[BTS X YOU] Taehyung & Jungkook | PARADIA [END!]

ตอนที่ 16 : ♦ 14 TEMPERANCE ♦

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,353
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 379 ครั้ง
    2 มิ.ย. 61

อ่านทอล์คเราหน่อยจิ






14

♦ TEMPERANCE 






            ร่างสูงภายใต้เสื้อคลุมสีดำสนิทตัดกับสีผิวขาวซีดกำลังพิงหลังกับกำแพงสีเหลืองทองคล้ายสีนวลตาของดวงจันทร์ เขาต้องการสอบถามบางเรื่องกับผู้นำของปราการฟีเรนเซ่ที่เข้าประชุมในเพรย์ลูน่า ยุนกิเลยต้องรออยู่ตรงนี้ พอนาฬิกาตีดังครบเก้าครั้งประตูสีเดียวกับกำแพงก็เปิดออกตามมาด้วยร่างของผู้นำปราการคนอื่นๆในแถบการปกครองตะวันออก และคนที่เขารอพบก็ก้าวออกมาพร้อมกับคู่ชีวิต


            ยุนกิไม่รอที่จะก้าวไปหยุดตรงหน้าของผู้นำปราการฟีเรนเซ่


            “สวัสดีครับคุณจุนซา”

            “สวัสดีคุณยุนกิ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรครับ หรือว่าทางปราการทำอะไรให้ทางพาราเดียไม่พอใจ” คนแก่กว่าเว้นจังหวะไปชั่วครู่เพื่อรำลึกว่าคนตรงหน้าคือใครก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ จุนซาหันไปพยักหน้าให้ภรรยาก่อนที่เธอจะเดินเลี่ยงออกไป “ผมไม่ได้ออกไปต้อนรับพวกคุณ ขอโทษด้วยแล้วกัน”

            “เปล่าครับ แต่ผมมีเรื่องอื่นจะคุยกับคุณต่างหาก เชิญตามผมมาทางนี้ครับ”


            มุมปากหนากระตุกยิ้มชอบใจทีหนึ่ง นึกชื่นชมไม่เบากับความเถรตรงนี้ของคนเด็กกว่า จุนซาเดินตามยุนกิไปเงียบๆก่อนจะหยุดตรงบริเวณสวนดอกไม้ที่เงียบสงบของสภาเขตตะวันออก


            “ผมจะไม่อ้อมค้อมนะครับ ผมอยากทราบเรื่องเกี่ยวกับแฮวอน หรือถ้าจะให้พูดชัดเจน คังแฮวอนลูกสาวของคุณคังชอลเพื่อนสนิทของคุณ เมื่อสิบปีก่อนคุณสั่งลดขั้นฐานะของพวกเขาทำไมกันครับ”

            “หาข้อมูลได้จากโดโนแวนงั้นสิ” จุนซาไม่ได้มีอาการตื่นตระหนกใดๆทั้งสิ้น “ใช่ ฉันเป็นคนที่ให้ลดฐานะของครอบครัวของคังชอลเอง”

            “ผมอยากทราบเหตุผลครับ ทำไมต้องการซ่อนแฮวอนเอาไว้หากบริสุทธิ์ใจ”

            “ฮึ แฮวอนเป็นยังไงบ้างล่ะที่โรงเรียน” อัศวินมากฝีมือถามคนเป็นอาจารย์ “คุณเห็นใช่มั้ยว่าเธอเก่งกาจ ไม่ใช่เพียงเรื่องสติปัญญา การต่อสู้ การใช้เวท ทั้งศาสตร์และศิลป์เธอทำได้อย่างไม่มีที่ติราวกับถูกฝึกฝนให้เป็นเช่นนั้น”

            “…”

            “นั่นอาจเป็นการส่งต่อทางสายเลือด ความเก่งกาจผิดมนุษย์มนานั่นเหมือนกับพ่อของเธอไม่มีผิด คุณลองคิดดูสิ หากพวกสภาโดยเฉพาะจุนฮยอกที่ปรึกษาของจักรพรรดิรู้เข้าจะเป็นยังไงระหว่างที่พวกเขาสอบสวนคังชอล” จุนซาเอ่ยถึงญาติห่างๆที่ไม่ค่อยสนิทชิดเชื้อเท่าใดนักของยุนกิ เขาย้ำถึงข้อกำหนดอันโหดร้ายของการ์ดิเนีย การล้างวงศ์วานจะเกิดขึ้นเมื่อศาลตัดสินว่าผู้นั้นต้องความผิดร้ายแรง คนในครอบครัวจะถูกกำจัดอย่างไม่มีข้อแม้ “เด็กน้อยนั่นอาจจะกลายเป็นข้ออ้างในการทำความผิดของคังชอลก็เป็นได้ ความริษยาในสภาช่างน่ากลัว คุณเองก็คงทราบ ฉะนั้นการซ่อนตัวพวกกเขาไว้เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่จะทำได้”


            ยุนกิรับฟังอย่างนิ่งสงบ เมื่อลองคิดตามแล้วทุกอย่างล้วนเป็นอย่างที่จุนซาบอก ญาติฝ่ายพ่ออย่างจุนฮยอกนั้นแม้จะจงรักภักดีกับจักรพรรดิ ทว่าเขามีความทะเยอทะยานและมักใหญ่ใฝ่สูง หลงไหลในตำแหน่งและเกียรติยศเกินใคร หากต้องกำจัดคังชอลที่เป็นคนโปรดของจักรพรรดิด้วยวิธีสกปรกเขาก็คงไม่ลังเลที่จะทำแน่ ยุนกิดำดิ่งอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองและรับฟังประโยคสุดท้ายของจุนซาที่แผ่วเบาคล้ายสายลม


            “และอีกอย่าง นั่นไม่ใช่ความประสงค์ของฉันคุณยุนกิ”

 





            บทสนทนาของแฮวอนไม่ได้ถูกต่อ จองกุกมองเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่สะท้อนกับแสงสว่างของฟ้าแลบ มือบางที่แตะอยู่ข้างแก้มของเขาอุ่นจัดตดกับน้ำฝนเย็นๆที่สาดกระทบกับร่างกายของเขาตอนนี้


            แววตาของแฮวอนทำให้นึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก ราวกับเธอเคยทำตัวอบอุ่นเช่นนี้กับเขา น้ำเสียงกระท่อนกระแท่นบางอย่างแล่นเข้ามาในสมองพร้อมทั้งภาพรอยยิ้มของแฮวอน แม้ว่ามันจะค่อนข้างเลือนรางแต่เขากลับสัมผัสได้ถึงความจริงใจ


            “จทำแผลให้ไม่ตกลัว”


            สัมผัสของเธอตอนนี้ช่างนุ่มนวลไม่ต่างจากตอนนั้น


            ตอนไหนล่ะ ความคิดของจองกุกแย้งขึ้นมาอย่างนั้น เขารู้สึกว่าเคยหนุนตักแฮวอน นอนกอดเธอไปจนถึงรุ่งเช้าแต่กลับจำไม่ได้ว่าเหตุการณ์นั่นมันเกิดขึ้นตอนไหนกัน


            เสียงฟ้าร้องที่ดังขึ้นอีกครั้งทำให้แฮวอนค่อยๆลดมือลงจากใบหน้าของจองกุก เธอมองเขาด้วยแววตาที่อธิบายความหมายไม่ถูก แฮวอนเพียงแต่รู้สึกว่าเขาและเธอไม่ต่างกัน ต้องแบกรับบางเรื่องโดยที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์จะเลือกหรือปฏิเสธด้วยซ้ำ


