หนุ่มห้าวหน้าใส คว้าหัวใจยัยตัวแสบ

ตอนที่ 3 : Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 ก.ค. 57

2

 

ก๊ากๆๆๆ ฮ่าๆๆ ยัยไปป์ แกนี่มันโคตรโรคจิตเลยว่ะ ไปแอบดูตอนเค้ากำลังจู๋จี๋กันอยู่ซะได้ ฮ่าๆๆ >o<”

ฉันไม่ได้โรคจิตนะเว้ยเฟิร์ส ฉันแค่บังเอิญเดินไปเห็นเฉยๆบังเอิญน่ะบังเอิญ เข้าใจ๊...

ฉันรีบเถียงกลับทันที เมื่อเล่าเรื่องที่ฉันประสบพบเจอมาเมื่อตอนเช้าให้ยัยพวกเพื่อนทั้งสี่ฟัง ในตอนพักกลางวัน ให้ตายสิ แล้วพวกมันยังมาว่าฉันเป็นยัยโรคจิตอีกนะ =_=^ หลังจากที่ฉันโดนไอ้หมอนั่นไล่ ฉันก็รีบเผ่นแน่บออกมาทันทีเลย ใครจะอยากอยู่เป็นก้างขวางคอหมากันล่ะ
             ส่วนไอ้โจ้ ฉันก็ส่งข้อความไปบอกมันว่าขึ้นไปห้องเรียนแล้ว ให้มันตามมาเอง
.....

เด็กสมัยนี้มันแรงกันจริงๆว่ะ ทำอะไรกันไม่เลือกที่เลยนะอยู่โรงเรียนแท้ๆ ถ้าอาจารย์รู้นะ จะเป็นยังไง...

ยัยเพื่อนตัวเล็กที่ชอบแสดงความคิดเห็นแบบตรงไปตรงมา นามว่า เจเจ ก็พูดขึ้นมาบ้าง -_-‘’

ทำไมแกไม่ถ่ายคลิปไว้ฟะไอ้เหยิน จะได้เอาไว้แบล็คเมล์มันไงยัยน้ำมนต์คนฟันไม่เหยินเอ่ย หลังจากยัดขนมปังเข้าปากไปแล้ว =_=^

มันคิดได้เนอะ....แอบถ่ายคลิปตอนคนเขากำลังจู้ฮุกกรูกันน่ะ ฉันไม่ได้โรคจิตขนาดนั้นนะ แค่เวลาที่เพื่อนในห้องมันแอบดูคลิปโป๊กัน ฉันก็ไปนั่งดูด้วย เท่านั้นเอง (-..- ) นี่ฉันไม่ได้หื่นนะ -_- แค่ทำตามกระแส....

เออ...ทำไมฉันไม่ทันคิดฟะ จะได้เอาไปประจานให้ทั่วโรงเรียนเลย อยากไล่ฉันออกมมาดีนัก ฮ่าๆๆๆ.... แต่...แกจะบ้าเรอะยัยน้ำมนต์ ฉันไม่ใช่พวกโรคจิตนะเฟ้ย-_-^ แต่ก็ช่างมันเถอะ ขออย่าได้เจอกันอีกเลย กับไอ้หัวแดงนั่นอ่ะ -_- “

ช่างไอ้หมอนั่นไป... แต่ผัดไทยของพวกฉัน แกก็ไม่ได้ซื้อมานะยัยไปป์เหยิน ฉันงอนนน T^T”

เรียกตูเหยินตลอด -_-‘’ เหยินแค่นิดหน่อยเอง แล้วที่ใส่เหล็กดัดฟันมาสามปีกว่าเนี่ย มันไม่หายเหยินบ้างรึไงฟะ -_-   

พอเลยแก หยุดพูดถึงไอ้ผัดไทยนั่นซักที ฉันไม่มีเวลาซื้อนะซิมมี่ แค่เวลาจะมาโรงเรียน ฉันยังมาสายเลย และวันนี้น่ะซวยสุดๆ เพราะรถเส็งเคร็งของไอ้โจ้นั่นแหล่ะ นึกถึงแล้วโมโห (-*- )”

