เอลลิเซีย...อัญมณีแห่งราชันย์

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 9 : หรือฟ้ากำหนด (แก้ไขคำผิด + ปรับย่อหน้า)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,053
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    14 เม.ย. 52

href="file:///C:\DOCUME~1\ADMINI~1\LOCALS~1\Temp\msohtml1\01\clip_filelist.xml" />

การฝึกอบรมหลักสูตรสำหรับท่านหญิงคนใหม่ อาจารย์สุดพิเศษที่จัดเตรียมโดยท่านแม่ของเธอเริ่มสอนบทเรียนให้กับอาร์เป็นคนแรก คือ ป้าเครดเน่ ซึ่งเป็นคนเก่าคนแก่ที่อยู่กับปราสาทแห่งนี้มานานอีกทั้งยังเป็นแม่นมที่เลี้ยงดูพ่อมาตั้งแต่เด็กๆ ยายแกออกจะดูเจ้าระเบียบไปซะทุกอย่าง ตั้งแต่ก้าวแรกที่เห็นอาร์เหยียบเข้ามาให้ห้อง ประโยคทั้งหลายที่หลุดออกจากปากที่เห็นได้ชัดว่าเป็นฟันปลอมทั้งแถบ

ท่านหญิง เดินให้เรียบร้อยกว่านี้ซิคะ

ท่านหญิง อย่าก้าวขายาวแบบนั้นซิคะ ไม่เรียบร้อย

ท่านหญิงต้องเดินหลังตรง อย่าห่อไหลแบบนั้นซิคะ

ท่านหญิงต้องเดินสง่าให้สมฐานะซิคะ

คำบ่นที่มีเรื่อยมานับชั่วโมงสำหรับการเรียนมารยาทและการวางตัวแบบผู้ดี ซึ่งอาร์เป็นคนตั้งชื่อให้ด้วยตัวเอง โดยตลอดเวลาอาร์ต้องฝึกการเดิน การนั่ง การหยิบจับช้อนส้อมที่ต้องใช้ในการรับประทานอาหารให้ถูกวิธี รวมกว่าสองชั่วโมงอาร์จึงได้พักหายใจบ้าง ทำให้ใบหน้างามงอง้ำหนักอดบ่นประท้วงผู้สอนขึ้นมาไม่ได้

ป้าคะ อาร์ขอพักบ้างได้ไหม

ได้คะ ให้เวลาพักสิบนาที เดี๋ยวเราจะต้องต่อด้วยการฝึกวิธีการพูดของท่านหญิงใหม่ทั้งหมด รวมทั้งวิธีการใช้ราชาศัพท์และมารยาทให้การออกงานสังคมด้วยนะคะ

แม่จ๋า พ่อจ๋า ช่วยอาร์ด้วย อาร์บ่นอุบออกมาอย่างทนไม่ได้เมื่อต้องเจอหลักสูตรสอนมารยาทที่ยาวเหยียดของป้าเครดเน่ ก่อนจะโดดป้าแกตีมือเบาๆ เพื่อเป็นการตักเตือนคำเรียกขานที่ไม่ถูกต้องที่ตนเอ่ยออกมา

เรียกแบบนั้นไม่ถูกนะคะ ต้องเรียก ท่านพ่อ กับ ท่านแม่ แล้วอย่าเรียกแทนตัวเองแบบนั้นซิคะ ท่านหญิงอาร์เรนา

ค่าาา...คุณป้าเครดเน่

อย่าทำเสียงยานคาง แบบนั้นซิคะ ไม่เหมาะสม

ค่าาา....

เสียงตอบรับที่ไม่ค่อยสดชื่นเท่าไรนักของหญิงสาวร่างบาง ที่ยามนี้ภายนอกดูเป็นหญิงสมฐานะมากยิ่งขึ้น จากเครื่องแต่งกายที่ถูกเรยีนาบังคับให้ใส่อย่างที่ตนไม่ค่อยเต็มใจนัก หลังจากหยุดพักยังไม่ทันหายเหนื่อยก็ต้องเริ่มบทเรียนว่าด้วยการพูดจาตามประสาท่านหญิง ต่อด้วยราชาศัพท์ที่อาร์คิดว่าจะฝึกไปทำไม ทำยังกับชาตินี้จะต้องไปพบเจอพวกเชื้อพระวงศ์ทั้งหลายยังงั้นแหละ จนสุดท้ายเลยต้องโดนจับคัดลายมือเพราะเรียนเท่าไรก็เข้าหัวสมองอันน้อยนิดของหญิงสาวเสียที

