My Doc คุณหมอ(หมา)ครับ เรามารักกันไหม [YAOI]

ตอนที่ 8 : EP.8 หวานกว่าขนม ก็ผมนี่ไง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    23 ก.พ. 60

EP.8 หวานกว่าขนม ก็ผมนี่ไง


เพจ KU Y Boys & Girls ได้แชร์รูปภาพของ Wan Warintorn 

หนุ่มว่านโพสต์รูป(ว่าที่)ภรรยา ในอนาคตซะแบบเนี้ย แล้วจะไม่ให้คนทั้งมหาลัยแอบอิจฉาหมอมินได้ยังไง หวานเวอร์!! แอดมินอิจมากค่าาาา

#หมอมินยิ้มได้น่ารักมว๊ากกกก #งานจิ้นวาย #งานอวดแฟน
3,649ถูกใจ  1,287คอมเม้นต์  876แชร์



"แหม...ไอ้ห่าว่าน หวานเชียวนะมึง"

มอสที่นั่งเขี่ยไอโฟนเล่นเพลินๆขณะรอขึ้นเรียนตอนเก้าโมงเช้า เห็นเพจดังของมหาลัยแชร์รูปที่ว่านโพสต์ไปเมื่อวันก่อน ถึงกับต้องเอามาแซวอีกครั้ง...

จริงๆเพื่อนๆก็คงเห็นจากในเฟซส่วนตัวของว่านกันไปแล้ว เพราะได้มีการไปคอมเมนต์แซวเล่นใส่กันอยู่อย่างไม่ลดละ

คนฟังได้แต่ยิ้มกวนๆส่งกลับมาให้ จนคนพูดต้องถามต่อ

"แล้วเป็นไง วันนั้นพาหมอมินไปคอนโด เสร็จยังมึง?" 

คนอยากรู้ถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ทำตาโตวิบวับเป็นประกาย

"เสร็จห่าไรล่ะ เล่นอยู่แต่กับหมาไม่สนใจกูเลยซักนิด"

"มึงนี่น่าสงสาร แสดงว่ามินคงชอบหมามากกว่ามึง"

นายที่นั่งอ่านชีทเรียนเพื่อทบทวนก่อนเข้าคลาส เงยหน้าขึ้นมาพูดบ้าง
คนตัวสูงถึงกับนั่งกอดอกถอนหายใจยาวพรืด...


"มากันแต่เช้าเลยนะพวกมึง"

เสียงที่คุ้นเคยของใครบางคนที่ดังขึ้น เรียกให้หนุ่มๆต้องหันไปมองทางด้านหลังของตัวเอง ก็พบกับผู้หญิงผมยาวใส่เสื้อช็อปสีกรม สวมกางเกงยีนส์และรองเท้าผ้าใบอย่างเช่นทุกที กำลังเดินเข้ามาหา

"ไง" 
มอสเป็นคนทักขึ้นก่อน เมื่อคนตัวเล็กที่สุดในกลุ่มเดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะที่พวกเขานั่ง แต่พลอยกลับทำท่าทีเมินเฉยใส่ แล้วหันไปคุยกับเพื่อนคนอื่นแทน

ยังไม่หายโกรธอีกเหรอวะ?....

"มึงน่ะมาช้าเอง"

"กูก็มาปกตินะนาย มึงดิรีบ เออ ไอ้ว่าน...แล้วมึงเป็นไงบ้างวะ วันนั้นพาหมอไปคอนโดน่ะ ได้ยัง?"
น้ำเสียงถามเน้นท้ายประโยค ทำเอาคนฟังต้องมองหน้า

อีพลอยยยย มึงนี่ถามตรงๆไม่มีความเป็นกุลสตรีเอาซะเลยนะ.... ว่านขบคิดในใจ

คนถามทำหน้าอยากรู้เรื่องใจจะขาด เหมือนก๊อปปี้ท่าทางของมอสที่แสดงออกให้ว่านเห็นเมื่อกี้มาเป๊ะ แต่เพื่อนๆก็เข้าใจว่าพลอยก็เป็นคนตรงๆแบบนี้ มีอะไรก็บอก อยากรู้อะไรก็ถามเสมอ...

