หนุ่มห้าวหน้าใส คว้าหัวใจยัยตัวแสบ

ตอนที่ 7 : Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ก.ค. 57

6

 

ตอนนี้ฉันกำลังยืนรอรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์ ซึ่งห่างออกมาจากหน้าโรงเรียนไม่ไกลมากนัก ที่ป้ายรถเมล์ไม่ค่อยมีคนแล้ว เพราะว่าเด็กนักเรียนเพิ่งจะขึ้นรถไปเมื่อสักพักนี่เอง ฉันมาไม่ทันรถคันที่แล้วน่ะ เลยต้องยืนรอรถเที่ยวต่อไป -_-! เซ็งชะมัดเลยวุ้ย

           ระหว่างที่ยืนรอรถเมล์อยู่นั้นจู่ๆ ก็มีรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่รุ่นSR สีขาว เครื่องแรง เสียงดัง(-_-‘’) วิ่งมาจอดตรงหน้าฉันพอดี คนขับสวมหมวกกันน็อคสีดำ จากนั้นเขาก็ถอดมันออกเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลา ขาวใส กับทรงผมสีน้ำตาลแดงที่ดูยุ่งหน่อยๆจากการถอดหมวกกันน็อคนั่นออก ไม่อยากจะบอกเลยว่านายเจไดจะเท่ได้ขนาดนี้ (>_<’’)

            “นี่เธอ จะกลับมั้ย!” จู่ๆหมอนั่นก็พูดขึ้นมา

            “ว่าไงนะ O.O”

            “จะกลับมั้ย บ้านน่ะ...ขึ้นมา!! อีตาเจไดเริ่มขึ้นเสียงนิดๆ

            ไหนนายบอกว่าจะไม่ไปส่งฉันไง -0-”

            “ขึ้นรถ...

            “นายต้องไปส่งลูกหว้าไม่ใช่เหรอ...ฉันพูดพร้อมกับสบตาเจไดไปด้วย แต่เขากลับมองฉันนิ่งด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่.....

            “เธอลืมอะไรไปหรือเปล่า...หมอนั่นว่าพลางทำมือชี้นิ้วไปที่กระเป๋าเป้นักเรียนที่สะพายอยู่ข้างหลังของเขา ฉันลืมขนมไว้ในกระเป๋าเขาหรือไงถึงได้ตามเอามาคืนให้น่ะ (‘_’?)’’

            “……………” ฉันเงียบ ไม่ตอบอะไร

ขึ้นมาซักทีสิโว้ย ยัยเบ๊อะ

            “ตะ...แต่...ฉันไม่อยากกลับกับนายยยยย... T^T

            “ฉันบอกให้ขึ้นมา!!!”

            เออ...ขึ้นก็ได้วะ!! หมอนั่นตะโกนเสียงดัง ทำให้ฉันตกใจทำอะไรไม่ถูก รีบกระโดดขึ้นคร่อมซ้อนท้ายรถของเขาทันที หรือยังโกรธฉันอยู่กันนะ ถ้าโกรธ....แล้วจะไปส่งฉันทำไม หรือเพราะแค่จะเอาการบ้านของตัวเองที่อยู่ในกระเป๋านั่นมาให้ทำกันแน่ (เพิ่งนึกได้ตอนหมอนั่นชี้ไปที่กระเป๋าเขา)(=_=^)

            “เอ้า! ใส่นี่ด้วย...เจไดส่งหมวกกันน็อคสีดำของเขามาให้ ซึ่งฉันก็รับมาถือไว้

            “แล้วทำไมนายไม่ใส่ล่ะ นายเป็นคนขี่นะ -_- ”

            “ฉันบอกให้ใส่ ก็ใส่ไปเถอะน่า เกาะดีๆด้วย จะไปแล้ว...

