Special : The phantom man นายว่าฉันร้ายแต่นายร้ายกว่า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 15 Views

  • 0 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    15

    Overall
    15

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
เมื่อย่้อนเวลาได้ แต่ทุกอย่างมันไม่เป็นอย่างที่คิด สิ่งที่ต้องการก็ไม่อาจทำได้ ขนาดว่าอยู่ตรงหน้ายังแตะต้องไม่ได้เลย!!!!


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

    สวัสดีมิตรรัก Phantom ทุกคนนะคะ 



ตามที่สัญญาไว้ว่าไรต์มีตอนพิเศษมาฝากกัน 

     ในตอนนี้เราจะมาลุ้นกันว่า.......   ถ้ายอจาเกิดมีตัวตนจริงๆขึ้นมา แต่ไม่ได้อยู่ในฐานะผู้จัดการหรือผู้ดูแลวงเอ็กโซ  แต่ยอจาคนนี้คือ น้องสาวของศิลปินหน้าใหม่ในค่ายขึ้นมาจริงๆ แถมยังชื่อยอจาเหมือนกันด้วย!!! แล้ว เซฮุนจะทำยังไงคราวนี้ ในขณะที่เขาเชื่อมาตลอดว่า สิ่งที่ฮยองบอกว่าแค่ความฝัน แต่เขาเชื่อเสมอว่ามันคือความจริง


เขาเคยรู้จักยอจาจริงๆ!!!!!




เซฮุน : "นี่ เธอจำฉันได้ไหม   เราเคยเจอกันใช่ไหม? "


ยอจา : "เอ่อ....นอกจากที่ฉันเห็นคุณในทีวีบ่อยๆ  ครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกที่เราเจอกัน...ยังไงก็ช่วยดูแลพี่ชายของฉันด้วยนะคะ ^^"  


....คุณเซฮุนมองฉันด้วยสายตาที่แปลกๆ สงสัย? มันเหมือนเขาไม่เชื่อร้อยเปอร์เซ็นกับสิ่งที่ฉันบอกแต่ฉันจะไปโกหกเขาให้มันได้อะไรขึ้นมาหล่ะ!!!  สายตาเขามันจับผิดฉันอยู่ขนาดนี้

 แต่ทำไมเขาถามแบบนั้น? ทำเหมือนเรารู้จักกันมาก่อน เหมือนรู้จักกันดีเสียด้วย ทั้งที่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ฉันมาที่บริษัทเพราะพี่ชายของฉันเป็นศิลปินน้องใหม่ของที่นี่ ฉันแค่มาหาพี่ชายก็เท่านั้น อีกอย่างชีวิตของฉันก็ไม่ได้อยู่ในโซล แต่ฉันอยู่กับพี่ชายอีกคนที่ประเทศจีนโน้น แล้วนี่ก็เป็นการมาเกาหลีครั้งแรกด้วย 




ฝากติดตามด้วยน้า....

O W E N TM.

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 22 ก.ย. 59 / 22:06

บันทึกเป็น Favorite




Special

นายว่าฉันร้าย แต่นายร้ายกว่า





     หลังจากเหตุการณ์เมื่อหนึ่งปีก่อน ท่านประธาน พ่อแม่ พี่ชาย ช่วยกันปิดเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับยอจา เพราะจากผลเอกซ์เรย์ที่ออกมา ขณะที่ยอจาถูกย้ายไปที่ห้องพัก ปรากฏว่า ตอนที่ล้มลงไปนั้น หัวยอจากระแทกอะไรบางอย่าง จนเลือดคลั่งในสมอง อาจเกิดอาการความจำเสื่อม ทุกคนจึงลงความเห็นกันว่า จะให้ยอจาเลิกทำงานเป็นผู้ดูแลวง และให้กลับไปพักฟื้นที่จีนกับลอนดอนแทน และแม่ก็ขอร้องทุกคนว่าห้ามเล่าเรื่องก่อนหน้านี้ให้ยอจารู้ เพราะอยากให้ยอจาลืมเรื่องร้ายๆแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่แบบที่ควรจะเป็น


     ทำให้ทุกคนรวมถึงสมาชิกและเพื่อนๆเข้าใจแค่ว่ายอจาตายไปแล้ว แม้ทุกคนจะเสียใจแต่ด้วยหน้าที่ก็ต้องทำต่อไป เซฮุนหยุดคิดเรื่องของยอจาไม่ได้ เอาแต่โทษตัวเอง จนเหม่อขณะแสดงทำให้ตกเวทีศีรษะกระแทกจนต้องเข้าโรงพยาบาลนานเป็นอาทิตย์ แต่พอหายดีเขาก็กลับมาลุยงานโดยไม่เหน็ดเหนื่อย ทุกคนไม่พูดถึงยอจาอีกเลย ราวกับว่าเธอไม่มีตัวตนและลืมเธอไปแล้วทั้งหมด


     หากแต่มันไม่ใช่เลย ทุกคนยังคิดถึงผู้ดูแลคนสำคัญอยู่ทุกครั้ง นั่นก็เป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้พวกเขาพยามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด เพราะผู้ดูแลคนนั้นเคยบอกกับพวกเขาว่า


“แฟนคลับรักพวกฮยองมากจริงๆเลยนะ พวกฮยองต้องทำให้พวกเขามีความสุขนะครับ”


     "วันนี้ก็เป็นวันโปรโหมดวันสุดท้ายแล้วนะทุกคน ทำให้เต็มที่ แล้วเราจะได้พักผ่อนกันสักที" 

ซูโฮเอ่ยกับสมาชิกก่อนขึ้นโชว์เพลงที่สถานี ซึ่งวันนี้เป็นวันสุดท้ายของการโปรโมทอัมบั้มนี้ หลังจากนี้ไปก็คงได้พักนานอีกหลายเดือนก่อนจะเริ่มทำงานอีกครั้งกับการคัมแบคหน้า


     “เรามาทำให้เต็มที่กันเถอะ!!!!” 


สมาชิกวางมือร่มกันก่อนที่จะส่งเสียงกระตุ้นความกระตือรือร้นให้ตื่นขึ้นมา  การโชว์วันนี้ผ่านไปได้ด้วยดีตามที่ทุกคนหวังไว้ หลังจากนั้นพวกเขาก็กลับมาที่บริษัทเพื่อเก็บของ


     “อ่าว ดอนล่าร์กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?


 เสียงเลย์เอ่ยทักรุ่นน้องร่วมค่ายที่ไม่ได้เจอกันนานหลายเดือน เพราะดอนลาร์ไปพักผ่อนที่จีนระหว่ารอคัมแบครอบที่สอง เห็นว่าหลังจากที่พวกเขาพัก วงของดอนล่าร์ก็จะคัมแบคต่อทันที


     “ครับ มาเมื่อวานนี้เองเซฮุนนายสบายดีไหม?