            “ขอโทษค่ะ” แฮวอนบอกเมื่อรู้ตัวว่าเสียมารยาทกับอีกคน

            “เป็นอะไรไป” น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถาม เขาไม่เคยเห็นท่าทางแบบนี้ของแฮวอนมาก่อน พอเห็นว่าเธอเป็นแบบนี้ก็อดจะห่วงไม่ได้

            “ก็อาจจะคล้ายๆกับคุณนั้นแหละค่ะ กลัวว่าพรุ่งนี้จะมาถึงอะไรประมาณนี้”

 





            แฮวอนนิ่งไปมากจากที่เคยหัวเราะหรือสนใจบทสนทนาและบรรยากาศบนโต๊ะอาหารของสมาชิกบลูซีโน่ เธอก็เอาแต่เงียบ สมองเอาแต่ครุ่นคิดถึงสิ่งที่ตัวเองต้องทำโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองกลายเป็นหัวข้อในวงประชุมของอาจารย์ทั้งเจ็ดที่นั่งสังเกตการณ์เงียบๆ


            “คุณจุนซาบอกว่าอย่างนั้นข้อมูลที่ถูกเปลี่ยนแปลงก็เพื่อความปลอดภัยของตัวเธอเอง แต่สิ่งที่เรายังไม่ทราบแน่ชัดก็คือพลังในตัวของแฮวอน” ยุนกิว่าหลังจากบอกเล่าเรื่องที่ทราบมาเมื่อคืน

            “เธออาจจะมีพลังธาตุในตัวมากกว่าหนึ่ง” นัมจุนบอกหลังจากที่สังเกตการใช้พลังของแฮวอนมาสักพัก “หาได้ยากและไม่เป็นอันตราย ตราบใดที่เธออยู่ฝ่ายเดียวกับเราหรือไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง”

            “อย่างน้อยก็พอวางใจเรื่องตัวตนของเธอได้แล้ว ส่วนเรื่องการวางเขตมนตราใหม่ฉันแจ้งไปยังปราการเทรย์เวอร์แล้วสำหรับการจัดหาจอมเวททุกระดับ คาดว่าอีกหกสิบวันทุกอย่างจะเรียบร้อย” ซอกจินแจ้งถึงความคืบหน้าในส่วนงานของตัวเอง

            “เรื่องรายงานคนหาย ช่วงนี้ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆทั้งสิ้น” จีมินว่าขึ้นมาก่อนที่จะเป็นแทฮยองรายงานถึงเรื่องการเฝ้าระวังภัยของอาณาจักร

            “ปราการโอเรียนน่าเพิ่มระดับความปลอดภัยเป็นเดลต้าแล้วทุกเมือง มีบางเมืองที่ระดับความปลอดภัยเป็นเบต้าเนื่องจากเขตมนตราที่แปรปรวน”


            โฮซอกและจองกุกรับฟังเรื่องราวนั้นเงียบๆและไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆออกมา มีเรื่องหนึ่งที่พวกเขายังไม่ปริปากบอกให้ใครรู้


            เหตุการณ์ที่น้ำตกและแสงสีม่วงนั่นของแฮวอนที่จองกุกเห็น และภาพคำนายที่โฮซอกรับรู้




            แฮวอนร่ำลายองเคและแดเนียลก่อนจะออกจากปราการฟีเรนเซ่โดยที่ไม่ได้เอ่ยถามถึงเหตุการณ์หลังจากนั้น แดเนียลยังยิ้มร่าเริงให้เหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนพี่ชายของเขาก็ยังพูดทีเล่นทีจริงเรื่องของแทฮยองอยู่ ยองเคยืนยันว่าเขาชอบเธอแน่ๆจนแฮวอนต้องแกล้งเมินไม่รับฟัง




            สองชั่วโมงถัดมาทุกคนก็เดินทางเข้าสู่เขตเพรย์ลูน่า บรรยากาศแวดล้อมเต็มไปด้วยผืนป่าสีเขียวชอุ่มและสายน้ำลำธารเส้นเล็กที่ทอดผ่านไปทั่วเมือง ดอกลิลลี่สีเหลืองถูกปลูกประดับไปทั่วพื้นที่ เมืองแห่งจันทรานี้พิเศษกว่าที่อื่นเพราะไม่ต้องลงมนตรา พื้นที่ทั่วทุกตารางนิ้วของเพรย์ลูน่ามีสมดุลของธาตุทุกชนิด พอข้ามประตูสีเหลืองงาช้างเข้ามาก็จะเห็นตัวปราสาทใหญ่โตตั้งอยู่ไกลลิบๆ







            สระเซลีนคือสระน้ำที่กว้างที่สุดในเพรย์ลูน่า โคมไฟจะถูกลอยจากผืนน้ำขึ้นสู่ท้องฟ้า ว่ากันว่าหากพระจันทร์ตอบรับคำขอของผู้ใด โคมจะลอยขึ้นไปบนฟ้า แต่ถ้าหากไม่ โคมจะตกลงสู่สระน้ำและผุดดอกลิลลี่สีเหลืองนวลขึ้นมาเป็นของปลอบใจและเชื่อว่าดอกลิลลี่นั้นจะเป็นตัวแทนของความโชคดีแก่คนคนนั้นภายในหนึ่งปีจนกว่างานเทศกาลลอยโคมจะเวียนกลับมาอีกหน


            แสงจากดวงจันทร์ครึ่งดวงไม่ได้สว่างมากนักแต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคใดๆสำหรับคนที่ตั้งใจจะเข้าร่วมเทศกาลลอยโคม ดวงไฟสีเหลืองอมส้มถูกจุดบนประทีบดินเผาและวางไว้เป็นระเบียบทั่วบริเวณดูสวยงามระยิบระยับ


            คนอื่นๆต่างทยอยจุดโคมลอยและนำไปอธิษฐานต่อหน้าสระเซลีนก่อนจะปล่อยโคมขึ้นไป บางคนสมหวัง บางคนผิดหวัง แต่นั่นถือเป็นเสน่ห์ของที่นี่ เพราะมันย้ำเตือนเราเสมอว่าไม่มีใครได้ทุกสิ่งอย่างตามที่ใจปรารถนา


            แฮวอนก้าวเข้ามาในงานพร้อมกับโคมกระดาษที่เลือกมาตอนเย็น เธอกับเพื่อนหันมองนู่นนี่เพื่อมองหาจุดที่คนไม่ค่อยเยอะจะได้ไปลอยโคมกัน


            เหตุผลที่แฮวอนเลือกซื้อโคมรูปสโนว์ดรอปมาก็เพราะว่ามันคือดอกไม้แห่งความหวัง เป็นสัญลักษณ์ของการกลับมาใช้ชีวิตอย่างมีชีวิตชีวา มันแบ่งบานต้นฤดูใบไม้ผลิหลังจากเพิ่งผ่านพ้นช่วงฤดูหนาวอันแสนหนาวเหน็บ


            เธออยากให้ความหวังของเธอเป็นจริงบ้าง


            “โห้ คนเยอะจังเลยแฮะ” ซอนโฮบ่นแล้วหันมองไปทั่ว “เราจะไปตรงไหนกันดีเนี่ย”

            “ตรงนู้นมั้ย ฝั่งนั้นน่ะ” พอโซฮเยเสนอขึ้นมาทุกคนก็หันมองตามที่เธอชี้ก่อนที่อูจินจะเป็นคนสรุป

            “ได้ ไปกันเถอะ”


            แฮวอนเดินตามเพื่อนๆไป กระทั่งแสงสีตระการตาที่ถูกจุดขึ้นบนฟ้าเรียกความสนใจจากคนในงานได้ดี พลุสีสวยถูกจุดขึ้นเป็นชุด บ่งบอกว่าเทศกาลโคมลอยของเพรย์ลูน่าได้เริ่มขึ้นแล้ว