            ฉันจึงสวมหมวกกันน็อคสีดำนั่นลงบนหัวทันที แล้วเจไดก็บิดคันเร่งออกตัวไปอย่างรวดเร็ว และด้วยความตกใจ ฉันเลยเผลอกอดอีตานี่ไปเต็มแรงเลยด้วย >_<// นายจะรีบไปไหนเนี่ย บ้านฉันไม่หายไปไหนหรอกนะ O_<”

            โอ้ยยย!! ยัยบ้า นี่เธอกอดฉันแน่นไปแล้วนะเว้ย

            นายเจไดโวยวายขึ้นมาทันที เมื่อรู้สึกว่าตัวเองหายใจไม่ค่อยออก เพราะฉันกอดเขาแน่นไป ในระหว่างขี่รถน่ะ >///<

            ก็นายขี่รถเร็วนี่ ฉันกลัวตัวเองปลิวหายไปนะ!”

            ฉันตะโกนตอบกลับไป แล้วก็คลายแรงกอดลงด้วย

            กอดหลวมแบบนั้น เดี๋ยวก็ได้ปลิวหายไปจริงๆหรอก ยัยเบ๊อะเอ๊ย! กอดแน่นๆเซ่

            อะไรของอีตานี่เนี่ยยย... กอดแน่นก็บ่น กอดหลวมก็ด่า จะเอาไงกันแน่ฟะ! >*<//

            “อ้ากกกก!! ยัยแสบ นี่เธอ...จะจิกไปถึงตับ ไต ไส้ ม้าม เซี่ยงจี๊ ฉันเลยรึไงวะ แล้ว...เธอขย้ำหน้าอกฉันทำม้ายยย!! TOT”

             เจไดขี่รถไป ร้องตะโกนไป เพราะฉันดันกอดเขาไว้แน่นแล้วก็เผลอใช้เล็บจิกไปที่หน้าอกเขาด้วย ก็ฉันกลัวปลิวหายไปนี่หว่า เกร็งไปหมดแล้ว ก็อีตานี่เล่นแซงตรงกลางระหว่างสิบล้อสองคันวิ่งคู่กันอยู่น่ะสิ โอยยย... หัวใจฉันจะวาย ซะให้ได้ TOT   

           

            ในที่สุด...เจไดก็พาฉันมาส่งถึงบ้านอย่างปลอดภัย เฮ้อออ...ขอบคุณคุณพระคุณเจ้า พ่อแก้วแม่แก้วที่ช่วยดลบันดาลให้หนูกลับบ้านโดยปลอดภัยค่ะ ฮือออ T^T

            “อะ...เอ่อ ขะ..ขอบใจ นะ ทะ...ที่ มา สะ...ส่ง ToT”

             ฉันบอกขอบคุณเจไดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เมื่อลงจากรถ พลางยื่นหมวกกันน็อคคืนให้ หมอนั่นมองหน้าฉันนิดหน่อย

            หึ กลัวเหรอ...

            หมอนั่นพูดพลางหัวเราะในลำคอด้วย จะไม่กลัวได้ไง ก็ขี่รถปานจรวดซะขนาดนี้ ทุกทีฉันซ้อนไอ้โจ้ยังไม่น่ากลัวเท่านี้เลย หรือเพราะรถมันไม่แรงฟะ =_=? เออ...ช่างเหอะ ว่าแต่...

            นี่ ว่าแต่...นายมาบ้านฉันถูกได้ไงน่ะ ฉันว่าฉันยังไม่ได้บอกทางนายเลยนะ (‘_’?)”

            “ยัยเซ่อ...ก็เพราะฉันเคยมาหาเฮียติณห์น่ะสิ มากับเฮียอาร์ตน่ะเลยรู้ทาง แต่มาทีไรก็ไม่เคยเจอเธอเลย

             เออ...นั่นดิ แล้วตอนนั้นฉันไปไหนกันนะ สงสัยออกไปเที่ยวกับเพื่อนล่ะมั้ง -_-

            “เอ่อ...ว่าแต่ นายเปลี่ยนรถคันใหม่เหรอฉันถามอย่างสงสัย...แล้วไอ้รถคันที่ฉันทำเละล่ะ (-_-?)

            ใช่ คันนี้คันเก่าเป็นรถที่ฉันเก็บตังค์ซื้อเองสมัยขึ้นม.ปลาย ใหม่ๆ แล้วก็เพิ่งเอาลงมาจากเชียงใหม่ไม่กี่วันด้วย ส่วนคันที่เธอทำเละฉันส่งเข้าอู่อยู่หมอนั่นตอบกลับมาเสียงเรียบ

            “ระ...เหรอ เหอะๆ ^^” พอได้ฟังแบบนั้น ฉันได้แต่ยิ้มแห้งๆกลับไปให้ เจไดมองหน้าฉันอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น....

