[BTS X YOU] Taehyung & Jungkook | PARADIA [END!]

ตอนที่ 10 : ♦ 08 THE STRENGTH ♦

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,859
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 312 ครั้ง
    27 มี.ค. 61

 





08

♦ THE STRENGTH ♦ 

 





            แฮวอนเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือจองกุก หาใช่ชายชราคนไหนไม่ นั่นหมายความว่าเธอหนีพวกเขาไม่พ้นทั้งยังโดนหลอกเข้าเต็มเปาอีกด้วย


            มือบางจัดการผลักหัวอีกฝ่ายออกอย่างไม่ไยดี เธอไม่ได้อยู่ในฐานะนักเรียนของเขาแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำตัวมีมารยาทด้วย ความลับจะถูกเปิดเผยหรืออย่างไรก็แล้วแต่ แต่เธอจะไม่กลับไปที่พาราเดียเด็ดขาด หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่!


            “จะไปไหน” จองกุกที่เพิ่งลุกขึ้นถามพลางคว้าข้อมือบางเอาไว้แน่นจนแฮวนอสะบัดไม่หลุด เธอขึงตาให้เขาทีหนึ่งก่อนจะตีลงที่มือหนาเป็นการสั่งสอน ปากก็ต่อว่า

            “ปล่อยฉันด้วยค่ะ อย่ามาเสียมารยาทแบบนี้”

            “แล้วที่เธอผลักฉันอย่างเมื่อกี้นี่คือมารยาทดีสินะ” จองกุกย้อนกลับอย่างยียวน คนตัวโตกว่าใช้พละกำลังของตัวเองรั้งให้ร่างบางขยับเข้ามาหาตัว

            “คุณก็ใช้กำลังกับผู้หญิงเหมือนกันแหละค่ะ” แฮวอนเถียงอย่างไม่ยอมแพ้ เล็บยาวทั้งจิกทั้งข่วนจนอีกฝ่ายเริ่มหงุดหงิด

            “ถ้าเธอยังดื้อฉันจะไม่ใจเย็นแล้วนะ”

            “คุณก็ปล่อยฉันสิ จะจับไว้ทำไมเล่า”


            เสียงกดต่ำคล้ายกัดฟันของจองกุกไม่ได้ทำให้แฮวอนรู้สึกกลัวขึ้นมาแต่อย่างใด เธอเพียงแค่ต้องการหนีเขา ให้พ้นแบบที่ว่าอย่าได้มาเจอหน้ากันอีก แต่ดูเขาสิ ทู่ซี้ไม่ยอมปล่อยเธอสักทีแล้วเธอจะหนีได้ยังไงล่ะ


            หัวคิ้วจองกุกกระตุก แฮวอนชักจะพูดยากกว่าที่เคย เขาเลยสอดประสานฝ่ามือกับมือบอบบางพลางกระชับไว้แน่นก่อนที่วงแหวนมนตราสีแดงเลือดจะปรากฏขึ้นและรัดข้อมือทั้งสองให้อยู่ในพันธนาการเดียวกัน


            “คุณจองกุก!”

            “เอาสิ อยากจะปล่อยมือฉันก็ได้นะถ้าไม่กลัวเจ็บ”


            นายมันบ้าบิ่นที่สุดจอนจองกุก!


            เขากล้าใช้เวทที่เข้าข่ายเวทเกือบต้องห้ามพันธนาการตัวเองกับเธอได้ยังไงกัน ซาคาร์จะผูกมัดสิ่งที่มันต้องพันธนาการและจะไม่คลายลงจนกว่าเจ้าของจะเป็นผู้ปลดเปลื้องเอง แฮวอนรู้ว่าเพียงแค่ขยับซาคาร์จะบีบรัดทั้งเธอและเขาให้เจ็บปวด เพราะอย่างนี้ไงล่ะ เธอถึงคิดว่าจองกุกเป็นบ้าไปแล้วรึไง


            “คุณบ้าหรือไง” ถึงปากจะว่าแต่แฮวอนก็กระชับฝ่ามือกับมือของจองกุกเสียแน่น เธอไม่อยากเจ็บเพราะฉะนั้นจะเสียฟอร์มไปหน่อยก็ช่างมันเถอะ “สรุปจะไม่ยอมปล่อยสินะ งั้นก็กลับบ้านพร้อมกับฉันเลยแล้วกัน”


            จองกุกชะงักไปเล็กน้อยกับคนที่เปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว เขาถูกคนตัวเล็กว่าจับมือแน่นแล้วดึงมือเขาเบาๆเป็นเชิงให้ก้าวตามเธอไป ระหว่างนั้นแฮวอนไม่พูดอะไรเลย ทั้งยังไม่พยายามขยับมือหรือปลดซาคาร์ออก เธอเพียงแต่ก้าวเท้าไปข้างหน้าเรื่อยๆ แม้จะแปลกใจจองกุกก็ยอมตามไปแต่โดยดี เขาอยากจะรู้เหมือนกันว่าแฮววอนมีแผนอะไรในใจ


            “คิดยังไงถึงตามฉันมาคะ” แฮวอนถามขึ้นระหว่างที่ทั้งคู่กำลังข้ามลำธารสายเล็กๆในป่า “คุณรู้แล้วใช่มั้ยว่าฉันเป็นใครและเข้าไปในโรงเรียนเพราะอะไร แล้วทำไมถึงปล่อยให้ฉันอยู่ในโรงเรียนได้ตั้งนาน”

            “ใช่ เรารู้” จองกุกตอบรับเพียงสั้นๆ เขาไม่ได้อธิบายเพิ่มถึงคำถามข้อหลังของแฮวอน เขาเหลือบมองคนข้างกายเล็กน้อย แฮวอนไม่ไม่มีปฏิกิริยาตอบตอบอะไรมากมาย เธอเพียงพยักหน้ารับเล็กน้อย จองกุกได้ยินเสียงพึมพำเบาๆ “ว่าแล้ว” จากนั้นเธอก็หันมองเส้นทางต่อดังเดิม




            การเดินทางสู่วิลโลว์ที่ควรจะราบรื่นกลับไม่เป็นอย่างที่คิดเมื่ออยู่ๆเสียงร้องโหยหวนคล้ายหมาป่ากลับดังระงมขึ้นเป็นทาง แฮวอนหันไปมองข้างทางทันใดเพราะเพียงไม่กี่ก้าวเธอก็จะเข้าสู่เขตวิลโลว์แล้ว บริเวณชุมชนจะเวทป้องกันไว้ แต่ที่แฮวอนประหลาดใจก็คือเธอมันใจว่าแถวนี้ไม่มีสัตว์ป่าแต่ทำไมถึง…


            ใช่สิ ไอ้ลูกแก้วดูดวิญญาณในถุงผ้านี่ไงเล่า!


