Chu!! จุ๊บรักให้พลิกล็อค

ตอนที่ 7 : Chapter 05 : หวั่นไหว และ เกลียด!? - รีไรท์ครบ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    19 ส.ค. 59

ตอนที่ 5

หวั่นไหว และ เกลียด!?

 

            พอคิดได้แบบนั้นฉันก็เลยปลอมตัวไปเป็นแม่ค้าขายกล้วยแขกเพื่อจะให้เธอมาหาพวกเราที่นี่ไง จะได้ช่วยเธอให้สมรักในความรักได้

โคนะส่งสายตาละห้อยมาให้ฉัน สรุปง่ายๆ คือเจ้าพวกนี้โดนหัวหน้ากามเทพอะไรนั่นลงโทษแล้วฉันก็ต้องมาร่วมชะตากรรมการถูกลงโทษด้วยใช่ไหม เฮอะ! ดีจริงชีวิตฉัน

            พวกเธอก็เลยพยายามให้ฉันจูบกับชุนเพื่อที่จะให้คริสตัลฮาร์ทออกมาใช่ไหม

            แหะๆ ก็ประมาณนั้นอ่ะ โคนะตอบเสียงอ่อยพลางพยายามหลบสายตาฉัน แต่ว่านะ ถึงเธอจะจูบกับชุนก็ไม่เห็นเสียหายอะไรเลยนี่ ไหนๆ เธอก็ชอบชุนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ จริงไหม

            กึก!

            เหมือนเกิดอาการชักกระตุกขึ้นเสี้ยววินาที ยัยโคนะพูดมาได้ไงว่าฉันไม่เสียหายอะไร มันเสียหายหลายล้านเลยต่างหากล่ะเฟ้ย!

            เพราะคนที่ฉันชอบคือชินต่างหาก ไม่ใช่ชุน!

            จริงสิ...สองคนนี้ยังเข้าใจผิดว่าฉันชอบชุนอยู่นี่นา ไม่ได้แล้วๆ แบบนี้ต้องรีบแก้ข่าวโดยด่วน

            โคนะ ฮิซุยคือว่านะ...

            “stop!”

            ฉันกำลังจะอธิบายเรื่องชุนแต่ยัยโคนะดันตะโกนออกมาเสียงดังพร้อมกับยกมือขึ้นมาปิดปากฉันแน่น อ๊าก! แกะมือมันไม่ออก!

            ฉันรู้ว่าเธอจะพูดอะไร โคนะทำหน้าเหมือนพวกนักสืบในหนังที่สามารถไขคดีสุดหินได้ เธอจะบอกให้พวกเราช่วยให้เธอรักกับชุนเร็วๆ ใช่ไหม ไม่ต้องห่วงๆ เธอจะได้สมหวังในไม่ช้า

            อึ้งไปเลย! ฉันไม่ได้จะพูดแบบนั้นซะหน่อยนะ ยัยบ้าโคนะ เธอกำลังเข้าใจผิดอย่างร้ายแรงเลยนะโว้ย!

            งั้นเธอกลับบ้านไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันกับฮิซุยขอคิดแผนก่อนว่าจะทำให้เธอสมหวังยังไงดี

            กลับบ้านดีๆ นะครับ บ๊ายบายครับ

            ฮิซุยลากฉันออกมาจากร้านก่อนที่ตัวเองจะกลับเข้าไปข้างในทิ้งให้ฉันยืนมึนอยู่เพียงลำพัง โอ๊ย! ทำไมเจ้าบ้าสองตัวนั่นถึงไม่ฟังที่ฉันพูดบ้างเลยเนี่ย! หงุดหงิดจริงโว้ย!

 

            วันรุ่งขึ้น

            เพราะเมื่อคืนเอาแต่เครียดเรื่องเจ้าคู่หูกามเทพนั่นก็เลยนอนไม่ค่อยหลับ แถมวันนี้ยังต้องมาโรงเรียนแต่เช้าตรู่เพราะดันเป็นเวรทำความสะอาดอีก ชีวิติฉันนี่จะรันทดไปถึงไหนกันนะ

            แต่ฉันก็เต็มใจจะตื่นเช้ามาทำเวรนะ เพราะชินสุดที่รักก็เป็นเวรวันเดียวกันฉันด้วย~

            หนูจะเป็นกำลังใจให้พี่ชินนะคะ

            กำลังเดินฝันหวานอยู่ดีๆ ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงแว่วๆ ดังมาจากข้างตึก แล้วคนที่เธอกำลังคุยด้วยก็ชื่อเดียวกับคนที่ฉันแอบชอบอีก!

            สวบ!

            ว่าแล้วก็ไปแอบดูซะเลย แล้วก็เห็นว่าเป็นชิน ( ของฉัน? ) จริงๆ ด้วย

            ขอบคุณนะ พี่ดีใจนะที่มีกำลังใจดีๆ แบบนี้

เหมือนเข็มนับพันทิ่มแทงที่หัวใจ ทำไมชินถึงได้ดูอ่อนโยนกับผู้หญิงคนนั้นนักล่ะ ทำไมถึงได้ดูดีใจขนาดนั้น หรือว่าชินกับเด็กผู้หญิงคนนั้นจะเป็น...    