            “เข้าบ้านดิ

            “หา อ่ะ อ๋อ เข้าแน่...นายก็กลับบ้านดีๆล่ะฉันว่าพลางเตรียมจะโบกมือบ๊ายบาย แต่.....

            ใครบอกว่าฉันจะกลับ ไปเปิดประตูบ้านซักที ฉันจะได้เข้าไป

            “ฮะ ว่าไงนะ O_O! นาย...จะเข้าไปในบ้านฉันงั้นเหรอ เข้าไปทำไม หรือว่า...

            ว่าแล้วเชียว ที่หมอนี่มาส่งฉัน เพราะหวังจะฟันฉันเป็นค่าตอบแทนแน่เลย ไอ้บ้ากามเจได ม่ายยยนะ...เวลานี้บ้านฉันไม่มีคนอยู่ด้วยอ่ะ ไอ้พี่ติณห์ก็ยังไม่กลับจากมหาลัย แม่ก็อยู่ที่ร้านนะ >///<

            โป๊ก!!

            “นี่นาย... เขกหัวฉันทำไม เจ็บนะเว้ย >*<” ฉันเอามือลูบหัวตัวเองป้อยๆ หลังโดนเจไดเขกหัวเอา

            ฉันรู้นะ ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่น่ะ ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า ยัยบ๊อง ไม่เห็นจะมีอะไรน่าพิศวาสเลยซักนิด ที่ยืนคุยอยู่นี่ก็ไม่รู้ว่าเธอกำลังหันหลังให้ฉันหรือเปล่าด้วย -_-”

            “นี่นาย!! ว่าฉันเป็นไม้กระดานเรอะ ไอ้หื่น -*-”

            “ไปเปิดประตูรั้วซักทีเซ่ ยัยแบน!”

            ยัยแบน งั้นเรอะ =[]=!! นี่ฉัน เหมือนไม้กระดานขนาดนั้นเลยเหรอวะคะเนี่ยยยย... T^T

            ฉันเลยเดินคอตกก้มหน้าก้มตา เดินไปเปิดประตูรั้วบ้านออก แล้วเจไดก็เดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับฉัน พวกเรามานั่งกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ฉันเลยเปิดทีวีให้เขาดูไปพลางๆ แล้วก็ลุกไปเอาน้ำจากในครัวมาให้เขากิน จากนั้นก็ขึ้นมาที่ห้องของตัวเองที่ชั้นสองของบ้าน แล้วหยิบของสิ่งๆหนึ่งที่มันอยู่ข้างเตียงฉันตลอดขึ้นมาไว้ในมือ แล้วก็ลงมาหาหมอนั่นที่ห้องนั่งเล่น

           

            เฮ้ย! ยัยแสบ นั่นเธอ เอาไม้เบสบอลมาทำไรน่ะ =[]=!”

          เจไดทำหน้าเหวอๆไปเล็กน้อย เมื่อฉันเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น พร้อมกับถือไม้เบสบอลคู่ใจมาด้วย เหอะ อยู่กับผู้ชายแบบนาย ฉันก็ต้องป้องกันตัวไว้ก่อนล่ะน่า นายมันไว้ใจไม่ได้เจได ไอ้หื่น (-*- )

            “ไว้ทุบหัวนาย...ฉันว่าพลางหย่นก้นลงบนโซฟาตัวที่ว่าง

            จะบ้าเรอะ จะทุบหัวฉันทำไม ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอซักหน่อยนะ

            “ไม่ทำก็แล้วไป แต่อย่าแม้แต่จะคิดด้วย ไม่งั้นฉันทุบหัวนายแบะแน่ ไอ้หื่น -*-”

            “เออน่ะ ไม้กระดานแบบเธอ มันไม่กระตุ้นต่อมอารมณ์ฉันหรอก อีกอย่าง...เธอไม่ใช่สเป๊กฉันซักนิดยัยเตี้ย =_=”

            สเป๊กนายคือ สวย สูง หุ่นดี แบบยัยลูกหว้าน่ะเหรอ.... เหอะ!