 

แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก เสียงดินสอที่ยังคงขีดเขียนอยู่ตลอด แม้จะไม่สม่ำเสมอเพราะยามนี้หญิงสาวร่างบาง เพียงหนึ่งเดียวในห้องหนังสือเริ่มสูญเสียสมาธิไปทีละน้อย พร้อมกับดวงตาที่คอยริบหรี่ลงเรื่อยๆ ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะอย่างขบขันลอยมาทางด้านหลัง เรียกให้อาร์สะดุ้งสุดตัวพร้อมกับหันกลับไปดูยังต้นเสียงอย่างรวดเร็ว

นาย

ชายหนุ่มเรือนผมสีน้ำเงินเข้ม ยืนกอดอกอยู่ตรงประตูทางเข้า พร้อมนัยน์ตาสีดำที่ส่งยิ้มมาให้ราวกับล้อเลียน เรียกอารมณ์หงุดหงิดของอาร์ได้ไม่น้อย จนต้องแหวออกมาอย่างไม่พอใจ

มาทำไม คนกำลังเรียนหนังสือ

อ้าวเหรอ เราอุตสาตั้งใจจะมาพาออกไปเปลี่ยนบรรยากาศซะหน่อย

ได้ยินเพียงเท่านั้นใบหน้างามเริ่มแย้มยิ้มขึ้นมาทันทีอย่างหุบไม่อยู่ ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่พยายามซ่อนความดีใจไว้สุดฤทธิ์

จริงเหรอ ไปไหนหละ

ตลาด พอดีมีธุระนิดหน่อย

ให้ฉันไปด้วยได้เหรอ งั้นดีเลย ร่างบางรีบลุกออกจากเก้าอี้ ตรงไปยังร่างของโนอาร์ พร้อมกับคว้ามือลากชายหนุ่มออกไปอย่างลืมตัว ก่อนที่จะโดนเสียงทักท่วงเอ่ยขึ้น

คิดจะออกไปให้สภาพของท่านหญิงอาร์เรนาหรือไงกัน

หมายความว่าไง

ท่านลุงกับท่านป้ายังไม่อยากเปิดเผยเรื่องของเธอจนกว่าจะถึงเวลางานเลี้ยงอย่างเป็นทางการจำไม่ได้หรือไง เพราะฉะนั้นทางที่ดีเวลาออกไปนอกปราสาทกลับไปอาร์คนเดิมก่อนดีไหม

จริงด้วย แต่ก็ดีนะฉันชอบร่างนั้นมากกว่า งั้นรออยู่นี้ก่อนนะเดี๋ยวมา

เสียงที่แสดงความดีใจจนออกนอกหน้าหลุดออกจากปากสวยได้รูป พร้อมร่างหญิงสาวที่หายขึ้นไปชั้นสองของปราสาท โดยห้องของอาร์เป็นห้องที่อยู่ริมสุดทางเดินที่ถูกจัดไว้ข้างห้องของอาร์ลิย่า ไม่นานนักจึงกลับลงมาในสภาพของชายหนุ่มในเรือนผมสีน้ำตาลในเครื่องแต่งกายชุดเดิมที่เคยเจอกันก่อนหน้านี้ ผมที่ยาวจนถึงเอวถูกอาร์ใช้เชือกสีดำมัดไว้อย่างลวกๆแสดงให้เห็นถึงความรีบร้อน จากนั้นจึงรีบเดินนำหน้าชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ก่อนราวกับติดปีก

 

ตลาดในเมืองดิสตัลยังคงคึกคักดังเช่นวันแรกที่อาร์มาถึง ภาพของสองชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งนัยน์ตาสีดำเรือนผมสีน้ำตาลที่ถูกรวบมัดไว้คล้ายหนุ่มเจ้าสำราญที่เดินเคียงคู่มาชายหนุ่มเรือนผมสีน้ำเงินเข้มนัยน์ตาสีเดียวกันที่ถูกประดับไว้บนใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มเรียกความสนใจจากชายหญิงสองข้างทางได้ไม่น้อย แต่ด้วยความตื่นตาตื่นใจต่อร้านค้ารอบด้านอาร์จึงไม่ได้ใส่ใจสายที่ส่งมาแม้แต่น้อย ก่อนจะออกปากถามจุดประสงค์ของชายคนด้านข้าง