 เสียงของเขาทำให้เซฮุนที่เงียบตั้งแต่ที่เห็นร่างของดอนล่าร์เดินออกมาจากประตูแล้ว เซฮุนต้องหันไปสบตากับดอนล่าร์อย่างรู้สึกผิด แม้ดอนล่าร์จะบอกว่าไม่ใช่ความผิดของเขา พ่อกับแม่ก็ไม่โทษใครทั้งนั้น อีกอย่างคนร้ายก็ถูกดำเนินคดีจนถึงที่สุดไปแล้วด้วย


     “ครับ สบายดี ผมขอตัวนะฮยอง” 


เขาทนมองหน้าดอนล่าร์นานไปกว่านี้ไม่ได้ เลยขอตัวแยกออกมาก่อน ซึ่งทุกคนก็ไม่ห้ามเพราะเข้าใจความรู้สึกของเซฮุนดี ยิ่งดอนล่าร์มีหน้าตาที่คล้ายยอจา อาจทำให้เซฮุนนึกถึงเรื่องเมื่อหนึ่งปีก่อนขึ้นมาอีก ยิ่งพอพูดถึงแพท ผู้หญิงที่หน้าตาคล้ายยอจา เซฮุนยิ่งรู้สึกผิดขึ้นมา แต่ดีหน่อยที่แพทไม่ได้อะไรกับเซฮุนมาก รายนั้นจะกรี๊ดชานยอลมากกว่า



 เซฮุนเดินเข้ามาที่ห้องซ้อมก่อนที่จะทรุดลงนั่งที่พื้นทำไมช่วงนี้ความคิดของเขามันมีแต่เรื่องของยอจาเข้ามาตลอด ขนาดว่าแค่อยู่คนเดียวยังนึกขึ้นมาได้เลย พยายามลืมมากแค่ไหน แต่มันกลับติดตามเขาไปทุกที ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปเขาคงทำงานไม่ได้แน่ๆ


     “มักเน่ นายโอเคไหม?” 


เฉินเป็นคนแรกที่เปิดประตูเข้ามาในห้องเอ่ยถามขึ้นอย่างเป็นห่วงเซฮุน ถึงเซฮุนจะทำเป็นโอเคกับทุกเรื่อง แต่พี่ๆต่างรู้ว่ามันไม่ใช่ไปทุกเรื่องอย่างที่เจ้าตัวบอก  ก็อย่างเรื่องนี้ไงเซฮุนไม่กล้าสู้หน้าดอนล่าร์


     “ครับ ผมโอเค ไม่เป็นไร  เรารีบเก็บของกันเถอะจะได้ไปพักผ่อนกัน” 


เซฮุนพูดก่อนที่จะก้มหน้าก้มตาเก็บของแล้วไม่พูดอะไรอีก ในสายตาของพวกฮยองมันก็ดีอยู่หรอกที่เซฮุนไม่กวนปรสาทเหมือนเมื่อก่อน อาจเป็นเพราะเขาโตขึ้น มีเหตุผลมากขึ้นและไม่อยากทำให้ทุกคนมองว่าเขาเป็นเด็กอีก แต่ในเวลาเดียวกันที่เขาชอบเก็บความรู้สึกไว้กับตัวเอง  กลายเป็นผู้ชายนิ่งๆไปเลย

 



ประเทศจีน


     “ยอจา พรุ่งนี้พี่จะไปเกาหลี อยากได้อะไรไหม?” 


ลอนดอนถามน้องสาวคนเดียวของเขา ยอจาหันมามองพี่ชายด้วยสายตาครุ่นคิดก่อนที่จะยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา


     “อื่ม แต่หนูอยากไปด้วยมากกว่า เมื่อวันก่อนที่ดอนล่าร์ก็หนีไปทำงานแล้ว พี่ลอนดอนจะหนีหนูไปอีกหรอ??” หญิงสาวเอ่ยเสียตัดพ้อกับพี่ชายคนโตของบ้าน


     “นี่ พี่เขาไปทำงานนะลูก ไม่ได้ไปเที่ยว ยอจอจะไปกวนพี่ลอนดอนมากกว่านะแม่ว่า”


 คนเป็นแม่เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับจานผลไม้สดใหม่ มองลูกสาวคนใหม่?ที่เปลี่ยนไปมากหลังจากที่เธอฟื้นขึ้นมาเมื่อหนึ่งปีก่อน  ลูกสาวคนนี้เป็นผู้หญิงร่าเริงและเปลี่ยนไปทั้งท่าทางที่แสนออดอ้อน คำพูดคำจาที่น่ารักน่าหยิก ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงจะโวยวายหากโดนเตือน แต่คนนี้ไม่ใช่ เธอพร้อมจะรับฟังทุกเรื่องด้วยเหตุผลและเข้าใจมันง่ายๆ


     “แต่แม่คะ หนูหยุดตั้งหลายเดือนนะ พี่ๆก็ทิ้งหนูไปหมดเลยแล้วหนูจะอยู่กับใครหละคะ เบื่อนะบอกเลย” 


เธอบอกเหตุผลของตัวเอง เพราะตั้งแต่ที่เธอฟื้นขึ้นที่โรงพยาบาลเพราะประสบอุบัติเหตุตามที่แม่กับพ่อบอก เธอรู้สึกว่าเธอจะติดดอนล่าร์มากกว่าพี่ลอนดอนเสียอีก แล้วถ้าพี่คนนั้นไม่อยู่ เธอจะเล่นกับใครหละ!!!


     “พี่ดอนล่าร์ก็ไปทำงาน ยอจาไปก็คงไม่ได้เที่ยวหรอกลูก แม่ว่า


     “แต่ก็ดีนะครับแม่ น้องไม่ได้ไปเที่ยวนานแล้ว  คงไม่เป็นไรถ้าผมจะพาไปด้วย เดี๋ยวผมดูแลเอง” 


ลอนดอนใจอ่อนกับยัยตัวแสบไม่ได้ แต่ก็ความจริงอย่างที่ยอจาบอก ตั้งแต่เธอฟื้นมาก็ไม่ได้ไปไหน นอกจากไปเรียนที่มหาวิทยาลัยกับเพื่อนๆ เที่ยวที่จีนก็ไม่ค่อยได้ออกไปบ่อยนักเพราะทุกคนเป็นห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก  แค่ถ้าไปครั้งนี้ถึงเขาจะมีงานแต่แฟนของเขาก็ว่างมากพอที่จะดูแลยอจาได้


     “นะคะแม่ หนูสัญญาว่าจะไม่ดื้อ ไม่กวนพี่เลย น่ะๆ  หนูจะอยู่กับพี่มิ้น ไม่กวนพี่ดอนล่าร์กับพี่ลอนดอนเลย สัญญา!!!


 เธอรับปากหนักแน่น อ่อ พี่มิ้นที่บอกคือพี่จีมินแฟนของพี่ลอนดอน ที่ยอจาตั้งชื่อไทยให้ว่าพี่มิ้น แม่มองหน้าลูกทั้งสองคนอย่างชั่งใจตามนิสัยของคนเป็นแม่ที่อดเป็นห่วงไม่ได้


     “ก็ได้ แต่ห้ามดื้อนะ เดี๋ยวแม่จะโทรถามพี่ๆเค้าเป็นระยะๆ ดื้อเมื่อไหร่จะเรียกตัวกลับทันที”


     “ได้เลยคะ ขอบคุณนะคะ งั้นยอจาไปเก็บของก่อนนะพี่ลอนดอน ”


 ร่างเล็กวิ่งขึ้นไปที่ห้องของตัวเองอย่างร่าเริงและมีความสุขที่จะได้ไปเที่ยวต่างประเทศ อีกอย่างจะได้ไปเจอดอนล่าร์ เธออยากไปเซอร์ไพรส์เขา เพราะดอนล่าร์เป็นคนเดียวที่ไม่อยากให้เธอไปที่เกาหลีมากที่สุด จนถึงขั้นขู่ว่าถ้าตามไปจะเลิกเป็นพี่ชายของเธอ


     “หึ อยากรู้จังว่าดอนล่าร์จะทำหน้ายังไงถ้าเจอเราที่นั่น ^^” แค่คิดก็สนุกมากแล้ว  แต่กับสองคนข้างล่างมาสนุกเลย ยิ่งเครียดกว่าเดิมเมื่อไม่รู้ว่าจะพยายามกันไม่ให้ไปเจอไอดอลพวกนั้นได้หรือไม่เพราะดอนล่าร์ก็ทำงานที่นั่นด้วย



     “แม่ไม่ต้องคิดมากนะครับ ผมจะดูน้องดีๆ ไม่ให้ไปใกล้บริษัทเลย แล้วจะบอกดอนล่าร์ไหม?” 


