You & Me! ช่วยบอกทีคำว่า 'รัก'

ตอนที่ 2 : You & Me 1 : ชื่อของฉันคือ...!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 531
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 มี.ค. 54




- 1 -

ชื่อของฉันคือ...!


 

 

 

            คุโระนุมะ มีเมลหรือยัง


          อะ...อืม


          ส่งไปหาได้ไหม! / ส่งไปหาได้ไหม!”


            บทสนทนากับภาพในจอตรงหน้าทำให้ฉันต้องอมยิ้มเสียจนแก้มปริ น้ำเสียงทุ้มนุ่ม ใบหน้าหล่อเหลาน่ารัก เส้นผมสีดำขลับพลิ้วไสว แถมนิสัยยังสุดจะดีเยี่ยมดีต่างหาก แบบนี้แหละ...ใช่เลย...ผู้ชายในฝันของฉัน!


            คาเซะฮายะ โชตะ คือผู้ชายที่ฉันพูดถึงเมื่อกี้ แต่อย่างเพิ่งเข้าใจผิดว่าเขามีตัวตนจริงๆ ล่ะ เพราะว่าความจริงแล้วเขาคือพระเอกการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง ฝากใจไปถึงเธอ ซึ่งเป็นการ์ตูนที่ฉันคลั่งไคล้มาก คลั่งถึงขนาดโหลดมาเก็บไว้ดูแล้วก็ตามซื้อหนังสือการ์ตูนเรื่องนี้มาตลอด เท่านั้นยังไม่พอ ฉันยังคลั่งขนาดที่ว่าอยากได้คนแบบ คาเซะฮายะ โชตะ พระเอกเรื่องนี้มาเป็นแฟนเลย หลงรักจริงๆ นะเนี่ย!


            อย่าคิดว่าฉันบ้าเลยนะ ได้โปรดเข้าใจหัวอกคนชอบการ์ตูนเถอะ


            เฟลอร์ เก็บของเสร็จหรือยังลูก


            กะ...เก็บเสร็จแล้วค่า~”


            จ้ะ งั้นก็รีบเข้านอนล่ะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า


            ค่า~”


            ฉันตะโกนตอบกลับคุณแม่ที่ตะโกนถามขึ้นมาชั้นบนก่อนจะปิดทีวีและเก็บข้าวของให้เรียบร้อย ที่คุณแม่พูดว่าพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าเพราะว่าครอบครัวของฉันจะย้ายบ้านกันไงล่ะ สาเหตุที่ต้องย้ายเพราะจะได้ย้ายไปอยู่ใกล้ๆ ที่ทำงานใหม่ของคุณพ่อ ฉันก็เลยได้รับอานิสงค์ให้ไปเรียนต่อมัธยมปลายที่โรงเรียนแถวๆ นั้นด้วย เฮ้อ จะว่าไปก็อยากจะเรียนต่อที่โรงเรียนเดิมเหมือนกันนะ เพราะเพื่อนๆ ฉันก็เรียนต่อที่เดิมกันเกือบหมดเลย


            ฉันจะหาเพื่อนใหม่ได้หรือเปล่านะ...


            เฮ้อ ช่างเถอะ! คิดไปมันก็เท่านั้น เดี๋ยวพอถึงเวลาก็รู้เองแหละ


            ฉันส่ายหัวเบาๆ สองสามทีก่อนจะเตรียมที่นอนให้เรียบร้อยแล้วเดินไปปิดไฟ สาธุ ขอให้การย้ายไปอยู่ที่ใหม่ในวันพรุ่งนี้ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดีด้วยเถอะ



















 

            เช้าวันต่อมา...


            เอี๊ยดดด~!!

