My Doc คุณหมอ(หมา)ครับ เรามารักกันไหม [YAOI]

ตอนที่ 17 : EP.17 พี่ชาย? [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,704
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    25 พ.ค. 61

EP.17 พี่ชาย?


"พี่เฟรม ใช่รึเปล่าครับ?"

มินเอ่ยถามอย่างคลับคล้ายคลับคลาว่าจะจำคนที่ทักตัวเองได้
ผู้ชายตัวสูงคนเดิมยิ้มกลับมาให้ แล้วพูดต่อด้วยท่าทางตื่นเต้น

"ใช่สิ แหม ไม่ได้เจอกันตั้งนาน โตขึ้นนะเรา" พลางใช้มือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบหัวมินแล้วโยกเล่นเหมือนคนที่สนิทกันมากๆมาก่อน
ทำเอาคนตัวสูงที่ยืนอยู่หลังมินจ้องตาเขม็ง แผ่รังสีอันดำมืดออกมาเป็นระลอก

"มินเรียนมหาลัยแล้วนะพี่ ไม่ใช่มอปลาย มันก็ต้องโตขึ้นบ้างสิ แล้วพี่มากรุงเทพได้ไงอ่ะ นึกว่าอยู่พิษณุโลกซะอีก หรือมาเที่ยว?"

"พี่เรียนจบแล้วครับ จะมาทำงานอยู่ที่นี่น่ะ เราล่ะอีกกี่ปีจบ?" 

"มินเรียนหมอ ก็อีกตั้งสามปีแน่ะ โห พี่เฟรมเรียนจบแล้วอ่ะ ตอนมินอยู่มอสี่ พี่ยังอยู่มอหกอยู่เลย พอป้าษาย้ายกลับไปอยู่พิษณุโลกแล้ว มินก็ไม่ได้เจอพี่อีกเลย"

"ทำไม คิดถึงพี่เหรอครับ" คนตัวสูงที่ดูอบอุ่นพูดแล้วยิ้มบาง พลางลูบหัวมินอีกรอบ
หัวคิ้วหนาๆของว่านกระตุกย่นขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ เมื่อได้ยินว่ามีคนคิดถึงกัน 

"คิดถึงสิครับ ไม่ได้เจอพี่ตั้งนานนะ ไม่มีคนสอนการบ้านด้วย" 

คุณหมอหมายิ้ม ได้แต่นึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาในตอนที่อยู่ด้วยกันกับพี่เฟรม 
เมื่อตอนที่เฟรมมาเที่ยวหาป้าเขาบ่อยๆในช่วงโรงเรียนปิดเทอม 
และเฟรมมักจะโดนป้าใช้ให้ยกกับข้าวมาให้บ้านของมินตลอด เพราะป้าษาของเฟรมชอบทำกับข้าวเยอะๆและนำมาแบ่งให้เพื่อนบ้านประจำ จึงทำให้คนทั้งสองรู้จักและสนิทกันมาก ผลัดกันไปเล่นที่บ้านบ่อยๆ บางทีเฟรมก็จะคอยสอนการบ้านให้มินด้วย

"แล้วนี่...มินมาเที่ยวกับเพื่อนเหรอ?"

"อ้อ! ลืมแนะนำเลย นี่พวกเพื่อนมินเองครับ" 
มินพูดแล้วผายมือไปทางหนุ่มๆที่ยืนอยู่ข้างหลัง เป็นการแนะนำตัว ทุกคนจึงค้อมหัวเป็นเชิงทักทายแล้วยิ้มให้ แต่ว่านทำเพียงพยักหน้าเฉยๆให้แล้วใช้สายตามองนิ่งๆ เฟรมจึงส่งยิ้มน้อยๆกลับให้แทน

อาการหึงของคนยืนมองกำลังทำงาน....

"ส่วนนี่ พี่เฟรม พี่ชายที่รู้จักมานานนนนนน แล้วของมินเอง" 

คุณหมอหมาแกล้งพูดเสียงลากยาวแบบกวนๆแล้วยิ้มกว้างให้กับพี่เฟรม ทำเอาเจ้าตัวต้องดึงแก้มมินเล่นเพราะความหมั่นเขี้ยว

"โอ๊ย เจ็บนะพี่ ชอบเล่นแรงอยู่เรื่อยเลย" มินบ่นอุบ พลางเอามือลูบแก้มแดงๆที่ถูกดึงไปด้วย

"ยังเหมือนเดิมเลยนะเรา ยังน่ารักเหมือนเดิมเลย"

มินหัวเราะให้กับประโยคที่ได้ฟัง 
เพราะไม่ว่าจะเมื่อไหร่ จะนานแค่ไหน พี่เฟรมก็ยังคงชอบแกล้งเขาอยู่เสมอเลย โดยเฉพาะการพูดหยอกล้อกับเขา

"เอาแล้ว ไอ้ว่าน จะมีคู่แข่งรึเปล่าเนี่ย" 