ร่างสูงของลูกชายคนโตเอ่ยถาม ไม่อยากให้แม่ไม่สบายใขเรื่องนี้และที่เขายอมให้น้องสาวตามไปด้วยก็เพราะคิดว่าไม่มีทางที่จะได้เจอกับคนพวกนั้น ที่อยู่ในช่วงพัก ทุกคนคงกลับบ้านแต่ละคน อีกอย่างมีจีมินช่วยอีกคนคงไม่มีปัญหาอะไร


     “อื่ม ถ้ามีอะไรก็โทรมาบอกแม่ทันทีเลยนะ แล้วอย่าลืมเอายาไปด้วยนะ”


 แม่เตือนเขา ยาที่ยอจาต้องใช้มันเป็นยาแก้อาการปวดหัวที่มักเกิดขึ้นเวลาที่ยอจาเจออะไรที่ทำให้ต้องใช้ความคิดมากหรือเวลาที่ยอจาเผลอคิดอะไรมากๆก็จะปวดหัวขึ้นมา ถึงช่วงนี้มันจะห่างไปมากแล้วกับครั้งล่าสุดที่มีอาการ แต่เพราะครั้งนี้ต้องไปที่เกาหลี ยอจาอาจเจออะไรต่อมิอะไรที่ต้องคิดเรื่องต่างๆขึ้นมาก็ความทรงจำมากมายของเธอมันอยู่ที่นั่นนี่


ที่สนามบินนานาชาติเกาหลี


     “ตื่นเต้นอะพี่ลอนดอน!! นี่หนูเดินทางมาต่างประเทศครั้งแรก หนูได้มาเกาหลีจริงอ่ะ ไม่อยากเชื่อ!! ถ้าดอนล่าร์รู้จะต้องโมโหมากแน่ๆเลย ฮ่าๆๆ ” ร่างเล็กในชุดกางเกงขาสั้นเสื้อเชิ้ตน่ารักแต่แอบทะมัดทะแมง เข็นรถด้วยความตื่นเต้นกับสนามบินกว้างๆแบบนี้ที่เคยมาเหยียบเป็นครั้งแรก?


     ลอนดอนได้แต่มองน้องสาวด้วยสายตาที่สงสารและรู้สึกขอโทษที่บอกความจริงเธอไม่ได้ว่าเคยมาที่นี่แล้ว เคยมีความทรงจำทั้งดีและร้ายก็ที่นี่แหละ แต่เขาเลือกที่จะไม่พูดถึงมันอาจเป็นทางทีดีกว่า ปล่อยให้ยอจาคิดว่าตัวเองไม่มีความทรงจำอะไรที่นี่  ให้ยอจาสร้างความทรงจำดีๆกับทริปท่องเที่ยวตลอด 3เดือนนี้ให้มากที่สุด


     “เข็นดีๆสิ เดี๋ยวก็ไปชนคนอื่นเขาหรอก”

 ลอนดอนดุคนตัวเล็กที่ดูจะสนใจสนามบินมากกว่าทางที่ต้องมองทั้งยังเอาแต่ถ่ายรูปมนามบิน เห็นบอกว่าเพื่อนของเธอที่ชื่อ ต้าหยาง ขอให้เก็บรูปตอนเที่ยวไปฝากเพราะเขาต้องไปต่างจังหวัด ซึ่งตอนนี้คนตัวเล็กก็ทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายได้อย่างดี


     “คิคิ ก็ตื่นเต้นอ่า” เธอไม่สนใจเขาเลยจริงๆสินะ จนทั้งสองคนเดินออกมาจากสนามบิน จนเห็นหญิงสาวคุ้นหน้าคุ้นยากันดี นั่นก็คือ


     “พี่มิ้น!!!” ร่างบางวิ่งปรี่ ทิ้งรถเข็นทันทีที่เห็นว่าที่พี่สะใภ้อย่างจีมิน ปล่อยให้ลอนดอนต้องลากรถเข็นถึงสองคันตามยอจาไปหาจีมิน


     “อู้ยยย มาจนได้นะยอจา ไปพูดยังไงแม่ถึงยอมหละเนี่ย?” หญิงสาวหน้าตาสวยสมกับที่เป็นนางแบบดาวรุ่งถามเธอด้วยความเอ็นดู แล้วอดที่จะยิ้มให้สองพี่น้องไม่ได้ ซึ่งคนพี่ชายดูจะปวดหัวตลอดการเดินทางทีเดียว


     “เหนื่อยไหม? จีมินเงยหน้าขึ้นถามร่างสูงที่ดูจะไม่สนุกกับน้องสาวตัวแสบ แต่ก็ได้รับรอยยิ้มกลับมา


     “ไม่หรอก ^^” 


ลอนดอนยิ้มให้คนรัก ทั้งสองคนรู้จักกันตอนที่ลอนดอนไปถ่ายภาพให้หนังสือเล่มหนึ่งที่มีจีมินเป็นนางแบบ ตลอดการทำงานของเขา ลอนดอนไม่คิดว่าตัวเองจะมีแฟนเป็นนางแบบเลยสักนิด เพราะเขาต้องทำงานกับนางแบบมากหน้าหลายตา เคยลองมีแฟนเป็นนางแบบมาแล้วแต่ก็ไปกันไม่รอดเพราะพวกนางแบบชอบหึงหวงเวลาที่เขาต้องไปทำงานกับนางแบสวยๆคนอื่น แต่กับจีมิน ไม่มีสักครั้งตั้งแต่คบกันมา ทั้งคู่ตกลงกันก่อนที่จะคบกันว่า จะไม่เอาเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวมาปนกัน ซึ่งทั้งสองคนก็เชื่อใจกันมาตลอดและรักษาสัญญาได้ดี


     “ช่วงนี้งานหนักไหมคะพี่มิ้น ^^” 


เสียงใสเอ่ยถามขณะที่ยังตักไอติมเข้าปากคำโต  นี่ถ้าใครไม่รู้จักจะคิดว่าเธออายุเท่าไหร่เนี่ยยอจา สถานการณ์แบบนี้ลอนดอนอดไม่ได้ที่จะคิดถึงครั้งแรกที่ยอจามาเกาหลีตอนที่มากินไอติมกันสามคนพี่น้อง


     “ช่วงนี้พี่พักงานค่ะ จะได้พายอจาเที่ยวไงค่ะ” 


จีมินตอบตามความจริง ถ้าเป็นสองสามเดือนก่อนเธอคงไม่มีโอกาสแม้แต่จะมานั่งคนเดียวด้วยซ้ำ แต่เพราะตอนนั้นงานมันหนักเลยขอพักงานชั่วคราว


     “งั้นหนูให้พี่จีมินเป็นคนพาเที่ยวให้ทั่วโซลเลยนะคะ!