อย่าว่ารถโจ้อย่างนั้นสิ มีให้แกเกาะล้อมาทุกวันก็ดีแค่ไหนแล้ว -_-”

ว่าไม่ได้เลยนะ แฟนแกเนี่ยยัยเฟิร์ส แต่วันนี้ทำไมไอ้โจ้ไปนั่งกับเพื่อนผู้ชายวะ ไม่มานั่งกับพวกเรา สงสัยไปคุยเรื่องเกมส์กันแน่เลย-_-^ ช่างเหอะๆ...ปล่อยมัน

แหม ก็ยังดีกว่าแกเดินมานั่นแหล่ะ มีมันมาคอยรับส่งไป-กลับโรงเรียน ก็บุญแล้ว แกนี่ได้สิทธิยิ่งกว่ายัยเฟิร์ส มันอีกนะ -_-” ยัยเจเจว่า

ก็จริงอย่างที่เจเจบอก ดีกว่าเดินมา และไม่ต้องเปลืองน้ำมันรถที่บ้านด้วย และอีกอย่างไอ้พี่ติณห์ก็คงขี้เกียจจะมาส่งฉันด้วยแหล่ะ มีไอ้โจ้อยู่นี่ ชีวิตฉันสบายขึ้นเยอะอ่ะ ^_^ เพราะพอมันขึ้นม.ปลาย มันก็ได้รับอนุญาตให้ขี่รถมาโรงเรียนได้ ฉันก็คอยอาศัยมันมาตลอดนี่แหล่ะ เพื่อนรักฉันทั้งหน้าตาดี แถมยังมีน้ำใจอีก โฮ่ๆๆ เป็นปลื้ม... ^_^

ก็ฉันเป็นเพื่อนกับมันมาตั้งแต่ป.1 นะเฟ้ย ถ้ามันทิ้งฉันล่ะน่าดูเลย อีกอย่างบ้านฉันก็เป็นทางผ่านบ้านมันเวลามาโรงเรียน จะให้ฉันขี่รถตัวเองมาให้เปลืองน้ำมันทำไมล่ะ ยุคนี้ยุคประหยัด ทางเดียวกันไปด้วยกันไง^_^”

ไอ้งก!!-_-” ยัยเพื่อนทั้งสี่พร้อมใจประสานเสียง

เออ แล้วปิดเทอมที่ผ่านมาพวกแกไปเที่ยวไหนกันบ้างเนี่ย เม้าส์ให้ฟังหน่อยสิ ฉันน่ะไปเที่ยวทะเลกับโจ้มาแหล่ะ โฮ่ๆๆ ไม่อยากจะพูดเลย....

ยัยเฟิร์สถามขึ้นมาแล้วก็ทำท่าทางระริกระรี้เชียว =_=’’ หมั่นไส้คนมีแฟนจัง ฉันน่ะเหรอ นอนอยู่บ้านอย่างเดียวนั่นแหล่ะ ไม่ก็ไปช่วยแม่ที่ร้านอาหารเป็นบางวัน-_-
           แม่ฉันทำธุรกิจเปิดร้านอาหารไทยสุดหรูหรา แต่รสชาติอร่อยเหอะ แซ่บเว่อร์นะ จะบอกให้ >_< ฮ่าๆๆ ลูกค้าเพียบบบ ทั้งไทยและเทศเลยแหล่ะ ตอนนี้ก็กำลังจะเปิดสาขาที่ห้าแถวๆชลบุรีอีกด้วย ส่วนพ่อหย่ากับแม่ไปแล้ว แต่ท่านก็ไปๆมาๆหาพวกเราอยู่บ่อยๆเหมือนกัน ยังไงล่ะ…..ก็พ่อกับแม่ไม่ได้เกลียดกันไปเลยนี่นา เพราะพ่อฉันก็ยังให้ค่าขนมฉันอยู่ทุกเดือนด้วย ^^ ที่ท่านเลิกกันก็อาจจะมีเหตุผลที่บอกเราไม่ได้ล่ะมั้ง.....