มอสที่ยืนอยู่ข้างว่านเอ่ยเสียงลอดไรฟัน เหมือนอยากให้ได้ยินกันแค่สองคน ทำเอาว่านเม้มริมฝีปากหยักแน่นจนเป็นเส้นตรง สายตายังคงมองคนทั้งคู่คุยกันอย่างสนุกสนานไม่วางตา

"พี่เฟรมมาเที่ยวกับใครเหรอครับ?" มินเอ่ยถามอีกครั้ง เพราะเห็นว่าเฟรมเดินถือปืนฉีดน้ำมาคนเดียว

"พี่มากับเพื่อนน่ะ แต่ตอนนี้หลงกับพวกมันซะแล้ว" เฟรมตอบกลับแล้วยิ้มเก้อๆ เพราะรู้สึกอายตัวเองหน่อยๆที่โตจนป่านนี้แล้ว แต่ก็ยังหลงกับเพื่อนซะได้

"มินยังใช้เบอร์เดิมอยู่ไหม?"

"ใช้ครับ มีอะไรก็โทรมาได้นะพี่"

"ดีเลย เพราะพี่มาอยู่กรุงเทพแล้ว จะได้มีคนพาไปกินข้าวด้วย"

"พี่ไปเองไม่เป็นเหรอครับ กรุงเทพร้านข้าวเยอะแยะ ไม่หลงง่ายๆหรอก"

น้ำเสียงแข็งๆโพล่งออกมาจากริมฝีปากหยัก ทุกคนหันมามองหน้าว่านกันหมด เฟรมมองหน้าว่านพักหนึ่งก่อนจะกระตุกยิ้มขึ้นมา

"พี่อาจจะหลงทางไปบ้างเพราะมาอยู่ไม่บ่อย แต่เรื่องหลงเข้าไปในใจใครนี่ พี่ไปถูกอยู่ครับ"

เฟรมว่า แล้วมองไปที่มิน ทำเอาคุณหมอหมาทำหน้างงอีกรอบ แต่ก็ได้แต่ยิ้มตอบให้

"เหยดดดดด ไอ้ว่านเจอศึกแล้ว" เสียงครางพลางกระซิบของเพื่อนๆ ทำให้ว่านต้องกัดฟันแน่นจนสันกรามนูนขึ้น




50%



"พี่ เป็นพี่ชายของมินเหรอครับ?" 

น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความจริงจังของคนตัวสูงหน้าหล่อเอ่ยถามด้วยความสงสัย หลังจากตัวเองยืนฟังคนอื่นพูดมานานแล้ว

"หืม? เปล่าหรอกครับ จริงๆแล้วพี่เป็นหลานของป้าที่อยู่ข้างบ้านมินเอง ที่เคยเอาหมาไปไว้ให้มินเลี้ยงน่ะครับ ตอนปิดเทอมพี่ชอบไปหาป้าบ่อยๆ แล้วก็รู้จักมินเลยไปเล่นที่บ้านด้วยกันบ่อยๆน่ะ" เฟรมตอบกลับแล้วยิ้มน้อยๆให้อย่างคนใจดี

พอพูดถึงหมาที่มินเคยได้รับจากป้าที่เคยอยู่ข้างบ้าน ซึ่งก็คือป้าของเฟรม ทำเอามินหน้าเศร้าลงนิดหน่อยทันที ว่านที่ยืนอยู่ด้านหลังจึงไม่ได้เห็นสีหน้าหงอยๆของมิน ทำให้คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าต้องเอ่ยทักอีกรอบ 

"เป็นอะไรมิน หน้าหงอยเชียว อย่าบอกนะว่าคิดถึงเจ้าโกโก้น่ะ"

มินไม่ตอบอะไร ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆกลับไปให้

"ป้าษาคงโกรธมินแน่ ที่ทำให้หมาป้าตาย"

"เฮ้ย อย่าคิดมากดิ นี่มันก็ผ่านมาหลายปีแล้วนะมิน ป้าษาไม่เคยโกรธมินเลยนะ ตั้งแต่ที่มินเคยโทรไปบอกพี่น่ะ เค้าเข้าใจน่า" 
เฟรมตบไหล่มินเบาๆเป็นเชิงปลอบ คุณหมอหมาจึงคลี่ยิ้มน้อยๆออกมา 
พี่ชาย ก็ยังคงมีความเป็นพี่ชายที่ทำให้น้องรู้สึกดีขึ้นเสมอ

"จะไปต่อกันได้ยังวะ? อยู่นานๆแล้วแม่งเซ็ง"

เสียงทุ้มเอ่ยอย่างหงุดหงิด คนตัวสูงได้แต่ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงพลางหรี่ตามมองไปด้วย

หมั่นไส้ จะคุยอะไรกันนักกันหนาวะ 

แม่ง...