            ไม่เอาไม่คิดแล้ว ไม่อยากเห็นภาพบาดตาบาดใจนั่นแล้วด้วย!

            ฉันเดินขึ้นมาที่ห้องเรียนเหมือนร่างไร้วิญญาณ ในหัวมันขาวโพลนไปหมด อยากจะอยู่คนเดียวเงียบๆ สักพัก แต่อะไรมันก็ไม่เป็นใจเลย พอเข้ามาในห้องก็เห็นว่าชุนกำลังนั่งเอนเก้าอี้พิงกับผนังหลังห้องโดยที่อยู่ในท่ากอดอกหลับตาพริ้ม แล้วไอ้ท่านอนแบบนั้นของเขาเลยทำให้ฉันแอบเข้าไปสังเกตใกล้ๆ หมอนี่หลับจริงๆ เหรอเนี่ย!?

            พรึ่บ!

            โครม!

            เสียงฉันล้มก้นกระแทกพื้นดังลั่นห้อง อยู่ๆ ชุนก็ลืมตาโพล่งขึ้นมาประสานสายตาเล่นเอาฉันหัวใจเกือบวายใส่เกียร์ถอยหลัง แล้วขาก็พันกันล้มน่ะสิ!

ทำอะไร ชุนถามเสียงเรียบอย่างไร้อารมณ์

            คือฉัน...ฮือ~ เจ็บอ่ะ ฉันทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แทนที่จะตอบคำถามของชุน แม้ว่าจะพยายามลุกขึ้นแต่สุดท้ายก็ล้มลงไปนั่งตามเดิม

            ลุกขึ้นสิ ชุนบอกพร้อมกับยื่นมือมาช่วยหลังจากที่เขาแอบถอนหายใจเบาๆ ไปหนึ่งที

            ขอบคุณนะ

            เมื่อวานเธอหายไปไหน ชุนยิงคำถามใส่ทันทีที่ฉันตั้งหลักได้ ทำไมไม่อยู่ติว

            พอชุนถามมาแบบนี้ทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานฉันลืมอยู่รอติวภาษาญี่ปุ่นกับชุนเพราะต้องรีบไปจัดการโคนะกับฮิซุย เฮ้อ!

            คือ...

            ช่างเถอะแล้วอีตาชุนก็ตัดบทโดยไม่รอฟังคำตอบ เฮอะ!

            ชุนเดินไปนั่งที่ของตัวเองก่อนจะหยิบสมุดอะไรสักอย่างขึ้นมาเปิดวางบนโต๊ะ

            นั่นอะไรเหรอ ฉันเดินไปนั่งข้างๆ ชุนแล้วยื่นหน้าไปดูสมุดนั่น อึ๋ย! นี่มันประโยคภาษาญี่ปุ่นเป็นสิบเลยนี่ เห็นแล้วตาลายชะมัด

            ลองแปล ชุนบอกเสียงเรียบ

            งานเข้าแล้วไงยัยฟ้าใส!

เอ่อ นายจะให้ฉันแปลทั้งหมดเนี่ยนะ

            อืม เป็นการติวชดเชย

            แต่ว่า...

            แปลชุนจิ้มไปที่ประโยคแรกพร้อมกับออกคำสั่งสั้นๆ ได้ใจความ

แต่โทษที...ถึงจะเข้าใจคำสั่งแต่ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะทำอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ในหัวมันมีแต่ภาพของชินกับเด็กผู้หญิงคนนั้นวนเวียนอยู่เต็มไปหมด

            ทุกอย่างเลยตกอยู่ในความเงียบ จนกระทั่ง...

            ปั้บ!

            ชุนทำลายความเงียบด้วยการปิดสมุดก่อนจะลุกขึ้นแล้วหันมาดึงฉันให้ลุกตาม จากนั้นก็พาฉันเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้อง

            นายจะทำอะไร...

            ชุนไม่ตอบอะไรแต่เขากลับจับฉันให้อยู่ในท่าเตรียมพร้อมเต้นลีลาศ!

            ซ้อมเต้นลีลาศ และนี่ก็คือคำตอบที่ได้รับจากชุน

            ทำไมอยู่ๆ ถึงอยากจะซ้อมเต้นขึ้นล่ะ และระหว่างที่ฉันกำลังสงสัยเขาก็เริ่มนับจังหวะก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าไปตามจังหวะที่เขานับเอง เอ๋...หมอนี่เต้นเก่งจังแฮะ

            ...หือ?!

            เอ๋ะ? ความรู้สึกนี้มัน...เหมือนกับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่อ่อนโยน หรือว่าความรู้สึกนี้จะมาจาก...