งั้นก็ไม่ต้องพูด -_-” ฉันบอก เพราะไอ้โจ้มันเล่าให้ฉันฟังแล้ว สวีทกันน่าดูเชียว (-_-)

แต่ฉันอยากเล่านะ ยัยไปป์... T^T”

เป็นไง เสร็จกันยังล่ะ ยัยเจเจแกนี่ก็พูดตรงเหมือนเดิม -_-^

ยังโว้ยยยยย แค่ไปเที่ยวเฉยๆๆๆๆน่ะ พวกแกนี่ คิดอะไรกัน >_<”

แต่แกก็แอบคิดจะเคลมไอ้โจ้ใช่มั้ยล่ะ ฉันรู้นะ กิ้วๆ  ฮ่าๆๆนี่คือเสียงหยอกล้อของยัยน้ำมนต์ -_-

น้ำมนต์!! อย่าเอาความจริงมาพูดดิวะ ดูยัยเฟิร์สมันหน้าแดงหมดแล้ววว ฮ่าๆๆ

พวกกกกก แก๊!! หยุดล้อฉันได้แล้วว้อยยย >_<///


          “นี่... จะว่าไป พวกเราก็ขึ้นม.6 กันแล้วนะเว้ย คงต้องเตรียมตัวสอบเข้ามหาลัยกันได้แล้วล่ะ พวกเราเหลือเวลาที่จะสนุกด้วยกันก็อีกแค่ปีเดียวเองนะ...

จู่ๆซิมมี่ก็พูดเรื่องแนวทางอนาคตขึ้นมา -_-“ สมเป็นเด็กเรียนอ่ะนะ แต่ฉันก็ยังไม่รู้เลยว่าอยากจะเรียนต่ออะไรดี...

ใช่ ต้องใช้ช่วงเวลาที่อยู่ม.ปลายให้คุ้มค่า ปีสุดท้ายละ อยากทำอะไรก็ทำมันให้เต็มที่ไปเลย แม้กระทั่ง เรื่องของความรัก เนอะ ไปป์ น้ำมนต์ ^_^”

ฉันกับน้ำมนต์หันขวับ มองหน้ากันทันที หลังจากที่ยัยเฟิร์สพูดขึ้นมา แล้วมันก็ทำหน้ายิ้มๆมาให้ฉันสองคน ทำไมมันถึงบอกพวกฉันน่ะเหรอ ก็เพราะพวกมันทั้งสามคน ยัยเฟิร์ส ยัยเจเจ แล้วก็ยัยซิมมี่น่ะ มันมีแฟนกันหมดแล้วน่ะสิ ซึ่งแฟนของพวกมันก็เป็นรุ่นพี่ที่จบไปแล้วเมื่อสองปีก่อนกันทุกคน (เว้นยัยเฟิร์สนะ เพราะมันเป็นแฟนกับไอ้โจ้-_-) น่าอิจฉาพวกมันอ่ะ มีแฟนกันหมดละ แต่ละคนก็หล่อๆ หน้าตาดีกันทั้งนั้น เหลือแต่ฉันกับยัยน้ำมนต์นี่แหล่ะ ที่ยังนั่งเล่น กินลมชมวิวกันอยู่บนคานต่อไป -_-^

ไม่รู้ว่ะ เรื่องความรัก ตอนนี้ฉันยังไม่อยากคิด เพราะอยู่ม.6 แล้ว อีกปีเดียวก็จะจบแล้วนะ อีกอย่าง ฉันก็แค่กลัว..... เดี๋ยวเข้ามหาลัย มันก็คงจะเจอเองนั่นแหล่ะมั้ง คนที่ใช่น่ะ

ฉันบอกออกไป ตอนนี้ฉันคิดอย่างนี้จริงๆนะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยมีความรัก แต่ความรักในอดีตมันทำให้ฉันเจ็บต่างหาก ตอนนี้ฉันก็แค่กลัว.... กลัวความรักที่จะเข้ามา และมันอาจจะเจ็บช้ำเหมือนในอดีตก็เป็นได้...

