[พร้อมส่ง] DANGEROUS SECRET : รักอันตราย ร้ายเกินต้านทาน

ตอนที่ 3 : DANGEROUS SECRET : EP.02 - He is secret [200%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,025
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    30 พ.ย. 60

Gravestone Cross


EP.02
-He is secret-

 

“สรุปคือกูต้องแวะไปส่งมึงด้วยใช่ไหมเนี้ยจิน?” น้ำเสียงหงุดหงิดนิดๆ ถามขึ้นจากผู้ชายหัวสีควันบุหรี่ที่กำลังหมุนพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าซอยแคบๆ ซอยหนึ่ง ฉันเลื่อนสายตาจากนอกรถกลับมามองมันผ่านกระจกส่องหลังนิ่งๆ โดยไม่พูดอะไร

“ถามอะไรแบบนั้นล่ะรัม ส่งฉันเสร็จแล้วก็ต้องไปส่งจินด้วยสิ นายอย่างี่เง่านะ!” ซินเทียร์ที่นั่งอยู่ด้านข้างคนขับรีบยกมือขึ้นตีแขนแฟนตัวเองหนึ่งที

“เออๆ ลูกน้องก็ตั้งเยอะแยะทำไมไม่เรียกให้มารับวะ? มาเป็นก้างขวางคอกูกับเมียทำไมก็ไม่รู้!

ตึง!

“เห้ย! แค่นี้ต้องถีบเลยเหรอวะ?” รัมเบรกรถจอดหน้ารั้วบ้านซินเทียร์พอดิบพอดีก่อนจะหันกลับมามองฉันตาขวาง ฉันยกยิ้มกวนประสาทให้มันนิดๆ พลางวางเท้าลงที่เดิม มันรีบชะโงกมองร่องรอยรองเท้าที่ประทับอยู่กลางเบาะรถในทันที “อ๊ากกกไอ้จิน! มึงทำลูกรักกูเป็นรอยเลยนะ!

“เออน่า เลิกทำตัวเป็นเด็กๆ สักทีเถอะรัม! ฉันเข้าบ้านแล้วนะ...อื้อ” ซินเทียร์เปิดประตูแล้วทำท่าจะลงจากรถแต่กลับถูกรัมคว้าแขนเอาไว้ มันเอื้อมมือรั้งท้ายทอยเธอเข้ามาใกล้แล้วกดจูบร่ำลาต่อหน้าต่อตาฉันอีกแล้ว ฉันถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายกับความสวีตลืมโลกของพวกมันสองคนก่อนจะเบี่ยงหน้าออกไปอีกทาง “พะ...พอแล้วน่า เดี๋ยวแม่ฉันออกมาเห็นนะ”

“ขออีกนิดสิ...ยังไม่หายอยากเลย”

“พูดบ้าอะไรของนายเนี้ย... หัดอายจินซะบ้างสิ” ซินเทียร์ตีไหล่รัมแรงๆ เพื่อปรามก่อนจะลงจากรถไปทิ้งให้แฟนแสนบ้ากามของมันตีหน้ายุ่งด้วยขัดใจ “แล้วอย่าลืมไปส่งจินที่บ้านด้วยนะ ส่วนแก... เดี๋ยวฉันโทรไปหา”

“อืม...” ฉันพยักหน้ารับเมื่อซินเทียร์หันมาพูดประโยคหลังกับฉัน

“เห้ยอะไรวะ? โทรหามันทำไมเนี้ย ต้องโทรหาสามีเธอดิยัยบ้า!

“เลิกโวยวายเหอะน่า ฉันไปละ บาย” ซินเทียร์โบกมือลาแล้วหมุนตัวเดินเข้าบ้านไป ฉันปรายตากลับมามองใบหน้าหล่อของรัฟเฟียนประจำมหาวิทยาลัยก็พบว่ามันกำลังจ้องหน้าฉันอยู่

“อะไร?”

“มานั่งข้างหน้าดิวะ กูไม่ใช่คนขับรถมึงนะไอ้จิน”

“ไม่อะ ขับๆ ไป อย่าพูดมาก”

“มึง...”

“รำคาญว่ะ”

“หึ้ยย!

รัมสบถออกมาอีกหลายคำก่อนจะเคลื่อนรถออกด้วยความรุนแรง มันคงโมโหที่ทำอะไรฉันไม่ได้น่ะสิ ถึงแม้ไอ้เวรนี่จะขี้หงุดหงิด ขี้โวยวายยังไง แต่มันก็ไม่เคยเอาชนะฉันได้เลยสักครั้ง ไม่รู้เหมือนกันนะว่าเพราะอะไร

 

“จะไปไหนต่อ?” ฉันเอ่ยถามท่ามกลางความเงียบเมื่อรถจอดสนิทหน้ารั้วบ้านหลังใหญ่ของฉันเรียบร้อย ลูกน้องหลายคนต่างพากันออกมารอต้อนรับตามปกติ รัมปรายตามองผ่านกระจกส่องหลังเพื่อสบตากับฉันก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“ตรอกเจ๊ก”