"ได้อะไรล่ะพวกมึง แค่กูขอจับมือแบบเนียนๆเค้ายังโกรธเลย ดีนะง้อได้ หึหึ"

คนตอบหัวเราะในลำคอ

"อ่อน"

"แหม อิพลอยยย แล้วมึงกับผัวล่ะ เป็นยังไง?"

"ห่าาาา เรียกแฟนพอค่ะ กูยังไม่มีอะไรกัน พวกมึงนี่ ช่วงนี้ก็รักกันดีแหละค่ะ"

"เหรอ....อิโลกสวย"

"ค่ะ ไอ้พวกโลกเสื่อม"

คนพูดทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างไม่พอใจ ที่โดนถามกลับบ้าง ทำเอาว่านกับนายหัวเราะชอบใจ 

มอสได้แต่ฟังเพื่อนคุยกันอย่างเงียบๆโดยไม่ได้พูดอะไรออกมาซักคำ แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่เพื่อนผู้หญิงหนึ่งเดียวของกลุ่มอยู่เสมอ....

"เออ เดี๋ยวกูไปหาอะไรแดกก่อนนะ ใกล้จะเก้าโมงละ เอาไรป่ะพวกมึง?"

"กาแฟเย็นแก้ว" ว่านบอก

"ของกูชาเขียว" นายว่า

"เหมือนเดิม" มอส

"เออ" 

พอฟังออร์เดอร์ที่สั่งมาแล้ว พลอยทำแค่ตอบรับสั้นๆ แล้วเดินไปที่ร้านกาแฟข้างตึกเรียนของคณะวิศวกรรมศาสตร์ทันที ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นั่งโต๊ะหินอ่อนที่เป็นแหล่งรวมตัวของเหล่าเด็กวิศวะทั้งหลายนี่นัก....

"มึงยังไม่ได้คุยกับไอ้พลอยอีกเหรอ"

เมื่อพลอยไปแล้ว ว่านจึงถามมอสที่กำลังนั่งจิ้มไอโฟนเล่นอยู่เหมือนเดิม เพราะเขาพอจะจับบรรยากาศอันอึมครึมที่มีเมฆหมอกหนาๆปกคลุมอยู่ภายในจิตใจ ของเพื่อนทั้งสองคนได้ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก็ไม่ยอมพูดคุยกันอยู่ดี...

"อืม ยัง" มอสตอบเสียงเรียบ

"มีอะไรก็รีบคุย รีบเคลียร์ให้มันจบๆไปซะ ถ้าปล่อยไว้นานเดี๋ยวพวกมึงจะไม่ได้คุยกันยาวนะเว้ย บางทีคนเราเรื่องเล็กๆน้อยๆแม่งก็เก็บเอามาคิดหมดแหละ"

"แหม ไอ้นาย มึงนี่พูดดี"

"กูก็อยากให้เพื่อนมันกลับมาเป็นเหมือนเดิมกันป่ะวะ"

"กูเห็นด้วยกับไอ้นาย" ว่านพูดเสริม "ไม่พูดกับมันซักที มึงก็จะมานั่งทำหน้าหงอยเหมือนหมาขาดแฟ้บอยู่แบบนี้แหละ"

"สัดว่าน กูออกจะเป็นคนเฟรนด์ลี่ ร่าเริงสดใส ไม่ใช่หมาขาดแฟ้บเหมือนที่มึงพูดซักหน่อย"

"แล้วเมื่อกี้หมาที่ไหนมันจ๋อยตอนไอ้พลอยทำเมินใส่วะ"

คนฟังถึงกับทำหน้าบูด เพราะที่เพื่อนมันพูดมาก็ความจริงทั้งนั้น....