 

หลังเลิกเรียน...

ตอนนี้ ฉันกับไอ้โจ้อยู่ที่ร้านซ่อมรถมอเตอร์ไซค์ข้างโรงเรียน ฉันยืนรอไอ้โจ้อยู่หน้าร้าน ส่วนไอ้โจ้เข้าไปดูอีแก่โบราณของมันอยู่ในร้านที่เราเอามาซ่อมเมื่อตอนเช้า ฉันยืนรอมันพักหนึ่ง แล้วก็เริ่มรู้สึกหิวจนไส้จะขาด -_- เลยเดินไปซื้อลูกชิ้นปิ้งที่ตั้งขายอยู่หน้าโรงเรียน ซึ่งไม่ไกลจากร้านซ่อมรถนัก
           รถมันยังไม่เสร็จอีกเหรอเนี่ย
? ฉันยืนกินลูกชิ้นปิ้งที่เพิ่งไปซื้อมาอยู่หน้าร้านซ่อมรถผ่านไปแล้วห้าไม้ -_- และกำลังจะกินไม้ที่หก... แต่! อยู่ๆก็มีรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่สีดำคันหนึ่ง วิ่งผ่านหน้าฉันไป พร้อมกับ....

ซ่าาา!!!

อ้ากกกกก!! มันวิ่งผ่านไปเฉยๆไม่ได้รึไงวะ ไอ้รถเวร ถึงได้มาเหยียบน้ำเน่าที่มันขลังอยู่ข้างถนนติดกับฟุตบาต ที่ฉันยืนอยู่เนี่ยยยยยย ถนนออกตั้งกว้างนะโว้ยยยย!!

เสื้อผ้าชุดนักเรียนฉันเปียกหมดเลย ที่สำคัญ น้ำมันดันกระเซ็นมาโดนลูกชิ้นปิ้งที่กำลังจะเข้าปากฉันด้วยแหล่ะ T^T

ว้ากกกกกกกกกก!!!! ขี่รถบ้านป้าแกเรอะ ขี่ยังไงไม่เห็นคนยืนอยู่รึไงฟะ มีตาแหกดูมั่งนะเว้ยยย ไปตายซะ ไป๊!!”

ฉันรีบตะโกนไล่หลังไอ้รถมอเตอร์ไซค์คันนั้นทันที พร้อมกับชูนิ้วกลางให้มันด้วย พลางกระทืบเท้าตัวเองด้วยความโมโหแบบสุดๆ ไอ้เจ้าของรถคันนั้นหันมามองฉับแวบหนึ่ง แล้วก็บิดมอเตอร์ไซค์หนีไปอย่างรวดเร็ว

หน็อย! ใส่หมวกกันน็อคอยู่ แต่ฉันจำรถกับทะเบียนแกได้ก็แล้วกัน ไอ้เฮงซวยเอ๊ย!!
            เมื่อไอ้โจ้ได้ยินเสียงฉันร้องตะโกนโหวกเหวกโวยวาย มันก็รีบวิ่งออกมาดูทันที

เกิดไรขึ้นวะ ไอ้เหยิน เป็นไรเปล่า!?”