     “ได้สิ แต่ก่อนเที่ยว พี่ว่ายอจารีบกินได้แล้ว มันละลายหมดแล้วนะไอติมน่ะ ^^


     “จริงด้วย!!!” 


ยอจารีบตักไอติมที่ค่อยๆละลายช้าๆเข้าปาก หลังจากนั้นทั้งสามคนก็มาที่คอนโดของลอนดอนเพื่อเอาของมาเก็บ แล้วออกมาทานมื้อเย็นกันข้างนอกก่อนที่จะไปส่งจีมินที่บ้านแล้วกลับมาพักผ่อนที่คอนโด


     “ยอจา พรุ่งนี้ไปกับพี่มิ้นนะ พี่มีงานต้องรีบไปเตรียมตัว” คนพี่ชายอกน้องสาวที่นั่งดูซีรีย์อยู่ที่ห้องโถงของคอนโดอย่างสนใจ แต่ร่างเล็กในขุดนอนสีเข้มกลับไม่สนใจเขาเลย


     “ย่าห์! พี่บอกเนี่ยได้ยินไหม?

     “ลอนดอน  วงนี้ดังมากที่นี่หรอ?” 


อยู่ๆยอจาก็ถามเขาทั้งที่เขายังไม่ได้คำตอบเลย สายตาหงุดหงิดเปลี่ยนไปมองที่จอขนาดใหญ่ ศิลปินที่กำลังออกรายการวาไรตี้อยู่ คือเอกโซ นั่นทำให้ลอนดอนทำหน้าไม่ถูก เขาเริ่มกังวลขึ้นมาหน่อยๆ


     “ใช่ๆ เราไม่นอนได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นสายไม่ได้ไปเที่ยว พี่มิ้นไม่รอไม่รู้ด้วยนะ” ลอนดอนเดินไปปิดทีวีแล้วไล่ให้คนขี้สงสัยเข้านอน ยังดีที่ตอนที่ยอจาเดินเข้าห้องนอนก่อนที่กล้องจะตัดไปที่เซฮุน ซึ่งมาร่วมรายการกับไค


“ฮู้!!! ” ร่างสูงสะบัดหัวด้วยความโล่งอกแล้วปิดไปเข้านอนตามน้องสาว

 

 

     “พวกนายก็จะกลับบ้านกันหมด ตกลงเหลือใครบ้างเนี่ย?” 


ชานยอลถามสมาชิกที่ต่างก็ออกปากว่าจะขอกลับไปที่บ้านสักสามสี่วันนั่นก็หมายความว่าทุกคนจะปล่อยให้เขาซึ่งเป็นคนเดียวที่ไม่กลับ อยู่ที่หอพักตามลำพังอย่างเหงาๆงั้นหรอ?


     “ผมไม่กลับนะฮยอง  แม่ไม่อยู่บ้านอ่า” 

เซฮุนบอกก่อนที่เจ้าตัวจะเดินหายเข้าไปในห้องตามเดิม เหมือนชานยอลเป็นทางผ่านมากกว่าที่จะอยู่เป็นเพื่อน


     “เฮ้อ ถึงมันจะไม่ค่อยออกมาจากห้องแต่ก็ยังดีกว่าไม่มีคนอยู่น่าชานยอล ” ซิ่วหมินตบไหล่กว้างของชานยอลอย่างให้กำลังใจ ก็เซฮุนน่ะสิตั้งแต่ได้พักเอาแต่อยู่ในห้อง จะอยู่หรือไม่อยู่ก็ไม่ได้มีความหมายอะไรมากนัก


     “ทำใจแล้วฮยอง” ชานยอลเอ่ยด้วยความตัดพ้อตัวเอง นี่เขาต้องทนอยู่กับคนที่แทบไม่เปิดเผยตัวตนแบบนี้หรอ?

 


     หลังจากที่ทุกคนทยอยกลับบ้านเกิดเมืองนอน หอพักตอนนี้ก็เหลือแต่ชานยอลและเซฮุนที่ยังไม่เอาหัวออกมาจากห้องเลยสักครั้งตั้งแต่เช้า ไม่รู้ว่ามันทำอะไรในห้องนักหนา


     “นี่โอเซฮุน ฉันจะไปข้างนอกจะไปด้วยไหม?” ชานยอลลองชวนมักเน่ดูเผื่อมันจะกรุณาออกไปเป็นเพื่อนเขาเพราะตอนนี้มันสายแล้ว ท้องก็เรียกร้องหาของกินดีๆสักอย่างสองอย่าง


     “ไม่อ่ะ ไปเหอะ!” 


มันปฎิเสธหน้าตาเฉย แต่ชานยอลเองก็ไม่มีอะไรจะพูด ได้แต่เดินออกไปหาอะไรกินคนเดียว ความดีใจที่มีเพื่อนอยู่หอมันหายไปไหนนะ ความรู้สึกนั้นคงมีแค่สามวิแรกแล้วก็ไม่มีอีกเลย

     “ไปนะ เปลี่ยนใจก็..


     “ไปเถอะ ผมยังไม่หิว” 


เซฮุนยืนยันอีกครั้ง ก่อนที่เสียงข้างนอกจะเงียบไปเขาเลยหันมาสนใจที่จอโน๊ตบุ๊คต่อ นิ้วเรียวคลิกที่เมาท์ สายตาของเซฮุนสนใจหน้าจอมากทีเดียว เพราะตอนนี้เขากำลังเข้าเพจที่แฟนคลับสร้างขึ้นมาให้ผู้ดูแลของพวกเขา…แฟนเพจของยอจา


     มันยังไม่ถูกปิด แต่เปลี่ยนเป็นการติดตามข่าวของดอนล่าร์แทนในฐานะพี่ชายของยอจา ดูเหมือนแฟนเพจจะสนับสนุนดอนล่าร์มากทีเดียว มือเรียวคลิกเข้าอัลบั้มที่อยู่ในเพจ มันเป็นอัลบั้มที่ถูกรวมไว้เป็นอับบั้มแรกๆ ตอนที่ยอจาเป็นผู้ดูแล ซึ่งรูปมันก็มีเยอะพอสมควร


     เซฮุนกดเซฟรูปแทบจะทุกรูปอยู่ในนั้น นี่ถ้าพวกฮยองรู้ว่าเขาทำแบบนี้นะ ได้ด่าเขาจนไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดแน่ นั่นแหละเขาถึงไม่อยากออกไปจากห้องไง  รูปของเด็กหนุ่มผมสั้นดูน่ารักแต่แอบกวนๆ ในอิริยาบถต่างๆมันมีผลให้ไอดอลหนุ่มเผลอยิ้มตามขณะที่มือเลื่อนรูปไปเรื่อยๆ


     “ฉันไม่ลืมนายหรอกนะยอจา” 


ใช่เซฮุนไม่เคยลืมแม้ว่าทุกคนจะไม่พูดถึงแล้วยังทำเหมือนเรื่องนั้นไม่เคยเกิดขึ้น ยอมรับว่าช่วงแรกๆเขาทำใจไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แต่เพราะเวลาผ่านไปจิตใจของเขาก็ค่อยๆดีขึ้น แต่ความทรงจำดีๆยังคงอยู่ เซฮุนไม่อยากโทษตัวเองกับการที่ผู้ดูแลจากไป แต่เขาพยายามที่จะทำหน้าที่ไอดอลของตัวเองให้ดี ทำความฝันของเขาให้สำเร็จเพื่อคนที่เขารักและคนที่รักเขา อย่างที่ไอ้ผู้ดูแลบอก