            เพราะคนที่เบียดเสียดทำให้แฮวอนถูกผลักออกมา เธอคลาดกับเพื่อนๆอีกครั้งจนต้องถอนหายใจ แต่ครั้งนี้พวกเธอตกลงกันแล้วว่าถ้าใครหายไประหว่างทางให้กลับไปเจอกันตรงหน้างานจะไม่ต้องมัวพะวงและห่วงกันไปมา


            “ขอโทษค่ะ” แฮวอนรีบบอกทันทีเมื่อเธอถูกชายตัวอ้วนดันจนเซถลาไปชนกับอีกคน เธอก้มหัวให้อีกฝ่ายจะรีบปลีกตัวออกมาแต่กลับถูกอุ้งมือหนาคว้าหมับที่ข้อมือพลางออกแรงกระตุกให้เธอหันกลับไปหา

            “คุณแทฮยอง


            นอกจากตรงนั้นจะมีแทฮยองแล้ว แฮวอนยังเห็นพี่ชายของเขาและซูจองอีกด้วย แทมินเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าแทฮยองคว้าแขนหญิงสาวแปลกหน้าต่างกับซูจองที่แทบปกปิดความไม่พอใจแทบไม่มิด พอเหลือบเห็นว่าแฮวอนถือโคมกระดาษแบบเดียวกับแทฮยอง มือเรียวบางก็บีบเข้าหากันแน่นจนเล็บยาวจิกเข้าเนื้อแต่ตอนนี้เธอหาได้สนใจไม่


            “ผมเจอคนที่นัดไว้แล้ว ขอตัวก่อน” เขาทิ้งท้ายไว้อย่างนั้นก่อนจะลากแฮวอนที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรด้วยออกมา


            ท่อนแขนแกร่งคว้าโอบเอวบางไว้หลวมๆก่อนจะออกแรงดันให้แฮวอนเดินเลี่ยงออกไปจากจุดเดิม ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดอยู่ใกล้ใบหูของแฮวอนจนเธอไม่กล้าถามอะไร แฮวอนพอจับสังเกตได้ว่าแทฮยองมักมีเรื่องให้คิดเมื่อเขาเจอว่าที่พี่สะใภ้อย่างซูจอง


            รู้ว่าไม่ชอบเขา แต่จำเป็นต้องทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆด้วยหรือไง




            ร่างสูงพาเธอเดินมาจนถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่เกือบสุดขอบของสระน้ำที่ร้างผู้คน เพราะมันอยู่ไกลคนอื่นๆถึงเลือกที่จะลอยโคมใกล้ๆกัน เมื่อตัวแฮวอนเป็นอิสระ เธอก็ขยับหลบจากสัมผัสของแทฮยองช้าๆ พอเห็นดวงหน้านิ่งเฉยเดาอารมณ์ไม่ได้ของอีกฝ่ายแฮวอนก็ยิ่งปิดปากเงียบ


            ร่างบางทรุดตัวลงนั่งเงียบๆริมตลิ่ง เทียมหอมสีชมพูอ่อนถูกวางลงในตำแหน่งของมันก่อนที่บนปลายนิ้วเรียวจะปรากฏดวงไฟสีน้ำเงิน


            “เดี๋ยวก่อน รอฉันด้วย” คนที่นิ่งไปหลายนาทีบอก


            แทฮยองขยับมาใกล้แฮวอนก่อนจะนั่งลงข้างๆ เขาคว้าโคมกระดาษมาวางบนหน้าตักและใส่เทียนหอมลงไปเช่นเดียวแฮวอน


            “เอาสิ เริ่มอธิษฐานได้แล้ว” พอแทฮยองบอกอย่างนั้นแฮวอนก็จุดไฟขึ้นใหม่อีกครั้ง


            โคมไฟรูปสโนว์ดรอปวางไว้ในมือก่อนเทียมหอมในนั้นจะจุดไฟ กลิ่นหอมๆของมันทำให้แฮวอนจิตใจสงบมากยิ่งขึ้น คำอธิษฐานของเธอถูกกล่าวขึ้นในใจ


            ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีเถอะค่ะเพราะฉันกลัวความผิดพลาดหลังจากนั้น

            ผมกลัว ผมอยากให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ทุกๆเรื่องเลย


            คำขอที่คล้ายคลึงกันถูกขอออกไปในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน ก่อนที่โคมกระดาษจะถูกหย่อนลงไปบนผืนน้ำนิ่งสนิทที่ตอนนี้มีโคมกระดาษหลายรูปแบบลอยเอื่อยๆอยู่บนนั้น


            ควันจางๆลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าเบื้องบน ทุกคนต้องรอให้เทียนหมดก่อนที่จะรู้ผลว่าคำอธิษฐานของตัวเองจะเป็นอย่างไร


            แฮวอนนั่งเงียบก่อนจะแหงนหน้ามองท้องฟ้าสีครามอมดำ พระจันทร์ทอแสงนวลตาพร้อมกับดวงดาวที่พร่างพราวบนฟากฟ้า


            “ชอบพระจันทร์หรือไง” คนข้างๆถามเธอขึ้นมาดื้อๆจนแฮวอนต้องละสายตาไปจากภาพสวยงามและย้อนถามแทฮยอง

            “แล้วคุณไม่ชอบเหรอคะ มันก็สวยดี แถมยังแตกต่างด้วย”

            “หืม? ยังไง”

            “ก็ถ้าเป็นดวงอาทิตย์เราจะเห็นมันเต็มดวงทุกครั้ง เพียงแต่เปลี่ยนทิศทาง ขึ้นตะวันออก ตกทางตะวันตก” แฮวอนอธิบายความเห็นเธออย่างเจื้อยแจ้ว “แต่ถ้าเป็นพระจันทร์ เราจะเห็นรูปร่างมันเปลี่ยนไปทุกคืนยังไงล่ะคะ ตั้งแต่เต็มดวงไปจนถึงหายไป ฉันก็แค่มองว่ามันพิเศษดีค่ะ”

            “งั้นเหรอ แล้วเธอชอบตอนไหนล่ะ”

            “ก็คงพระจันทร์เต็มดวงมั้งค่ะ เป็นวันที่ท้องฟ้าสว่างที่สุดเลย” พอแฮวอนตอบกลับไปอย่างนั้น เธอกลับไปด้ยินเสียงถอนหายใจของแทฮยองจนต้องหันไปถามด้วยสายตา

            “ฉันไม่เคยเห็นพระจันทร์เต็มดวงมาสิบปีแล้ว”

            “คะ? คุณหมายความว่าอะไร” แฮวอนย่นคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดแปลกๆ

            “ก็ตามนั้นแหละ ฉันไม่เคยได้มองพระจันทร์เต็มดวงด้วยความรู้สึกดีๆเลย”


            ความหวาดกลัวบางเบาส่งผ่านมาตามน้ำเสียงนั้นจนแฮวอนเผลอตัวเอื้อมไปตบบ่าคนตัวโตกว่าเบาๆ รอยยิ้มหวานถูกจุดขึ้นที่มุมปากก่อนที่เธอจะบอก


            “งั้นฉันขอให้คำอธิษฐานของคุณเป็นจริงนะคะ คุณจะได้มีความรู้สึกดีๆกับพระจันทร์บ้าง ที่เพรย์ลูน่าเชื่อกันว่าหากคำขอข้อใดมาจากใจจริงดวงจันทร์จะบันดาลให้เราสมหวังค่ะ แค่มีศรัทธาอันแน่วแน่และความเชื่อมั่นต่อคำอธิษฐานของตัวเองเท่านั้นพอ”