            เธอลืมไปซะสนิทว่านอกจากจะลูกแก้วนั่นจะสูบพลังชีวิตแล้วมันยังเรียกสัตว์จำพวกที่กินพลังวิญญาณเป็นอาหาร พวกมันจะหลบซ่อนอยู่ในพื้นที่ลึกลับและจะไม่ออกมา เว้นแต่ว่าเป้าหมายของมันสูงพอที่จะเสี่ยง ถ้าอย่างนั้นไอ้ลูกแก้วที่เรืองแสงนี่คงจะดูดวิญญาณมานักต่อนักแล้วสิ


            เงาต้นไม้ที่ทอดลงมายังพื้นวูบไหวราวกับมีบางอย่างเคลื่อนไหวและไม่ใช่เพียงหนึ่ง เสียงฝีเท้าย่ำหนักเบาสลับกันกำลังดังขึ้นเป็นจุดๆและวนเวียนรอบตัวทั้งคู่ไม่ต่างอะไรกับการตกอยู่ใต้วงล้อมของศัตรูที่มองไม่เห็น


            “เพราะคุณแท้ๆ จะเก็บมาทำไมรู้” แฮวอนหันไปต่อว่าจองกุกก่อนจะใช้มือข้างขวาหยิบลูกเจ้าปัญหาออกมา แก้มทรงกลมใสบัดนี้กลางเป็นสีแดงฉานไม่ต่างจากเลือดสักนิด เธอมองพียงชั่วครู่ก่อนจะโยนมันทิ้งลงพื้น


            จองกุกชะงักเมื่อเห็นว่าวัตถุตรงหน้ากำลังเปล่งแสงสีเลือดทั้งที่ตอนที่เขาเก็บมันขึ้นมาเพื่อเป็นข้ออ้างร่วมทางกับแฮวอนมันยังเป็นสีเหลืองของลูกแก้วอารักษ์แต่ตอนนี้กลับไม่ใช่


            “เธอได้มาจากใคร”

            “คุณซูจอง” แฮวอนไม่ปกปิดแม้แต่นิด เธอตอบเขาแต่สายตากลับกวาดมองอย่างระแวดระวัง เสียงขู่คำรามดังอยู่ใกล้และดังขึ้นเรื่อยๆ จากที่ตั้งใจว่าจะถอยหนี เธออาจจะต้องสู้

            “ยัยนั้นอีกแล้ว”


            แฮวอนไม่ได้มีเวลาใส่ใจกับเสียงกัดฟันกรอดนั้นเมื่อสัตว์สีขาตัวใหญ่กระโจนเข้ามาตรงหน้า มันมีรูปร่างคล้ายหมาป่าเพียงแต่มีดวงตาสีแดงก่ำทั้งเบ้า ขนสีเทาดำเลื่อมทั้งตัวและขนาดใหญ่กว่าเกือบเท่าตัว และตอนนี้มันกำลังแยกเขี้ยวใส่อย่างน่ากลัว ไพทอนเป็นสัตว์อีกชนิดหนึ่งที่น่าหวาดกลัวในการ์ดิเนียเพราะมันกินทั้งวิญญาณและมนุษย์


            วินาทีนั้นมือเธอก็ถูกกอบกุมแน่นขึ้นไปอีก แฮวอนเผลอหันไปมองจองกุกด้วยความรู้สึกประหลาดๆอีกคราและเห็นสีเหลืองขุ่นๆในดวงตาของเขาก่อนที่มันจะหายวับไป เสียงขู่คำรามและน้ำลายเหนียวหนืดน่าเกลียดของสัตว์สี่ขานั่นมาพร้อมกับประโยคคำถามของจองกุก


            “เชื่อใจฉันมั้ย”


            แฮวอนพยักหน้าพร้อมกับไพทอนที่คล้ายเป็นจ่าฝูงกระโจนเข้ามาหา ซาคาร์ถูกปลดออกทันใดก่อนที่จองกุกจะผลักแฮวอนไปด้านข้างและเขาก็ฟาดลำแสงสีแดงใส่ตัวไพทอน แต่ทุกอย่างไม่ได้สงบลงเมื่อไพทอนตัวอื่นกรูเข้ามาหาทั้งคู่


            วงมนตราสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นบนผืนตามด้วยวงมนตราสีน้ำเงินอีกอัน ทั้งสองบิดเกลียวสอดแทรกกันก่อนจะสร้างบาเรียขึ้นครอบร่างของแฮวอนและจองกุก ฝ่ามือปรากฏบอลเพลิงสีน้ำเงินเข้มขึ้นก่อนจะขว้างไปยังไพทอนที่ดาหน้าเข้ามาไม่หยุด


            ธนูเพลิงของจองกุกพุ่งทะลุร่างของไพทอนไปหลายตัวแต่กลับไม่สามารถลดจำนวนสัตว์ร้ายที่เข้าจู่โจมอย่างไม่หยุดหย่อนได้เท่าที่ควรเพราะจำนวนที่มากเกินไป  มือหนาทั้งสองข้างแปรเปลี่ยนพลังเวทในตัวเป็นวงมนตราเพลิงขนาดใหญ่และซัดใส่ไพทอนอย่างไม่ลังเลจนเสียงกรีดร้องโหยหวยดังไปทั่ว


            แฮวอนหอบหายใจเพราะพลาดท่าไปเล็กน้อย เธอถูกไพทอนข่วนและพิษจากคมเขี้ยวที่ปวดแสบปวดร้อนกำลังเล่นงานเธอทีละน้อย เธอเสกอาวุธน้ำแข็งไว้ในมือก่อนจะปาใส่สัตว์สี่ขาที่อยู่รายล้อมขณะเดียวกันก็ผินหน้ามองจองกุกเป็นระยะ


            เธอไม่มีทางกำจัดพวกมันได้สำเร็จแน่ถ้ายังมีสิ่งที่ล่อพวกมันออกมาอยู่อย่างนี้ ยิ่งไพทอนตายลงเรื่อยๆ วิญญาณยิ่งเข้าไปสะสมในลูกแก้ว แฮวอนต้องรีบทำลายมันให้เร็วที่สุด


            หลังจากสะบัดกริชน้ำแข็งใส่ไพทอนตัวอยู่ที่อยู่ใกล้สุด แฮวอนก็รีบออกวิ่งไปยังลูกแก้วที่อยู่บนพื้นทันที


            “ระวังด้วย” จองกุกว่าเมื่อเขาคว้าตัวเธอมาไว้อ้อมแขนเพื่อหลบไพทอนตัวหนึ่งที่กระโจนเข้ามาหาแฮวอนโดยที่เธอไม่รู้ตัว ร่างกายอบอุ่นของเขาทำเอาแฮวอนสะดุดไปชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้ารับแล้วบอก

            “คุณก็ด้วยค่ะ” สบตากันเพียงชั่ววินาทีแฮวนก็เป็นฝ่ายผละออกก่อน แม้จะอยู่ในสถาการณ์อันตรายเธอยังเผลอยิ้มบางๆให้เขาก่อนจะขยับริมฝีปากอย่างบางเบา

            “แอ็กซิโอ”


            ลูกแก้วลอยมาหาแฮวอนทันทีแต่ชะงักค้างกลางอากาศก่อนจะถึงมือเธอ จากพลังสีม่วงอ่อนที่ปรากฏใจกลางฝ่ามือเปลี่ยนเป็นเวทสีฟ้าประกายน้ำเงินและเข้าเกาะกุมลูกแก้วอย่างรวดเร็ว ผลึกน้ำแข็งก่อตัวบนผิวลูกแก้วและกลืนกินสีแดงเลือดไปทีละนิด


            แขนบางสั่นระริกเพราะแรงต่อต้านภายในของลูกแก้ว เธอเสียพลังไปหลายส่วนรวมถึงรอยแผลที่กำลังแผ่ซานความปวดแสบปวดร้อนบนท่อนแขน นิ้วมือทั้งห้าเกร็งจัด เธอพยายามอัดพลังลงไปให้มากที่สุดเพื่อที่ทุกอย่างจะได้จบสิ้นลงสักที


            ทางด้านจองกุก เขาขยับเข้ามาใกล้แฮวอนเพราะเห็นว่าเธอกำลังจะกำจัดลูกแก้วและจดจ่อกับมันจนไม่ได้สนใจอันตรายรอบข้าง เขาวาดมือเรียกเวทอัคคีเพื่อปกป้องตัวเองและแฮวอนเอาไว้ พละกำลังของเขาเองก็เริ่มลดน้อยถอยลงไปเรื่อยๆ ตามกรอบหน้าคมคายมีเหงื่อผุดซึมไปทั่วทั่ว แม้จะหอบหายใจผิดจังหวะแล้วจองกุกก็ยังกัดฟันสู้


            รอยร้าวบนลูกแก้วต่อยๆแตกปริก่อนจะแตกออกเป็นเสี่ยง เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นตามตามกลุ่มควันสีแดงสดที่คล้ายรูปร่างของคนและสัตว์กระจายออกมาจากเศษซากลูกแก้ว ท่อนแขนแกร่งวาดโอบร่างบางก่อนจะฉุดให้แฮวอนนั่งลงเพื่อหลบพลังมหาศาลที่ระเบิดออกมาจากลูกแก้ว