“ไปทำไรวะ? ที่นั่นมันอันตรายเกินไปไหม?” ฉันถามอย่างเป็นห่วง

แน่ล่ะ! ตรอกเจ๊กที่ว่านั่นคือคำเรียกของสถานที่ที่เต็มไปด้วยพวกนักเลงและมาเฟีย ทั้งบ่อน ทั้งซ่อง ผับใต้ดิน เวทีมวยเถื่อน เรียกว่าเต็มไปด้วยสิ่งผิดกฎหมายทุกรูปแบบ มันเป็นที่ซึ่งไม่เหมาะสำหรับผู้หญิงที่จะเข้าไปแถวนั้น และแน่นอน... มันไม่เหมาะกับรัฟเฟียนที่มีศัตรูเยอะจนนับไม่ถ้วนอย่างไอ้รัมเช่นกัน

“กูนัดคนคนหนึ่งที่นั่น เขารู้ว่าพ่อแม่ของกูเป็นใคร...” น้ำเสียงจริงจังตอบกลับมาเรียบๆ ต่างจากเมื่อครู่ตอนมันโวยวายโดยสิ้นเชิง ถ้าจะถามว่าแท้จริงแล้วผู้ชายคนนี้มีนิสัยแบบไหน... คำตอบก็คือ... นี่แหละ! ตัวตนที่แท้จริงของ รัมรัฟเฟียนจอมอันตรายของมหาวิทยาลัย GBAC

“แล้วมึงเชื่อเขาได้แค่ไหน?”

ฉันรู้ว่าตอนนี้รัมกำลังตามหาพ่อแม่ที่แท้จริงของตัวเองอยู่ มันตามมาหลายปีแล้วแหละ แต่ไม่เคยมีวี่แววหรือเบาะแสอะไรเลยจนกระทั่งตอนนี้ รัมเป็นเด็กกำพร้าที่ได้รับการอุปการะจากนักธุรกิจชื่อดังเจ้าของบริษัทนำเข้ารายใหญ่คนหนึ่ง หลังจากเขารับอุปถัมภ์มันได้ไม่นาน ภรรยาของเขาก็ตั้งท้องลูกชายแท้ๆ ของตัวเอง เด็กทั้งสองคนเติบโตมาด้วยความชิงชังกันอย่างเห็นได้ชัด เพราะภรรยาของนักธุรกิจคนนั้นไม่ชอบขี้หน้ารัมเพราะกลัวว่ามันจะมาแย่งทรัพย์สมบัติ จึงเสี้ยมสอนลูกชายตัวเองให้เกลียดมันไปด้วย ทุกวันนี้รัมเลยย้ายออกมาอยู่คนเดียวตามลำพัง แต่พ่อบุญธรรมของมันก็ยังส่งเสียเงินทองให้เหลือกินเหลือใช้ไม่เคยขาด จะว่าโชคดีมันก็ดีนะ แต่จะว่าโชคร้ายมันก็ไม่เชิง

“ไม่รู้... แต่กูไม่มีทางเลือก”

“เออ... ถ้างั้นก็ระวังตัวดีๆ ล่ะ” ฉันเปิดประตูลงจากรถแล้วหันกลับมาสบตามันอีกครั้ง รัมมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ เหมือนกับครั้งแรกที่รู้จักกันไม่มีผิด...

“อืม... ขอบใจมากนะจิน”

ฉันพยักหน้ารับช้าๆ รู้สึกใจหายแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรจนกระทั่งรถคันโปรดของรัมพุ่งหายไปท่ามกลางความมืด ภาวนาให้มันปลอดภัยจากพวกสวะสังคมที่สมสู่กันอยู่ในตรอกเจ๊กก็แล้วกันนะ...

[GINTONIC :: END]

 

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในตรอกเล็กๆ ตรอกหนึ่งที่เต็มไปด้วยเศษขยะ ร่างสูงชะงักฝีเท้าด้วยความรวดเร็วเมื่อพบว่าทางข้างหน้าเป็นทางตัน เขาหมุนตัวกลับเพื่อจะวิ่งไปอีกทาง หากทว่ากลับถูกผู้ชายนับสิบคนยืนขวางทางเอาไว้ ในมือของคนเหล่านั้นเต็มไปด้วยมีดไม้พร้อมทำร้ายเขาได้ตลอดเวลา

“ไง...ไอ้หมาจนตรอก” เสียงเยาะเย้ยของหนึ่งในนั้นพูดขึ้น ผู้ชายผมสีแดงเข้มท่าทางนักเลงเดินออกมายืนด้านหน้า เขาคาบบุหรี่ไว้ในปากพลางเอียงคอมอง

“แน่จริงอย่าหมาหมู่สิวะ! ไอ้เวรซัน!” ชายหนุ่มผมสีควันบุหรี่ตะโกนบอกอย่างเจ็บใจ ถ้าลองเข้ามาทีละคนน่ะเขาไม่หวั่นหรอก แต่ถ้ามาพร้อมกันสิบคนแบบนี้ ให้เซียนแค่ไหนก็พลาดได้อยู่ดีนั่นแหละ!

“มึงก็พูดโง่ๆ นะไอ้รัม! รัฟเฟียนอย่างมึงต้องโดนแบบนี้นี่แหละ! ไม่งั้นจะล้มมึงได้เหรอไอ้เวร!

“ถุ้ย! อ่อนขนาดหนักนะมึง! สู้กูไม่ได้เลยต้องลอบกัด?!