            แทฮยองเหล่มองมือบอบบางที่แตะตัวเขาอยู่ก่อนจะเลื่อนมองหน้าอีกคน เมื่อเห็นว่าแฮวอนยังยิ้มให้ ร่างกายหนาก็โถมเข้าหาอีกฝ่ายอย่างไม่ให้สัญญาณ แขนยาวเท้ายันกับพื้นหญ้าข้างตัวและกักให้แฮวอนตกอยู่ใต้อาณัติ ยิ่งเห็นว่าดวงตากลมเบิกกว้างแทฮยองก็ยิ่งกดใบหน้าเข้าไปใกล้แฮวอนมากกว่าเก่า


            “รู้รึเปล่าว่าฉันใจเต้นกับรอยยิ้มแบบนี้” เสียงทุ้มแหบถามเบาเท่ากระซิบ เพราะอยู่ใกล้กันมาก เพียงแค่เขาปล่อยริมฝีปาก ลมร้อนผ่าวก็ปะทะกับใบหน้าหวานจนแฮวอนประหม่าและเกร็งไปหมด

            “

            “สัมผัสแบบเบาๆนี้ฉันก็ใจเต้น แค่เธอมอง ใจฉันยังเต้นเลย” แทฮยองบอกอย่างเนิบนาบสวนทางกับคนฟังที่เลือดสูบฉีดไปทั่วร่าง “ฉันว่าเธอคงเข้าใจที่ฉันพูดนะแฮวอน”

            “ฉันตอบรับความรู้สึกของคุณไม่ได้หรอกนะคะ” แฮวอนตัดสินใจบอกเสียงเบา ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเบนมองอย่างอื่น เธอไม่มีความกล้าพอจะสบตากับเขาได้ตรงตรงๆ และเมื่อแฮวอนพยามเอนหลังหนี แทฮยองก็โน้มตัวตามเธอมาอยู่ดี

            “แล้วยังไง เธอไม่มีสิทธิ์ห้ามหรอกนะว่าไม่ให้รู้สึกหรือไม่รู้สึกอะไร”

            “

            “อยากชอบก็ชอบ อยากรักก็รัก ฉันไม่ได้ร้องขอให้เธอรู้สึกตอบ แต่แค่ให้ฉันได้รู้สึกอย่างจริงใจและซื่อตรงกับตนเอง” น้ำเสียงนุ่มทุ้มอธิบายออกมาชัดเจน ดวงตาสีสวยของเขาสบตากับแววตาที่แอบสั่นไหวของแฮวอน “ขอแค่ได้รัก เพราะฉะนั้นแค่รับฟังว่าฉันรู้สึกยังไงก็พอแล้ว”


            แฮวอนสบตากับแทฮยองในพื้นที่ที่ห่างกับไม่ถึงฝ่ามือ ในอกเธอวูบไหวไปหมดเมื่อได้รับฟังคำสารภาพที่ซื่อตรงแบบนั้น เสียงตึกตักที่อกซ้ายทวีจังหวะที่หนักหน่วงและรุนแรงขึ้นจนแฮวอนรู้สึกปวดตุบๆขึ้นมาดื้อๆ


            ให้ตายสิ เหมือนหัวใจจะกระดอนออกมานอกอกเลย


            เพียงพริบตาเดียวเนื้อนุ่มหยุ่นก็แตะกันอย่างบางเบาซะแล้ว ลมหายของแฮวอนราวกับถูกกระชากจนหายลับไป เธอลอบกลืนน้ำลายและย่นคอออกจากแทฮยองเงียบเชียบ แต่ครั้งนี้อีกฝ่ายไม่ยอม ริมฝีปากร้อนจัดกดเข้ามาแนบชิดก่อนจะไล้เล็มกลีบปากนุ่มนิ่มอย่างช้าๆ


            ท่อนแขนแกร่งรวบเอวบางคอดไว้กับตัวคล้ายกลัวว่าตนจะถูกผลักออก ริมฝีปากหนักลึกขยับนวดเฟ้นและดึงดูดกลีบปากนุ่มหยุ่นอย่างละเมียดละไม แทฮยองไม่ได้รุกเร้าเพียงแต่ถ่ายทอดความรู้สึกของตัวเองผ่านการจูบนั้น รสจูบนุ่มละมุนแบบนั้นทำเอาแฮวอนลืมวิธีการปฏิเสธไปเลย


            สุดท้ายเธอก็ยอมหลับตาลง วินาทีนั้นเป็นตอนเดียวกับที่โคมกระดาษสีขาวที่ลอยเคียงคู่กันขยับลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า ดวงจันทร์ได้ตอบรับคำอธิษฐานของพวกเขาแล้ว แต่แฮวอนกลับไม่รับรู้อะไรทั้งนั้นนอกจากสัมผัสนุ่มนวลบนริมฝีปากของเธอ ทว่าสัมผัสนี้มันไม่ใช่แบบเดียวกับจูบแรกของเธอ




            “คุณผู้หญิงเกลียดใครหรือครับ” เสียงทุ้มเอ่ยถามหญิงสาวที่ยืนดูเหตุการณ์นั้นเงียบๆภายใต้ร่มมเงาของไม้ต้นใหญ่


            ซูจองที่มีแต่ความเคียดแค้นไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่ามีชายแปลกหน้ายืนอยู่ข้างเธอในเวลานี้ ดวงตาคู่สวยจ้องมองภาพตรงหน้าตาไม่กะพริบ เธอมั่นใจแล้วว่าเธอเสียแทฮยองไปแล้วจริงๆ เสียให้กับผู้หญิงคนนั้น คนที่เธอพยายามกำจัดออกไปจากชีวิตของเขาหลายต่อหลายครั้ง


            “มัน” เสียงของซูจองแทบกับด้วยที่แค่นออกมาจากลำคอดูไม่น่าฟังนักแต่คนได้ยินกลับเสียงกลั้วหัวเราะเบาๆในลำคอ

            “คุณผู้หญิงคนนั้นเหรอแล้วอยากให้ผู้ชายคนนั้นเขากลับมาเป็นของคุณมั้ยล่ะครับ” เมื่ออีกฝ่ายเสนอสิ่งน่าสนใจซูจองก็หันมองคนที่อยู่ข้างกายทันที


            ดวงตาที่เต็มไปด้วยความริษยาทำให้ฮยอนซอกกระตุกยิ้มออกมา นัยน์ตาสีนิลเหลือบสีมรกตขึ้นมาและใช้ดวงตาทรงอำนาจของตัวเองจ้องเข้าไปในตาของซูจอง


            “อิมเปริโอ”


            มนตราต้องห้ามบทหนึ่งถูกเอ่ยออกมาอย่างเรียบง่าย แสงสีเขียวสว่างวาบอยู่ในตาของซูจอง แววตาที่เคยโหมด้วยไฟริษยา ตอนนี้ถูกแทรกซึมด้วยความว่างเปล่าราวกับว่าสำนึกของเธอไปจางหายไปแล้ว


            “แค่ทำตามที่ฉันบอก ทุกอย่างจะสมใจเธอเอง”

            “ค่ะ ท่าน”

            “ดีมากจองซูจอง”


            ฮยอนซอกเอ่ยนามของคนตรงหน้าอย่างพึงพอใจ ลูกสาวของตาแก่โลภมากนั่นตกอยู่ใต้อำนาจมนตราของเขาแล้ว เพราะไฟริษยาที่แผดเผาในหัวใจนั่นแท้ๆ เขาถึงได้เข้าควบคุมจิตใจเธอได้โดยง่าย