            พลังสีแดงฉานระเบิดเป็นวงกว้าง แรงอัดของมันกวดต้นไม้ใกล้ๆล้มไปเป็นแถบ ร่างของจองกุกและแฮวอนเองก็ถูกผลักออกจากจุดเดิมไปหลายเมตรก่อนที่ความสงบจะกลับมาสู่ค่ำคืนที่เงียบสงัด ร่างไพทอนที่ตายเกลื่อนสูญสลายกลายเป็นเพียงฝุ่นผง ไม่เหลือร่องรอยใดๆทั้งสิ้น






            แม้จะมีสภาพสะบักสะบอมเพียงไรทั้งคู่ก็ดั้นด้นมาถึงบ้านของแฮวอนจนได้ เธอเหลือบมองจองกุกก่อนจะขยับฝ่ามือเพียงปลดล็อกประตูบ้าน แฮวอนก็ไม่ได้อยากต้อนรับเขามากเท่าไหร่นักเขาก็ช่วยเธอไว้ จะให้ใจร้ายด้วยก็ทำไม่ลง


            ในบ้านเงียบสนิท จริงอยู่ที่ตอนนี้ล่วงเลยวันใหม่ไปสองชั่วโมงแล้วแต่บ้านเธอไม่เคยเงียบขนาดนี้มาก่อน อย่างน้อยก็ต้องมีวารีเวทของแม่ที่คอยปกป้องบ้านแต่นี่เธอกลับไม่รู้สึกถึงอะไรแม้แต่นิด เหมือนว่าที่แห่งนี้มีเพียงแค่เธอและจองกุกเท่านั้น


            “แม่คะ แชยอง” เธอลองส่งเสียงเรียกพวกเขาแต่ไม่มีเสียงตอบรับ แสงสว่างในบ้านติดพรึบเมื่อเธอดีดนิ้ว ร่างบางรีบวิ่งเข้าไปดูห้องนอนของแต่ละคนแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า


            แม่กับน้องสาวเธอหายไปไหน?


            ระหว่างที่แฮวอนจะรีบวิ่งออกไปดูห้องอื่น จองกุกที่ตามหลังมาก็คว้าข้อมือเธอเอาไว้พลางรั้งให้แฮวอนหยุดอยู่กับที่ ดวงตาสีเข้มกวาดมองเรียวแขนขาวที่ตอนนี้มีรอยเลือดแห้งกรังก่อนจะออกปากบอก


            “ไปทำแผลก่อน แม่กับน้องเธออาจะไปธุระข้างนอกก็ได้”

            “แต่ว่า…” ความร้อนใจทำให้แฮวอนนิ่งนอนใจไม่ได้ แม่กับน้องเธอไม่เคยไปทำธุระดึกดื่นแบบนี้ พวกเขาหายไปไหนกันแน่ เธอเป็นห่วงจนกังวลไปหมดแล้ว

            เมื่อเห็นว่าคนหัวดื้อตั้งท่าจะเถียงน้ำเสียงนุ่มทุ้มก็เอ่ยแทรกอีกครั้ง

            “อย่าดื้อแฮวอน เธอน่าจะเจ็บแผลแทบแย่ รู้ตัวไว้ด้วย”


            พอเขาเอ่ยทักเท่านั้นแหละ เธอก็รู้สึกปวดตุบๆขึ้นมาทันที แฮวอนเผลอเบ้หน้าออกมาก่อนจะจำใจไปหากล่องยามาทำแผลอย่างที่จองกุกบอก ร่างบางทรุดตัวลงนั่งบนพรม เธอบิดแขนซ้ายเพื่อดูแผลแล้วนิ่วหน้าเล็กน้อย แฮวอนไม่ชอบแผล มันน่ากลัว


            คนตัวสูงที่มีสภาพไม่ต่างกันนักนั่งลงข้างๆก่อนจะคว้าสำลีเช็ดแผลและของเหลวสีฟ้าสำหรับล้างแผลไปจากมือแฮวอน


            “ฉันเห็นว่าทุลักทุเลหรอกนะถึงช่วย” คำพูดคำจาติดห้วนจัดของจองกุกว่าก่อนที่เขาจะค่อยๆเลิกแขนเสื้อที่ขาดวิ่นขึ้นและชุบสำลีแล้วเช็ดรอยเลือดออกอย่างเบามือ


            แฮวอนแอบระบายลมหายใจเล็กน้อย นี่สิจอนจองกกุก เขาพูดห้วนๆกับเธอแล้วค่อยรู้สึกอย่างปกติหน่อย ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบตอนที่เขาพูดจาดีๆด้วย แต่เธอแค่เกร็งและประหม่า ยิ่งสัมผัสของเขาอย่างเมื่อวันก่อนนั่นยิ่งทำให้แฮวอนรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง


            ยาสมานแผลแต้มลงมาทารอบรอยเขี้ยวก่อนที่ผ้าพันแผลสีขาวจะพันลงปิดบาดแผล จองกุกใช้เวลาไม่นานในการจัดการแผลให้แฮวอน เขาสะกิดเบาๆต้นท่อนแขนเพื่อบอกว่าเขาทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เหลือบเห็นว่าใบหน้าของอีกคนซีดลงเล็กน้อยก็โยนผ้าเช็ดหน้าของตัวเองให้อย่างส่งๆแล้วบอกสั้นๆ


            “เช็ดหน้าซะ แล้วก็นอนพักได้แล้ว”

            “ขอบคุณค่ะ” ดวงตากลมเลื่อนสบกับคนตรงข้ามก่อนจะบอกจองกุก “คืนนี้คุณก็นอนที่นี่แล้วกันนะคะ ห้องน้ำอยู่ด้านหลัง เดี๋ยวฉันไปหาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้”




            กว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยเวลาก็ล่วงเลยไปอีกชั่วโมงกว่า แฮวอนให้จองกุกนอนที่ห้องของเธอ ส่วนตัวเองก็มานอนที่ห้องของแชยอง ความคิดเกี่ยวกับแม่และน้องยังวนเวียนอยู่ในหัว เธอหลับไปทั้งที่ยังคิดเรื่องของครอบครัวไม่หยุดในขณะที่อีกคนยังลืมตามมองความมืดสลัวในห้องนอน


            “เธอหลับไปแล้วค่ะนายท่าน”

            “อืม ไปพักเถอะ”

            “เจ้าค่ะ”


            สิ้นสียงสนทนาระหว่างจองกุกกับภูติตัวเล็กของเขาทุกอย่างก็กลับมาสู่ความเงียบสงัด ชายหนุ่มกลอกตามองเพดานในห้องของแฮวอนพลางระบายลมหายใจเฮือกยาว เขานอนไม่หลับ สาเหตุก็เพราะกลิ่นหอมที่ลอยฟุ้งไปทั่วนี่ไงล่ะ


            แฮวอนร้ายมากขนาดนี้เลยหรือไง


            เขาปวดระบมไปทั้งตัวแต่กลับนอนไม่หลับ แต่ดูสิต้นเหตุอย่างแฮวอนกลับหลับสนิทไปซะแล้ว ยิ่งซึมซับตัวตนของแฮวอนที่อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมนี่เขาก็ยิ่งกระวนกระวาย ความรู้สึกที่พยามกดเอาไว้เริ่มปะทุออกมาทีละนิด แค่ฝังใบหน้าซีกหนึ่งกับหมอนใบนุ่มนิ่มเขาก็แทบคลั่ง หัวใจเขาเต้นระทึก เขาอยากจะสัมผัสตัวเธอจริงๆไม่ใช่แค่ข้าวของของเธออย่างตอนนี้