            เสียงเบรกของรถบรรทุกที่บรรจุข้าวของเครื่องใช้ของครอบครัวฉันดังไปทั่วบริเวณ ตอนนี้รถมาจอดสนิทอยู่ที่บ้านหลังใหม่แล้ว ฉันลงจากรถแล้วมองสำรวจรอบๆ ทันที ถึงแม้ว่าบ้านหลังนี้จะขนาดเล็กกว่าหลังเดิมหน่อยแต่มันก็มีบรรยากาศที่ร่มรื่นดีมาก แถมมีเพื่อนบ้านเพียบอีกต่างหาก ดีจังเลย ที่ไม่ใช่ซอยเปลี่ยวอย่างที่กลัว


            เฟลอร์ ยกข้าวของของตัวเองเข้าไปก่อนนะ


            ค่า


            ฉันตอบรับคุณพ่อเสียงใสแล้วเดินไปท้ายรถบรรทุก หวา ทำไมรถถึงสูงจังนะ สงสัยต้องปีนขึ้นไปก่อนถึงจะเอาของลงได้ล่ะมั้งเนี่ย


            ฮึบ...ฮึบ!

            แย่จังเลย พยายามปีนขึ้นเท่าไหร่ก็ปีนไม่ได้สักที แล้วแบบนี้ฉันจะขนของได้ยังไงล่ะ...


            วูบ~!

            เอ๋!!”

            ระหว่างที่ฉันกำลังคิดหาทางอยู่นั้นก็รู้สึกเหมือนตัวลอยจากพื้นแล้วก็ถูกโยนเบาๆ มาบนท้ายรถบรรทุก ด้วยความตกใจฉันเลยนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งและพอได้สติก็รีบหันกลับไปมองทันทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น ภาพที่เห็นตรงหน้าแทบทำให้หยุดหายใจไปชั่วขณะ ตรงหน้าฉันตอนนี้มีผู้ชายอายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับฉันยืนอยู่ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นหลักคือ...


            เขาคนนั้นตัวสูง ผิวขาวผ่องมีรัศมีจับ ริมฝีปากหยักได้รูป จมูกโด่งเป็นสัน นัยน์ตาสีดำขลับกำลังส่องประกายแวววาว เรือนผมสีเดียวกับนัยน์ตากำลังพลิ้วไหวอย่างแผ่วเบา นั่นมัน...


            คา...


            หืม พอรู้สึกเหมือนว่าฉันจะพูดอะไร เขาคนนั้นก็หันมาทำหน้าสงสัยทันที คา?


            คะ...คา...


            ...


            คาเซะฮายะ โชตะ!”


            ใช่เลย เหมือนมาก! คนคนนั้นเหมือนกับ คาเซะฮายะ โชตะ เปี๊ยบเลย!


            พอเห็นว่าฉันตะโกนชี้หน้าแบบนั้น ผู้ชายคนนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเดินขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม


            ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอเป็นใคร แต่คงจะเป็นคนที่ย้ายมาอยู่ใหม่ เขาพูดด้วยน้ำเสียงขึ้นจมูกนิดๆ แล้วถ้าจะขอบคุณฉันที่ช่วยอุ้มเธอขึ้นท้ายรถด้วยการตั้งชื่อใหม่ให้ล่ะก็ มันไม่จำเป็นหรอก


            เอ๋...เมื่อกี้เขาเป็นคนอุ้มฉันขึ้นรถหรอเนี่ย


            จริงอยู่ว่าฉันนามสกุลคาเซะฮายะ แต่ฉันไม่ได้ชื่อโชตะ


            ...


            ฉันชื่อคาเซะฮายะ อาซาฮิต่างหากล่ะ!”


            เพล้ง!

            เสียงหน้าแตกเป็นเสี่ยงๆ ดังขึ้นทันที นี่ฉันชอบการ์ตูนมากจนเพี้ยนไปแล้วหรอเนี่ย แต่ว่า...เขาคนนี้เหมือนคาเซะฮายะ โชตะจริงๆ นะ เหมือนทั้งรูปร่างหน้าตาแถมชื่อยังเหมือนกันอีก แต่เขาคนนี้ชื่อ คาเซะฮายะ อาซาฮิ สินะ


            อาซาฮิ~ รอนานไหม


            น้ำเสียงหวานที่ดังแทรกขึ้นมาทำให้ฉันและผู้ชายตรงหน้าหันไปมองแล้วก็เห็นผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่งเดินมา เธอคนนั้นไว้ผมลอนยาวสีน้ำตาลอ่อนเหมือนตุ๊กตา ตาโต ตัวเล็ก น่ากอดเป็นที่สุด