            เขามาที่นี่เพื่อช่วงชิงของล้ำค่าของเพรย์ลูน่า อัญมณสีขาวใสที่เขาจะใช้มันเพื่อทำลายม่านมนตราของชาโดว์แบลงค์และพาราเดีย แต่ตอนนี้เขากลับได้หมากอีกตัวเพื่อจะขับเคลื่อนเกมในกระดานสงครามระหว่างพวกเขาและการ์ดิเนีย

            “อย่างแรกที่เธอต้องทำ คืนพรุ่งนี้ต้องนำมูนสโตนมาให้ฉัน”

 





            สติแฮวอนยังกลับเข้าที่ได้ไม่ดีนัก เหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนทำเอาหัวสมองเธอโล่งจนแทบคิดอะไรไม่ออก แทฮยองเป็นฝ่ายผละออกไปก่อนและจ้องหน้าเธอนิ่งๆอย่างนั้นจนแฮวอนทนไม่ไหวต้องรีบปลีกตัวออกมาก่อน


            ร่างบางเดินลัดเลาะเพื่อกลับออกไปหน้างานตามที่นัดหมายกับเพื่อนเอาไว้ แม้งานเทศกาลจะเริ่มไปเกือบชั่วโมงแล้ว นักท่องเที่ยวคนอื่นๆก็ทยอยกลับไปเที่ยวในเมืองต่อแต่นักท่องเที่ยวชุดใหม่จำนวนมากพอๆกับกลุ่มคนก่อนหน้าก็ทยอยเข้ามาไม่ขาดสาย แฮวอนจึงโดนเบียดจนแทบแทรกตัวออกมาจากกลุ่มคนหนาแน่นนั่นไม่ได้


            ไม่ทันไรมือปริศนาก็คว้าจับที่ข้อมือบาง แฮวอนสะดุ้งโหยงเตรียมจะสะบัดออกแต่เพราะเด็กชายตัวตุ้ยนุ้ยกับเพื่อนที่คนที่วิ่งแทรกสวนเข้าไปในงานเบียดเธอเข้า คนที่ยังไม่ทันตั้งตัวก็ถลาไปชนกับร่างกำยำที่ยืนอยู่ใกล้ๆ


            ท่อนแขนแกร่งเอื้อมมารั้งเอวบางไว้ทันก่อนที่แฮวอนจะล้มไปกองกับพื้น มือบางคว้าจับที่ไหล่หนาเพื่อพยุงตัว พอเลื่อนสายตาจากเสื้อสีขาวที่คลุมทับด้วยผ้าคลุมสีดำขลิบแดงก็พบว่าคนตรงหน้าคือจองกุก แฮวอนตีสีหน้าไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็รีบบอกขอบคุณอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว


            “ขอบคุณค่ะ”

            “เป็นอะไรหรือเปล่า” จองกุกไม่ได้ว่าอะไรกับคำกล่าวนั้น เขาถามแฮวอนต่อโดยที่ยังไม่ผละวงแขนแกร่งออกจากร่างบอบบาง

            “เปล่าค่ะ” เสียงแฮวอนฟังดูเบาเหลือเกิน เธอรู้สึกว่าตัวเองใกล้ชิดกับเขามากจนแทบต้องกลั้นหายใจแล้ว “คุณปล่อยฉันได้แล้วค่ะ”

            “กลัวหลง”


            จองกุกบอกแค่นั้นก่อนจะคลายวงแขนลงแต่ก็ยังโอบรั้งแฮวอนไว้หลวมๆ เขาใช้ร่างกายของตัวเองกำบังเธอไว้จากคนอื่นๆ แรงดันเบาๆจากคนข้างหลังทำให้แฮวอนต้องยอมเดินไปตามทางที่จองกุกต้องการ


            แค่หลงทางครั้งเดียวนี่กลายเป็นเรื่องยาวเลยแฮะ เธอบ่นอุบอิบในใจ จองกุกชอบทำเหมือนกับเธอเป็นเด็กเหลือเกิน เอะอะก็กลัวว่าเธอจะหลงทาง ถึงเขาจะออกตามหาเธอทุกครั้งก็เถอะ แต่พอคิดอย่างนั้นแฮวอนก็รู้สึกแปลกๆขึ้นมาทันที


            นั่นไม่ได้ความว่าเขาเป็นห่วงเธอหรอกหรือ




[ต่อ]




            ทางที่จองกุกบังคับให้เธอเดินมาเป็นส่วนไหนของสระก็ไม่ทราบ แต่ว่าที่นี่ไม่มีใครเลย เป็นเพียงลานโล่งกว้าง มองเห็นท้องฟ้าสีดำเหลือบครามได้กว้างไกลและพระจันทร์และกลุ่มดาวระยิบระยับ สายลมพัดมาเบาๆพร้อมกับกลิ่นหอมของดอกลิลลี่ ที่นี่เงียบสงบจนแฮวอนเผลอสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อซึมซับบรรยากาศ


            “แฮวอน”

            “คะ?”


            แฮวอนหันกลับไปทางด้านหลัง จองกุกเพิ่งคลายอ้อมแขนลงก่อนที่เขาจะเรียกชื่อเธอ ดวงตากลมโตกะพริบปริบๆ เธอไม่เข้าใจว่าเขาพาเธอมาทำอะไรที่นี่และกอดเธอไว้ทำไมเพียงแต่ไม่กล้าถามออกมา


            พอนัยน์ตาคมกริบมองสบกับตาสีน้ำตาลอ่อน ร่างบางก็ถูกรั้งเข้าไปในอ้อมกอดอบอุ่นอีกครั้ง


            “คคุณจะทำอะไรคะ” แฮวอนถามอย่างตะกุกตะกักพลางตะกุยแผงอกกว้างเท่าที่จะสามารถ แต่ว่าอ้อมกอดเขารัดแน่นไปหมดจนเธอแทบหายใจไม่ออก

            “อยากฟังอีกสักคำสารภาพมั้ย” ประโยคที่กล่าวออกมาอย่างราบเรียบทำเอาแฮวอนชะงักไปชั่วคราว ดวงตากลมเลื่อนมองใบหน้าคนตรงข้าม ก้อนเนื้อในอกถูกเร่งจังหวะขึ้นมาอีกครั้ง


            ราวกับว่ารอบข้างเงียบสงัดไปจนหมด แฮวอนได้ยินพียงแต่เสียงลมหายใจที่พยายามสูดเข้าออกให้เป็นปกติกับเสียงเต้นตึกตักของใครสักคน มันดังซะจนเธอชักไม่แน่ใจว่าเป็นของเธอคนเดียว ลมหายใจอุ่นๆปะทะกับใบหน้าของเธออย่างผะแผ่วจนแฮวอนตัวเกร็งไปหมด


            “ฉันไม่สนหรอกว่าเมื่อกี้เธอจะได้ยินหรืออะไรมาบ้าง แต่ถ้าฉันไม่ได้พูดออกมา ฉันคิดว่าฉันแพ้” แผ่นอกกว้างขยับขึ้นลงตามจังหวะที่จองกุกเปิดปากพูด เพราะอยู่ใกล้ชิดกันแฮวอนเลยรับรู้ทุกการขยับขึ้นลงของแผงอกที่แนบชิดกับตัวเธอ

            “

            “คนที่ไม่กล้าพูดออกมาแม้กระทั่งความคิดของตัวเองคงเรียกว่าขี้ขลาดใช่มั้ย เพราะฉะนั้น” จองกุกว่าพลางเลื่อนสบนัยน์ตาสีสวยที่มองจ้องเขาไม่กะพริบพร้อมกับดวงหน้าที่ซับสีระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ “ฉันชอบเธอแฮวอน ฉันไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่แต่ตอนนี้ฉันชอบเธอ”