            “บ๊าเอ๊ย คิดอะไรอยู่วะ!” จองกุกอดสบถไม่ได้ อาการของเขาแทบจะกลายเป็นคุล้มคลั่งอยู่รอมร่อ เขาไม่เข้าใจกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น ทำไมความต้องการบางอย่างมันถึงรุนแรงมากขนาดนี้ เขาล่ะกลัวว่าสักวันจะเผลอทำอะไรบ้าๆลงไป อย่างเช่นทำให้แฮวอนเป็นของเขา…อะไรทำนองนั้น






            แฮวอนที่ตื่นแต่เช้ากลับมาจากร้านจดหมายในตัวเมืองที่เป็นแหล่งรับจดหมายและศูนย์ข้อมูลภายในเมืองด้วยความสงสัย เจ้าหน้าที่แจ้งว่าแม่และแชยองออกเดินทางไปยังฟาราเวลเมื่อวันก่อนเพื่อเยี่ยมญาติ แต่ปกติแล้วแม่แทบจะไม่ออกเดินทางไปเยือนที่ไหนนัก ทั้งยังพาแชยองไปด้วยอีกต่างหาก ไม่รู้ว่าสุขภาพของน้องจะดีขึ้นหรือยังหรือว่าพวกเขามีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า แฮวอนคิดไม่ตกเลยจริงๆ


            “ประหลาดจริงๆเลยแฮะ”


            แฮวอนกลับมาถึงบ้านพร้อมกับอาหารเช้าชุดเล็กๆที่แวะซื้อมาจากตลาด อีกคนที่ยังอยู่ที่บ้านคงหิวน่าดูเพราะเมื่อคืนเขาใช้พละกำลังไปมากโข ถือว่าเป็นการตอบแทนอีกครั้งก่อนจะไล่เขาออกจากบ้านไปก็แล้วกัน


            สองขาเรียวชะงักลงทันควันเมื่อเห็นว่าหน้าบ้านของตัวเอง ณ เวลานี้มีร่างสูงของจองกุกและแทฮยองกำลังยืนคุยกันอยู่ด้วยใบหน้าเคร่งขรึม แฮวอนเองก็ไม่รู้ว่าแทฮยองมาถูกได้อย่างไรหรือว่าอาจจะเป็นจองกุกที่บอกเขา แต่สิ่งที่เธออยากรู้มากที่สุดก็คือเขาตามเธอมาทำไม ปล่อยให้เธออยู่อย่างสงบสุขบ้างไม่ได้หรือยังไงกัน


            “พากันแห่มาที่บ้านฉันทำไมเนี่ย แล้วทีนี้จะหนียังไงพ้น”


            ดวงตาสีเข้มกวาดมองบ้านสองชั้นขนาดกะทัดรัดก่อนจะเลื่อนมาสบตากับคนตรงข้าม เขาเพิ่งมาถึงวิลโลว์หลังจากที่จองกุกส่งสารเวทไปแจ้งเรื่องที่นักเรียนในปกครองหนีออกจากโรงเรียนยามวิกาล จองกุกที่เดินตรวจตราโรงเรียนจากหอคอยบังเอิญเห็นแฮวอนทำลับๆล่อๆอยู่ตรงประตูทางออกชั้นนอกสุดจึงตามเธอมาและประสบเรื่องราวอย่างเมื่อคืนที่ผ่านมา


            “เธอน่าจะหนีออกมาเมื่อคืน แล้วยังเจอซูจองเข้าอีกด้วย” จองกุกรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นให้อีกคนฟังคร่าวๆ “ครั้งนี้เป็นลูกแก้วดูดวิญญาณ เกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งไว้กลางป่าแล้ว”

            “แล้วเหตุผลล่ะ เธอบอกมั้ย”


            จองกุกไหวไหล่กับคำถามนั้นของแทฮยอง เขาเองก็ไม่ทราบสาเหตุที่แฮวอนหนีออกมาจากโรงเรียนทั้งที่ตอนแรกเป็นฝ่ายดั้นด้นเข้าไปเองแท้ๆ แต่อยู่ๆกลับหนีออกมากลางคันซะอย่างนั้น


            แทฮยองคงจะเอ่ยปากถามต่อหากไม่รับรู้ถึงดวงตากลมโตคู่หนึ่งที่มองจ้องมา เขาเบนหน้าไปยังต้นตอสายตาก็พบว่าแฮวอนยืนอยู่ตรงนั้น ร่างบางอยู่ในชุดผ้าฝ้ายสบายๆและดูเป็นกันเอง ผมสีสวยรวบเป็นช่อเดี่ยวประกอบกับผมหน้าที่ดูยุ่งๆกลับทำให้แทฮยองสะดุดขึ้นมาในใจ


            น่ารัก


            ยิ่งเวลาที่แก้มสองข้างพองลมแล้วเอียงคอมองเขาน้อยๆแบบนั้นหัวใจแสนเยือกเย็นกลับเต้นด้วยจังหวะระส่ำระส่ายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่แทฮยองเผลอมองแฮวอนอย่างตาไม่กะพริบจนกระทั่งเธอเดินเข้ามาใกล้เขาถึงเพิ่งได้สติแล้วรีบปรับสีหน้าอาการให้กลับไปเป็นดังเดิม


            อย่าว่าแต่แทฮยองเลย จองกุกเองก็ใจเต้นแรงพอๆกันเลยล่ะ…


            “พวกคุณ…กลับไปได้มั้ยคะ” เชื่อเถอะว่ากว่าจะพ้นประโยคนี้ออกมาได้แฮวอนต้องคิดทบทวนเกือบสิบรอบ เธอมองคู่สนทนาทั้งครู่ก่อนจะบอกอีก “พวกคุณรู้ทุกอย่างแล้วนี่คะและตอนนี้ฉันเองก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นั่นแล้วด้วย เพราะฉะนั้น…”

            “แล้วการที่เธอทำผิดกฎล่ะแฮวอน คิดว่าตัวเองต้องรับผิดชอบมั้ยหรือไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักอย่าง”


            แฮวอนชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกสวนกลับมาอย่างนั้น เธอหน้าเสียในขณะที่แทฮยองก็รู้ว่าตัวเองพลั้งปากต่อว่าเธออย่างเย็นชาเสียแล้ว เขาเพียงอยากกลบเกลื่อนความรู้สึกวูบไหวก่อนหน้าต่างหาก


            น้ำเสียงเย็นชานี่มันอะไรกัน แทฮยองเป็นคนแบบนี้เลยหรือเนี่ย แฮวอนคิดพลางแอบกลอกตาไปทางอื่น ความใจเย็นและนุ่มละมุนนั่นคงเป็นแค่เสี้ยวหนึ่งของเขาสินะถึงได้ปากร้ายถึงขนาดนี้ คำพูดคำจาคมกริบจนเหมือนจะตบหน้าเธอทางอ้อม


            “ค่ะ ฉันทำผิดกฎ ฉันสวมรอยเข้าเรียนแทนน้องสาวที่เธอป่วยจนไปสอบรอบสัมภาษณ์ไม่ได้ เธออยากเรียนที่พาราเดียมาก ฉันรับรู้ถึงความตั้งใจของเธอเลยทำแบบนั้นไป ทีแรกฉันก็คิดว่าจะใช้ชีวิตแทนเธอไปก่อน แต่ทุกอย่างก็พังลงเมื่อฉันได้เข้าไปอยู่ที่บลูซีโน่แทนที่จะเป็นไวท์ดิเวลเลอร์ ฉันคิดจะหาทางย้ายไปอยู่ปราสาทที่เหมาะสมกับชนชั้นของตัวเองแต่ตอนนี้มันทำไม่ได้แล้วไงคะ” แฮวอนเริ่มอธิบายอย่างยืดยาว “ฉันเพิ่งชนะงานประลองเวทมาเป็นตัวแทนของนักปราชญ์แล้วจะให้ฉันย้ายไปอยู่ชนชั้นกลางได้งั้นหรือคะ แล้วถ้าวันหนึ่งคนที่ต้องเข้าไปเรียนคือน้องสาวฉันล่ะ เธอจะเป็นยังไง ฉันเลยคิดว่าตัวเองควรถอยออกมา แต่หากที่ฉันทำมันร้ายแรงมากก็แล้วแต่พวกคุณเลยเถอะค่ะ”