“อย่าปากดีไอ้รัม! วันนี้กูเอาชีวิตมึงแน่! จัดการมันให้ตาย!!” สิ้นคำสั่งของผู้ชายที่ชื่อ ซันกลุ่มผู้ชายนับสิบคนต่างก็พากันกระโจนเข้าใส่รัมด้วยความรวดเร็ว แม้ฝีมือการต่อสู้ของเขาจะเหนือชั้นกว่าคนพวกนี้มากนัก หากทว่าสิบต่อหนึ่งมันย่อมเสียเปรียบเป็นธรรมดา ยิ่งสองมือของคนเหล่านั้นเต็มไปด้วยอาวุธอันตรายอย่างเช่น มีด ไม้ เขาก็ยิ่งรับมือได้ยาก!

พลั่ก!

หลังจากต่อสู้กันได้ไม่นาน ร่างสูงของรัมก็พลาดท่าเสียทีโดนไม้ฟาดเข้ากลางศีรษะเต็มแรงจนต้องทรุดลงบนพื้นซีเมนต์ เขายกมือขึ้นกุมแผลที่เปิดกว้างและมีเลือดอุ่นไหลเป็นทางยาวบนศีรษะ เสียงหัวเราะสะใจจากคนรอบกายดังก้องไปทั่วตรอกแคบ สายตาคมเข้มตวัดขึ้นมองคนเหล่านั้นด้วยความแค้นเคือง

“ไงมึง! เก่งนักไม่ใช่? ลุกขึ้นมาสิไอ้เวร!” ซันยิ้มเยาะอย่างสะใจ สายตามาดร้ายมองต่ำราวกับจะเอาชีวิตเขาให้ได้ รัมกัดฟันแน่นเมื่อรู้สึกมึนหัวจนโคลงเคลงไปหมด

พลั่ก!

“อึก!

แรงกระแทกฟาดลงมาจุดเดิมโดยไม่ยั้งแรงส่งผลให้ร่างของรัมเสียหลักล้มลงคว่ำหน้ากับพื้น เลือดสีแดงเข้มรินไหลกระจายวงกว้างจนน่ากลัว สายตาเริ่มพร่ามัวจนมองแทบไม่เห็น ความปวดหนึบทั่วบริเวณท้ายทอยบีบรัดหัวสมองจนแทบจะระเบิดออกมา

“มึงถึงฆาตแล้วไอ้รัม!!

ไม้ขนาดใหญ่ถูกเงื้อขึ้นเป็นรอบที่สามพร้อมจะฟาดลงตำแหน่งเดิมซึ่งก็คือศีรษะของร่างโชกเลือดบนพื้น หากทว่าในนาทีที่ไม้กำลังจะสัมผัสลงนั้น จู่ๆ ก็ถูกใครบางคนเตะไม้นั่นจนเบนออกไปอีกทาง  สายตานับสิบคู่หันมองตามทิศทางนั้นก็พบกับร่างสูงในชุดสีดำสนิทยืนอยู่ สายตาคมกล้าจับจ้องร่างโชกเลือดของรัมก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมองกลุ่มคนร้ายทั้งสิบ

“ไอ้น่านฟ้า! มึงเ สือกเหี้ยอะไรด้วย?” เสียงฉุนเฉียวของซันตะโกนก้อง เขายกไม้ขึ้นชี้หน้าผู้มาใหม่ด้วยสายตาอาฆาตไม่แพ้กัน ศัตรูหมายเลขหนึ่งที่เขาหมายจะเอาชีวิตไม่ต่างจากรัม

“กูก็ไม่อยากเ สือกหรอกว่ะ! ถ้าพวกมึงไม่หมาหมู่!

เจ้าของชื่อ น่านฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดนิดๆ ความจริงเขาก็ไม่อยากจะเข้ามายุ่งหรอกนะ เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าการต่อยตีหรือรุมทำร้ายกันในตรอกเจ๊กแห่งนี้มันเป็นเรื่องธรรมดา แต่พอได้มาเจอะเจอกับตัวจริงๆ แล้วไอ้สัญชาตญาณความเป็นคนดีมันก็พุ่งพล่านขึ้นมาเสียดื้อๆ

“ดี! กูจะได้คิดบัญชีกับมึงด้วยอีกคน! มึงซ้อมน้องกูจนปางตาย! กูจะฆ่ามึงด้วย!” ซันพูดอย่างเดือดดาลก่อนจะหันไปสั่งให้ลูกน้องมุ่งเข้าไปทำร้ายศัตรูที่ทำร้ายน้องชายเขาจนปางตายต้องนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลเกือบปี “ฆ่าแม่งทั้งคู่เลย!

“ย้ากกก!

พลั่ก!

พลั่วะ!

เสียงของหนักกระทบผิวเนื้อดังขึ้นไม่ขาดสาย น่านฟ้าพลิกตัวหลบการโจมตีของผู้ชายนับสิบอย่างมีชั้นเชิง เขาส่งหมัดหลุนๆ กับเท้าคู่ใจประทุษร้ายทุกคนที่พุ่งเข้ามาให้อย่างสุดชีวิต

“ตายซะเหอะมึง!” เป็นอีกครั้งที่ซันเล่นทีเผลอ เขาตั้งใจจะฟาดไม้ลงบนศีรษะของน่านฟ้าสุดแรง หากทว่าร่างสูงพลิกตัวหลบทันไม้หนาจึงฟาดลงบนแผ่นหลังเขาด้วยความรุนแรง ซันยกไม้ขึ้นอีกครั้งแล้วฟาดซ้ำจุดเดิมซึ่งครั้งนี้เขาฟาดมันได้อย่างตรงจุด

พลั่ก!

x!!” มือหนายกขึ้นจับท้ายทอยที่มีเลือดสีแดงไหลลงมาตามลำคอ รู้สึกปวดร้าวไปทั่วบริเวณราวกับกระดูกแตกหัก มือข้างหนึ่งพยายามยันพื้นทรงตัวเอาไว้แน่น ก่อนเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยืนค้ำหัวด้วยสายตาแค้นเคืองสุดๆ “มึง! ไอ้เหี้ยซัน!