            ไม่นานหรอก ลูกปัด ผู้ชายตรงหน้ายิ้มตอบทันทีที่เธอคนนั้นเดินมาถึง ฉันก็เพิ่งออกมาเอง


            หรอ...อ้าว เพื่อนใหม่หรอ ผู้หญิงคนนั้นหันมาทางฉันก่อนจะเอียงคอสงสัยอย่างน่ารักน่าชัง สวัสดีจ้ะ เพิ่งย้ายมาหรอ


            จะ...จ้ะ ทำไมฉันต้องรู้สึกเกร็งด้วยนะ


            ว้าว งั้นเราก็เป็นเพื่อนบ้านกันน่ะสิ


            เอ๋?


            ฉันชื่อลูกปัดนะ อยู่บ้านฝั่งตรงข้าม ส่วนนี่ก็อาซาฮิอยู่ข้างบ้านฉันน่ะ ลูกปัด ทักทายอย่างเป็นมิตรพร้อมกับไม่ลืมที่จะแนะนำอีกคนให้ฉันรู้จักด้วย ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะ


            ยะ...ยินเหมือนกันจ้ะ


            เอ่อ...นี่ฉันได้เพื่อนใหม่แล้วหรอ? ทำไมรู้สึกว่ามันเร็วจัง


            ทำอะไรกันอยู่หรอ


            ระหว่างที่ฉันกำลังสับสนกับการได้พบเพื่อนใหม่ของตัวเองก็มีเสียงเท่ๆ เสียงหนึ่งดังขึ้น และเจ้าของเสียงนั่นก็เป็นผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกัน ทำไมวันนี้ฉันถึงเจอแต่คนหน้าตาดีนะ ผู้ชายที่มาใหม่มีเรือนผมกับนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน ผิวขาวผ่อง ริมฝีปากเป็นกระจับ แถมหุ่นก็สมาร์ทอีกต่างหาก


            กำลังทักทายเพื่อนบ้านใหม่อยู่จ้ะ ลูกปัดรับหน้าที่ตอบ อ้อ! ผู้ชายคนนี้ชื่อคินนะ อยู่บ้านข้างๆ ฉันเหมือนกันจ้ะ


            สะ...สวัสดีจ้ะ ยินดีที่ได้รู้จัก


            ประหม่าชะมัด! พออยู่ต่อหน้าคนพวกนี้แล้วมันพูดไม่ค่อยออกจริงๆ นะเนี่ย รู้สึกเขินยังไงชอบกล


            งั้นหรอ แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ คิน ถามกลับมาด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เท่บาดใจมาก


            ฟะ...เฟลอร์จ้ะ


            หืม?


            ฉันชื่อเฟลอร์จ้ะ


            โอเค เฟลอร์ ยินดีที่ได้รู้จักนะ


            คินยิ้มอย่างเป็นมิตรจนทำให้ฉันเริ่มคลายความเกร็งลงบ้าง ความจริงฉันรู้สึกโล่งอกเล็กน้อยที่เขาไม่สงสัยเรื่องชื่อของฉัน เพราะไม่ว่าเมื่อไหร่ที่มีคนถามชื่อแล้วฉันบอกไปก็มักจะมีประโยคต่อมาว่า...


            ชื่อแปลกจังเลยนะ


            ใช่...จะมีประโยคที่บอกว่าชื่อฉันแปลกตามมาทันที


            ฉันมองลูกปัดที่เพิ่งพูดประโยคเมื่อกี้แล้วได้แต่ยิ้มแห้งๆ เพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกไปดี ความจริงชื่อของฉันมีความหมายที่ดีนะแต่พอบอกไปแล้วกลับไม่ค่อยมีคนเชื่อ ฉันเลยเลิกที่จะบอกแล้วล่ะ


            คิดแล้วก็เศร้า...