            เธอชักจะหมดปัญญา เอาเถอะจะทำอะไรก็ทำ เธอเล่าจุดประสงค์ทุกอย่างให้พวกเขาฟังและหวังเป็นอย่างยิ่งว่าพวกเขาจะเห็นใจเธอ ย้ำว่ามากๆเพราะแฮวอนไม่อยากรับโทษหรืออะไรทั้งนั้น แต่สิ่งที่เธอปรารถนามากที่สุดคือการไม่ต้องกลับไปเหยียบที่พาราเดียอีก


            เธอกลัวจะได้เผชิญหน้ากับพ่อมดคนนั้นและกลัวที่สุดคือการจะไม่ได้มีลมหายใจต่อไป


            ความเงียบเข้าครอบคลุมทั่วบริเวณที่ทั้งสามคนยืนอยู่ คนมีศักดิ์เป็นอาจารย์รับฟังสิ่งที่แฮวอนบอกเล่าอย่างเงียบๆ ดวงตาคมทั้งสองคู่มองคนตัวเล็กว่าที่เอาแต่หลุบตามองพื้นก่อนที่จองกุกจะเปิดปากก่อน


            “เราขอปรึกษากันก่อนเรื่องของเธอ”




            เพราะไม่ได้คิดหนีแฮวอนถึงได้มาหลบมุมอยู่ข้างหลังบ้าน ฝ่าเท้าบอบบางสัมผัสกับหินกรวดเย็นๆ เธอปล่อยในน้ำเย็นไหลผ่านตั้งแต่หน้าแข้งลงไป แฮวอนนั่งแช่ขาอยู่ตรงโขดหินใต้ต้นไม้ใหญ่ ดวงตากลมทอดมองไปยังลำธารเส้นใหญ่ที่ไหลเอื่อยๆอยู่ตรงหน้า เลื่อนมองไปทางซ้ายมือก็เห็นชิงช้าไม้ที่เธอเคยเล่นกับแชยองบ่อยๆ


            มือบางกางฝ่ามือไปยังผืนน้ำก่อนที่เวทสีฟ้าอ่อนจะค่อยๆโอบอุ้มสายน้ำให้กลายเป็นมวลทรงกลมแล้วค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นรูปร่างต่างๆ เจ้ากระต่ายตัวเล็กวิ่งอยู่รอบๆตัวของแฮวอนก็จะกระโดดพุ่งลงน้ำและกลับคืนสู่สภาพเดิม บรรดาสัตว์ตัวเล็กๆทยอยวิ่งวุ่นอยู่กลางอากาศ ร่างกายที่ทำจากน้ำสะท้อนกับวารีเวทเป็นประกายระยิบระยับก่อนจะสลายไปเมื่อเธอตวัดมือ น้ำในลำธารถูกเสกสรรเป็นหลายอย่างมากมายตามที่แฮวอนจะคิดออกจนกระทั่งใครบางคนเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับเสียงนุ่มทุ้มก็ดังขึ้น


            “กลับกันได้แล้วแฮวอน” แทฮยองไม่ว่าเปล่า เขายังคว้าข้อมือเธอไปกำด้วยพลางกระตุกจนอีกคนต้องลุกพรวดโดยเร็ว

            “ฉันบอกเหตุผลไปแล้วนะคะและฉันก็จะไม่กลับค่ะ ฉันขอลาออก!” แฮวอนไม่ลังเลที่จะแย้งแม้แต่นิด นี่เขาเป็นคนพูดไม่รู้เรื่องหรือไงกัน ก็เธอบอกปาวๆแล้วว่าจะไม่กลับไป แต่เขาก็ยังบีบบังคับแล้วนี่ยังจะลากเธอออกจากบ้านตัวเองอีกต่างหาก แฮวอนก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆจะไปสู้แรงเขาได้ยังไงกัน

            “โรงเรียนเราไม่มีนโยบายให้นักเรียนลาออกกลางคัน” แทฮยองสวนเธอขึ้นมาทันที อุ้งมือหนากระชับรอบข้อมือบางเป็นการสำทับว่าเขาไม่ปล่อยให้เธอหลุดมือแน่นอน

            “แต่ฉันไม่อยากเรียนแล้วนี่คะ พวกคุณเองก็รู้ความจริงแล้วยังจะให้ฉันอยู่ต่อไปทำไม”

            “แล้วทำไมเธอถึงไม่อยากเรียนล่ะ” เพราะคำถามที่เขาย้อนกลับมาทำเอาแฮวอนเกิดอาการน้ำท่วมปาก เธอพูดเหตุผลของตัวเองไม่หรอก ไม่มีใครสมควรรับรู้มัน “ทั้งๆที่อายุเธอถึงเกณฑ์ที่ต้องเข้าเรียน แต่ทำไมถึงเลือกที่จะไม่เรียนล่ะแฮวอน”


            แทฮยองกระตุกยิ้มบางๆแล้วอาศัยช่วงที่แฮวอนชะงักสอดแขนโอบร่างบางเอาไว้ก่อนจะรอบตัวเธอขึ้นอุ้มคล้ายกับแบกของ ผมยาวสลวยทิ้งตัวลงมาตามแรงโน้มถ่วง แฮวอนอยากจะดีดดิ้นเป็นการต่อต้านแต่เธอพบว่าตัวเองเวียนหัวแถมยังปวดแผลที่แขนอีกต่างหาก เธอหลุดเสียงร้องมาคำหนึ่งเมื่อแทฮยองกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น มือหนาตีเข้าที่สะโพกเบาๆเหมือนเธอเป็นเด็กก่อนจะบอกด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความขบขัน


            “ดื้อดีนักก็ห้อยหัวกลับก็แล้วกันนะ”


            นี่เขามันสี่มิติของจริงเลยเถอะ!!!




[ต่อ]




            เพิ่งจากไปยังไม่ถึงยี่สิบสีชั่วโมงดีแฮวอนก็กลับมาอยู่ในห้องพักตัวเองอีกจนได้ แทฮยองกับจองกุกไม่ได้บอกเหตุผลที่พาเธอกลับมาเพียงแต่ออกคำสั่งให้ปฏิบัติตัวให้ดีและห้ามหนีออกไปอีก ไม่อย่างนั้นเขาจะส่งเรื่องนี้ไปให้ยุนกิจัดการ และแน่นอนว่าเธอกลัว! 


            กลัวมินยุนกินะ ไม่ใช่พวกเขาสองคนหรอก


            แฮวอนนั่งระบายลมหายใจทิ้งบนเตียงหนานุ่ม แผลตรงแขนได้รับการดูแลอีกครั้งจนรู้สึกสบายขึ้นเล็กน้อย พรุ่งนี้ยังเป็นวันหยุดอีกวันแฮวอนเลยมีโอกาสรักษาตัวเพิ่มวันหนึ่ง เธอไม่อยากไปสอบยิงธนูด้วยสภาพไม่สมประกอบแบบนี้หรอก


            ร่างบางล้มตัวลงนอนแผ่หลาพลางคิดทบทวนทุกอย่างในหัว อย่างแรก สถานการณ์ในอาณาจักรตอนนี้กำลังเข้าสู่ช่วงการระวังภัยแล้วหลังจากที่ผู้ใช้เวทที่คล้ายกับศัตรูอีกพวกมาปรากฏตัวตรงหน้าแล้ว อย่างที่สอง พ่อมดคนนั้นต้องวางแผนอะไรไว้สักอย่างและไม่แน่ เขาอาจจะร่วมมือกับแวมไพร์ที่แฮวอนเจอเมื่อคราวก่อน และอย่างสุดท้ายที่แฮวอนไม่อยากให้เป็นมากที่สุดคือการที่พ่อมดคนนั้นล่วงรู้ถึงตัวตนของเธอ