 

     แต่ก่อนจะทำความฝันให้สำเร็จ ตอนนี้ต้องหาอะไรใส่กระเพาะก่อนแล้วหละ ชานยอลก็ออกไปนานแล้วยังไม่กลับ สงสัยว่าเขาต้องออกไปหาอะไรกินบ้าง เซฮุนปิดคอม เก็บของเรียบร้อยก็ออกจากหาอะไรกินข้างนอก เขาเลือกเวลาที่พวกนักเรียนอยู่ในคาบเรียน พนักงานต่างๆก็คงก้มหน้าก้มตาทำงาน ทำให้ตอนนนี้คนที่เดินตามท้องถนนมันบางตามาก


     “กินอะไรดีน้า” เขามองรอบๆตัวเพื่อหาร้านอาหารที่เป็นส่วนตัวเล็กน้อยแล้วก็เจอเป้าหมาย มันเป็นร้านอาหารไทยเล็กๆ เขาเคยมากินกับพวกฮยองครั้งสองครั้งและคิดว่ามันอร่อยดีด้วย


“อื่ม!” เซฮุนเดินตรงเข้ามาในร้านเพื่อหาที่นั่ง คนในร้านไปเยอะมากเขาเลยเลือกโต๊ะติดหน้าร้านจะได้กินไปมองบรรยากาศไปด้วย  ระหว่างรออาหารมาเสิร์ฟ เซฮุนก็เสียบหูฟังฟังเพลงไปพราง มันเป็นไกด์และเนื้อเพลงที่เขาต้องร้องในอัลบั้มหน้า เวลาว่างๆเขาก็มักจะเอามันขึ้นมาฟังขึ้นมาซ้อมบ่อยๆ


     เสียงเพลงช้าที่ค่อยๆบรรเลงทำให้เขาหลับตาซึมซาบกับเนื้อเพลง เข้าใจกับมันปล่อยให้เสียงดนตรีทำหน้าที่ของมันไป แต่แวบหนึ่งที่เซฮุนคิดที่จะลืมตาขึ้นมามองออกไปนอกร้าน  ดูว่าตอนนี้บรรยากาศมันดีมากแค่ไหน แต่สายตาของเขาก็มองเห็นผู้หญิงสองคนเดินมาด้วยกัน ผู้หญิงคนที่เดินอยู่ฝั่งเขาหุ่นดีเหลือเกิน อย่างกับนางแบบแหนะ เรียวขาสวยนั่นเขาละสายตาไม่ได้เลย แต่ร่างของอีกคนที่ถูกแม่นางแบบ?บดบังอยู่นั่นเซฮุนไม่รู้ว่าจะหน้าตาสวยเหมือนคุณนางแบบหรือเปล่า แต่ท่าทางจะตัวเล็กกว่า ถ้าเทียบกันคุณนางแบบคงออกแนวผู้ใหญ่ สวย แต่อีกคนเดาจากเสื้อผ้าที่เธอใส่ อาจมาแนวน่ารักๆมากกว่า


     ทั้งสองสาวดูสนิทกันจากรอยยิ้มที่เซฮุนเห็นจากคุณนางแบบคนนั้น เขามองจนสองสาวเดินผ่านหน้าร้านไปก็เลิกสนใจไปแล้วพอดีกับที่อาหารมาเสิร์ฟ


     “วันนี้ทีทั้งอาหารตาอาหารปากเลยแฮะ ^^” เสียงทุ้มพูดกับตัวเองแล้วลงมือทานอาหารไทยที่นานๆจะออกมาทางครั้ง ทานไปก็นึกถึงกับข้าวฝีมือยอจาขึ้นมา 

 


     “พี่มิ้น งั้นพี่มิ้นเลือกไปก่อนนะ เดี่ยวหนูมา ” 


ยองจาบอกกับไกด์คนสวยก่อนที่จะวิ่งออกมาจากร้านเสื้อผ้าใกล้ๆกัน ตอนที่เดินมาเธอเห็นร้านชานมไข่มุกตั้งอยู่ อันที่จริงก็ไม่ได้ชอบกินอะไรแบบนี้หรอก แต่ครั้งนี้ทำไมไม่รู้เกิดอยากกินขึ้นมาซะงั้น คิดไปมันก็ตลกตัวเองจริงๆ


     “พี่ค่ะ ชานมไข่มุกกับ


     “ชานมไข่มุกแก้วนึงครับ”


 ไม่ทันที่ยอจาจะได้สั่งครบตามที่ต้องการ เสียงทุ้มของใครบางคนก็แทรกขึ้นมา จนคนมาก่อนหน้างอที่โดนตัดหน้าไปหน้าตาเฉย เธอมองตามเจ้าของเสียงอย่างมาพอใจ


“น้องผู้หญิง ชานมกับอะไรหรอค่ะ?


     “กับผลไม้รวมค่ะ ^^” เธอหันไปตอบก่อนที่จะมองร่างสูงที่ยืนเป็นโจรชุดดำอยู่ข้างๆ เขาทั้งสวมหมวก ทั้งปิดหน้าปิดตา แต่หุ่นเนี่ยงานดีไม่น้อยแหะ เธอเลยให้อภัยในครั้งนี้เพราะหุ่นดี แต่งตัวแนวหรอกนะ


     “อ้อ งั้นหนูเอาโกโก้เย็นเพิ่มอีกแก้วนะคะ ^^” 


ยอจาเห็นผู้ชายคนนี้แต่งตัวแบบนี้แล้วก็นึกถึงดอนล่าร์ขึ้นมา พี่ชายของเธอเองเวลาออกไปข้างนอกก็จะแต่งตัวแนวๆนี้เหมือนกันแบบเหมือนกลัวใครจะรู้ว่าเป็นไอดอล!!!


     “เอ๊ะ?” 


ยอจานึกสงสัยขึ้นมาเลยกลับไปมองร่างสูงอีกครั้ง...หรือเขาจะเป็นดารา นักร้องของที่นี่เหมือนพี่ชายของเธอ ไม่งั้นเขาคงไม่แต่งตัวปิดหน้าปิดตาขนาดนี้หรอกแต่ความสงสัยมันก็หยุดแค่นั้นเพราะเครื่องดื่มที่เธอสั่งเสร็จพอดี ยอจาจ่ายเงินแล้วเดินออกจากร้าน


     “โอ๊ย!!!” 

แต่ไม่ทันจะพ้นประตูร้าน ร่างบางของคนที่ถือเครื่องดื่มเต็มมือก็ต้องลงไปนั่งพับเพียบ ไม่สิ! ก้นจ้ำเบ้าที่พื้นอย่างหน้าอายเพราะใครก็ไม่รู้เดินชนจนเธอล้มลงไปที่พื้นของที่ถือมาก็ตกหกเลอะเต็มพื้นไม่ต่างกัน หนำซ้ำเสื้อสีอ่อนก็เลอะโกโก้ที่คิดว่าจะเอาไปให้ดอนล่าร์อีก ผมเองก็เหนียวเพราะโดนขานมไปเต็มๆ


     “ขอโทษนะครับ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” คนต้นเหตุดูจะรู้สึกผิดมากจนเธอไม่กล้าเอาเรื่อง เขาช่วยพยุงเธอลุกแล้วมีสีหน้ากังวล


     “เสื้อเปียกหมดเลยนะคะ” เสียงกังวลของผู้หญิงที่มากับผู้ชายต้นเหตุก็ดูกังวลรู้สึกผิดไปด้วย  พนักงานก็ช่วยกันมาทำความสะอาดพื้น กลัวว่าเดี๋ยวจะมีคนมาลื้นไข่มุกหัวฟาดพื้นตายก่อน!