“หึ! ลิ้มรสความเจ็บปวดซะบ้างเถอะมึง!

พลั่ก!

นั่นคือเสียงสุดท้ายที่เขาได้ยินก่อนที่ร่างของน่านฟ้าจะหงายหลังลงบนพื้น ความเจ็บปวดบริเวณหัวคิ้วแตกยับทำให้สติพร่าเลือน เขาพยายามลืมตาขึ้นจดจำใบหน้าเหี้ยมเกรียมของคนที่ทำร้ายตัวเองให้ขึ้นใจ

ฟื้นเมื่อไหร่กูฆ่ามึงแน่!

Loading...100%

[SECRET :: TALK]

โรงพยาบาล

เปลือกตาหนักอึ้งของผมค่อยๆ เปิดขึ้นทีละนิดด้วยความยากลำบาก อาการปวดหัวและเจ็บแสบบริเวณหัวคิ้วแล่นเข้ามาจนต้องยกมือขึ้นจับ ก่อนจะต้องสบถออกมาหลายคำเมื่อพบว่าใบหน้าหล่อๆ ของผมมีแผล แถมบริเวณหัวคิ้วยังมีผ้าปิดไว้อีกต่างหาก

“เจ็บสัด!

ผมพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงสีขาวที่คาดว่าจะเป็นโรงพยาบาลสักแห่ง ผมจำเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ได้ทั้งหมด ตอนนั้นผมแวะไปหาเพื่อนคนหนึ่งที่ตรอกเจ๊กและบังเอิญเห็นคนนับสิบคนกำลังรุมทำร้ายผู้ชายคนหนึ่งอยู่ ถึงผมจะไม่ใช่คนดีเด่อะไร แต่ผมก็ไม่ใช่คนเลวถึงขนาดนิ่งดูดายแล้วปล่อยให้คนตายไปต่อหน้าต่อตาได้หรอกนะ ยิ่งไอ้คนที่กำลังรุมทำร้ายผู้ชายคนนั้นคือหนึ่งในศัตรูที่ผมขึ้นแบล็คลิสเอาไว้แล้วด้วย ผมจึงอดไม่ได้ที่จะเข้าไปเ สือก

“ฟื้นแล้วเหรอไอ้ลูกตัวดี” น้ำเสียงเข้มทักขึ้นจากหน้าประตู ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใครถ้าไม่ใช่พ่อบังเกิดเกล้าของผมเอง ท่านเดินเข้ามาพร้อมกับผู้ชายท่าทางภูมิฐานคนหนึ่งที่ผมรู้จักดี

“สวัสดีฮะอากฤษ” อากฤษหรือท่านกฤษติณห์รับไหว้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกว่าทุกที ท่านหยุดยืนด้านข้างพ่อของผมก่อนจะชำเลืองมองพี่ชายตัวเองอีกรอบ สองคนนี้ต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ

“เมื่อไหร่แกจะเลิกทำตัวแบบนี้สักทีหะไอ้น่านฟ้า! แกรู้ไหมว่าฉันปวดประสาทกับแกมากแค่ไหนน่ะ!” พ่อเริ่มต้นบ่นผมด้วยคำพูดประโยคเดิมๆ ผมจึงเอนตัวลงนอนพลางคว้ารีโมตมาเปิดทีวี “ฉันพูดกับแกอยู่นะไอ้ลูกไม่รักดี! ช่วยทำตัวให้มันสมกับเป็นลูกนายพลหน่อยได้ไหม!

พ่อคว้ารีโมตจากมือผมแล้วกดปิด ท่านถอนใจหนักๆ เหมือนไม่รู้จะด่าว่าอะไรลูกชายอย่างผมดี

“แกรู้ไหมว่าฉันต้องอับอายแค่ไหนที่ลูกชายคนเดียวของท่านนายพลก้องภพทำตัวเสเพลจนกระทั่งถูกรีไทร์ออกจากมหาวิทยาลัย! ฉันไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้วไอ้น่าน!

ท่านนายพลก้องภพ หรือ พลตำรวจโทก้องภพ ภัครนารายณ์ ส่งสายตาดุดันที่คนรอบข้างต่างหวาดกลัวมาทางผม หากทว่ามันกลับใช้ไม่ได้ผลกับลูกชายอย่างผมสักนิด สิ่งที่ท่านพูดนั้นถูกต้องทั้งหมด ผมมีเรื่องต่อยตีกับน้องชายของไอ้ซันเมื่อหนึ่งปีก่อน และตอนนั้นผมพลั้งมือทำร้ายมันจนอาการปางตาย ส่งผลให้ทางมหาวิทยาลัยรีไทร์ผมให้พ้นจากสภาพนักศึกษาในเวลาต่อมา