"หื้ม? แถวนี้หมาดุจัง งั้นพี่ว่าพี่ไปตามหาเพื่อนก่อนดีกว่า มินไปเล่นน้ำกับเพื่อนต่อเถอะนะ"

เฟรมเอ่ยอย่างขำขัน กระตุกยิ้มให้ว่านอีกหนึ่งที ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งมาลูบหัวมินอย่างเอ็นดูอีกด้วย

"พี่ไปก่อนนะครับ ไว้พี่มีเวลาเดี๋ยวเรานัดเจอกันอีกที"

"โอเคครับพี่เฟรม" 

มินว่า แล้วโบกมือหยอยๆให้

"ใครจะปล่อยให้ไปเจอวะ หึ" ว่านบ่นพึมพำ แต่ก็พอที่เฟรมจะได้ยิน คนตัวสูงอีกคนจึงพูดต่อ

"ถึงมินไม่มีเวลามาเจอ ยังไงพี่ก็ต้องหาเวลาไปหาอยู่ดีแหละนะ"

"เหอะ ถามคนอื่นรึยังว่าอยากเจอไหม คิดเองเออเองชิบหาย"

มินมองหน้าคนตัวสูงทั้งสองคนสลับกันไปมา รู้สึกถึงบรรยากาศอันอึมครึม เหมือนมีเมฆก้อนดำๆเข้ามา พร้อมด้วยสายฟ้าเตรียมจะฟาดลงมาซะให้ได้ ทั้งๆที่อากาศก็ร้อนจะตาย

สงสัยหัวจะร้อนกัน!

"อ่า พี่เฟรม งั้นมินไปเล่นน้ำกับเพื่อนก่อนแล้วกัน พี่ก็โทรหาเพื่อนด้วยนะ จะได้เจอไวๆครับ" มินยิ้มน้อยๆให้เฟรมอีกที พลางโบกมืออีกรอบ 

"งั้นพี่ไปก่อนนะครับ" เฟรมยิ้มกว้างให้อีกครั้ง พร้อมกับผงกหัวให้เพื่อนๆของมินเป็นเชิงลา ก่อนจะเดินจากออกไปแต่โดยดี


"เหอะ" 

"ว่านเป็นอะไร?" คุณหมอหมาหันมาถามคนตัวสูงทันที พลางช้อนตามองคนตัวสูงไปด้วน หลังจากที่เฟรมเดินไปแล้ว 

"เป็นคนที่ไม่ได้รับความสนใจไง" 

พูดจบว่านทำท่าจะเดินหนีออกไป แต่ก็ถูกมือของคุณหมอหมาคว้าไว้ซะก่อน

"ว่านจะไปไหน"

"เรื่องของเราว่ะ" 

ว่านถอนหายใจยาวพรืด ก่อนจะแกะมือมินออกจากการเกาะกุมที่มือของตัวเองทันที

มินมองมือที่ถูกแกะออกเมื่อครู่แล้วนิ่งไป ว่านจึงเดินออกมาจากตรงนั้น 
โดยไม่แม้แต่จะสนใจคนที่ยืนมองตามหลังเลยซักนิด



TBC.




TALK: นังว่านเริ่มออกอาการแล้ว 555 มินจะรู้บ้างมั้ยนะ ว่ามีคนกำลังหึงอยู่

TALK2: เหยยยย ว่าน แกกำลังงอนหมอมินใช่มั้ย ไม่เอานะ สงสารหมอมิน

 หมอก็รู้ตัวบ้างเถ๊อะ ว่าว่านมันหึงอยู่น่ะ รีบๆไปง้อซะนะหมออออ


#คอมเมนต์เป็นกำลังใจกันด้วยนะคะ 1 เมนต์เป็น 1 กำลังใจ

#ขอบคุณนักอ่านทุกคน #ขอบคุณที่ยังติดตามกันค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

171 ความคิดเห็น

  1. #163 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 16:09
    ว่านเค้าน้อยใจมินไง
    #163
    0
  2. #142 Jink_chan (@Jink_chan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 10:22
    โอยยยย....ว่านมีความงอลแรงแหะ
    #142
    0
  3. #105 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 16:21
    อิว่านนนนนนนใจเย็นๆ
    #105
    0
  4. #69 Tomagojji (@ChanikranQuote) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 16:51
    ง้ออออ
    #69
    0
  5. #68 J-gon (@J-gon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 11:59
    งอนแบบ สื่อให้รู้ว่าต้องง้อ5555
    #68
    0
  6. #67 G&SKY (@Greennipapan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 08:47
    "เรื่องของเราว่ะ" งอนแรงมากแน่ๆหมอ
    #67
    0
  7. #66 FahSida (@himeji) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 05:28
    งอนแรง รีบรู้ตัว รีบง้อเถอะหมอ
    #66
    0
  8. #65 Tomagojji (@ChanikranQuote) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 23:24
    เชร้ดดด สู้เฟ่ยยย
    #65
    0
  9. #63 G&SKY (@Greennipapan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 22:53
    หมั่นไส้อีพี่เฟรม เอาเลยว่าน ทีมว่าน หมอมินมีความซึน
    #63
    0
  10. #61 yeolbjin (@yeolbjin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 20:05
    เอาแล้วเว้ยว่าน~~ ฮ่าๆๆ
    #61
    0
  11. #60 FahSida (@himeji) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 18:12
    อืม ฆ่าหมกป่าอ้อยเลยดีมั้ยว่าน พูดจาน่าหมั่นไส้พิกล
    #60
    0