     “ไม่เป็นไรค่ะ นิดหน่อย”


     “ที่รัก ช่วยไปเอาเสื้อในรถมาให้น้องสาวเปลี่ยนสิ ”


     “อ่อ รอก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปเอาเสื้อมาให้” 


ผู้ชายคนนั้นวิ่งออกไปข้างนอก ระหว่างนั้นแฟนของเขาก็สั่งเครื่องดื่มมาแทนแก้วที่มันหกไปแล้วรอเป็นเพื่อนที่โต๊ะใกล้ๆประตูพรางใช้ทิชชูเช็ดให้ยอจา  ไม่นานที่ผู้ชายคนนั้นจะกลับมาพร้อมกับเสื้อ?


     “มีแต่เสื้อแฟนพี่นะ น้องใส่ไปก่อนดีกว่า เสื้อเปียกจนบางขนาดนี้แล้ว” พี่ผู้หญิงบอก ทำให้ฉันต้องรับเสื้อมาแล้วไปเปลี่ยนที่ห้องน้ำในร้าน


     “นี่เสื้อหรือผ้าห่มเนี่ย?”ฉันมองสภาพตัวเองในกระจก เสื้อพี่ผู้ชายคนนั้นเป็นแค่เสื้อยืดสีเทาพื้นๆแต่พอฉันสวมมันเหมือนผ้าคลุมมากกว่าเสื้อแฮะ แต่ก็ดีกว่าเดินออกไปทั้งๆที่หมดสภาพแบบนั้น  ฉันพับเสื้อแขนยาวที่เลอะลงถุงกระดาษแล้วเดินออกมา


     “พี่ขอโทษจริงๆนะ อ่ะนี่ค่ะเครื่องดื่ม พี่สั่งไว้ให้แล้ว” เธอยื่นเครื่องดื่มแบบเดียวกันให้ยอจา แล้วมองร่างเล็กในชุดที่ต่างออกไป น่าแปลกที่เด็กคนนี้พอเปลี่ยนชุดกลับเหมือนคนละคนไปเลย


     “ขอบคุณนะคะ ” ฉันโค้งให้ทั้งสองคนแล้วเดินออกมาจากร้านทันที ที่จริงคนที่นี่ก็มีน้ำใจเหมือนกันแฮะ ^^


     “ยังรู้สึกผิดอยู่เลยที่รัก ท่าทางน้องคนนั้นจะเป็นคนต่างชาติด้วยนะฟังจากสำเนียงแล้ว  ที่รักก็ระวังกว่านี้หละคราวหน้า !” เซฮุนที่รับเครื่องดื่มกำลังจะกลับก็ได้ยินคู่รักพูดถึงผู้หญิงดวงซวยคนนั้นพอดี  เขามองดูสถานการณ์ตลอดนั่นแหละ ก็เล่นล้มไปขนาดนั้นไม่แปลกที่จะมีคนหันไปมอง แต่เซฮุนไม่เห็นหน้าเธอหรอก เพราะสองคนนี้ยืนบังซะมิด ไม่รู้ว่าเพราะคู่รักตัวสูงหรือยัยนั่นตัวเตี้ยกันแน่!


     “เอ้า นี่มันของน้องคนนั้นหรือเปล่า?” เสียงผู้ชาย เรียกสายตาขี้สงสัยของเซฮุนให้มองตามสิ่งที่อยู่ในมือของเขา


     “ไหน ?...กำไลข้อมือหรอ? มันมีตัวหนังสือตรงนี้ด้วยนะเซฮุน??


 ทันทีที่เซฮุนเห็นสร้อยข้อมือนั่นเต็มสายตา ร่างโปร่งรู้สึกเหมือนร่างกายมันไม่ใช่ของเขา หัวใจมันเหมือนเต้นไม่รู้จักพอ ไม่รู้จักเหนื่อย ลมหายใจเริ่มขาดห่วง เพราะกำไลข้อมือนี่มันเหมือนกับอันที่เขาให้กับผู้ดูแลคนนั้นเมื่อหนึ่งปีก่อน แล้วมันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?


     “น้องคนนั้นอาจเป็นแฟนคลับของเซฮุนเอ็กโซมั้ง” ผู้ชายคนนั้นเดา แต่มันไม่ใช่ กำไลนี่เขาจำได้เพราะมันมีแค่คู่เดียวที่คู่กับกำไลที่เขาสวมที่ข้อมือตอนนี้


     “เดี๋ยวผมเอาไปคืนให้นะครับ”

 เซฮุนเสนอตัวแล้วรีบวิ่งออกมาจากร้านด้วยความเร็วเท่าที่เขาจะทำได้ สายตาสับสนมองหาผู้หญิงคนนั้น เขาไม่รู้ว่าเธอมีกำไลนี่ได้ยังไง แต่อย่างน้อยเธอน่าจะรู้จักผู้ดูแลของเขาและเขาอยากพบผู้หญิงคนนั้นสักครั้ง อยากถามว่าเธอเอากำไลนี่มาจากไหน!!!


     เซฮุนวิ่งตามหาผู้หญิงปริศนานานหลายชั่วโมงแต่ก็ไม่เจอ จนเขาค่อยๆถอดใจกลับมาที่ห้องตามเดิม เขาวางมันไว้ใกล้ๆกับกำไลแบบเดียวกันกับของเขา แต่อันนี้มันสลักชื่อว่า..ยอจา ไว้ ถึงจะตัวเล็กแต่เขาจำได้ว่ามันอยู่ตรงไหน

เซฮุนนั่งมองกำไลคู่นั้นนานสองนาน แต่ก็คิดไม่ออกว่าจะตามหาผู้หญิงคนนั้นได้ยังไง แต่อย่างน้อยเขาก็ได้มันกลับมาอยู่กับตัวเองแล้ว แค่นั้นก็ดีใจเหลือเกิน

 

     หลายวันต่อมาทุกคนกลับมารวมตัวกันที่หอพัก แต่เซฮุนขอไปเรียนเต้นเพิ่มกับครูที่ค่ายแล้วเย็นๆจะไปรวมกับพี่ๆที่ร้านอาหารที่นัดกันไว้  เขาเดินเข้าประตูบริษัทแต่ดันเจอกับดอนล่าร์เข้า แต่ดอรล่านร์กลับมีสีหน้าไม่ตั้งตัวเหมือนไม่คิดว่าจะเจอเซฮุนที่นี่

     “ไง ช่วงนี้งานหนักหน่อยนะดอนล่าร์” เซฮุนทักขึ้นเพราะช่วงนั้นดอนล่าร์กำลังโปรโมทเพลงอยู่ก็ต้องเดินสายไปสถานนีบ่อยๆ แต่คนถูกทักกลับทำหน้าเลิกลัก     


     “อะ อื่ม ก็นิดหน่อย ว่าแต่นายมาทำอะไร นายไม่มีงานนี่”


     “อ่อ ฉันมาเรียนเต้นเพิ่ม”


     “อ้อ งั้นก็ตั้งใจนะ ”มันเป็นปกติที่เวลาสองคนคุยกันจะรู้สึกอึดอัดแล้วก็เป็นฝ่ายเซฮุนมากกว่าที่อึกอัด แต่ครั้งนี้ท่าทางดอนล่าร์จะเป็นเองมากกว่า


     “ฉันจะไปซื้อของ ไปนะ” ดอนล่าร์บอกแค่นั้นแล้วเดินลิ่วๆออกไป เซฮุนงุนงงกับท่าทางของอีกคนไม่น้อยจนดอนล่าร์เดินออกไป ส่วนเซฮุนเองก็เดินเข้ามาจนจะถึงประตูลิฟต์


     “ดอนล่าร์!!!” 