            “ใช่สิ ต้องมีจุดเชื่อมต่อระหว่างชาโดว์แบลงค์กับสักที่ในโรงเรียนแน่” เธอโพล่งขึ้นอย่างนึกได้


            แฮวอนสงสัยเรื่องนี้มาสักพักแล้ว จะนับว่าเป็นวิธีการที่ชาญฉลาดก็นับได้ เหล่าจอมเวทคงไว้ใจในตัวพวกอาจารย์ของโรงเรียนให้ดูแลจุดเชื่อมต่อที่ว่านั้น หากคนจากชาโดว์แบลงค์หลุดรอดออกมาก็ต้องต่อสู้ดิ้นรนออกจากโรงเรียนที่มีการคุ้มกันแน่นหนาอย่างพาราเดีย แต่แน่นอนว่าทุกอย่างย่อมสองด้าน หากอีกพวกเล่นสกปรกคนที่อยู่ในโรงเรียนก็ไม่ต่างจากตัวประกันชั้นดีเลย


            “สิ่งที่ลูกต้องจำให้ขึ้นใจก็คือแสงสว่างเพียงนิดก็ทำให้ความมืดมิดหายไปได้ พวกของมาร์คัสเองก็เหมือนกัน พวกเขาไม่ต้องการให้ฝ่ายของเมอร์ลินมีชีวิตต่อไปเพราะปาฏิหาริย์เกิดได้ขึ้นเสมอ พวกเขาต่างหวาดกลัวการสูญเสียพลังอย่างที่บรรพบุรุษของเราต้องเผชิญ และตัวแปรที่พวกเขาต้องการกำจัดก็คือลูกแฮวอน”


            หากให้พูดกันตรงๆ แฮวอนไม่มีความมั่นใจเลยว่าจะสามารถเอาชนะพวกพ่อมดดำได้ เธอไม่เคยฝึกฝนอย่างจริงจัง ไม่รู้ข้อจำกัดของพลังและไม่มีประสบการณ์ เธอแค่กลัวว่าหากพลาดพลั้งขึ้นมาและทุกอย่างถูกเปิดเผยแม่และน้องจะได้รับผลกระทบไปด้วย อคติของคนมืดมิดยิ่งกว่าสายตาที่มืดบอดซะอีก หากพวกเขาเดือดร้อนเพราะตัวตนที่แท้จริงของเธอเล่า


            “หนูจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ยคะพ่อ”

 





            แฮวอนวางธนูลงหลังจากที่ยิงเข้าเป้าได้จากแปดในสิบ ถือว่าทำได้ในระดับที่น่าพึงพอใจแล้ว เธอคงไม่ต้องเรียนซ้ำชั้นอย่างที่กังวลไว้ ร่างบางเดินกลับมารวมกลุ่มกับซอนโฮกับอูจินและเปลี่ยนให้นักเรียนหญิงอีกกลุ่มหนึ่งเข้าทดสอบโดยมียุนกิยืนควบคุมอยู่อย่างใกล้ชิด


            เธอสบดวงตาเรียวรีที่ดูเหมือนจะคาดโทษเธอตลอดเวลาแวบหนึ่งก่อนจะเบนหน้าหนี ไม่บอกก็รู้ว่าอาจารย์อีกสองคนคงเอาเรื่องเธอไปฟ้องแล้วล่ะ แฮวอนต้องโดนจับตาเพิ่มจากสองเป็นเจ็ดแน่นอน แค่คิดก็รู้สึกอึดอัดแล้ว


            “อยู่แบบนี้ไม่เห็นต่างจากคุกเลยสักนิด”

            “หืม? เมื่อกี้ว่าอะไรนะแฮวอน”

            “เปล่า ฉันบ่นไปเรื่อยน่ะ” แฮวอนปฏิเสธทันทีเมื่ออูจินหันมาถามพร้อมกับซอนโฮที่กะพริบตาปริบๆ เมื่อได้ฟังคำตอบทั้งคู่จึงเบนสายตาไปยังการทดสอบรอบใหม่ที่กำลังเพิ่มขึ้น


            แฮวอนทอดสายตาไปตรงหน้าอย่างเบื่อหน่ายปนเปกับความอึดอัด นัยน์ตาสีอ่อนมองสลับกลุ่มนักเรียนและเป้าธนู กระทั่งได้ยินเสียงซุบซิบจากนักเรียนจากบราว์ดัชเชสที่อยู่ใกล้ๆ


            “ฉันกังวลมากเลยแหละเมื่อกี้ อาจารย์ก็กดดันทางสายตาเกือบยิงไม่ออกแล้ว”

            “เอาน่า เธอก็สอบผ่านแล้วนี่” เพื่อนเธอปลอบใจพลางตบบ่าเบาๆ

            “ฉันล่ะกลัวว่าจะสอบตกจนถูกไล่ออกแทบแย่”


            หืม? ไล่ออก?


            รอยยิ้มบางเบาถูกจุดตรงมุมปากเมื่อความคิดอย่างหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวของแฮวอน แทฮยองบอกว่าไม่มีนโยบายให้นักเรียนลาออก แต่ถ้าเธอทำตัวแย่ๆจนถูกไล่ออกล่ะ พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์มารั้งไว้ใช่มั้ย


            “มาลองดูสักตั้งแล้วกันแฮวอน”






            เกือบครึ่งวันที่แฮวอนคิดหาแผนการปั่นป่วนโรงเรียน เธอจะยอมกลายเป็นเด็กเกเรชั่วคราวเพื่ออิสระของตัวเองสักพักแล้วกัน


            ดวงตากลมกลอกมองไปทั่วห้องทรงกลมของห้องเรียนวิชาพยากรณ์ เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นยังอยู่ในช่วงพักกลางวัน แฮวอนปลีกตัวเข้ามาใน้องเรียนก่อนใครเพื่อนเพื่อจะลงมือทำตามแผนที่วางไว้


            กระเปราะของไลเซนซึ่งเป็นพืชที่มีกลิ่นเน่าเหม็นคล้ายของเสียถูกแขวนไปกับเพดานเหนือประตูทางเข้า เชือกเส้นบางๆถูกโยงไว้ระหว่างขอบประตูทั้งสอง ถังน้ำที่บรรจุน้ำกลิ่นหืนๆลอยค้างอยู่กลางอากาศและกับดักบางอย่างที่แฮวอนวางไว้บนพื้น เมื่อเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยเธอก็แสร้งเดินออกไปจากห้องและกลับมาพร้อมกับซอนโฮ


            นักเรียนจากแบล็คเวอร์เลตเป็นผู้โชคร้ายที่ได้รับเลือก เธอนึกขอโทษทุกคนในใจขณะที่ขยับตัวเข้าไปใกล้อีกคนก่อนจะแกล้งทรงตัวไม่อยู่และเซไปชนจนเขาทรงตัวไม่ได้


            อีอึยอุงที่โดนชนสะดุดเข้ากับเชือกที่แฮวอนผูกเอาไว้จนกลไกต่างๆที่เธอวางไว้เริ่มทำงาน ผงเกสรสีเขียวเข้มแตกกระจายทั่วห้องเรียนพร้อมทั้งถังน้ำก็เทน้ำกลิ่นไม่พึงประสงค์ลงมา นักเรียนที่เดินเข้าไปในห้องเรียนก่อนมีสภาพเละเทะไม่ต่างจากห้อง หนังสือที่วางไว้ในชั้นถูกลมหมุนที่อยู่ในกับดักวาโยพัดจนปลิวว่อนไปทั่วห้อง เดือดร้อนให้ทุกคนต้องหลบกันจ้าละหวั่น


            แต่ความวุ่นวายก็ยังไม่จบเมื่อคนเจ้าเล่ห์ดีดนิ้วทีหนึ่ง บรรดาข้าวของที่ลอยว่อนกลางอากาศก็หล่นลงมาเบื้องล่าง ใครหลบทันก็รอดไปแต่หากไม่ก็ถูกของกระแทกใส่หัวจนหัวปูดกันระนาว


            “เกิดอะไรข…” โฮซอกที่ได้ยินเสียงโวยวายรีบถามขึ้นก่อนจะก้าวเข้ามาในห้องเรียน แต่เสียงทุ้มก็พูดได้ไม่จบประโยคเมื่อของบางอย่างดูดกลืนเสียงเขาให้หายไปซะก่อน


            เคร้ง!