พอมันเห็นสภาพฉันเท่านั้นแหล่ะ มันก็ระเบิดเสียงหัวเราะขึ้นมาทันที =_=

เหมือนลูกหมาตกน้ำเลยว่ะแก ฮ่าๆๆๆ ก๊ากก ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ >_<”

ตอนนี้ ชักอยากจะฆ่าไอ้โจ้ทิ้งซะแล้ว หัวเราะอยู่ได้ -_-* น่ารำคาญเว้ย... วันนี้ฉันว่าฉันไม่ซวยธรรมดาแล้ว แต่ว่า....แม่งโคตรซวยเลย!! จริงๆ-_-**

ฮึ่ยยย! อย่าให้ฉันรู้นะ ว่าไอ้เจ้าของรถคันนั้นมันเป็นใคร แม่จะเอาคืนให้สาสมเลย!!”

 

เช้าวันต่อมา...

วันนี้ไอ้โจ้ก็มารับฉันไปโรงเรียน ด้วยนังโบราณคันคู่ใจของมันเหมือนเคย อยากบอกว่าวันนี้ฉันตื่นเช้านะ ฮ่าๆ  และก็ไม่โดนมันบ่นด้วย ^o^ เมื่อมาถึงโรงเรียน ฉันกับไอ้โจ้ก็ขี่รถไปเก็บที่โรงจอดรถ พอฉันก้าวขาลงจากนังโบราณได้ พลันสายตาก็ไปปะทะเข้ากับ รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่สีดำคันหนึ่ง ใช่แล้ว! ไอ้รถคันเมื่อวานนั่นแหล่ะ ที่มันขี่เหยียบน้ำกระเด็นมาโดนฉันน่ะ*O* ฉันจำป้ายทะเบียนรถมันได้

ไอ้จวด! ฉันเจอแล้วเว้ย

เจอไรวะ =_=”

 ไอ้โจ้ที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋าอยู่ หันมาถามฉัน

ก็ไอ้รถเฮงซวยคันเมื่อวานนี้ไง ที่บังอาจขี่มาเหยียบน้ำเน่าใส่ฉัน

หืม แกรู้ได้ไง?”

บิ๊กไบค์ สีดำ โรงเรียนเราไม่มีใครขี่มาเลยซักคนนะ ฉันเพิ่งเคยเห็นแล้วก็จำทะเบียนรถมันได้ และมันต้องใช่แน่ๆ ชัวร์ป้าบ *O*”

ฉันบอกไอ้โจ้ พร้อมกับทำตาลุกวาว โอ้ สวรรค์โปรด ฉันจะต้องแก้แค้นสินะ ต้องแก้แค้น หุหุ เสร็จฉันล่ะ ไอ้เจ้าของรถคนนี้มันต้องได้รับกรรม!

เฮ้ย! ไอ้ไปป์ แกจะทำไรรถคนอื่นวะ O_o ไม่ได้นะเว้ย รถมันแพง อย่าทำ!”

เฉยๆเหอะน่า ไอ้จวด

ฉันหันไปบอกไอ้โจ้ด้วยเสียงขุ่นๆ มันได้แต่ทำหน้าเหมือนไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกต่อไป เมื่อฉันเริ่มลงมือแล้ว ฉันรู้น่ะ ว่ามันเสียดายรถ=_= คันนี้คงแพงน่าดู ฉันแค่จะทำให้ไอ้เจ้าของรถเจ็บใจเล่นเฉยๆเอง

อ้ากกก ไอ้เหยิน ถ้าเจ้าของรถคันนี้มาเจอเข้า ฉันไม่รู้ไม่เห็นด้วยนะเว้ย

พูดจบมันก็เผ่นแน่บออกไปทันที โอ้โห รักฉันจังนะ ไอ้เพื่อนเวร -_-*

ฉันจัดการปล่อยลมยางรถทั้งสองล้อจนแบนแต๊ดแต๋ จากนั้นก็ใช้เหรียญขูดขีดไปตามตัวรถ เจ้าของรถเห็นคงจะปรี๊ดแตกอ่ะนะ ก็รถเป็นรอยนี่นา ^_^ พวกรักรถคงไม่อยากให้รถเป็นรอยหรอก.....