แต่ความติดบางอย่างก็แทรกขึ้นมาทำให้เขาหันหลังวิ่งตามดอนล่าร์ไปทันที แต่ก็ไม่เห็น คนบ้าอะไรจะเดินเร็วขนาดนั้นวะ!!

เซฮุนเดินมองหาดอนล่าร์อยู่แถวๆนั้น จนได้ยินเสียงคนคุยกันแน่นอนว่าเขามั่นใจว่ามันเป็นเสียงดอนล่าร์ เซฮุนแอบเดินตามเสียงที่ออกมาจากข้างๆตึงนั่นไปเรื่อย จนเห็นว่าดอนล่าร์กำลังคุยกับผู้หญิงคนนึ่งอยู่แต่เขาไม่เห็นว่าใครอีกแล้ว!!ช่วงนี้ทำไมเจอแต่ผู้หญิงแล้วดันไม่เห็นหน้าอยู่เรื่อยน่ะ สงสัยนะเว้ย!


     “พี่บอกไม่ต้องมาไง แสดงว่าหนีพี่มิ้นมาใช่ไหม? 


     “เปล่าซะหน่อย พี่มิ้นมีงานด่วนเข้ามา หนูเลยจะกลับเองพอดีว่าคิดถึงเลยซื้อขนมมาฝากไง ^^” 

ยอจาบอกพี่ชายที่ยืนมองเธอหน้าเอาเรื่อง เขาบอกเธอหลายครั้งว่าอย่ามาที่ค่าย แต่เพราะพี่มิ้นมีงานเร่งด่วนแล้วตอนที่เที่ยวกันก็ไม่ไกลจากที่นี่เลยถือโอกาสมาหาพี่ชายที่น่ารักโดยที่ไม่บอกล่วงหน้าก็แค่นั้น

     “เอาเหอะ พี่รับแล้วก็กลับบ้านได้แล้ว อย่าแวะเที่ยวที่ไหนหละ เดี๋ยวพี่จะโทรเช็คอีกรอบนะ ”

     “ค่า”

เสียงหวานตอบรับที่ดอนล่าร์บอกอย่างง่ายดาย เซฮุนแอบฟังก็เข้าใจว่าดอนล่าร์กำลังแอบคบกับผู้หญิงคนนี้แน่ๆ มีการเองของมาให้กันด้วย แล้วยังมาแบบหลบๆซ่อนๆแบบนี้อีก มิน่าหละตอนเห็นเขาเลยทำหน้าตกใจแบบนั้น กลังเขาจะรู้หละสิ


แต่ มันน่าอิจฉาจริงๆเลยที่มีแฟนได้แบบนี้เนี่ย  เซฮุนค่อยๆหลบเข้ามุมตึกเมื่อเห็นว่าดอนล่าร์รับของจากคนที่อาจเป็นแฟนแล้วเดินยิ้มเข้าไปในบริษัท

     “ขอดูหน้าแฟนของนายหน่อยนะดอนล่าร์” 

เซฮุนรีบเดินตามหญิงสาวที่มองจากด้านหลังก็รู้ว่าคงหน้าตาดีทีเดียว ไม่งั้นคนอย่างดอนล่าร์จะชอบหรอ? เขาเดินตามมาเรื่อยจนเธอเดินมาที่ย่านของกินซึ่งตอนนี้คนก็ไม่เยอะ โอกาสนี้แหละที่เขาจะได้เห็นหน้าแฟนไอดอลดาวรุ่งชัดสักที


     “เดี๋ยวก่อนครับคุณ!! 


     “คุณครับ หยุดก่อน!” 


เซฮุนเรียกเธอ แต่เธอไม่หันมาสักนิด แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีจะหนีแต่อย่างได้ การแสดงออกเป็นนั้นทำให้เซฮุนต้องเร่งฝีเท้าแล้ววิงตัดหน้าเธอระยะประชิด จนเธอส่งเสียงด้วยความตกใจ เมื่อคนตรงหน้าอยู่ๆก็ตัดหน้าเข้ามาดื้อ มันใกล้จนเธอเกือบหยุดฝีเท้าไม่ทัน นี่ถามเดินไปอีกครึ่งก้าวคงได้ชนกับช่วงอกของเขาแน่ๆ


ยอจาเงยหน้าขึ้นมองคนที่ทำให้เธอตกใจ ได้ยินหรอกนะเสียงเรียกแต่ไม่คิดว่าจะเรียกเธอไง ก็มาเกาหลีครั้งแรกไม่รู้จักใคร แล้วจะเป็นไปได้หรอที่จะมีคนมาทัก

ประสาท!

     “มีอะไรหรือเปล่าคะ?


 ทันทีทียอจาเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่สวมหมวกสีเข้มจนแทบไม่เห็นโครงหน้า แต่สิ่งที่ชัดเจนคือแววตาของเขามันฉายความตกใจจนอาจถึงขั้นช็อคไปแล้วก็ได้ เพราะเขาไม่แม้แต่จะขยับตัวและพูดหรือตอบคำถามอะไรเธอเลย เอาแต่จ้องเธอจนเธอก็ทำตัวไม่ถูก เลยค่อยเบี่ยงตัวเดินเลี่ยงออกมาจากเขา

     “ยอจา!?


     “ค่ะ? …คุณรู้จักชื่อของฉันได้ยังไง?” 

ยอจามองเซฮุนด้วยความแปลกใจที่เขาเรียกชื่อเธอออกมาได้ถูกต้อง ก่อนที่เซฮุนจะค่อยๆถอดหมวกออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลากับผมสีเข้มขับผิวขาวให้สว่างไปอีกหลายเท่าตัว ยอจาขมวดคิ้วเมื่อร่างสูงมีสีหน้าแปลกๆขณะที่เดินมาหาเธอแต่ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันที่ยอจาไม่คิดจะวิ่งหนี ทั้งที่สถานการณ์มันไม่ปลอดภัยแบบนี้ คนแถวนั้นก็ไม่มีด้วย ทำไมเธอไม่รู้สึกกลัวเขาหละ ทั้งที่เขาเป็นคนแปลกหน้านะ!!!


     “ยอจาใช่ไหม เธอกลับมาจริงๆใช่ไหม?!!” 