นายมีธุระต้องไปทำไม่ใช่เหรอ

อืม...ใช่ งั้นเริ่มจากตรงนี้หละกัน

พูดเสร็จโนอาร์จัดการลากแขนอาร์เข้าไปยังร้านของเก่า ก่อนจะเริ่มบรรยายถึงประวัติความเป็นมาของสิ่งของต่างๆ ที่มีอยู่ในร้าน เริ่มตั้งแต่มีดสั้น ไปจนถึงภาพต่างๆ ที่แขวนประดับไว้ในร้าน ทำให้อาร์ต้องรีบหันหน้าไปคนที่อ้างว่าจะพาออกมาเปลี่ยนบรรยากาศ แต่แท้จริงกลับเปลี่ยนสถานที่วิชาการสอนประวัติศาสตร์ให้เธอเท่านั้นเอง

เนี่ยนะธุระของนาย

ใช่ ฉันรับหน้าที่เป็นอาจารย์ให้นาย และตอนนี้ฉันกำลังจะเริ่มสอนในส่วนประวัติศาสตร์ของรัฐนี้ ซึ่งทางที่ดีควรจะให้คนที่ไม่มีความรู้อะไรเลย มาสัมผัสได้เห็นของจริงเสียก่อน

นี่นาย ว่าฉันโง่เหรอ

เปล่า แค่คิดว่ามันจะช่วยให้ง่ายขึ้นเท่านั้น เพราะเรามีเวลาไม่มาก

หมายความว่าไง

ท่านลุงบอกแล้วไม่ใช่เหรอไง อีกสองเดือนจะส่งนายไปเรียนพร้อมกับฉัน

อืม จำได้ แต่ก็ไม่เห็นจำเป็นที่ต้องให้ฉันเรียนอะไรขนาดนี้เลยนี่น่า ไว้คอยไปเรียนตอนอยู่ที่โรงเรียนก็ได้

นายนี่น่า ไม่คิดบ้างเหรอว่า ถ้าเธอไปเรียนในฐานะท่านหญิงโดยไม่มีอะไรในหัวสมองเป็นทุนบ้างเลย คนอื่นเขาจะมองถึงท่านลุงท่านป้าว่ายังไงบ้าง

มันก็จริงของนาย เอาเป็นว่าฉันจะพยายามให้มากกว่านี้หละกัน อาร์เอ่ยออกมาอย่างสำนึกเล็กน้อย ก่อนที่หันไปสนใจกับร้านอาหารที่อยู่ด้านข้าง พร้อมกับลากโนอาร์ให้นั่งลงทันทีโดยไม่สนใจคำตอบตกลงของชายตรงหน้าแต่อย่างใด

โนอาร์ หิวแล้วกินข้าวเถอะ เดี๋ยวค่อยเรียนต่อ

อยากกินอะไร

ที่นี่อะไรอร่อยหละ

งั้นฉันเลือกให้แล้วกันนะ ป้าครับ ขอข้าวมอลี่บูลกับน้ำเบลลี่อย่างละสองที่ แล้วก็แกงเนื้อวอลลี่อีกทีหนึ่งครับ โนอาร์สั่งจบก่อนจะหันมาพบสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของอาร์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก่อนจะเริ่มอธิบาย

อาหารที่สั่งไปเป็นอาหารพื้นเมืองของที่นี้ หากินที่อื่นไม่คอยได้ดังนั้นนายเลยไม่คุ้นชื่อ ข้าวมอลี่บูล เป็นข้าวผัดชนิดหนึ่ง ที่ผัด...

พอเลย พอเลย บอกแล้วไงเดี๋ยวค่อยเรียน เสียงอาร์ทักทวงขัดขึ้น เมื่อเห็นอาจารย์กิตติมศักดิ์เริ่มสาทยายแม้กระทั้งอาหารที่จะต้องทานเข้าท้อง ทำให้คนที่ถูกขัดคอเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

การทานอาหารถือเป็นวัฒนธรรมอย่างหนึ่ง ดังนั้นการเรียนรู้เรื่องเหล่านี้ไว้จึงไม่ใช่เรื่องที่เสียหาย แล้วจะเป็นท่านหญิงที่ดีได้อย่างไรกัน แม้กระทั่งเรื่องบ้านเมืองของตนเองยังไม่คิดจะเรียนรู้

