส้ สงสารน้องฟองมาก
    #138
    0
  3. #137 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 10:59

    อองฟองเลิกคิดถึงอดีตเถอะเสียเวลาเปล่า ให้คิดถึงปัจจุบันให้มากๆ

    #137
    0
  4. #136 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 00:34
    น้องพูดไรก็ผิดไปหมด
    #136
    0
  5. #135 FILMKSJ (@FILMKSJ) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 00:24

    รออ่านนะคะ
    #135
    0
  6. #134 y2kwibw (@y2kwibw) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 00:08
    เจิมมม
    #134
    0
  7. #133 janichaa (@janichaa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 22:03

    รีบมาต่อน้า
    #133
    0
  8. #132 yoyo23727 (@yoyo23727) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 22:01
    พี่ไรม์คนซึนนนนน
    #132
    0
  9. #131 Naenn (@Naenn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:36
    ชอบนะ มาบ่อยๆนะะ
    #131
    0
  10. #130 Nittayaja_oa (@Nittayaja_oa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:05
    อิพี่จะอึนอีกนานไม๊คะ..สงสารน้องอ่ะ
    #130
    0
  11. #129 -Clever-Khemchi- (@-Clever-Khemchi-) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 18:44

    มาอัปบ่อยๆนะคะ~
    #129
    0
  12. วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 18:09

    เบื่อจริงๆ คนปากแข็ง

    #128
    0
  13. #127 Jiminjimchimchim (@Jiminjimchimchim) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 15:08

    รอน้าาาาา
    #127
    0
  14. #126 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 03:29
    ความรักที่รักแล้วเจ็บปวดโดยไม่รู้สาเหตุ
    #126
    0
  15. วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 20:19

    อะไรทำให้ไรม์เปลี่ยนไป ความกดดันเหรอ หรือยังไง???

    #125
    0
  16. #124 Naenn (@Naenn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 17:00
    รอน๊าาาาาาาาา
    #124
    0
  17. #123 PortyTwity (@PortyTwity) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 16:17
    ไรม์ในตอนเด็กก็ชอบน้องไม่น้อยแหละ แต่คำสัญญานั่นบีบให้ไรม์อยู่แต่ในกรอบ ตัดสินใจเองไม่ได้ เพราะแม่วางแผนชีวิตให้หมดแล้ว เพื่อให้เป็นเจ้าบ่าวที่ดีของน้อง เข้าใจไรม์แต่อดสงสารน้องไม่ได้
    #123
    0
  18. #122 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 15:55

    สงสารอองฟอง

    #122
    0
  19. #121 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 23:33
    ก็รักน้องมาก่อน แล้วทำไมหล่ะทำไม
    #121
    0
  20. #120 tnp_szx (@ZombieZNoScareD) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 23:08
    ฮึกๆ น้องฟองของพี่
    #120
    0
  21. #119 Naenn (@Naenn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 18:58
    รอน๊าาาาาาาา
    #119
    0
  22. #118 PortyTwity (@PortyTwity) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 18:54
    ทั้งที่ๆก็พอจะผูกพันกันพอสมควร เหตุผลอะไรที่ทำให้ไรม์ห่างกับน้องได้ขนาดนี้นะ
    #118
    0
  23. #117 nokbamboo (@nokbamboo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 18:02

    นั่นมันแค่อดีตนะฟองแต่ตอนนี้คือปัจจุบันอิไรม์มันเปลี่ยนไปแล้ว

    #117
    0
  24. วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 17:42

    รอออออออ

    #116
    0
  25. วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 17:42

    รออออออิ

    #115
    0