เวลาผ่านไปไม่นานนัก พลอยที่เดินไปซื้อกาแฟก็กลับมาพร้อมกับแก้วน้ำที่อยู่ในมือทั้งสี่ใบ 

"ของพวกมึงเอาไป" 

พลอยแจกจ่ายแก้วน้ำพลาสติกที่มีกาแฟเย็น และชาเขียว ไปให้ว่านกับนาย ก่อนจะยื่นแก้วอีกใบไปให้มอส

"ของมึง นมสดคาราเมล" 
พลอยพูดเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปพูดกับเพื่อนคนอื่นต่อ "จ่ายเงินกูด้วยนะ ไม่ได้เลี้ยงฟรีเว้ย ไปเรียนกันได้แล้ว"

ว่านกับนายได้แต่ตอบรับเสียงแจ้ว แล้วควักเงินจากกระเป๋ากางเกงให้คนละ 20 บาท

"แก้วละ 25 เว้ย ขาดคนละ 5 บาท"

"เออน่า งกจังมึง เดี๋ยวกูให้ ตอนนี้มีเศษแค่นี้อ่ะ นอกนั้นมีแต่แบงค์ใหญ่ๆ" นายทำท่าทำมือบ๋อแบ๋ แบบว่าไม่มีเงินแล้ว ว่านก็เช่นกัน

"ทั้งปีอ่ะพวกมึง" 
คนตัวเล็กบ่นฟอดแฟด แล้วชวนให้ขึ้นเรียนอีกครั้ง ก่อนจะพากันลุกออกจากโต๊ะม้าหินอ่อนตัวที่นั่ง และเดินไปขึ้นตึกเรียน

มอสได้แต่มองแก้วนมสดคาราเมลเย็นที่อยู่ในมือแบบเงียบๆ....

ถึงจะทะเลาะกัน แต่มันก็ยังจำได้ว่าเราชอบสั่งอะไรกิน...

"พลอย..."

"อืม มีไร" คนโดนเรียกหยุดเดิน แล้วหันหน้ามาหาคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ซึ่งอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว

"ขอบใจนะมึง...." มอสพูด พลางชูแก้วนมสดคาราเมลในมือขึ้น พลอยทำเพียงพยักหน้าน้อยๆให้เป็นอันรับรู้ และทำท่าจะเดินไปข้างหน้าต่ออีกครั้ง

"กูขอโทษ!" 

ไม่ทันที่คนตัวเล็กจะก้าวเดินออกไป กลับมีเสียงตะโกนอีกครั้งจากคนที่อยู่ด้านหลังดังขึ้นมาซะก่อน คนตัวเล็กชะงักฝีเท้าตัวเอง แล้วหันหน้ามาเผชิญกับคนที่อยู่ข้างหลังอีกครั้ง ทำให้ว่านกับนายที่หยุดรอเพื่อนๆอยู่ยืนมองเหตุการณ์กันแบบเงียบๆ โดยไม่ถามว่ามีอะไรกัน หรือเกิดอะไรขึ้น เพราะรู้ว่ากำลังจะมีคนอยากเคลียร์กันให้มันจบๆซักที.....

"กูขอโทษที่วันนั้นพูดไม่ดีกับมึง"

"อืม"

"พลอย คือกูขอโทษจริงๆ กูไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นกับมึงนะ กูผิดไปแล้ว ยกโทษให้กูเถอะ มึงกลับมาคุยกับกูเหมือนเดิมได้ไหม กูยอมให้มึงกวนตีนกูทุกวันเลยก็ได้" 

มอสพูดยาวเหยียด ทำท่าลนลาน เมื่ออีกฝ่ายตอบกลับมาเพียงคำว่า อืม....

ใจไม่ดีเลยว่ะ...

ไม่ชอบ ไม่เอานะ....

อย่าพูดแบบนี้เลย.....

"เออ ช่างมันเหอะ" คนตัวเล็กตอบปัดด้วยเสียงรำคาญหน่อยๆ เหมือนไม่ได้คิดอะไร

"เฮ้ย ช่างได้ไง กูผิดเองพลอย กูยอมรับ มึงยกโทษให้กูเถอะ นะ... น้าาาา" 
เมื่อพูดเสียงจริงจังไม่ได้ผล เสียงออดอ้อนก็มา พร้อมทำตากระพริบปริบๆเหมือนเด็กน้อยเวลาทำผิดจริงๆ

"เออๆ กูยกโทษให้ ที่จริงก็ไม่ได้โกรธอะไรมึงแล้ว ไม่มีมึงคอยกวนตีน กูก็เหงาปากเหมือนกันแหละ"

"หายโกรธกูจริงนะเว้ย ไอ้พลอยยยย" มอสแทบจะถลาเข้าไปกอดพลอยทันทีด้วยความดีใจ แต่ต้องหยุดชะงักตัวเองไว้ซะก่อน เมื่อคนตัวเล็กทำท่ายกเท้าขึ้นมาจะถีบส่งให้

"พลอยยยย...."