หลังจากนั้นผมก็ทำตัวเสเพลไปวันๆ ไม่สนใจจะกลับไปเรียนต่ออีกแม้จะถูกพ่อคาดคั้นและต่อว่ามากแค่ไหนก็ตาม ความจริงท่านไม่มีเวลามาใส่ใจผมมากนักหรอก ด้วยหน้าที่อันยิ่งใหญ่ของท่านนั่นแหละ ไอ้ยศถาบรรดาศักดิ์ที่ท่านภูมิใจนักภูมิใจหนา โดยที่ท่านไม่รู้ตัวเลยว่ากว่าจะได้มันมานั้นท่านต้องแลกกับอะไรบ้าง ทั้งความสุขในครอบครัวและชีวิตของแม่ผมไง

“ถ้าอายมากก็ส่งผมกลับอเมริกาสิ”

ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมพ่อต้องตามตัวผมให้กลับมาเรียนที่นี่ด้วย ท่านส่งผมไปเรียนอเมริกาตั้งแต่อายุแปดขวบ ผมต้องใช้ชีวิตอยู่กับพี่เลี้ยง และเติบโตขึ้นมาท่ามกลางเมืองใหญ่โดยไม่เคยได้รับคำสั่งสอนหรือความรักความห่วงใยจากผู้เป็นพ่อเลยสักนิด มีเพียงเงินในบัญชีทุกเดือนเท่านั้นนั่นแหละที่บ่งบอกให้รู้ว่าพ่อผมยังมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้

และหลังจากผมเรียนจบไฮสคูลท่านก็สั่งให้ผมย้ายกลับมาเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองไทย ให้กลับมาทั้งๆ ที่ท่านไม่เคยจะสนใจหรือใส่ใจอะไรผมเลยสักนิด แล้วอย่างนี้จะตามผมกลับมาตั้งแต่แรกทำไม?

“กลับอเมริกาเหรอ? แกคิดว่าฉันจะส่งแกให้กลับไปพลาญเงินฉันเล่นๆ อีกหรือไงหะ! และเตรียมตัวไว้เลยนะ! เพราะตั้งแต่นี้ต่อไปแกจะต้องไปเรียนที่มหาวิทยาลัย GBAC

“ว่าไงนะ?” ผมหันกลับไปมองผู้เป็นพ่อที่มองกลับมาด้วยสีหน้าจริงจัง “ทำไมผมต้องไปเรียนที่นั่น? พ่ออย่าบังคับผม!

“เพราะตอนนี้แกตกเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมหมู่ยังไงล่ะ!

“ฆาตกรรม? หมายความว่ายังไง?”

เริ่มรู้สึกถึงเค้าลางความวุ่นวายตงิดๆ เหมือนความสงบสุขของผมเริ่มสั่นคลอนยังไงก็ไม่รู้

“เดี๋ยวฉันอธิบายเอง” อากฤษขยับตัวเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น พ่อจึงเบี่ยงตัวหลบออกไป “หลานจำเหตุการณ์ก่อนหน้าที่จะหมดสติไปได้ไหม?”

“ฮะ ผมเข้าไปช่วยผู้ชายคนหนึ่งจากการถูกพวกไอ้ซันรุมทำร้าย แล้วหลังจากนั้นมันก็ใช้ไม้ฟาดผมจนสลบไป” ผมเล่าเหตุการณ์คร่าวๆ พลางสบตาอากฤษจริงจัง “แล้วสรุปมันเกิดอะไรขึ้นครับคุณอา?”

“ตอนพวกเราเข้าไปพบหลานน่ะ รอบตัวของหลานเต็มไปด้วยศพคนตาย

“ว่าไงนะฮะ! ศพใคร?”

“ศพของนายซันและลูกน้อง” อากฤษตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ผมถึงกับชะงักนิ่งไปเลย มันจะเป็นไปได้ยังไงกันในเมื่อก่อนที่ผมจะหมดสติไปผมยังเห็นไอ้พวกนั้นยืนหัวเราะเยาะอยู่เลย ไม่น่าเชื่อว่าหลังจากนั้นพวกมันจะถูกฆ่าตายทั้งหมด!

“ฝีมือใครฮะ? มันเป็นไปได้ยังไงกัน? พวกนั้นเกือบสิบคนเลยนะ!

“มันเป็นไปแล้ว และตอนนี้เหลือแกคนเดียวเท่านั้นที่เป็นทั้งพยานปากเอกและผู้ต้องสงสัยในเวลาเดียวกัน” พ่อพูดน้ำเสียงเข้ม ท่านดูเคร่งเครียดไม่ต่างจากอากฤษสักนิด

“ผมคนเดียว? แล้วผู้ชายอีกคนล่ะฮะ? คนผมสีควันบุหรี่ที่ผมเข้าไปช่วยน่ะ” ผมถามถึงคนที่เป็นต้นเหตุในการเจ็บตัวครั้งใหญ่ของผม

“ไม่มี ตรงนั้นไม่มีใครเลยนอกจากแกและศพของไอ้พวกนั้น”

“เห้ย! หมอนั่นเจ็บปางตายเลยนะพ่อ! จู่ๆ จะหายตัวไปได้ยังไง?” ผมร้องลั่น มันเป็นเรื่องจริงที่สุด ร่างของหมอนั่นโชกเลือดแถมยังสลบไปแบบนั้น ไม่มีทางที่จะลุกขึ้นมาเดินเหินได้เด็ดขาด นี่มันชักจะแปลกๆ แล้วนะ!