โอ๊ะๆ อยู่ๆฉันก็เจอของดีอยู่ในกระเป๋านักเรียน ฉันล้วงเอาหลอดสีอะคริลิกขึ้นมา โฮะๆ ที่ฉันพกสีมาด้วย เพราะฉันอยู่ชมรมศิลปะน่ะสิ ฉันจัดการละเลงสีลงบนเบาะรถ แล้วก็ตัวถังน้ำมันใหญ่ๆนั่น ไปทั่วทั้งรถเลย วาดตาไฟเป็นรูปหน้ายิ้มๆด้วยดีกว่า^_^ เสียดายสีอยู่เหมือนกันนะ -_-‘’ แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวซื้อใหม่ได้ เพราะฉันมันเป็นประเภทมีแค้นก็ต้องชำระซะก่อน หึหึ ^_^’’   

 

เฮ้ย!! นั่นเธอกำลังทำอะไรกับรถของฉันน่ะ!”

เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจาทางข้างหลัง ฉันชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วจึงค่อยๆหันไปหายังที่มาของเสียง

ฉันถามว่าเธอกำลังทำอะไรกับรถ ขะ..ของ ช้านนนนนนนนน!!! =[]=”

ไวเท่าความคิด บุคคลตรงหน้าฉัน แหกปากร้องตะโกนดังลั่น ไปสามบ้านแปดบ้านเลยทีเดียว-_- เมื่อเดินเข้ามาดูรถสุดที่รักของเขา แล้วหมอนั่นก็ทำหน้าช็อค น้ำลายฟูมปากไปละ.... 

ยะ..ยัยบ้า!! เธอทำอะไรกับรถของฉัน เธอไม่ตายดีแน่

หมอนั่นพูดออกมาด้วยน้ำเสียงโกรธจัด โอ้ววว...น่ากลัววว...ซะที่ไหนล่ะ -_-

ไม่ทำไรมากหรอก แค่ระบายสีเล่น -3-”

เล่นบ้านเธอสิ แล้วไอ้รอยขูดขีดนี่ล่ะ เธอทำรถฉันเป็นรอย เธอต้องชดใช้!!!”

 แหกปากเข้าไป ไอ้หมอนี่ ตะโกนซะดัง ไม่เจ็บคอรึไงนะ แถมยังจ้องหน้าฉัน อย่างกับจะกินเลือดกินเนื้ออีก -_-‘’

ฉัน-ไม่-ชด-ใช้!”

ฉันตอบออกไปอย่างชัดถ้อย ชัดคำ และทำหน้าตาแบบไม่แยแสสุดๆ...เชอะ ทำไมฉันต้องกลัวหมอนี่ด้วยล่ะ

ฮึ่ยยย! เธอ....

เรียกทำไม...อ๊ะ!.....”

หมอนั่นไม่พูดเปล่า กลับกระชากข้อมือฉันไปจับไว้ แล้วดึงตัวฉันเข้าไปใกล้ๆ ใบหน้าของเขา เต็มไปด้วยความโกรธจัด คิ้วทั้งสองข้างขมวดมุ่นเข้าหากัน แต่ใบหน้าตอนโกรธของหมอนั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาดูไม่ดีเลย ก็หมอนี่ มันหล่ออ่ะT^T มองใกล้ๆแล้วใจเต้นแปลกๆ คนอะไร หน้าตาดีเป็นบ้า คิ้วเข้มๆ จมูกโด่งๆ หน้าใสๆ แล้วไอ้ผมสีน้ำตาลแดง ให้ลุคดูเถื่อนๆนั่นอีก.....

เอ๊ะ! ผมสีน้ำตาลแดงนี่ ดูคุ้นๆจังเนอะ =0=?

เธอ...ยัยโรคจิตนี่เอง

จู่ๆหมอนั่นก็เอ่ยขึ้นมา หลังจากจ้องหน้าฉันอยู่พักหนึ่ง

หาาาา...นายว่าใครเป็นโรคจิตฟะ เดี๋ยวแม่ก็ฆ่าซะหรอก -*-”

ก็เธอนั่นแหล่ะ ยัยโรคจิต ที่เมื่อวานมาแอบดูฉัน....

