วันเวลาที่ทุกข์ที่สุด

วันเวลา  แห่งความเหงามานได้เข้ามาเยือนอีกครั้งแล้ว

ไม่รู้สิ  ทำไมรู้สึกท้อแท้แบบนี้

เหมือนอยู่ในโลกที่ไม่มีใครต้องการ

อยากจะตายให้มานพ้นๆไป

แต่ก็ทำไม่ได้

เพราะเรายังพอมีสติอยู่บ้าง

เกิดมาทั้งทีก็ต้องตายให้สมศักดิ์ศรี

เรารู้สึกเหมือนกับว่า  เดียวดายและอ้างว้างมาก

มีแต่คนเกียด  ไม่มีคนรัก

แม้แต่คนที่ขึ้นชื่อว่า  รักเราที่สุด

แต่เขาก็ไม่รักเรา

เราเคยคิดว่า  เราอยู่ได้  เมานตัวคนเดียวอยู่แล้ว

ยังไงเราก็อยู่ได้

ในเมื่อไม่มีใครต้องการเรา

ถึงแม้เราต้องอดทนแค่ไหน

เราก็ทนได้

แต่ในวันนี้  เรากลับทนไม่ได้

ในชีวิตของเรานี้  อดทนกับสิ่งหลายอย่างมามากมาย

เราทนกับมานมาตลอด

แต่ตอนนี้เราทนไม่ได้แล้ว

และเราก็ไม่อยากทน

แต่เราจะทำไงได้ล่ะ

ทั้งๆที่เมื่อก่อนนี้

เรามีคนให้ปรึกษาเวลาเราเครียดๆเสมอ

แต่วันนี้

เราไม่มีอีกต่อไปแล้ว

ไม่มีแม้แต่คนที่เคยหวังดี

เห้อ

ได้แต่ระบายกับไดอารี่นี้

เราเกียดตัวเองชะมัด

ที่ไม่มีอะไรก็งี่เง่าเอาแต่ร้องไห้

ประสาทนักรึไง

พอร้องไห้เสร็จก็กลับกลายเปนอาฆาตแทน

ทำไมเราถึงเปนคนแบบนี้นะ

คนแบบเราใครเขาจะมารัก

ใครทำอะไรต้องคืนเปนสองเท่า

เราเอานิสัยนี้มาจากไหน

นิสัยทุเรสๆ  ก็ยังมีในตัวเราอีกมากมาย

เกียดตัวเองที่สุด

เห้อ

จะหนีกลับบ้านโน้นก็ไม่ได้เอาตังมาสักบาท

กุญแจบ้านก็ไม่ได้เอามา

ไม่รู้จะระบายอะไรแล้ว

ไปดีกว่า