“ก็นั่นน่ะสิ เพราะอย่างนี้ไง ฉันถึงจะส่งแกไปเรียนที่มหาลัย GBAC” พ่อวกกลับมาเข้าเรื่องเดิม ผมขมวดคิ้วยุ่งๆ พลางเหลือบตามองอากฤษที่นอกจากจะเป็นอธิการบดีของมหาวิยาลัยนั้นแล้ว ท่านยังเป็นเจ้าของที่นั่นอีกต่างหาก ผมจึงไม่คิดเลือกเรียนที่นั่นตั้งแต่แรกเพราะไม่อยากอยู่ใต้การควบคุมดูแลของพ่อและน้องชายของท่านด้วย “และรู้เอาไว้เลยว่าฉันไม่มีทางใช้เส้นสายของตัวเองเพื่อช่วยแกให้พ้นคดีโดยเด็ดขาด! อยากก่อเรื่องดีนักก็จัดการเอาเอง!

ผมถอนหายใจอีกรอบก่อนหันมาถามอากฤษติณห์ น้องชายเพียงคนเดียวของพ่อผม น่าแปลกที่ผมกลับสบายใจที่จะคุยกับอากฤษมากกว่าคุยกับพ่อตัวเองด้วยซ้ำก็พ่อผมน่ะ เคยพูดจาดีๆ กับผมที่ไหนกันล่ะ!

“ทำไมผมต้องไปเรียนที่นั่นด้วยฮะ?”

“เพราะผู้ชายผมสีควันบุหรี่ที่หายตัวไปนั่นน่ะเขาคือหนึ่งในสมาชิกสภานักศึกษาของเราไงล่ะ”

ผมถอนหายใจหนักๆ เมื่อได้ฟังคำบอกเล่าของอากฤษ ผมพอจะรู้เรื่องไอ้คณะสภานักศึกษาบ้าๆ นี่มาบ้างจากพวกเพื่อนๆ ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องน่าขำมากเลยล่ะที่มีการจัดตั้งคณะบ้าบอนั่นขึ้นในมหาวิทยาลัยแบบนั้น แถมยังมีโค้ดเนมกับตำแหน่งอะไรอีกเยอะแยะก็ไม่รู้... น่าขำชะมัด!

“ผู้ชายคนนั้นชื่อรัม และนอกจากเขาจะเป็นหนึ่งในสมาชิกสภานักศึกษาแล้ว เขายังครองตำแหน่งรัฟเฟียนมาสามปีแล้วด้วย ซึ่งนี่อาจจะเป็นเบาะแสอะไรบางอย่างเกี่ยวกับคดีนี้

“รัฟเฟียน?” ผมทวนคำอีกรอบ

Ruffian ที่แปลว่า คนพาล น่ะเหรอ? มันมีตำแหน่งเวรๆ นี่ด้วยหรือไงกันวะ?

“ใช่ หลานจะต้องเข้าไปรับตำแหน่งนี้แทนเขา และจะต้องอยู่ฝ่ายสืบสวนสอบสวนของคณะสภาด้วย เพื่อสืบหาหลักฐานหรือเบาะแสเกี่ยวกับการหายตัวไปของรัมรวมถึงตามหาฆาตกรตัวจริงด้วย”

“ไม่! ผมไม่ยอมเข้าสภาบ้าๆ นั่นเด็ดขาด!

“แกไม่มีสิทธิปฏิเสธนะไอ้น่าน!

“พ่อ” ผมชักสีหน้าไม่พอใจใส่พ่ออีกรอบ ยืนเงียบต่อไปก็ไม่มีใครว่าหรอกนะ ทำไมชอบพูดจาทำร้ายจิตใจผมนักวะ!

“ถ้าไม่อยากเป็นผู้ร้ายฆ่าคนตาย แกก็ต้องทำคดีนี้ให้จบ! และถ้าแกสามารถปิดคดีนี้ได้ใบปริญญาจะเป็นของแก!

“ว่าไงนะ?” ผมขมวดคิ้วอีกรอบ นี่พ่อคิดจะเอาใบปริญญามาเป็นข้อต่อรองกับผมเหรอ?

“ปิดคดีนี้แลกกับใบปริญญาของแก เข้าใจไหม!

………” ผมนั่งเงียบอย่างครุ่นคิด ความจริงไม่จำเป็นต้องคิดอะไรหรอก เพราะยังไงผมก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธตั้งแต่แรกแล้วจริงๆ นั่นแหละ! อยู่ดีๆ ก็ตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมหมู่ แถมยังต้องตามสืบคดีบ้าๆ นี่อีกด้วย ทำไมชีวิตผมวุ่นวายขนาดนี้วะ! ไม่น่าเข้าไปเ สือกตั้งแต่แรกเลยกู!

“และตั้งแต่นี้ต่อไปโค้ดเนมของหลานก็คือ

………

“ซีเคร็ท

Secret…. ความลับน่ะเหรอ

[SECRET :: END]

 

[GINTONIC :: TALK]

Rrrrrrrrrrrrrrrrrr

เสียงเรียกเข้าดังท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องนอนขนาดใหญ่ ฉันขยับตัวอย่างนึกรำคาญที่โดนก่อกวนตอนดึกดื่นขนาดนี้ ฉันเพิ่งจะหลับไปได้ชั่วโมงเดียวด้วยซ้ำมั้ง เพราะมัวแต่นั่งเขียนแบบที่อาจารย์สั่งเมื่อเช้า

...อืม”

[จิน! ฮึก... จิน]

สองตาที่กำลังปิดสนิทลืมโพลงขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงสะอื้นจากปลายสาย ฉันรีบยันตัวลุกขึ้นนั่งพลางเสยผมลวกๆ แล้วเอื้อมมือเปิดโคมไฟ

“เกิดอะไรขึ้นซิน?