"พอเลยมึง ไม่ต้องมาทำเสียงเหมือนหมาขี้อ้อนใส่ กลางวันเลี้ยงข้าวกูด้วย"

"จะให้กูเลี้ยงทั้งชีวิตเลยก็ได้"

"เวอร์ไปแล้วมึง ไม่ต้องมายิ้มหน้าบานหรอกว่ะ"

"ดีกันแล้วก็ขึ้นเรียนสิโว้ย สายแล้วเนี่ยพวกมึง ห่าน... กว่าจะคุยกันได้ ดีนะไม่รอจนถึงชาติหน้า" 

ว่านที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ไม่ไกลตะโกนบอกเพื่อนเสียงดัง ก่อนจะบ่นกระปอดกระแปดในท้ายประโยค ทำเอาทั้งสองคนที่ทะเลาะกันอยู่และดีกันแล้วต้องรีบวิ่งเข้าไปไล่เตะเพื่อนทันที โทษฐานขี้บ่นเหมือนยายแก่ และทำตัวน่าหมั่นไส้ไม่เลิก


Wan: เพื่อนดีกันแล้ว ดีใจจัง
** สติ๊กเกอร์หมาบีเกิ้ลทำท่าดีใจ


Min: ดีแล้วววว :))

                                                                                                              Wan: มินทำไรอยู่


Min: เรียนครับ ไม่ว่าง

Wan: ไม่ว่างแล้วเล่นโทรศัพท์ได้ไง
** สติ๊กเกอร์หมาบีเกิ้ลหัวเราะ


Min: แล้วหมาที่ไหนมันส่งไลน์มาชวนคุย

Wan: ตัวนี้เลย
** รูปเจ้าหมอกกำลังแลบลิ้นมองกล้อง


Min: เจ้าหมอกมันพิมพ์แชทเก่งเนอะ

Wan: มันชอบคุยกับมินไง 

Min: ** สติ๊กเกอร์มูนทำท่าตกใจ

Wan: งั้นเราไม่กวนแล้ว 
Wan: ตั้งใจเรียนนะ 
Wan: เดี๋ยวกลางวันไปกินข้าวด้วย

Min: มาทำไมทุกวัน

Wan: ก็วันๆมินอยู่แต่ตึกคณะคงไม่มีเวลาไปไหน  

Wan: เราเลยจะไปหามินเองไง 

Wan: จะได้เจอหน้ากันทุกวัน มินไม่ดีใจเหรอ???
** สติ๊กเกอร์หมาปั๊กทำหน้าอ้อน

Min: ครับ

Wan: ตอบยาวๆก็ได้น่า 

Min: ยาวๆ

Wan: โห นี่กวนตีนเราป่ะเนี่ย

Min:  กวน 555
**สติ๊กเกอร์หมาปั๊กหัวเราะ


                                                                                                       Wan: กวนยังไงก็รักกก

Min: ** สติ๊กเกอร์มูนอ้วกแตก

Wan: 555 ถึงขั้นอ้วกเลย งั้นไม่กวนแล้วก็ได้ ชิชิ

Min: งอนไร

Wan: เปล๊าาาา

Min: เรียนก่อนนะ ว่านก็ตั้งใจเรียนด้วย

Wan: มิน....

Min: ว่าไงครับ

Wan: คิดถึงนะ : )

Min: ครับ
** สติ๊กเกอร์มูนยิ้มตาหยีแก้มแดง



"ยิ้มอะไรวะไอ้มิน" 

โชนที่นั่งฟังอาจารย์สอนและจดเลคเชอร์จนมือแทบหงิก หันมากระซิบถามคนที่นั่งอยู่ข้างๆ

"เปล่านี่" มินตอบเสียงเรียบ พลางกดปิดหน้าจอไอโฟนแล้วเก็บใส่กระเป๋ากางเกง

"เปล่าห่าไร กูเห็นมึงยิ้มตั้งแต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นละ อ๋อ...กูรู้แล้ว คุยกับผัวสินะ"

"เสือก"

ใครว่าหมอต้องติ๋มทุกคน ไอ้มินคนหนึ่งล่ะ.....
ที่ไม่ใช่...