            “ว่าแต่ นายเข้ามาในบ้านฉันทำไม ทำไมถึงไม่กลับบ้านไปซักที

            “เอ้า! ทำซะ...ทำให้หมดด้วย ทุกวิชาเลยนะ เพราะต้องส่งพรุ่งนี้แล้วด้วย และที่ฉันมานี่ก็เพราะจะได้มาคุมเธอในระหว่างที่ทำงานให้ฉันน่ะสิ เกิดเธออู้ ขี้เกียจทำขึ้นมา พรุ่งนี้ฉันก็แย่ดิ ไม่มีงานส่ง โดนอาจารย์หักคะแนนอีกต่างหาก ฉะนั้น ทำให้เสร็จด้วย

            ไอ้หื่นนี่ โยนกระเป๋าเป้ของตัวเองมาให้ฉันโดยที่ไม่ฟังฉันพูดเลย โอ้โห! ไอ้เจ้านายตัวดี แม่ฆ่าทิ้งเอาศพหมกส้วมไปเลยดีมั้ยนะ (-*-)

            แล้วหมอนั่นก็นั่งดูทีวีอย่างเพลิดเพลิน เดี๋ยวเปิดช่องการ์ตูนบ้าง เปิดช่องฟังเพลงบ้าง เปิดช่องที่มีฟุตบอลบ้าง ส่วนฉัน นั่งเขียนงานให้ไอ้หื่นนี่ค่ะ (-_-‘’) ขนาดงานฉันเอง บางทีฉันยังให้ยัยซิมมี่ทำให้เลย แล้วนี่....งานของฉันก็ไม่ใช่! คะแนนก็ไม่มีได้! ทำไมฉันต้องทำเพื่อคนอื่นขนาดนี้ด้วยยยยย T^T

            “ยัยแสบ ฉันหิว...จู่ๆเจไดก็พูดขึ้นมา หางานให้อีกแล้วสินะ ไอ้เจ้านายตัวดี -_-

            “ไม่ว่าง หากินเอง ในครัวนู่นฉันทำเป็นไม่สนใจ นั่งเขียนงานต่อไป

            ยัยแบน ฉันบอกว่าฉันหิว ไปหาอะไรให้กินหน่อย

            “ก็บอกว่าไม่ว่างไง -*-”

            ฉันยังคงก้มหน้าเขียนงาน โดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นไปมองเจได

            ถ้าไม่หา งั้น...ฉันก็จะกินเธอแทนเนี่ยแหล่ะ ^^”

            ฉันเงยหน้าขึ้นมามองเจไดทันที หมอนั่นทำท่าเลียริมฝีปากของตัวเองไปด้วย ไอ้หื่นนี่ คิดจะกินฉันจริงๆเรอะ ใครจะไปยอมกัน >///<

            “จะกินอะไร...ฉันถาม

            “อะไรก็ได้...ที่เธอคิดว่าทำอร่อยที่สุด^^” แล้วอะไรล่ะ...ที่ฉันทำอร่อยที่สุดน่ะ (-_-*)

            “เออ...ว่าแล้ว ฉันก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปในครัวทันที แล้วหมอนั่นก็ตะโกนไล่หลังมาว่า...

            นี่ แล้วก็ห้ามแกล้งใส่อะไรแปลกๆมาให้ฉันกินล่ะ ยัยแสบ!”

            เหอะ ทำเป็นรู้ทันนะ ไอ้หื่น -_- ว่าจะหาแมลงสาบใส่ลงไปให้กินซะหน่อย

           

            20 นาทีผ่านไป....

            มาแล้ววววว... ข้าวไข่เจียว แสนอร่อย ^_^”

            ฉันยกจานข้าวที่มีไข่เจียวกลิ่นหอมๆมาให้เจไดที่ห้องนั่งเล่น และวางมันลงที่โต๊ะกระจกตรงหน้าเขา หมอนั่นมองไปที่จานข้าวไข่เจียวแล้วก็เงยหน้าขึ้นมามองฉัน

            ข้าวไข่เจียวเนี่ยนะ =_=?”