นายทำอะไร ทำไมฉันต้องไปแอบดู......อ๊าาาา!!! ใช่แล้ว!!นายนั่นเอง ไอ้ผู้ชายที่แอบไปจู๋จี๋กับผู้หญิงที่สวนหลังโรงเรียน O_o”

 ไอ้หมอนี่เองเรอะ ว่าแล้ว คุ้นๆ

เธอนั่นแหล่ะ โรคจิต ที่แอบมาดูคนอื่นเค้า....ยัยพวกถ้ำมอง

ทำตัวเองแล้วจะมาโทษคนอื่นเค้าได้ยังไง บ้าเปล่า...แล้วก็..ปล่อยฉันได้แล้วโว้ย!”

 ฉันพูดพร้อมกับกระชากแขนตัวเองออก แต่หมอนั่นก็ไม่ยอมปล่อย แถมยังจับไว้แน่นกว่าเดิมอีก โอย กระดูกจะหักแล้วนี่ T^T เจ็บชะมัด แรงควายชัดๆ ฉันเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก บอบบางเองนะ ทำกันแบบนี้ได้ยังง้ายยยย TOT

ไม่ปล่อยเว้ย แล้วเมื่อวานเธอยกนิ้วกลางให้ฉันด้วยใช่มั้ย เธอโดนดีแน่ รู้ป่ะ มันหยามกันชัดๆเลยนะ -*-

แล้วจะทำไม ก็นายเป็นคนขี่รถเหยียบน้ำเน่าสาดมาโดนฉันเองนะเฟ้ย ไอ้บ้ากาม

เหอะ ก็ฉันไม่ได้ตั้งใจนี่หว่า โดนนิดโดนหน่อยทำเป็นบ่น ทำยังกับโดนน้ำมนต์แล้วร้อนเป็นผีบ้า เต้นแร้งเต้นกาอยู่ข้างถนนอีก สมน้ำหน้า อยากเซ่อซ่า ไม่ดูรถเอง ยัยโง่!

แว้กกกกกก มันด่าฉันว่าโง่ด้วย นั่นปากเหรอนั่น หน้าตาก็ดี แต่เลี้ยงหมาไว้ในปากเป็นฝูงเลยนะ ไอ้ผู้ชายปากปีจอ (-*- ) ปรี๊ดแตกเลยว้อยยย

ชดใช้ค่าเสียหายมาซะ

อย่าหวังเลย ว่าจะได้ค่าเสียหายจากฉัน ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!”

พลั่ก !! ตุ้บ!

ไม่ทันที่หมอนั่นจะพูดอะไรต่อ ฉันก็จัดการซัดเข่าเข้าใส่น้องน้อยของไอ้หมอนั่น กลางเป้าเป๊ะ แล้วเขาก็ยอมปล่อยมือฉันออกทันที แต่เอามือไปกุมไว้ที่เป้ากางเกงแทน หมอนั่นทรุดลงไปนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น ทำหน้าบิดเหยเก เพราะความจุก แล้วฉันก็ใช้มือทั้งสองข้างของฉัน ตบประกบเข้าที่แก้มทั้งสองข้างของหมอนั่นพร้อมกัน หมอนั่นทำหน้าอึ้งนิดหน่อย ฉันจับหน้าเขาให้สบตากับฉันตรงๆ แล้วพูดขึ้น

อย่าคิดแหยมกับพี่นะ ไอ้หนู...

พูดจบฉันก็เดินผ่านหน้าหมอนั่น ออกมาจากตรงนั้นทันที พร้อมกับทำหน้าแสยะยิ้มอย่างสะใจให้หมอนั่นก่อนเดินออกมาด้วย

ฝากไว้ก่อนเถอะ ยัยตัวแสบบบ!!!!!....T^T”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น