            เมื่อไหร่จะไปกันสักที ฉันรอจนเมื่อยแล้วนะ


            น้ำเสียงทุ้มนุ่มของอาซาฮิดึงความสนใจของพวกฉันไปทันที ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมฉันถึงรู้สึกดีใจที่พวกเขาเลิกพูดถึงเรื่องชื่อของฉัน


            อย่าบ่นน่า ลูกปัดตีไหล่อาซาฮิเบาๆ ก่อนจะหันมาหาฉัน งั้นพวกฉันไปก่อนนะเฟลอร์ พอดีว่าวันนี้พวกฉันมีนัดเลยอยู่ช่วยเธอขนของไม่ได้ แล้วเจอกันใหม่นะ


            อะ...อืม


            บ๊าย บาย~”


            บะ...บ๊าย บาย


            ฉันโบกมือให้ทั้งสามคนที่กำลังเดินไป ก่อนที่จะเดินไปฉันเห็นว่าอาซาฮิมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ ชอบกล ส่วนคินก็มองด้วยสายตาเสียวสันหลัง แล้วนั่นก็ทำให้ฉันเกิดลางสังหรณ์ประหลาดอะไรไม่รู้ มันบอกไม่ถูก



              เฮ้อ~ หวังว่าฉันคงไม่เจอเรื่องอะไรร้ายๆ หรอกนะ








ตอนที่ 1 เป็นไงบ้างจ๊ะ~!!

หวังว่าคงจะชอบกันบ้างน้า นิดนึงงงงงงงง ( ลากเสียงยาว ฮ่าๆ ) ก็ยังดี

เรื่องนี้แป้งได้แรงบันดาลใจมากจากการ์ตูนที่กล่าวไปข้างต้นนั่นแหละจ้า

แต่พระเอกของนิยายแป้งไม่ได้นิสัยดีอย่างนั้นหรอกนะ ( ชอบแต่งแบบให้คนอ่านหมั่นเขี้ยว ก๊ากๆๆๆ )

ยังไงก็ขอฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ในอ้อมใจอีกเรื่องนะจ๊ะ
แล้วพบกันตอนหน้าจ้า บะบาย~ ^..^

ปล. เรื่องนี้แป้งลองส่งต้นฉบับไปให้สนพ. พิจารณาแล้วนะจ๊ะ
กำลังรอฟังผลอยู่ ยังไงก็คอยเป็นกำลังใจให้ด้วยน้า~ >___<

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

168 ความคิดเห็น

  1. #22 !^:kluay:^! (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2554 / 14:42
    แอบงงเล็กๆ แต่ก็สนุกดีจ้ะ
    #22
    0
  2. #21 ►I-wind™ Café (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 14:44

    เฮ้ย! เราชอบเรื่องนี้อ่ะ >O<

    55+ ความจริงเราก็เป็นอีกคนที่บ้าการ์ตูนมากๆๆๆๆ เลยนะ

    ชอบอ่ะ ถึงจะไม่เคยดูการ์ตูนเรื่องนี้ก็ตาม

    เดี๋ยวมาตามอ่านต่อนะ สู้ๆ นะคะ เจ๊แป้ง ^^

    #21
    0
  3. #20 alice42 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 20:58
    พระเอกเป็นคนญี่ปุ่นเหรอ??  แต่ก็สนุกนะ เรื่องนี้จะเก็บไว้เป็น เรื่องโปรดเลยล่ะ แวะมาอ่านนิยายของเราได้นะ ^^
    มันไม่หนุกเท่าไรเพราะว่ามันเป็นเรื่องที่แต่งเรื่องแรดอ่ะ แต่นิยายของเธอสนุกนะ นางเอกดูเอ๋อๆไม่ได้ว่านะแต่ว่าความเอ๋อๆน่ะเราคิดว่าน่ารักนะ อย่าว่ากันล่ะนะจ้ะ^^
    #20
    0
  4. #19 pazura (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2554 / 21:30
     ว้าว สนุกจ้า อยากให้ชีวิตจริงมีคนที่เหมือนตัวกา์ร์ตูนที่เราชอบแบบนี้บ้างจัง


    #19
    0
  5. #18 Mariko (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มีนาคม 2554 / 14:48
    ว้าว คาเสะฮายะคุง >__<

    #18
    0
  6. #17 S A N D S U N D A Y ' (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มีนาคม 2554 / 11:53

    คาเสสะ ~~~ >_______________<

    #17
    0