            “คคุณ” แฮวอนครางอย่างไม่อยากเชื่อ เธอได้รับคำสารภาพสองครั้งทั้งที่เหตุการณ์ที่ว่าห่างกันไม่ถึงสิบนาทีดีเนี่ยนะ

            “นั้นแหละที่ฉันอยากให้เธอรู้” จองกุกว่าอย่างไม่เขินอายสักนิด “รู้เอาไว้ว่าฉันชอบเธอ และคงจะดีถ้าเธอก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน

            “คุณจองกุก ฉัน

            “ถึงฉันไม่ได้หวังคำตอบอะไรจากเธอ แต่ฉันไม่อยากฟังคำปฏิเสธหรอกนะ” จองกุกแทรกขึ้นมาอย่างนั้นจนแฮวอนปิดปากสนิท


            ใบหน้าหวานก้มลงหลบสายตา เรือนผมนุ่มเสียดสีกับลาดไหล่กว้าง ความอึดอัดใจส่งผลให้แฮวอนต้องระบายลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง เรียวแขนบางทิ้งลงข้างตัวราวกับยอมแพ้แล้วตอนนี้


            “นั่นมันทำให้ฉันหนักใจนะคะ” แฮวอนว่าเสียงเบา “ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย”

            “มีคนชอบนี่คือไม่ชอบหรือไง” จองกุกแกล้งหยอก เขาพยายามทำตัวอารมณ์ดีทั้งที่หัวใจเต้นตึกตักไปจนหมด ฝ่ามือหนาเลื่อนมาลูบผมหนานุ่มเบาๆ


            ตอนแรกเขาก็คิดว่าจะไม่พูดมันออกมาหรอก แต่พอเห็นว่าแทฮยองทำแล้ว เขาเองก็ต้องทำบ้าง จองกุกไม่ได้มองว่ามันเป็นการแข่งขัน แต่มันจะยุติธรรมกว่าถ้าแฮวอนได้รับรู้ความรู้สึกที่แท้จริงของเขา


            “แบบนี้มันดีเกินไปค่ะ สำหรับคนอย่างฉัน”


            เพราะพวกคุณดีแบบนี้ยังไง ฉันเลยเริ่มกลัวว่าสักวันพวกคุณจะเปลี่ยนไป





 

            แฮวอนใช้เวลาอยู่ในเพรย์ลูน่าก่อนจะเดินทางกลับในวันพรุ่งนี้อย่างสนุกสนาน แต่ก็เพียงภายนอก ความว้าวุ่นทุกอย่างแล่นไปมาในหัวของเธอไม่หยุด แฮวอนไม่รู้จะจัดลำดับความสำคัญยังไงแล้ว ทั้งเรื่องคำสาป ทั้งเรื่องความรู้สึกที่ได้รับจากจองกุกและแทฮยอง


            หน้าผากมนซบลงกับโต๊ะ แฮวอนนั่งที่โต๊ะระหว่างที่คนอื่นๆอาสาออกไปซื้อขนมกินเล่นรอเวลาที่งานอาบแสงจันทร์ของมูนสโตน อัญมณีศักดิ์สิทธิ์ของเพรย์ลูน่าจะเริ่มขึ้น เธอรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก เพียงแต่บางอย่างพร่ำบอกว่าให้จับตามองค่ำคืนอย่าให้กะพริบตา


            พิธีเริ่มขึ้นเมื่อพระอาทิตย์ตกดินได้ราวชั่วโมงครึ่ง แฮวอนเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าที่เพรย์ลูน่าเห็นดวงจันทร์ชัดเจนแล้วดวงใหญ่มากแค่ไหน แม้ว่าคืนนี้จะไม่ใช่คืนเดือนเพ็ญแต่ว่าแสงสว่างจากดวงจันทร์ไม่เต็มดวงก็ได้สาดส่องลงมาบนพผืนดินแล้ว ลานหินอ่อนถูกประดับไปด้วยกลีบดอกกุหลาบสีเหลือง ลวดลายบนพื้นเป็นรูปใบหน้าของหญิงสาวบนดวงจันทร์ที่ถูกสลักอย่างสวยงาม ชาวเมืองทุกคนของเพรย์ลูน่าได้ยืนล้อมรอบลานซินเธียเอาไว้ ส่วนคนนอกอย่างแฮวอนนั้นได้เพียงแต่มองพิธีการอยู่ไกลๆ


            เสียงบรรเลงของเครื่องสายดังขึ้นก่อนที่ร่างอรชรของหญิงสาวบริสุทธิ์ในชุดสีขาวสะอาดและปักเลื่อมสีเหลืองทองจะร่ายรำเข้ามา ตามมาด้วยร่างสูงโปร่งในชุดผ้าไหมสีขาวบริสุทธ์ ดวงหน้าหวานถูกคลุมด้วยผ้าบางๆ รัดเกล้ารูปพระจันทร์เสี้ยวที่ประดับเหนือหน้าผากมน เธอเหยียบย้ำเข้ามาด้วยเท้าเปล่าก่อนที่นางรำคนอื่นๆจะเริ่มโยกย้ายไปรอบตัวของร่างสวยสง่า


             กลีบกุหลาบสีเหลืองถูกโปรยลงในสระน้ำที่ผุดขึ้นมาจากวารีเวท ยิ่งพวกเธอเคลื่อนไวท่วงท่า สายน้ำก็หมุนวนด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นจนละอองน้ำก่อตัวเป็นผลึกสีเหลืองอ่อนและครอบคลุมร่างของเทพธิดาจันทราเอาไว้ พลันพลอยสีน้ำนมก็เคลื่อนตัวออกมาจากรัดเกล้า มันสาดแสงสีนวลไปทั่วบริเวณจนดึงสายตาทุกคู่ให้อยู่ตรงจุดเดียว           


            วูบหนึ่งที่ไอสังหารแผ่ออกมาจากคนที่ยืนอยู่ในมุมลับตาจนขนอ่อนลุกชัน แฮวอนหันมองรอบกายทันทีทันใดก่อนจะมองเห็นซูจองที่ยืนอยู่ข้างๆแทมิน แต่ดวงตาที่ดูคล้ายกับไร้แววนั่นทำเอาแฮวอนสะดุดใจ


            แสงจันทร์สาดส่องมายังร่างบางเป็นทาง แสงสีเหลืองนวลค่อยแทรกซึมผ่านบาเรียก่อนที่มันจะพุ่งตรงเข้าสู่มูนสโตนและสว่างเจิดจ้ามากกว่าเดิม บาเรียสีเหลืองอ่อนค่อยๆสลายตัวออกไปจนปรากฏร่างของหญิงสาวที่ดูใสสะอาดผุดผ่องราวกับกับแสงจันทร์


            “มูนสโตนได้รับการชำระล้างแล้ว!!!” สิ้นเสียงประกาศเสียงดนตรีก็เริ่มบรรเลงขึ้นอีกครั้งพร้อมกับกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นมาจากแผ่นฟ้า


            ทุกอย่างดูปกติดี ไหล่บางที่เกร็งมาหลายนาทีก็ค่อยๆผ่อนลง ลมหายใจถูกระบายออกมาเฮือกหนึ่งก่อนที่แฮวอนจะขยับเท้าออกจากพื้นที่ที่ผู้คนคับคั่ง แต่ไม่ทันไรร่างบางของเทพธิดาก็ล้มวูบไปกับพื้นพร้อมกับควันสีดำไร้ที่มาก็แผ่กระจายปกคลุมลานซินเธียไปหมด


            เสียงโวยวายดังขึ้นระงม แฮวอนเองก็ตกใจแต่ก็พยายามควบคุมสติ สายน้ำสีฟ้าจากสระรอบข้างถูกดึงขึ้นมาดับควันสีดำนั่น แต่เมื่อทุกอย่างสลายหายไปร่างของเทพธิดาก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว


            “ออกตามหาเทพธิดา!!!