เฮ้อ....รับทราบแล้วครับ ก็แค่อยากทานอาหารแบบสบายๆ หน่อยไม่ได้หรือไงกัน โอเค โอเค งั้นเชิญอธิบายต่อได้เลยครับ ท่านอาจารย์ น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาราวกับประชดเล็กๆ แต่ก็ต้องยอมแพ้สายตาที่ส่งมาราวกับปรามของโนอาร์ ก่อนชายหนุ่มเรือนผมสีน้ำเงินจะเริ่มอธิบายต่อ

งั้นเริ่มจากนี่ก่อนหละกัน ข้าวมอลี่บูล เป็นข้าวผัดชนิดหนึ่ง ซึ่งนำเนื้อลูลู[1]และผลมอลี่บูล[2]ที่หาได้เฉพาะในแถบรัฐทางตอนเหนือมาผัดเข้าด้วยกัน ทำให้มีลักษณะเป็นสีม่วงอ่อน ส่วนนี่แกงเนื้อวอลลี่ เป็นสตูเนื้อตัววอลลี่ที่เป็นสัตว์พื้นเมืองของแถบนี้ไว้ว่างๆ จะพาไปดูว่าหน้าเป็นยังไง ส่วนอย่างสุดท้ายน้ำเบลลี่

อันนี้ไม่ต้องเคยกินแล้วครั้งหนึ่ง อร่อยดีรสชาติหวานๆ เปรี้ยวนิดๆ

อืม..ถือว่ามีความรู้เหมือนกันนี่

นาย ใบหน้าของชายหนุ่มเจ้าสำราญหงิกลงทันที เมื่อถูกโนอาร์คอยกวนอารมณ์ให้ขุ่นอยู่เสมอ ก่อนจะถูกหยุดด้วยกลิ่นหอมของอาหารที่ลอยผ่านหน้า กับคำการชักชวนให้ลงมือรับประทาน

ทานได้แล้ว เดี๋ยวจะได้ไปที่อื่นต่อ

ครับ ท่านอาจารย์

ทันทีเมื่อได้รับคำอนุญาตอาร์รีบลงมือตักข้าวมอลี่บูลเข้าปากเป็นอย่างแรก ตามด้วยแกงเนื้อวอลลี่ ก่อนจะส่งเสียงอู้อี้เพราะยังมีอาหารอยู่เต็มปาก

อืม..อืม.อร่อย อะอันนี้ ..อื้ออับอ้านอันอีไอ

ช้าๆ เดี๋ยวก็ติดคอกันพอดี เฮ้อไม่สมกับเป็นผู้หญิงเลย

แค๊กๆๆ แล้วใครบอกนายว่าฉันเป็น ตอนนี้เห็นๆอยู่ว่าเป็นชายทั้งแท่ง

พอได้ฟังโนอาร์ได้แต่สายหน้าระอาใจเล็กน้อย ไม่แปลกใจเลยที่ท่านลุงกับท่านป้าต้องลงทุนออกหลักสูตรพิเศษเพื่อติวเข้มคนตรงหน้าที่แม้ยามนี้จะอยู่ในร่างของเด็กชาย และหากไม่ได้รู้มาก่อนยอมไม่มีทางตนจะคาดคิดว่าแท้จริงแล้วเธอคือหญิงสาวร่างบอบบาง

โนอาร์ กินเสร็จเดี๋ยวขอแวะซื้อของหน่อยนะ

ซื้ออะไรเดี๋ยวพาไป

เสื้อผ้า แล้วก็ของใช้ส่วนตัวนิดหน่อย

เสื้อผ้า? ท่านป้าเตรียมให้ออกเยอะแยะ

ชุดผู้ชายต่างหากหละ แล้วก็ขอยืมเงินหน่อยซิ

หา! เป็นถึงอนาคตท่านหญิง ไม่มีเงินติดตัวเลยหรือไง

นายนี่จะเสียงดังให้ได้โล่หรือไงกันฮะ ก็รีบออกมานี่ แล้วไม่กล้าขอเงินพ่อแม่ด้วย

แล้วถ้านายขอเงินท่านลุงใครเข้าจะว่าอะไรนายหละ เอานี่ให้ยืมก่อน ว่าแล้วโนอาร์ก็ล่วงหยิบเงินจำนวนหนึ่งออกจากกระเป๋า พร้อมกับหันไปจ่ายเงินค่าอาหารกับป้าเจ้าของ พร้อมกับเดินนำอาร์ออกมาอยู่นอกร้านและพาเดินเข้าไปยังร้านขายเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่ถนนถัดไป