"ใช่ซี้ เดี๋ยวนี้เพื่อนมันไม่สำคัญนี่ กูไม่สามารถเสือกเรื่องของมึงได้" 

"มึงจะน้อยใจกูทำห่าไร เดี๋ยวกูบอกนายให้มาปลอบมึงเอาไหม"

"มึงจะบ้าเหรอ เอามันมาทำไม"

"หึหึ"

"หัวเราะกวนตีนสัสว่ะ เกลียด"



โรงอาหารตึกคณะสัตวแพทย์

"โห ไอ้ว่าน ถึงกับต้องซื้อข้าวซื้อน้ำรอไว้ให้เลยเหรอวะ"

เสียงร้องทักของโชนดังขึ้น เมื่อเห็นจานข้าวผัดกะเพราไก่สองจาน ที่มีไข่ทอดโปะอยู่บนข้าวอย่างละจานวางคู่กันตรงหน้าของว่านทันทีที่เดินมาถึงโต๊ะ ที่มีเหล่าบรรดาเด็กวิศวะแก๊งเดิมที่มาประจำทุกวันนั่งรอกันอยู่แล้ว

"แน่น๊อน แฟนกูก็ต้องเทคแคร์ดีๆหน่อย ใช่มั้ยมินนน" 

คนตัวสูงใส่ช็อปสีกรมพูดเสียงสูงกับเพื่อน ก่อนจะหันมายิ้มหวานให้คุณหมอหมาที่นั่งลงตรงข้ามกับเขา มินทำเพียงยิ้มบางๆตอบกลับให้ และพูดต่อ "ยังไม่ใช่แฟนครับ"

ทำเอาแก๊งเด็กวิศวะที่ติดสอยห้อยตามกันมาทุกวันต้องหัวเราะครืน

จะสะใจ หรือสงสารเพื่อนดี....

"เอาน่า อีกไม่นานเดี๋ยวก็เป็นแล้ว" ว่านว่า แล้วยิ้มหวานให้อีกที

"โอ้ยยยย จะหวานให้น้ำตาลมันขึ้นหัวกูเลยรึไง เหอะ ไปหาข้าวแดกดีกว่า ใช่ซี้ กูมันไม่มีคนคอยซื้อข้าวไว้ให้กิน ไม่มีคนคอยบริการถึงที่"

"กินของกูไหมล่ะไอ้หมอ" 

นายที่นั่งเคี้ยวลูกชิ้นทอดแก้มตุ้ยๆ พูดขึ้น 

"กินให้หมดปากก่อนแล้วค่อยพูดเว้ย เดี๋ยวก็ติดคอตายกันพอดี"

"เป็นห่วงกูเหรอ ฮ่าๆๆ"

โชนไม่ตอบโต้ต่อ แต่กลับเดินหนีออกไปซื้อข้าวกินซะดื้อๆ ปล่อยให้คนกินลูกชิ้นต้องหุบปากลงและยิ้มน้อยๆออกมา

"ไปแกล้งหมอไอ้ห่านาย" 
มอสว่าเพื่อน แต่ตัวเองกลับหัวเราะไม่หยุด 

"เออ เล่นจริงนะมึง จะจีบก็จีบ" 
พลอยที่นั่งรอข้าวจากร้านอาหารตามสั่งอยู่ พูดเสริม

"จีบหอกไร กูแค่กวนตีนมันเฉยๆ คนจีบกันน่ะ นู่นนน" นายพูดแล้วทำท่าบุ้ยปากไปทางว่านกับมินทันที

"อ่ะ กะเพราไก่ไข่เจียวที่มินชอบกิน นี่เพิ่งได้มาเลยนะ กำลังร้อนๆเลย" 

ว่านเลื่อนจานข้าวกะเพราไก่ที่มีไข่เจียวสีเหลืองน่ากินโปะอยู่ข้างบนข้าวไปให้มิน

"ขอบคุณนะ แต่วันหลังมินซื้อเองก็ได้ ไม่เห็นต้องลำบากเลย"

"บอกแล้วไง สำหรับมินเราไม่ลำบากอะไรเลย เต็มใจทำให้น่ะ"

"แค่กๆๆๆ" 

จู่ๆมอสที่กินลูกชิ้นทอดที่นายซื้อมากินเล่นระหว่างรอข้าวตามสั่งอยู่ ก็เกิดไอไม่หยุดขึ้นมา จนพลอยต้องรีบทุบหลังทันที คนโดนทุบถึงกับตาเหลือก เอามือจับคอแล้วลูบป้อยๆ

"เป็นไรวะมึง สำลักลูกชิ้นเหรอวะ?"