            “ทำไม...กินไม่ได้รึไง -*-”

            “เปล่า...แค่คิดว่าเธอน่าจะทำอะไรที่มันพิเศษกว่านี้ ไข่เจียวมันดูธรรมดาอ่ะ

            “นี่ก็พิเศษแล้วย่ะ เพราะเวลาฉันทำอะไรฉันมักจะใส่ใจทำเสมอ มันถึงได้พิเศษไง ^^” เจไดนิ่งไปพักหนึ่งเมื่อฟังคำตอบจากฉัน ก่อนจะยิ้มออกมาจนเห็นแก้มบุ๋มทั้งสองข้าง

            “กินได้ป่ะเนี่ย...

            “งั้นก็ไม่ต้องกิน เชอะฉันทำท่าจะยกจานข้าวที่อยู่ตรงหน้าเจไดออก แต่หมอนั่นก็ห้ามเอาไว้ซะก่อน

            บ้า กินดิ หิวจะตาย จนจะกินเธอได้ทั้งตัวอยู่แล้ว ^^”

            ฉันขึงตาขวางใส่เจไดทันที แต่หมอนั่นไม่สนใจ ใช้ช้อนตักข้าวเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆจนแก้มป่องเหมือนเด็กน้อยเลย น่ารักดีแฮะ ^^ เอ๊ะ! นี่ฉันชมว่าหมอนั่นน่ารักเรอะ =[]=!?

            “อร่อยมั้ย^^” ฉันถาม

            ไม่อ่ะ =_=”

            “ว่าไงนะ ไม่อร่อยงั้นเหรอ งั้นเอาคืนมา ฉันจะได้เอาไปให้หมามันกินแทน

            มาว่าฉันทำกับข้าวไม่อร่อยได้ไง ไอ้โจ้มันยังกินฝีมือฉันได้เลยนะ…..ฉันจัดการคว้าจานข้าวตรงหน้าเจไดมาถือไว้เตรียมจะเอาไปเททิ้งจริงๆ

            เฮ้ยๆๆ ล้อเล่นน่า อร่อยสิ อร่อยจริงๆนะ >o<” เจไดรีบแย่งจานข้าวไข่เจียวไปจากมือฉันทันที และก็ตักข้าวกินอีกคำ

            คนอุตส่าห์ทำให้กิน มาว่าไม่อร่อยได้ไง เสียน้ำใจชะมัด -*-” ฉันบ่นอุบ

            ขอโทษ ฉันแค่ล้อเธอเล่น อย่าโกรธกันสิ ข้าวไข่เจียวเธออร่อยจริงๆนะ ฉันไม่ได้โกหกด้วยสาบานได้ ^_^”

            ว่าแล้ว เจไดก็ตักข้าวเข้าปากไปด้วย

            “หึหึ...ของมันแน่อยู่แล้ว คนอย่างไปป์ทำซะอย่าง ^_^”

           
            ฉันมองหน้าเจไดแล้วยิ้มออกมาจนเห็นฟันเหล็กสีสวย มันรู้สึกดีใจนะ...เวลาเราทำอาหารให้ใครซักคนทาน แล้วเขาก็ชอบ และบอกว่าอร่อยน่ะ มันทำให้เรามีกำลังใจที่จะทำอาหารต่อไปเลยล่ะ ฉันยิ้มให้กับคำชมของเจไดอย่างไม่ปิดบัง เพราะฉันรู้สึกดีใจจริงๆ
^^ หมอนั่นจ้องมองฉันอีกแล้ว แล้วอยู่ๆก็ยิ้มมาให้ฉัน ยิ้มอย่างจริงใจเลยแหล่ะ ฉันรู้สึกได้ รอยยิ้มหมอนั่นดูมีเสน่ห์จริงๆ หมอนั่นมีลักยิ้มด้วย เหมือนเฮียอาร์ตเลย แล้วก็เวลายิ้มจนแก้มบุ๋มลงไปอีก มันดูน่ารัก ขี้เล่นอย่างบอกไม่ถูกอ่ะ หวาๆๆ O.o ...ฉันรู้สึก ใจเต้นแปลกๆด้วย >_<//

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น