อาร์ ฉันพึ่งนึกได้ว่า ฉันลืมเอกสารที่ท่านพ่อฝากมาให้ท่านลุงไว้ที่บ้าน เสียงโนอาร์เอ่ยขึ้นหลังจากนึกขึ้นได้ถึงงานที่บิดาตนฝากมาก่อนจะล่วงเข้าไปในกระเป๋าเพื่อสำรวจอีกครั้ง หากทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่าเช่นเดิม

อ้าวเหรอ งั้นนายกลับไปเอาก่อนดีกว่าไหม เดี๋ยวฉันรออยู่แถวนี้

ไม่ดีกว่า ท่านลุงบอกว่าไม่ให้ทิ้งให้นายอยู่คนเดียว

นั่นนะ..พ่อไม่ได้บอกไว้ในตอนที่ฉันเป็นอาร์สักหน่อย ฉันอยู่ในร่างนี้คงไม่มีอะไรหรอก นายรีบไปเถอะใกล้แค่นี้เองไม่ใช่เหรอ

อืม...งั้นนายเดินแถวนี้พอ ห้ามไปถนนเส้นอื่นเข้าใจไหม เดี๋ยวฉันจะรีบกลับมา โนอาร์พูดจบหันหลังกลับเพื่อมุ่งหน้าไปยังคฤหาสท่านเสนาทันที ส่วนอาร์ก็หันมาสนใจร้านขายเสื้อผ้า เครื่องแต่งกาย เครื่องประดับทั้งชายและหญิงที่เปิดร้านร่วงอยู่เต็มสองฝั่งถนน ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าร้านที่ใหญ่ที่สุดตรงหัวมุมถนน

ขอดูชุดนั้นหน่อยได้ไหมครับ อาร์พูดพร่างพร้อมกับชี้นิ้วไปยังเสื้อแขนยาวสีขาวที่ถูกจัดชุดไว้กับเสื้อนอกสีน้ำตาลเข้ม พร้อมกับกางเกงสีเดียวกัน

เท่าไรครับ

พ่อหนุ่มนี้ตาถึงนะ ชุดนี้สั่งตัดพิเศษเลยนะ ราคา 700[3]บรองซ์ ถ้าเอาคิดพิเศษเลย 600 บรองซ์ ดวงตาบนใบหน้าหล่อเหลาเบิกโตทันที 600 บรองซ์ ชุดบ้าอะไรเนี่ย อาร์ตัดสินใจรีบวางชุดดังกล่าวลงอย่างเร่งด่วน พร้อมกับส่งยิ้มหวานๆไปให้แม่ค้าก่อนจะรีบถอยห่างออกมา

ชุดบ้าอะไรเนี่ย แพงชะมัด อาร์บ่นอุ๊บเล็กน้อย พร้อมกับก้าวออกมาจากร้านเพื่อเปลี่ยนจุดหมายไปยังร้านอื่นๆ ที่ดูท่าทางไม่น่าจะแพงแบบขูดเลือดขูดเนื้อเหมือนร้านนี้ แต่เมื่อก้าวไปได้เพียงไม่กี่ก้าวกลับต้องตกใจกลับภาพที่ตนเห็นแม้อยู่ในระยะห่างทว่ากลับเด่นชัดมากในสายตา

ห่างออกไปราว 300 เมตรชายร่างสูงโปร่งในเรือนผมสีน้ำตาลแดงนัยน์ตาสีน้ำผึ้งที่เดินเคียงคู่มากับชายหนุ่มเรือนผมสีฟ้าในตาสีน้ำเงินเข้มภายใต้เครื่องแต่งกายสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำที่ตนสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน แม้ระยะที่ห่างไกลเช่นนี้ อาจจะด้วยความโดดเด่นของรูปร่างที่สูงโปร่งและสีผมจึงทำสะดุดตาของอาร์เข้าอย่างจัง ก่อนจะรีบแทรกตัวเข้าไปซ่อนระหว่างซอกตึกของร้านค้า

ฮาฟ

เสียงอาร์เอ่ยรำพึงเบา เพื่อให้ตัวเองได้ยินคนเดียว โชคชะตา หรือ ฟ้าต้องการกลั่นแกล้งกันใช่ไหมเนี่ย ทำไมต้องมาอีตาบ้านี้เอาตอนนี้ ก่อนจะถอนหายใจอีกครั้งเพื่อรวบสมาธิทั้งหมดที่มีพร้อมกับเริ่มสำรวจมองร่างกายตนเองที่ยามนี้อยู่ในร่างกายของผู้ชายเต็มร้อย พร้อมกับลำดับเหตุการณ์ในอดีตที่เคยประสบก่อนจะสรุปข้อสันนิษฐานของตนอย่างคร่าวๆ