"ปะ...เปล่า กูสำลักความหวานของไอ้ว่าน"

"โอ้ย ตัวขัดกันจริงๆเลย เอ้า! แดกเข้าไปจะได้ไม่พูดมาก" พลอยใช้ไม้จิ้มลูกชิ้นที่อยู่ในจาน แล้วยัดใส่ปากมอสทันที โดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้ปฏิเสธสักนิด

"พลอยกับมอสพอดีกันแล้ว กลุ่มดูมีสีสันขึ้นนะ" 

มินหันมาคุยกับพลอยและมอส แล้วยิ้มให้ จนคนฟังต้องยิ้มตาม

"จริงเหรอ โหย ที่จริงเราก็ไม่ได้อยากทะเลาะอะไรกับพวกมันนักหรอก แต่เพราะไอ้ความปากหมาของไอ้มอสเองแหละ เราเลยโมโหน่ะ" 

"เออ ต่อไปกูจะระวังคำพูดแล้วกัน" 

มอสเอ่ย หลังจากดื่มน้ำอึกใหญ่ลงคอไปแล้ว

"พวกมึงไปเอาข้าวมาได้แล้ว แล้วก็จ่ายให้กูก่อนด้วย" นายหันมาสั่งเพื่อนคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับเขา นั่นก็คือพลอย

"อิห่านาย ให้ออกก่อนตลอด ค่าน้ำกูเมื่อเช้า 5 บาท ยังไม่ให้เลยนะ"

"เดี๋ยวคิดรวมยอดน่า"

พลอยทำหน้ายู่ ก่อนจะลุกออกจากโต๊ะไปเอาข้าวที่สั่งไว้จากร้านอาหารตามสั่ง ที่มีบรรดาว่าที่หมอสัตว์พากันยืนรออยู่เต็มหน้าร้าน ซึ่งมีมอสเดินตามไปช่วยถือจานข้าวมาด้วย

สักพักทั้งพลอย มอส และโชน ก็เดินถือจานข้าวกลับมาที่โต๊ะของตัวเองกันคนละจานสองจาน 

มอสยื่นข้าวราดผัดฉ่าทะเลไปให้นาย พอทุกคนมาถึงที่โต๊ะจึงลงมือกินข้าวกันทันที ว่านกับมินที่ได้อาหารก่อนแต่ยังไม่กิน เพราะจะรอกินพร้อมเพื่อนจึงลงมือกินบ้าง


"อีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะสอบกลางภาคแล้วนี่หว่า" นายที่กินข้าวหมดก่อน และดื่มน้ำตามเสร็จแล้วพูดขึ้น 

"เพิ่งจะผ่านพ้นงานเกษตรแฟร์มาไม่เท่าไหร่ แม่งจะสอบมิดเทอมอีกแล้วเหรอวะ เร็วชิบ เวลาอ่านหนังสือแทบไม่มี" มอสบ่นโอดครวญ 

แล้วมีใครบ้างล่ะ...ที่ได้อ่าน
เรียนก็หนัก กิจกรรมก็ต้องทำ แฟนก็อยากมี(?) นี่หรือชีวิตนิสิต นักศึกษาแบบพวกเขา แถมเวลาสอบทีไร คะแนนก็แทบจะเหมือนเศษเลขทุกที หดหู่....



"พลอยยยย อย่าลืมติวให้กูด้วยนะ" 

มอสหันไปทำเสียงออดอ้อนใส่พลอย

เหมือนหมาหาแฟ้บอีกแล้ว...