            เมื่อเสียงนั้นตะโกนขึ้นทั่วบริเวณก็เข้าสู่ความโกลาหลเต็มรูปแบบ คนอื่นๆวิ่งหนีกันให้วุ่นเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง


            “แฮวอน รีบออกไปจากที่นี่”


            ร่างสูงของแทฮยองก้าวมาประชิดตัวคนที่ยืนนิ่งก่อนจะคว้าแขนและกระตุกให้เธอตามไป แต่ไม่ทันไรเสียงของซอจินก็ดังขึ้น เขาจึงจำต้องหันมากำชับแฮวอนแทนที่จะพาเธอออกไปอย่างปลอดภัยอย่างที่ตั้งใจ “รีบออกไปรวมตัวกับคนอื่น ดูแลตัวเองให้ดีๆ”

            “แทฮยองไปดูแลทางเหนือ เร็ว!” เสียงตะโกนสั่งของซอกจินที่ดังขึ้นอีกครั้งทำให้เขาต้องยอมละสายตาจากแผ่นหลังบาง ก่อนจะเคลื่อนไหวตัวอย่างรวดเร็วไปยังทิศทางที่ซอกจินสั่ง ใบหน้าคมคายพยักเล็กน้อยให้เพื่อนรักก่อนที่ร่างของพญาอินทรีจะโผบินขึ้นฟ้าเพื่อดูแลและควบคุมเหตุการณ์จะข้างบน 






            ความวุ่นวานด้านนอกค่อยๆสงบลงหลังจากที่กันประชาชนคนอื่นออกไปได้แล้ว แต่ที่น่าวิตกกังลตอนนี้คือไม่มีใครหาตัวเทพธิดาพบสักคน


            ยุนกิก้มลงสำรวจพื้นที่เกิดเหตุอีกครั้งก่อนจะพบเศษซากบางอย่าง ส่วนคนอื่นๆกระจายตัวปิดล้อมพื้นที่ใกล้เคียงเอาไว้ ผลึกแก้วที่มอดไหม้สีดำนั่นทำให้เขามั่นใจว่าคนที่ลงมือทำเรื่องอุกอาจเป็นซูจอง ของประเภทนี้หาได้แค่ในห้องเก็บอาวุธของจุนฮยอกเท่านั้น และคนที่จะนำมันมาถึงเพรย์ลูน่าได้ก็คงเป็นแค่เธอเพียงคนเดียว แต่เพราะอะไรกันซูจองถึงได้ทำแบบนั้น ถ้าเธอลงมือทำอะไรกับแฮวอนยังดูมีความเป็นไปได้มากกว่าซะอีก


            ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ แทฮยองไม่ได้มีความรู้สึกกับซูจองแล้ว เขาดูออก คงจะมีเพียงคนดื้อด้านไม่ยอมรับความจริงอย่างซูจองนั้นแหละที่ไม่เปิดหูเปิดตารับรู้อะไร เอาแต่จมปลักกับความคิดเดิมๆ ยุนกิเองก็ไม่แน่ใจว่าซูจองรักแทฮยองจริงๆหรือเป็นแค่เพียงความรู้สึกหวงก้างตามประสาคนที่เคยได้ทุกอย่างมาครอบครองหากต้องการ และตอนนี้คนที่แทฮยองรู้สึกด้วยคนบุคคลลึกลับอย่างแฮวอน


            แม้ภายนอกยุนกิจะดูเป็นคนไม่สนใจอะไรมากนักแต่ไม่ใช่กับคนรอบข้าง เขาใส่ใจทุกสิ่งและจับตามองทุกความเป็นไปของคนใกล้ชิด เขารู้แต่ทำเหมือนไม่รู้ เห็นแต่แกล้งทำไม่เห็น ทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างแฮวอนกับจองกุกและแทฮยอง ทั้งสองคนนั้นให้ความสำคัญกับหญิงสาวมากอย่างที่ยุนกิไม่เคยเห็น เพียงเท่านั้นก็ตีความหมายได้ว่าความรู้สึกอ่อนไหวได้มาเยือนน้องชายทั้งสองคนของเขาแล้ว


            อยู่ๆรอบกายกลับเงียบสงัดลง เสียงฟ้าร้องคำรามแว่วมาแต่ไกลรวมทั้งประกายปลาปแปลบสีขาวที่ปรากฏอยู่บนแผ่นฟ้าสีดำสนิท เม็ดฝนเริ่มโปรยปรายลงมาพร้อมกับลมหอบหนึ่งที่ทำเอาขนลุกวูบ บางอย่างที่เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ทำเอายุนกิรู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก และเมื่อหันมอง ยุนกิก็ถึงขั้นสบถออกมาเมื่อตอนนี้เขากำลังเผชิญกับบางสิ่งที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนในชีวิต


            ร่างสูงใหญ่พวกนั้นถูกคลุมด้วยผ้าสีดำสีมอซอและขาดวิ่น พวกมันลอยอยู่เหนือพื้น ไอเย็นเยียบแผ่กระจายออกมาจากตัวของพวกมัน ใบหน้าเห็นได้ไม่ชัดเจนเนื่องจากส่วนหมวกนั้นคลุมมาจนถึงช่วงปลายจมูก แต่ที่แน่ๆเขาไม่อยากเข้าใกล้มันสักนิด


            “เวร! นี่มันอะไรกันวะ!” 




Let's talk  with me

           จะอิจฉาดีมั้ย แฮวนถูกกสารภาพรักสองครั้งติดๆกันไปเลยจ้า คำสารภาพอาจจะคล้ายกันๆ แต่ของจกุกคืออยากให้แฮวอนรู้สึกแบบเดียวกันนะคะ พูดมาแบบโต้งๆเลยด้วย5555 บั่บ ฉันชอบเธอ เธอก็ต้องชอบฉันด้วยงี้ อิอิ แล้วพี่กิเป็นคนที่มาเทพตลอดเวลาในความรู้สึกเรา พี่รู้ พี่เห็น แค่พี่ไม่พูด แล้วพี่จะเจอกับอัลลัยล่ะ ตอนหน้าจะตื่นเต้นมาก (แง้ม~ ติด #แฮวอนของกุกวี หน่อยได้ป่าว อยากอ่าน ขอร้องงงง) 