ไม่เป็นไรหรอก เจ้าฮาฟไม่เคยเจอเราในสภาพแบบนี้สักหน่อย ออกไปแบบนี้คงปลอดภัยแน่

เมื่อตัดสินใจเป็นที่เรียบร้อย อาร์ในร่างชายหนุ่มจึงแกล้งทำเป็นเดินออกไปเลือกซื้อของยังร้านขายเครื่องประดับที่อยู่ใกล้จุดที่ตนซ่อนตัวพร้อมกับก้าวเดินด้วยท่าทางที่ตนคิดว่าปกติที่สุด และพยายามหลบสายตาไม่มองไปยังทิศทางที่ชายสองคนนั่นมุ่งเดินตรงมา สุดท้ายร่างสูงโปร่งทั้งสองจึงเดินผ่านด้านหลังของอาร์โดยไม่ได้ให้ความสนใจชายหนุ่มผมยาวที่ยืนก้มหน้าหยิบนั่นหยิบนี่ขึ้นมาสำรวจเลยแม้แต่น้อย

เฮ้อ...รอดแล้วเรา เสียงถอนหายใจเบาๆเมื่อเห็นร่างของชายทั้งสองค่อยเดินไกลออกไป อาร์จึงรีบวางของในมือเร่งฝีเท้าเดินไปยังทิศตรงข้าม เพื่อจะได้อยู่ห่างชายหนุ่มทั้งสองให้มากที่สุด แต่แล้วก็รู้สึกตัวได้ว่าสิ่งที่ตัวเองคิดไว้ทั้งหมดผิดมหันต์ เมื่อรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากริมฝีปากหนาได้รูปที่กระซิบเบาที่ข้างหูของตน ก่อนที่หันไปสบกับดวงตาสีน้ำผึ้ง จนใบหน้าเกือบชนกันเข้าอย่างจัง

คิดจะหนีไปไหนหึ อาร์

นะ นาย...

หึม

คนที่ถูกจับได้ แต่ยังไม่ยอมจำนนด้วยดี เพราะคิดว่าตนเองยังถือไพ่เหนือกว่า แต่อาร์กลับไม่รู้ว่าตนนั้นพลาดไปตั้งแต่แรก เพราะด้วยความที่อาร์ไม่รู้ว่าฮาฟคือชายปริศนาที่เคยขวางมีดสั้นใสตนตั้งแต่ที่เมืองฮอร์น จึงตัดสินใจเอ่ยปฏิเสธแสร้งเป็นไม่รู้ว่าคนตรงหน้าพูดถึงเรื่องอะไร

นายหมายถึงใคร ฉันไม่เห็นจะรู้จัก

คิดจะปฏิเสธฉันหรือไงหึ..อาร์ แอบหนีฉันมายังไม่ได้คิดบัญชีเลยนะ

เรื่องอะไรฉันไม่เห็นจะรู้เรื่อง อาร์ไม่พูดเปล่า ยังเตรียมหันหลังที่จะเดินจากไป แต่ก้าวไปได้เพียงไม่กี่ก้าวกลับโดนมือหนาเอื้อมโอบเอวไว้อย่างใกล้ชิด พร้อมกับเสียงที่เอ่ยตักเตือนอีกครั้งที่ชวนให้อาร์รู้สึกสยองไม่น้อย

หรือต้องให้ฉันช่วยเตือนความจำ ไอ้บ้าฮาฟ ตอนนี้ฉันเป็นผู้ชายนะเฟ้ย นายเป็นตัวอะไรเนี่ย แม้แต่ผู้ชายยังไม่เว้น ไอ้บ้า ไอ้ลามก อย่าเข้ามาใกล้แบบนี้ได้ไหม แค่รู้สึกว่าเป็นผู้ชายเหมือนกันขนแขนก็ลุกเกลียวขึ้นทันที