"เออ กูก็ติวให้มึงทุกทีป่ะวะ ไอ้ว่านกับไอ้นายก็เรียนเก่ง ทำไมมึงไม่ให้มันติวให้บ้าง"

"กูฟังพวกมันไม่รู้เรื่อง"

"โง่!" 
สองเสียงประสานพร้อมกัน และเสียงนั้นคือว่านและนาย มอสรู้สึกเหมือนโดนตีแสกหน้าจังๆจนเลือดอาบ โดยคนตีนั้น คือไอ้เพื่อนตัวแสบทั้งสองนั้นเอง จนต้องแอบนั่งด่าพวกมันอยู่ในใจ

"มินไปติวหนังสือด้วยกันไหม" 

ว่านที่นั่งฟังเพื่อนคุยกันมาซักพักหันมาถามความเห็นจากคนตรงหน้าบ้าง

"เรียนคนละคณะ ว่านจะติวรู้เรื่องเหรอ?"

"ถ้าเรียนไม่เหมือนกัน ขอแค่ไปนั่งอ่านหนังสือด้วยกันก็ได้"

"หืม?"

"ก็ถ้ามินจะอ่านหนังสือเตรียมสอบ เดี๋ยวเราไปอ่านเป็นเพื่อนไง"

"มินอ่านเองได้"

"เราสัญญาจะไม่กวน ไม่แกล้ง ไม่เล่นด้วย ไปอ่านหนังสือกับเราที่ห้องเรานะ" ทำเสียงออดอ้อน นับวันว่านยิ่งอ้อนเก่ง

เอ๊ะ? เดี๋ยวนี้เอะอะชวนไปห้องตลอดวะ....

"แต่มินว่าจะไปติวกับไอ้โชน"

"ใช่ มินต้องติวให้กู" โชนพูดเสริม หลังจากเงี่ยหูฟังมาพักหนึ่งแล้ว "ไอ้มิน มึงอย่าลืมว่าเสาร์นี้เรามีนัดติวกับกลุ่มฟางนะเว้ย"


"เออ กูเกือบลืมไปเลย" 

เมื่อได้ยินว่ามินจะไปติวหนังสือกับกลุ่มเพื่อน ท่าทางและน้ำเสียงที่ดูเล่นๆในตอนแรก ของว่านกลับดูนิ่งขรึมขึ้นมาในทันที...

"ติวที่ไหน" 

"ห้องมิน"







TBC.



TALK:  ** มีการแก้ไขเนื้อหาบางส่วนนะคะ**
ห่างหายไปนาน ขอโทษที่อัพให้ช้าจ้า พอดีเราติดงานรับปริญญาเพื่อน เลยไม่มีเวลาเขียนและอัพเดตลงเลย และขอบคุณที่มียอดติดตามเพิ่มขึ้นด้วยนะคะ ถึงจะเป็นส่วนที่เล็กน้อย แต่นั่นก็เป็นกำลังใจให้เราได้ค่ะ 

#คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ 

1 เมนต์ เหมือนเป็น 1 กำลังใจค่ะ

#ขอบคุณที่ติดตามกันนะเจ้าคะ  #นักอ่านที่น่ารักทุกคน (-3-)













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

171 ความคิดเห็น

  1. #154 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 14:22
    หึงใช่ไหมว่าน
    #154
    0
  2. #117 TheViper_ (@HongTae_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 18:31
    ทำไมชื่อนี้ 'ฟาง'
    #117
    1
    • #117-1 TheViper_ (@HongTae_) (จากตอนที่ 8)
      27 พฤษภาคม 2561 / 18:31
      เกลียด*
      #117-1
  3. #96 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 11:24
    เอาให้ฟางกระเด็นไปเลย5555
    #96
    0
  4. #64 Nekomb_cb (@Pang3547) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 23:19
    ฟาง -.-
    #64
    0
  5. #35 Dear|thun:) (@dearthunthima) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 10:56
    ฟาง........
    #35
    0
  6. #15 Pear1790 (@Pear1790) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:00
    โอ้ว ว่านจร้าหวงมินจังน่ะ
    อยากได้คู่ นายโชน บ้าง
    #15
    0
  7. #14 Greennipapan (@Greennipapan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:06
    โอ้ยว่านมีความหวง55555 นายโชนนี่ยังไงคะ
    #14
    0