[ฮือ...ระ...รัม]

“ไอ้รัมทำไม!

ความรู้สึกใจหายแล่นวาบเข้ามาภายในจิตใจ สิ่งที่ฉันกังวลมันคงไม่ได้เกิดขึ้นจริงๆ หรอกใช่ไหม?

[รัมตายแล้ว...จิน...ฮือออ รัมตายแล้ว..]

ไม่จริงน่ะ... หมอนั่น...

“บ้าน่า! เธอเอาอะไรมาพูดวะ! ไอ้บ้านั่นถึกอย่างกับอะไร..." แม้จะพูดไปแบบนั้น หากทว่าจิตใจมันกลับร้อนรุ่มอย่างบอกไม่ถูก

[ฉะ...ฉันไม่รู้...ฮึก! ตะ...แต่เมื่อกี้ฉันโทรเข้ามือถือรัม แล้วตำรวจรับสาย ฮือ... เขาบอกว่าเกิดการฆาตกรรมหมู่ขึ้นและโทรศัพท์เครื่องนั้นตกอยู่ในที่เกิดเหตุ...ฮึก... รัมตายแล้ว... ตายแล้วจริงๆ ฮืออ]

ซินเทียร์เล่าด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น ฉันไม่เคยเห็นมันร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อนเลย ไม่จริงน่า... ฆาตกรรมหมู่บ้าบออะไรกันวะ!

“เดี๋ยวฉันไปรับที่บ้าน! แล้วไปสถานีตำรวจกัน!

ฉันตัดสายทิ้งแล้วรีบลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉันไม่เชื่อหรอก... ถ้าไม่ได้เห็นศพหมอนั่นด้วยตาตัวเอง ฉันไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าไอ้บ้ารัฟเฟียนนั่นน่ะตายแล้ว!!

 

สถานีตำรวจ

“หมายความว่ายังไงคะคุณตำรวจ? จะบอกว่ามีการฆาตกรรมหมู่กว่าสิบศพ แต่ไม่พบศพของเจ้าของโทรศัพท์เลยเหรอคะ?

ซินเทียร์ลุกขึ้นยืนพลางใช้สองมือยันโต๊ะเอาไว้ ท่าทางมันตอนนี้ดูสับสนอย่างเห็นได้ชัด มันก็สมควรอยู่หรอกนะ เพราะหลังจากสอบถามรายละเอียดจากเจ้าหน้าที่ตำรวจที่รับทำคดีนี้ก็พบว่ามีการฆาตกรรมหมู่กิดขึ้นจริงๆ แต่ทั้งสิบศพนั้นกลับไม่พบว่าเป็นรัม

“ครับ จากรูปที่คุณให้ผมดูแล้ว ไม่มีเขาคนนี้ในกลุ่มผู้เสียชีวิตนะครับ”

“แล้วเขาหายไปไหนละคะ? ทำไมโทรศัพท์ของเขาถึงไปตกอยู่ตรงนั้นได้?

“จากคำบอกเล่าของพยานในเหตุการณ์นะครับ เขาบอกว่าเห็นผู้ชายคนหนึ่งโดนกลุ่มผู้เสียชีวิตรุมทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส แต่น่าแปลกที่ในเวลาต่อมากลุ่มคนเหล่านั้นกลับถูกฆ่าตายด้วยความสยดสยอง ฝีมือของฆาตกรไม่ธรรมดาเลยล่ะครับ แถมร่างของผู้ชายที่พยานบอกว่าบาดเจ็บสาหัสก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือทิ้งไว้เพียงคราบเลือดเท่านั้น”

“พยาน? ใครคือพยาน?” ฉันที่นั่งเงียบมานานเอ่ยถามด้วยความสงสัย ฉันว่าคดีนี้มันมีอะไรแปลกๆ หลายจุดนะ และเชื่อว่าทางตำรวจเองก็คงจะสงสัยไม่แพ้กัน

“ผมคงบอกพวกคุณไม่ได้มากไปกว่านี้แล้วล่ะครับ” ตำรวจนายนั้นตอบยิ้มๆ

“ทำไมละคะ? แฟนฉันหายตัวไปทั้งคนนะคะ! แถมยังบาดเจ็บสาหัสอีกต่างหาก! ฉันต้องการพบกับพยานค่ะ!” ซินเทียร์โวยวายเสียงดัง ดวงตากลมบวมเป่งจากการร้องไห้อย่างหนัก

“ขอโทษด้วยนะครับ แต่มันเกินหน้าที่ผมจริงๆ เพราะหากเจ้าของโทรศัพท์ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ เขาจะต้องตกเป็นผู้ต้องสงสัยอย่างแน่นอนครับ”

“แต่...

“เอาน่ายัยซิน... อย่างน้อยๆ ก็ยังมีหวังว่าไอ้รัมมันยังไม่ตาย” ฉันดึงแขนมันเพื่อเตือนสติ

“แต่รัมบาดเจ็บนะจิน! ฉันเป็นห่วงเขา ฮึก!