นายพูดเรื่องอะไรกัน ฉันไม่เคยรู้จักนายมาก่อน

ทว่าอาร์ยังพยายามพูดบ่ายเบี่ยงเสียงแข็ง จนฮาฟต้องจัดการกระฉากแขนของอาร์เพื่อออกจากบริเวณร้านค้า ทว่ากลับโดนมือปริศนาอีกมือหนึ่งมาคว้าไว้ พร้อมกับมือของตนออกทันที ดวงตาสีน้ำผึ้งจ้องมองมายังชายหนุ่มลึกลับอย่างเอาเรื่องที่กล้าเข้ามาขัดขวางการกระทำของตน ก่อนคิ้วหนาจะต้องขมวดหนัเมื่อได้ยินเสียงเรียกอย่างสนิทสนมออกจากปากเป้าหมายของตน

โนอาร์ 

เมื่อเห็นชัดว่าคนที่เข้าช่วยตนเองเป็นใครอาร์จึงรีบเดินเข้าอยู่ข้างโนอาร์ทันที ก่อนจะได้ยินคำถามที่เต็มไปด้วยความสงสัยจากชายหนุ่มผมสีน้ำเงินเข้ม

          อาร์ เจ้าพวกนี่ใคร มันทำอะไรนาย

ฉันต่างหากที่ต้องถาม นายเป็นใคร มายุงกับอาร์ทำไม อาร์มานี่เดี๋ยวนี่ เสียงเรียกอย่างออกคำสั่งดังออกจากปากของฮาฟ บ่งบอกว่ายามนี้ตัวเองหงุดหงิดยิ่งนัก เมื่อเห็นภาพของอาร์แม้จะอยู่ในร่างของชายหนุ่ม ทว่าท่าทีที่แสดงความใกล้ชิดและเลือกที่จะอยู่กับผู้ชายคนอื่นมากกว่าตน ทำให้ฮาฟรู้สึกหงุดหงิดอย่างไม่รู้สาเหตุ ก่อนจะได้ยินเสียงเพื่อนชายที่เดินมาด้วยกันเอ่ยปากเตือน

ฮาฟ นายใจเย็นก่อน พูดกันดีๆ ก็ได้นี่น่า

อาร์ นายจะบอกฉันได้หรือยังว่าคนพวกนี่เป็นใครในขณะที่ชาลส์กำลังพยายามเอ่ยปรามเพื่อลดพายุอารมณ์ของฮาฟ แต่ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินก็ใช่ย่อยพูดสอบถามเสียงเย็นจนอาร์ต้องเอ่ยตอบอย่างตะกุกตะกัก

เออ..คือ คนพวกนี่เคยช่วยฉันไว้ที่เมืองฮอร์น ที่ฉันเคยเล่าให้ฟัง คำตอบที่ออกจากปากอาร์ เรียกสติของโนอาร์ได้เป็นอย่างดี เมื่อชายหนุ่มผมสีน้ำเงินเข้มตวัดหันกลับมามองใบหน้าอาร์ที่กำลังพยักหน้าเพื่อเป็นการยืนยันคำตอบ ก่อนโนอาร์จะหลุดพูดเสียงดังจนหลุดมาดเงียบครึม

หมายความว่า คนพวกนี่เคยเห็นนายตอนเป็น.... อาร์พยักหน้าเบาๆเป็นการตอบรับน้อย พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของโนอาร์

“อะ อืม...ตอนเป็นผู้หญิง” หลังจากกล่าวเสร็จอาร์จึงกลับมายืนในท่าเดิมอีกครั้ง จากนั้นจึงเอ่ยพูดอีกครั้งเพื่อหวังให้สถานการณ์โดยรวมดีขึ้น

          แต่โนอาร์ ไม่เป็นไรหรอกมั้ง คนพวกนี่เคยช่วยฉันไว้

อาร์ เจ้าพวกนี่เป็นใครก็ไม่รู้ ท่าทางไม่เห็นน่าเชื่อใจตรงไหน แต่แทนที่โนอาร์จะสงบลงกลับตวาดลั่นด้วยความหงุดหงิด พูดกล่าวราวกับไม่เห็นหัวของอีกสองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้วยกัน จนฮาฟทนไม่ไหว

พวกฉันต่างหากที่ต้องถามคำถามนั่นกับนายมากกว่า

พวกนายนะแหละที่ไม่น่าไว้ใจ นี่เล่นตามกันมาถึงนี่ ไม่ให้ระแวงคงจะไม่ได้หรอกนะ

เสียงถกเถียงที่ดังขึ้นเรื่อยๆ เรียกให้คนบริเวณใกล้เคียงหันมาสนใจกลุ่มชายหนุ่มทั้งสี่ที่ปรกติก็สะดุดตาอยู่แล้ว ยามนี้กลับยิ่งสะดุดตามากยิ่งขึ้น จนอาร์ต้องเสนอความเห็นให้เปลี่ยนที่คุยกันก่อนที่เรื่องจะลุกลามไปมากกว่านี้