            ครั้งแรกแฮวอนก็ไม่ได้ตั้งใจจะหัวเราะหรอก เพียงแต่เธอเห็นโฮซอกที่มีถังน้ำเก่าๆครอบหัวเอาไว้เท่านั้นแหละ เสียงหัวเราะก็หลุดรอดออกมาจนได้ เธอส่งเสียงท่ามกลางความเงียบภายในห้องเรียนซึ่งเรียกความสนใจเป็นอย่างดี


            แฮวอนอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุดต่างจากเพื่อนนักเรียนคนอื่น แววตาทอประกายความสนุกสนานอยู่นัยๆจนพอจะเดาอะไรออก คนอารมณ์ดีอย่างโฮซอกเลยต้องขึ้นเสียงอย่างมีน้ำโห


            “คุณแฮวอน!!!”






            แฮวอนได้เดินเข้าห้องปกครองอย่างสมใจ เธอมั่นใจว่าสภาพยับเยินทั้งห้องเรียน อาจารย์และนักเรียนคงจะหนักหนาพอจะไล่เธออกได้ เธอเลยเดินเข้ามาอย่างสบายอารมณ์ เอาแต่กระยิ้มกระหย่องในใจว่าจะได้จากพาราเดียไปให้พ้นๆสักที


            ในห้องมีอาจารย์สอนวิชาสอนวิชาการเมืองและการปกครองรออยู่ จองกุกนั่งอยู่บนเก้าอี้ของโต๊ะทำงานตน ห้องปกครองเป็นห้องทรงกลมและโต๊ะทำงานถูกจัดให้หันหน้าเข้าหากัน


            อากาศในนี้เย็นเยียบจนแฮวอนอดขนลุกไม่ได้ แต่ก็ยังทำใจกล้าเดินไปหาคนที่นั่งนิ่งฉับๆและเอ่ยถามคำถามที่อยากรู้ที่สุด


            “ว่าบทลงโทษของฉันมาสิคะ”

            “ไม่กลัวอะไรเลย?” จองกุกย้อนถามทั้งที่ตัวเองก็พอจะเดาได้ “อยากถูกไล่ออกขนาดนั้นเชียว”

            “ก็คุณบอกว่าลาออกไม่ได้ แต่ไม่ได้บอกว่าทำให้ถูกไล่ออกไม่ได้นี่คะ” แฮวอนบอกพลางเลิกขึ้นอย่างกวนอารมณ์ “ฉันทำขนาดนี้แล้วก็ไล่ฉันออกเถอะค่ะ”


            จองกุกลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินมาประจันหน้ากับแฮวอน เขากวาดตามองแฮวอนหัวจรดเท้าด้วยสายตานิ่งๆจนเธอชักจะกังวลขึ้นมาแต่ก็ยังเชิดหน้าสู้


            “ไล่ฉันออกได้แล้วค่ะ”

            “ไม่” จองกุกปฏิเสธเสียงหนักแน่นพลางสาวเท้าเข้ามาใกล้ เขาอยากรู้นักว่าแฮวอนมีเหตุผลใดที่อยากจะหนีไปจากพาราเดียขนาดนั้น “เธอต้องโดนลงโทษ แต่นั่นไม่ใช่การไล่ออก”

            “จะไล่ออกมั้ย!” ชักจะหัวเสียเธอเลยขึ้นเสียงใส่เขา ดวงตากลมขึงมองอย่างไม่สบอารมณ์ ท่าทางเหมือนคนเจ้าอารมณ์แต่เอะใจหนึ่งจองกุกกลับคิดว่าน่ารักซะอย่างนั้น

            “ไม่!”


            เมื่อได้ยินคำตอบไม่ตรงใจแฮวอนก็ยกมือขึ้นขย้ำหน้าอกแน่นๆของจองกุกทันที เธอลงแรงไปเต็มที่เพื่อระบายความหัวเสียของตัวเอง คนถูกกระทำแข็งทื่อทั้งตัว ดวงตาคมเบิกกว้างมองคนตรงข้ามอย่างไม่เชื่อว่าเธอจะใจกล้าทำได้ถึงขนาดนี้


            ยัยนี่กำลังลวนลามเราใช่มั้ยเนี่ย


            ริมฝีปากบางเข้าหากันแน่น ใบหน้าสวยหวานง้ำงอพลางเพิ่มแรงบีบขย้ำลงไปอย่างหมั่นไส้เต็มแก่ก่อนจะทุบแผงอกกว้างทิ้งท้ายอีกสองทีแล้วสะบัดหน้าเดินหนีไปอย่างรวดเร็วโดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าคนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังหน้าขึ้นสีเพียงใด


            “เธอโดนหมายหัวไว้แล้วล่ะแฮวอน”


            เสียงทุ้มเล็ดลอดออกจากริมฝีปากหยักลึกเมื่อจองกุกตั้งสติได้ ลิ้นชื้นไล่เลียบนกลีบปากของตน รอยยิ้มร้ายกาจที่ไม่ค่อยมีใครเห็นถูกจุดออกมาช้าๆ นัยน์ตาสีเข้มมองตามแผ่นหลังบางที่เดินกระฟัดกระเฟียดหายไปจนลับสายตา




            ด้านแฮวอนที่เดินหนีออกมาอย่างไม่รู้ทิศทางชะลอฝีเท้าลงเมื่อเดินพ้นจากปราสาทเรียนแล้ว หันมองซ้ายขวาก็พบว่าตัวเองยืนอยู่ใกล้ๆคอกสัตว์เลี้ยงท้ายโรงเรียน


            ร่างบางทรุดตัวลงนั่งข้างกรงลูกกระต่ายตัวน้อย นิ้วเรียวจิ้มลงที่ขนนุ่มนิ่มก่อนจะเปลี่ยนเป็นใช้ฝ่ามือลูบกระต่ายตัวสีเทาอย่างอ่อนโยน


            “ทำไมหนูน่ารักจัง ไม่เห็นเหมือนกระต่ายตัวเมื่อกี้เลย” แฮวอนพึมพำพลางย่นจมูกเมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสักครู่ ทั้งยังว่าจองกุกว่าเหมือนกระต่ายอีกต่างหาก แต่ผู้ชายตัวโตเมื่อกี้เป็นกระต่ายยักษ์แถมนิสัยก็ยังไม่ดีอีกด้วย


            เพียงแบมืออีกครั้งแครอทสีส้มที่ถูกฝานเป็นเส้นก็ปรากฏในมือของแฮวอน เธอยื่นแครอทป้อนลูกกระต่ายหลายตัวที่กำลังรุมล้อมเธอไว้ รอยยิ้มบางคลี่ออกมาหลังจากเล่นกับกระต่ายจนอารมณ์ที่ขุ่นมัวเมื่อสักครู่ดีขึ้น


            มือบางยกเจ้ากระต่ายตัวอ้วนที่กระโดดผลุบมาอยู่กลางฝ่ามือขึ้นอย่างนึกเอ็นดู ในขณะที่เพื่อนของมันก็กระโดดมาเล่นบนตักของแฮวอนบ้าง จมูกสีชมพูถูไถกับปลายนิ้วเรียวเมื่อเธอยื่นนิ้วไปใกล้ๆ เมื่อปล่อยตัวมันลง เจ้าตัวเล็กก็ใช้ตัวอวบอ้วนของมันซุกไซ้กับหน้าท้องของเธอเรียกเสียงหัวเราะเบาๆได้ดี