ซินเทียร์ทิ้งตัวนั่งลงที่เดิมแล้วยกสองมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้ ฉันตบไหล่ปลอบใจมันเบาๆ โดยไม่พูดอะไรต่อ ฉันจะต้องตามหาหมอนั่นให้พบ คดีนี้มันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ และฉันมั่นใจว่ารัมไม่ใช่ฆาตกร!

ฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่าใครคือฆาตกรตัวจริงกันแน่!

TO BE CONTINUED...


 

T-2 มาอัพแล้วค่าาา
หลายคนอ่านแล้วอาจจะงงๆ เอ่อ ..เค้าก็งง 5555
คือมันมีปมตั้งแต่ต้นเรื่องไง สาเหตุเกี่ยวกับการหายตัวไปของรัม
แล้วแบบเหตุผลที่ซีเคร็ทต้องมาเป็นรัฟเฟียนคนใหม่ด้วย
สำหรับคำถามจากคอมเม้นนะเออ
น่านฟ้า = ซีเคร็ท คือพระเอกนะคะ
เพลงพิณ = จินโทนิค คือนางเอกค่ะ
มันจะมีโค้ดเนมด้วยไงสำหรับเซ็ตนี้
ค่อยๆ อ่านกันนะเออ เรื่องนี้จ่อเปิดพรีแล้วนะคะ
อาจจะอึดอัดกันนิดนึงเพราะนางเอกเราพูดน้อยมาก T^T
เค้าแต่งเองยังอกจะแตกตาย 5555555
แต่พระเอกหื่นนะเออ ใครชอบแนวต่อยจูบ รับรองไม่ผิดหวัง -..-

ขอโทษที่อัพช้านะคะ T^T ไฟล์เค้าหายอ่ะ
ต้องมานั่งแต่งใหม่เลยอ่ะ แล้วแบบมันไม่ได้ฟิลเดิม นอยมาก
เอาเป็นว่าเดี๋ยวครึ่งหลังมาทำความรู้จักพระเอกของเรากันนะเออ
สรุปหมอนี่จะชื่ออะไร? มาตามกันต่อไปนะคะ
ขอเม้นๆ มาคุยด้วยเน้ออ รออ่านอยุนะรู้ยัง?

เปิดเจิม 420 นะเอออออออ



E=Book ซีเคร็ทจอมหื่นมาแล้วค่ะ!

รับประกันความโหดหื่นค่าาา!!

________________
LIKE PAGE "พันเก้า
[ติดตามนิยาย
+เข้ากลุ่มลับ]


+++
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,593 ความคิดเห็น

  1. #11198 may2za (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 22:38
    คือ ตอนแรกๆอ่านแระ งงมากค่ะ. ว่าไคยังไง อะไร งงแปบ 555ยังไงจะพยายามไม่งง แอ๊ะยังไง
    #11,198
    0
  2. #7795 maestto_tusk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 17:23
    หนุกดีอ่ะ นี่เเบบอ่านมันส์มาก รัมหายไหนใครฆ่าคนพวกนั้น ปมผูกเเน่น หูยอยากรู้
    #7,795
    0
  3. #884 Sarun Yok (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 15:33
    รออออออออออ
    #884
    0
  4. #618 mhyr (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 17:42
    รัมหายตัวไปไหน ซีเคร็ทจะเข้าไปแทนรัมซึ่งเป็นหน่วยเดียวกับจินใช่ไหม
    #618
    0
  5. #448 Helennabee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:46
    มาช่วยเจิมเจ้าค่ะ สนุกมากกก
    #448
    0
  6. #447 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:29
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมม
    #447
    0
  7. #446 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:29
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมม
    #446
    0
  8. #445 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:29
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมม
    #445
    0
  9. #444 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:28
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมม
    #444
    0
  10. #443 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:28
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมม
    #443
    0
  11. #442 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:28
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมม
    #442
    0
  12. #441 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:28
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมม
    #441
    0
  13. #440 คยองซู_lovelove (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:30
    >///< เจิมมม เกินแล้วนะคะไรท์
    #440
    0
  14. #439 exoyul2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:40
    เจืมมมมมมมมมมมมมมมม
    #439
    0
  15. #438 Pumcnc (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:30
    ไม่เอาอย่าค้างสิทรมาน555555อ่านมาทุกเรื่องล้ะสนุกๆ
    #438
    0
  16. #437 Pumcnc (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:30
    ต่อๆๆๆๆๆ
    #437
    0
  17. #436 Pumcnc (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:29
    รออออออออออออ
    #436
    0
  18. #435 Pumcnc (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:29
    เจิมๆๆๆๆ
    #435
    0
  19. #434 Pumcnc (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:29
    รออออออออออออ
    #434
    0
  20. #433 _yapaka_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:43
    รออ
    #433
    0
  21. #432 Jutharut Jaisutti (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:41
    ต่อออออ รอนะคะ
    #432
    0
  22. #431 KunNoofc (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 13:45
    ใครคือฆ่าตรรกร
    #431
    0
  23. #430 พราวพอย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 13:02
    คอยๆๆๆๆๆๆๆ ><
    #430
    0
  24. #429 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2558 / 08:11
    มันเกิดอะไรขึ้น ใครเป็นคนร้ายตัวจริง
    แล้วรัมหายไปไหน .... ติดตามมมมมมมม
    #429
    0
  25. #428 I'amm (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2558 / 08:08
    รอๆๆๆๆๆ
    #428
    0