“เปลี่ยนที่คุยกันเถอะ อยากตกเป็นเป้าสายตาอยู่นี่อีกนานไหมพวกนายนะ พูดจบอาร์ในร่างชายหนุ่มก็รีบสะบัดหน้าเดินนำออกไปทันทีโดยไม่สนใจคนทั้งสามที่ยังส่งสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อกันมาตลอดทาง

Post on : 13 Dec 08

Latest update : 9 Apr 09

...........................................................

ฉบับปรับปรุงแก้ไขเจ้าคร่ะ ^^

เรียบเรียงคำพูดใหม่เล็กน้อย แก้ไขคำผิด และย่อหน้าเจ้าคร่ะ
แต่คงมีตกหล่น..หลุดร่วงๆ ตามประสาคนแก่เช่นเดิม -_-"

ฝากเม้นท์ ฝากโหวต ด้วยเน้อ...ขอบคุณก๊าบบบ o(_ _)o

 



[1] ตัวลูลู คือ สัตว์ชนิดหนึ่งมีลักษณะคล้ายกวางแต่ไม่มีเขา และตัวเล็กกว่า ลำตัวมีสีขาวซึ่งหาการทำฟาร์มเลี้ยงปศุสัตว์กันทั่วไป

[2] ผลมอลี่บูล เป็นผลไม้ที่หาได้เฉพาะแถบรัฐทางตอนเหนือเท่านั้น มีลักษณะคล้ายสตอเบอร์รี่ แต่มีผลมีม่วงรสชาติออกเปรี้ยวนิดๆ นิยมนำมาใช้ในการทำซอส หรือผัดกับส่วนผสมชนิดอื่นๆ

[3] 1 บรองซ์ = 10 บาท

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1,493 ความคิดเห็น

  1. #1438 Fairy dream (@roiza) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2554 / 00:30
    ฮาฟ สุดยอดเลย จำ อาร์ ได้ไง
    #1438
    0
  2. #1006 พี่แป๊ด (@naowarat_epp) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2552 / 23:09
    ต้องมีอะไรสักอย่างให้ฮาฟจำอาร์ได้
    #1006
    0
  3. #458 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มีนาคม 2552 / 13:09
    ศึกชิงนาง รึเปล่า
    #458
    0
  4. #457 .~.Miracle.~. (@Kanoel) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มีนาคม 2552 / 23:53


    ฮาฟเปงเกย์ป่าวคะเนี่ย -*-


    #457
    0
  5. #456 ไปๆมาๆ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2552 / 23:56
    เรื่องมารยาไม่ต้องเรียนก้อด้ายม้างงงง   หรือบรรทัดที่สิบพิมผิด
    #456
    0
  6. #455 neyon_phoenix (@neyon_phoenix) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มกราคม 2552 / 21:59

    อยากให้อาร์กับฮาฟหวานกันเยอะ ๆเลยคร๊า

    #455
    0
  7. #454 KaSemsan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2551 / 00:13
    -_-? ตอนมันหายไป..หรือว่าลงไม่ครบอะป่าว...
    เห็นมี 15 ไงด้านในมี 14 ......
    แต่อ่านแล้วสนุกดีนะ....อัพบ่อยอะ..สู้ๆๆ..^^
    #454
    0
  8. #453 KaSemsan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2551 / 00:12
    -_-? ตอนมันหายไป..หรือว่าลงไม่ครบอะป่าว...
    เห็นมี 15 ไงด้านในมี 14 ......
    แต่อ่านแล้วสนุกดีนะ....อัพบ่อยอะ..สู้ๆๆ..^^
    #453
    0
  9. #452 ZeUsss (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2551 / 17:39
    100% แล้ว...แต่อยากอ่านอีกอะ อัพเร็วๆ นะ
    #452
    0
  10. #451 วู้วววว (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2551 / 22:22
    สนุกจางเยย

    อัพต่อเร็วๆน้าคราบ
    #451
    0
  11. #450 sakorako (@angel_s) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2551 / 20:19
    เจอฮาฟแล้วๆๆๆๆๆ

    อิอิ
    ตามหาอาร์มาไกลเลย.

    โฮกกก~ อยากอ่านอีก
    #450
    0