ส่วนอันนี้เราจะถามเรื่องรูปเล่มค่ะ คือเราคำนวณคร่าวๆและจะมีประมาณ500หน้า มีตั้งแต่Prologueไปจนถึงตอนจบ ตอนพิเศษน่าจะมี4ตอนขึ้นไปค่ะ (จะพยายามแต่งตอนพิเศษให้ได้นะคะ 555) ราคาอาจจะอยู่ที่370บาท บวกกับค่าลงทะเบียนอีก40บาท แต่ว่าเราจะยังไม่ได้เปิดพรีเร็วๆนี้ค่ะและปิดพรีอย่างเร็วที่สุดอาจจะเป็นปลายเดือนสิงหา เราก็ต้องดูคิวเราก่อน555 (สารภาพว่ายังแต่งไม่จบค่ะ+เราจัดหน้า ทำปก ทำที่คั่นเอง มันเลยใช้เวลานานนิดหน่อย ไหนจะนานาจิตตัง เรากลายเป็นปีแก่แล้วแต่ยังไม่รู้ตารางเรียนเลย ต้องขอจัดการเรื่องตัวเองก่อนเนอะ) ตอนนี้ก็เลยอยากถามว่ามีคนสนใจรูปเล่มมั้ยเอ่ย อยากรู้จำนวนค่ะ คอมเมนต์ทิ้งไว้ในตอนเลยนะคะ หรือจะเดมไปถามในทวิตหรือในไลน์ก็ได้ค่ะทิ้งไว้ด้านล่างแล้ว แล้วก็เรื่องนี้ค่อนข้างสั้นนะคะมีแค่22ตอนซึ่งตอนนี้คือตอนที่15แล้วนะทุกคน ส่วนพระเอกเรื่องนี้ดูจากชื่อเรื่องนะคะ มันคือ Taehyung & Jungkook ค่ะ ก็ตามนั้นเลย55555 ไม่เอา ไม่พูดมาก เขิงงงง

Twitter : @darlene_p7
Line : powderppp


2/06/18
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 379 ครั้ง

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1708 Pookkie_MINA (@Pookkie_MINA) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 22:39
    จองกุกกกกกกกกกก
    #1708
    0
  2. #1609 Ploysin_02 (@Stigma_ptp2002) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 14:55

    ตั้งรับไม่ทันจริงๆ

    #1609
    0
  3. #1445 คุมะมงแซะมงแซะ (@bayabby) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 15:51
    แฮวอนจะพูดขอบคุณจองกุกบ่อยเกินไปแล้วนะ คราวนี้พี่แทไม่ได้มาตีมึนทำซึนค่ะ พี่เค้ามาจูบน้อง!!! ลมหายใจเข้า~ ลมหายใจออก~ ดั่งดอกไม้บาน~ ทำใจดีๆ ไว้นะรีด โคตรพระเอกเลยอ่ะ ไม่ต้องตอบรับความรู้สึกก็ได้แค่ให้ตัวเองได้สารภาพก็พอ แบบนี้ก็จะโดนแย่งไปง่ายๆ สิคะคุณพี่! แถมน้องยังบอกว่าความรู้สึกต่างจากจูบแรกอีก ใช่จูบปริศนานั่นมั้ย (ที่ตอนนี้เดาว่าเป็นของจกุก) หรือมีใครก่อนหน้านี้? แฮวอนของพี่เจองานหนักแล้วล่ะค่ะ ไหนจะจกุกที่มาสารภาพอีก แต่รายนี้เค้าไม่ธรรมดา ถ้าไม่รักก็เงียบไปซะ! กร้าวใจแบบนี้พรี่ชอบบบ
    #1445
    0
  4. #1274 Fameploy (@PLoy_ploy2005) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 21:22
    ชอบมากก อยากได้เล่มค่าา
    #1274
    0
  5. #1227 Breadpapa (@Breadpapa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 12:24
    ชอบบบอยากได้เล่มด้วยค่า
    #1227
    0
  6. #1226 คุณปาร์ค'โยดา (@siyprithai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 02:03
    ตื่นมาอ่านด้วยความฟิน..
    #1226
    0
  7. #1224 Cake16_JuNgKook (@Cake16_JuNgKook) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 00:17
    โอ้โห ถูกสารภาพรักตั้งสองครั้งแหน่ะ เขินอ่าาาาา
    #1224
    0
  8. #1223 vera_rosaline (@vachi2703) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 21:53
    อยากได้เล่มค่าาาา
    #1223
    0
  9. #1222 vera_rosaline (@vachi2703) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 21:53
    อยากได้เล่มค่าาาา
    #1222
    0
  10. #1221 bbe036 (@bbeamsiwaporn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 10:15
    สนใจเล่มค่าาา///เก็บตังรอออ
    #1221
    0
  11. #1220 Choi soomi (@and212139) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 07:55
    เกิดอะไรขึ้นนนเนี่ยยยยยยย
    #1220
    0
  12. #1219 chootting (@kimtaesoung) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 06:13
    เเฮวอนจะกินสองคนไม่ได้นะเธอห้ามโลภเหมือนฉันเด็ดขาดนะเเฮวอน
    #1219
    0
  13. #1218 Taejinexo-l (@Taejinexo-l) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 02:57
    ผู้คุมวิญญาณออกมาใช่ไหม!!ผิดเรื่องๆๆ555 //จองเล่มไว้ตั้งแต่ตอนแรกละค่าาา5555
    #1218
    0
  14. #1217 Luna J. (@valen-n) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 00:36
    เลือกไม่ได้!!!!พิ่แทก็ดจีย์ แต่นุ๋อยากเมคอะดีพคิสวิทพิ่กุกอ่ะ กุกขาาา มาหาเรากะดั้ย
    #1217
    0
  15. #1215 boonyathaday (@boonyathaday) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 00:07
    แงงง ตอนหน้าจะเปงยังไง พระเอกจะเปงใคร//เราบอกแล้วไงว่าเราจะซื้อ เรารอรูปเล่ม ที่แน่ๆนับเราไว้คนนึงได้เลยค่ะไรท์55555
    #1215
    0
  16. #1214 scintilla (@chanthaam) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 23:33
    รักกับชอบมันก็ต่างกันมากอยู่นะ...จริงมั้ย ?
    #1214
    0
  17. วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 23:31
    เล่มเก่าน่องยังอ่านมั่ยจ๊บบบบ ฮรุกกกก แต่กิเลสบังตาอยากได้อีกเแร๊ววววววว บ้าบอที่สู๊ดดดดด
    #1213
    0
  18. วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 23:18

    อยากเก็บเธอไว้ทัเงสองคน หื้ออออ ยังไงไรท์ก็สู้ๆนะคะ #เก็บตังค์รอ

    #1212
    1
  19. #1211 Blink B_Y_E (@Kornchaiyaphum) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 22:47
    รอลุ้นพระเอกค่ะขอให้เป็นแทๆของหนูทีเถอะ ลุ้นมากๆๆๆ
    #1211
    0
  20. #1210 Blink B_Y_E (@Kornchaiyaphum) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 22:47
    รอลุ้นพระเอกค่ะขอให้เป็นแทๆของหนูทีเถอะ ลุ้นมากๆๆๆ
    #1210
    0
  21. #1209 Uvp_Kiin (@Uvp_Kiin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 22:31
    เอ้ยยยย เพิ่งอ่านทอล์คไรท์ดีๆ แทฮยองและจองกุก.... อร๊ายยยย จะสองคนจีๆหรอคะ -//////- ใจไม่ดีหนาาาาา ฉันจะแบ่งฟามรักนี้ได้เยี่ยงไรเล่า> #1209
    0
  22. #1208 molobee_kk (@mobeekk) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 22:28
    ฉันเลือกไม่ได้!!!!!
    #1208
    0
  23. #1207 Uvp_Kiin (@Uvp_Kiin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 22:27
    แงงงงงงงง ใครคือพระเอกของน้องแฮวอน งือ ตอนหน้าต้องเข้มข้นมากแน่ๆ รอนะคะไรท์ สู้ๆ เราอินมากกกก เข้ามาเช็คตลอดเลย น้องแฮวอนจะรู้สึกกับใคร น้องเลือกกกกก เลือกกก คนอ่านจะช็อคแล้วลูกกก
    #1207
    0
  24. #1206 japarklovely (@japarklovely) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 21:54
    รออออออ
    #1206
    0
  25. #1205 anchisa21246 (@anchisa21246) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 20:58
    ไรท์สู้ๆนะคะ
    #1205
    0