เซฮุนรวบร่างเล็กเข้ามากอด ไม่อยากเชื่อว่าเธอจะอยู่ตรงนี้ เธอกลับมาหาเขาจริงๆ คำขอของเขาเป็นจริงๆใช่ไหม เขาไม่ได้ฝันไป


“อ่ะ คุณค่ะ ฉันว่าคุณเข้าใจอะไรผิดอยู่นะ ฉัน


     “ฉันคิดถึงเธอมากรู้ไหม ” แรงกอดที่แน่นขึ้นเพราะความคิดถึงของเซฮุนทำให้ยอจาไม่กล้าพูดอะไร แม้จะไม่เข้าใจแต่ก็ปล่อยเวลาใฟ้ผ่านไป จนเซฮุนคลายกอดของเขาแล้วจ้องหน้าเธอด้วยสายตาอ่อนโยน


“เธอหายไปไหนมายอจา  บอกฉันสิ”


     “คุณเป็นใครคะ? แล้วฉันรู้จักคุณด้วยหรอ  ” ยอจามองเซฮุนด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไม่รู้จักไม่คุ้นเคยซึ่งต่างจากเซฮุนที่ทั้งห่วงหา คิดถึงมากมายขนาดไหน


     “ฉัน เซฮุนไง! ไอ้มักเน่ปีศาจของเธอไง?


      ของฉัน?


     “เธอเรียกฉันแบบนั้น จำไม่ได้หรอ?


     …..” ยองจาพยายามคิดทวบทวน เซฮุนก็ลุ้นตามไปด้วย


“อ้อ! คุณเป็นไอดอลใช่ไหม แล้วอยู่ค่ายเดียวกับพีดอนล่าร์ใช่ไหม?” ยอจานึกออกว่าคุ้นชื่อ โอเซฮุนที่ไหนมาก่อน ที่แท้ก็ได้ยินเพื่อนๆที่จีนชอบพูดถึงไอดอลเกาหลีสุดฮอตอยู่บ่อยๆ


     “ก็ใช่”


     “โหยยย นี่ฉันโชคดีไปไหมเนี่ย ได้เจอไอดอลแบบคุณ เพื่อนของฉันที่จีนชอบคุณมากเลยนะ งั้นฉันขอลายเซ็นคุณได้ไหมค่ะ ” ร่างเล็กก้มหากระดาษในกระเป๋าเพื่อขอลายเซ็นไอดอลหนุ่มไปฝากเพื่อนที่จีน


     “คุณ ? ที่จีน? เธอพูดเรื่องอะไรของเธอ ยัย

 

     “นี่ค่ะ ขอลายเซ็นหน่อย ^^” เธอยิ้มกว้างให้เซฮุนที่ยังคงสับสนว่าตกลงเขากำลังฝันอยู่หรอ ทำไมยอจาทำเหมือนไม่รู้จักเขา จำเขาไม่ได้ แต่ก็ยอมเซ็นให้แบบงงๆ


     “ขอบคุณค่ะ ^^


     “อะ อื่ม” เซฮุนทำตัวไม่ถูกกับยอจาที่พูดเพราะๆ ร่าเริงๆแล้วยิ่งกว่านั้นที่ลืมสังเกตคือบุคคลิกที่เปลี่ยนไป เสื้อผ้าที่เป็นผู้หญิง หรือเขาจะจำคนผิด?...ไม่น่าใช่ แค่แวบแรกที่เห็นหน้า ความรู้สึกเขามันบอกว่าเป็นยอจาแน่ๆ แม้จะไม่ได้ดูโดยรวมก็ตาม


     “เธอจำฉันไม่ได้?


     “ค่ะ? เราเคยเจอกันด้วยหรอคะ ฉันเพิ่งมาเกาหลีครั้งแรกนะ นอกจากในทีวีฉันก็ไม่เคยเจอตัวจริงของคุณเซฮุนเลยนะคะแต่ก็ขอบคุณสำหรับสายเซ็นนะ ขอตัวนะคะ!!!” 


ยอจายิ้มให้เขาบางๆแล้วเดินออกไปจากตรงนั้น ทั้งที่เซฮุนยังปะติดปะต่อเรื่องและคำพูดเมื่อครู่ไม่ได้เลย ท่าทางที่เธอมั่นใจว่าไม่เคยรู้จักกัน แบบนั้นมันส่งผลให้เซฮุนขาชาไปดื้อๆ ไม่มีแรงจะวิ่งตามเธอหายลับตาไป

 

     “เฮ้ย นายเป็นอะไรหรือเปล่า นั่งเหม่อตั้งแต่มาถึงแล้วนะ?” ดีโอเห็นท่าทางของเซฮุนที่เอาแต่เหม่อจนแทบจะไม่หยิบอะไรเข้าเลยด้วยซ้ำ


     “ผมมีเรื่องแปลกใจอะไรนิดหน่อย


     “อะไร?” ดีโอถามแล้วก็ไม่ได้สนใจมากนักเพราะต้องแย่งเนื้อกับแบคฮยอน


     “ฮยองว่าคนตายจะกลับมาได้ไหม?” อยู่ๆเซฮุนก็พูดขึ้นมาจนทุกคนเงียบกริบ ทั้งที่ก่อนหน้าสนุกฉชสนานในการกินเหลือเกิน


     “นายหมายถึงใคร?” ซิ่วหมินถามขึ้น ตอนนี้สีหน้าทุกคนเปลี่ยนไป


     “ผมเจอยอจา” คำตอบของเซฮุนนั้นทำให้ฮยองมองหน้ากันไปมาแล้วเริ่มสนใจเรื่องที่เซฮุนจะเล่ามากทีเดียว ตอนแรกกะว่าจะยังไม่บอกใคร แต่เพราะคิดไม่ออกเลยยอมเล่าเรื่องที่เจอยอจาวันนี้ให้ทุกคนฟัง


     “นายจำผิดหรือเปล่า แล้วที่ไปกอดเค้าเนี่ยเนียนๆอยากกอดสาวเองไหม?” ชานยอลไม่อยากเชื่อเรื่องที่มักเน่เล่า ก็รู้กันอยู่ว่ายอจาตายไปเมื่อหนึ่งปีก่อนแล้วนี่นา


     “ไม่นะ  เธอบอกว่าเธอชื่อยอจาแล้วยังเรียกไอ้ดอนล่าร์ว่าพี่ชาย ก็แสดงว่าต้องเป็นคนเดียวกัน..แต่ที่น่าแปลกคือ ทำไมจำเซฮุนไม่ได้?” เฉินลองคิดตามเรื่องทั้งหมดไปด้วย มันไม่มีทางเลยที่เซฮุนจะจำผิดคน


     “นอกจากจะเกิดอะไรขึ้นกับยอจาเรื่องที่เราไม่รู้หลังจากวันนั้น..” 

ฮยองทั้งหลายมองตามความคิดของไค ถ้ามาคิดดีๆ หลังจากวันนั้นก็ไม่มีใครรู้ว่างานศพจัดที่ไหน เมื่อไหร่ แล้วหลุมฝังศพของยอจาอยู่ที่ไหน นอกจากท่านประธานที่อกว่าจะไปงานศพแต่ก็ไม่ยอมให้พวกเขาไปด้วย จนตอนนั้นเคืองท่านไปหลายวัน กับที่ดอนล่าร์หายไปจากบริษัทหลายวันแล้วปรากฏตัวหลังจากที่ท่านประธานกลับมาแล้วก็หายไปอีกครั้งตลอดระยะเวลาสามเดือนที่ได้พักหลังจากโปรโมทเพลงก่อนหน้า บอกว่าจะไปพักผ่อนที่จีน จนมาเห็นเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้

 

 



 1 คอมเม้น 1 กำลังใจนะคะ ^^

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ZUSoon (ซียูซูน) จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

พิมพ์เลขที่เห็น