            แฮวอนนึกว่าตัวเองอยู่ตามลำพังกระทั่งเสียงทุ้มดังขึ้นจากทางด้านหลัง


            “แฮวอน”


            น้ำเสียงคุ้นหูของแดเนียลทำเอาแฮวอนชะงักลง เธอยิ่งอารมณ์ไม่ค่อยดี มีแต่เรื่องน่าปวดหัวเต็มไปหมดแล้วนี่ยังจะมาเจอเขาอีก


            แฮวอนอุ้มลูกกระต่ายใส่ลงกรงอย่างไม่พูดไม่จาก่อนจะลุกยืนเต็มความสูงแล้วปัดกระโปรงสองสามที เธอเตรียมจะเดินหนีไปอีกทางแต่ร่างสูงของเพื่อนเก่าก็ตามมาขวางทางเอาไว้


            “หลบไป”

            “ไม่ ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเธอแฮวอน”

            “แต่ฉันไม่อยากคุยกับนาย” แฮวอนบอกพลางเบี่ยงตัวหลบไปอีกทางแต่แดเนียลก็ขยับตามจนเธอไม่สามารถปลีกตัวไปทางไหนได้

            “แต่เรื่องนี้ฉันต้องพูดจริงๆ” แดเนียลว่าด้วยสีหน้าจริงจัง เขาก้าวเข้ามาใกล้เธออีกก้าวก่อนจะบอกด้วยน้ำเสียงฟังชัดเจน “ถ้าพ่อเธอยังไม่ตายล่ะแฮวอน”




Let's talk  with me

           โอ๊ย แฮวอนคนแสบ ไปจับจกุกแบบนั้นได้ยังไง เดี๋ยวก็ถูกตีหัวหรอก อิอิ พี่แทจะรู้อะไรมั้ยว่าสิ่งที่พี่บอกน่ะทำให้น้องคิดการใหญ่5555 ไม่ให้ลาออกก็ทำจะทำให้โดนไล่ออกก็ได้วะ กร๊ากกกก ตลกแฮวอนไปนั่งบ่นกับน้องกระต่ายที่ไม่รู้เรื่อง อิอิ แล้วคุณแดนของเราก็คัมแบค มาทีมาแบบตู้มๆเลยเน้อคุณแดนของน้อง   (แง้ม~ ติด #แฮวอนของกุกวี หน่อยได้ป่าว ขอร้องงงง) ปล. อ่านถึงตอนนี้ใครยังไม่ไปเล่นแท็กจะโกรธ จะแปะโป้งใส่ตัวใหญ่ๆเลย 5555 

ปล.เจอคำผิดบอกทิ้งไว้เลยจ้า เดี๋ยวมาแก้ให้

และสำคัญสุดๆ เปิดพรี#วอลเป็นของใคร แล้วนะ ตามคำเรียกร้อง อยากได้น้องวอลเป็นเล่มก็ไปกรอกฟอร์มให้เค้าหน่อยนะ เราอยากได้จำนวน ไม่มีไอดีเด็กดีก็ทิ้งชื่อเล่นได้จ้ะ


27/03/18
B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 312 ครั้ง

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1602 Ploysin_02 (@Stigma_ptp2002) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 13:03

    ไปจับอก....คุณจองกุกเลยหรอคะ...5555

    #1602
    0
  2. #1601 Ploysin_02 (@Stigma_ptp2002) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 13:02

    งื้ออ น้องกระต่ายยย

    #1601
    0
  3. #1439 คุมะมงแซะมงแซะ (@bayabby) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:33
    ไปบีบหน่มน้มกาตุ่ยยักษ์แบบนั้นแฮวอนไม่รอดแน่! /แผนร้ายผุดขึ้นมาในหัวจกุกทันใด ขำอ่ะ ไม่ให้ลาออกก็เลยสร้างความวุ่นวายเพื่อให้ตัวเองโดนไล่ออกแบบนี้ก็ได้หรอ5555 คุณแดนเอาแล่ววว จริงจังหรือจ้อจี้คะเนี่ย
    #1439
    0
  4. #1320 Ppmt (@Jjsrrt) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 20:34
    จับนมครูกระตุ่ยเลยโดนหมายหัวเลย
    #1320
    0
  5. #1156 Uvp_Kiin (@Uvp_Kiin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 22:38
    โง่ยยยยยย น้องแฮวอนแสบไม่น้อย แม่กับแชยองนี่ฟปไหน ไปทำอะไร หรือว่า... ที่แดนบอกทิ้งท้ายเรื่องพ่อของแฮวอนนั้น.....
    #1156
    0
  6. #739 Kunlatida kim (@NutdanaiOugris) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 23:14
    เขินอ่า
    #739
    0
  7. #736 CPramala (@CPramala) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 16:48
    เอ๋าาาโดนหมายหัวเเล้วแฮวอน
    #736
    0
  8. #708 JANnJAOo (@JANnJAOo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 00:53
    อยู่ต่อเถอะแฮวอน ไม่ต้องออกไปหรอก ผู้ดีขนาดนั้นก็อยู่ต่อเถอะนะ
    #708
    0
  9. วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 14:46
    เขิน>< แทก็ดี กุกก็ดี หื้มไรท์ทำไมทำบับเนร้~
    #706
    0
  10. #705 Beerzziii (@Beerzziii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 01:44
    เห้ออ~~จะทีมกุกหรือทีมแทดีเนี่ยยย ฮื่อออออ เลือกไม่ถูก ว่าแต่พ่อยังไม่ตายแล้วทำไม??? รออตอนหน้าาาาาๆๆ
    #705
    0
  11. #704 7777777_ (@7777777_) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 00:05
    เอาไงละทีนี้แฮวอนโดนหมายหัวแล้ววววว แล้วพ่อแฮวอนยังไม่ตายจริงใช่มั้ยยยยยยยย><
    #704
    0
  12. #703 Bunny JK (@thiphathai) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 23:41
    ม้วนๆ /ถึงกับเขินแทนเมน 😳😶🐇🐰
    #703
    0
  13. #702 molobee_kk (@mobeekk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 19:49
    แฮไม่คิดแต่กุกคิด!!!!!! พ่อยังไม่ตาย!!!!!!....
    #702
    0
  14. #701 DawanWian (@DawanWian) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 15:38
    น่าร้ากกกกกกกกก
    #701
    0
  15. #700 805& (@spongejib) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 11:34
    แฮวอนแสบจริง5555
    #700
    0
  16. #699 _SmileY_ (@s0979284047) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 07:14
    กรี้ดดดด ขย้ำหน้าอกจกุกแหละแกกกกก กรี้ดดดดด
    #699
    0
  17. #698 Warisa Paunghom (@wawwarisa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 06:57
    แฮวอนหนูคิดได้ยังไงงงง5555555
    #698
    0
  18. #697 TOEY Sl (@toeyexo-l) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 02:34
    เขินกุก มาต่อเถอะค้างมากกกด5555
    #697
    0
  19. #696 Sweetynuna_ (@Sweetynuna_) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 00:16
    ผู้ชายในมี่นี้ช่างเยอะเสียจริง
    #696
    0
  20. #695 Khawhom'm​ (@Onpiya2005) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 00:06
    หา? พ่อยังไม่ตาย? ต่ออออ
    #695
    0
  21. #694 pang15823 (@pang15823) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 00:05
    ต่อด่วนเลยค่ะไรท์
    #694
    0
  22. #692 panrudee (@panrudee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 22:40
    รอน่ะค่าาาาาาาาา
    #692
    0
  23. #691 Pastel07 (@CBVaH65ZzTQ2MUO) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 22:29
    รอเสมอน้าาาาาาาาาาาาาาาาาาา

    #691
    0
  24. #690 filmy_9 (@filmy_9) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 22:08
    รอเด้อออออ
    #690
    0
  25. #689 MAYURA_ (@MAYURA_) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 21:56
    ลั่นตรงกุกบอกน้องลวนลามอ่ะ55555555555
    #689
    0