            ฉันเงยหน้าขึ้นแล้วจ้องเข้าไปในดวงตาสุดเซ็กซี่คู่นั้นของชุนเพื่อที่จะได้รู้ว่าสิ่งที่ฉันคิดนั้นมันเป็นความจริงหรือไม่ แต่สิ่งที่ฉันได้รับกลับมาก็คือดวงตาที่ไร้อารมณ์เหมือนกับทุกครั้ง

            หรือว่าฉันจะคิดไปเอง ไม่สิ...ฉันไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ

            ชุนยังคงนับจังหวะแล้วเต้นต่อไปเรื่อยๆ มือของเขาที่กุมมือของฉันไว้นั้นทำให้รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกว่าถึงแม้ฉันจะไม่เหลือใครก็ยังมีเขาที่จะอยู่เคียงข้างเสมอ

            ชุน... เสียงแผ่วเบาของฉันดังลอดออกมาจากริมฝีปาก

            ตึกตัก~ ตึกตัก~

            ฉัน...

            ครืด~

            ประโยคของฉันถูกแทรกด้วยเสียงเปิดประตูและคนที่ยืนอยู่หน้าประตูก็คือ...ชิน! เขาจะเข้าใจฉันผิดไหมเนี่ย!

            มาเช้ากันจังเลยนะ ชินทักเสียงสดใสพร้อมกันเดินไปเก็บกระเป๋าตรงที่นั่งของตัวเอง ฉันว่าฉันมาเช้าแล้วนะเนี่ย แต่ยังแพ้พวกเธอสองคนเลย

            ชินหันมาส่งยิ้มให้ฉันกับชุน ฉันเลยได้ยิ้มแหยๆ ตอบกลับ ส่วนชุนก็ไม่ได้พูดหรือแม้แต่จะยิ้ม เขาเดินกลับไปนั่งที่ก่อนจะเอนเก้าอี้ผิงผนังห้องแล้วกอดอกหลับตาพริ้มเหมือนคนกำลังหลับตามเดิม เอ่อ...เดี๋ยวเซ่! นี่นายจะทิ้งให้ฉันอยู่กับชินแบบนี้เหรอ ไม่เอานะ! ฉันยังไม่กล้าสู้หน้าชินตอนนี้นะ!

เธอยังไม่ได้ทำเวรเลยใช่ไหม ชินเดินมาถามฉันพร้อมกับไม้กวาดในมือสองอัน แล้วใช้ด้ามไม้กวาดเคาะหัวฉันเบาๆ เหมือนหยอกล้อเหลวไหลนะ ทำเวรได้แล้ว

            อือ ฉันรับไม้กวาดจากเขาแล้วลงมือกวาดห้อง เอาเถอะ ตอนนี้คงทำได้แค่กวาดห้องล่ะนะ

            แล้วทุกอย่างก็อยู่ในความเงียบจนกระทั่งฉันกับชินกวาดห้องกันเสร็จเรียบร้อย ชินจึงบอกว่าเขาจะเป็นคนเอาขยะไปทิ้งเอง ให้ฉันเช็ดกระดานดำเรียงชอล์กให้เรียบร้อย ฉันก็เลยได้แต่ก้มหน้าพยักรับหงึกหงักไม่กล้าสบสายตาชิน

            อ๊ะ! จริงสิ...เมื่อกี้ฉันยังพูดกับชุนไม่จบเลยนี่นา

            ชุน ฉันหันไปเรียกชุนที่กำลังอยู่ในท่าเดิม หมอนี่มันหลับจริงๆ เหรอเนี่ย

            ...

เงียบ...

ไม่ได้ยินเสียงตอบรับใดๆ ทั้งสิ้น สงสัยจะหลับจริงๆ แฮะ แต่เอาเถอะ งั้นฉันบอกทั้งๆ ที่นายยังหลับอยู่เนี่ยแหละ ถือว่านายรับรู้แล้วก็แล้วกันนะ

            ชุน...ขอบคุณนะ นี่แหละคือสิ่งที่ฉันอยากจะบอกเขาจากใจจริง

 

            ชั่วโมงโฮมรูม

            การประกวด Prince & Princess ที่จะจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้านั้น... อาจารย์สมปองเริ่มต้นการโฮมรูมด้วยเรื่องการประกวด Prince & Princess of School ที่จะจัดขึ้นทุกปี

            การประกวด Prince & Princess of School นั้น จะถูกจัดขึ้นหลังจากที่เปิดภาคเรียนแรกมาได้สองสัปดาห์ โดยการประกวดจะให้นักเรียนมัธยมปลายในแต่ละระดับส่งตัวแทนชายหญิงเข้าประกวดระดับละสี่คน คือชายสองหญิงสองรวมทั้งหมดก็จะเป็นสิบสองคน ซึ่งในสิบสองคนนั้นจะรวม Prince & Princess ของปีที่แล้วด้วย

            ตัวแทนของระดับเราแน่นอนว่าจะต้องมีชิน

            ชินเป็น Prince ของปีที่แล้วค่ะ

            ส่วนผู้ชายอีกคนที่จะเป็นตัวแทนนั้น พวกครูได้ปรึกษากันแล้วว่าจะให้ชุนที่เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนเป็นตัวแทน

            ขวับ!

            ฉันหันไปมองผู้ชายข้างๆ ทันที ชุนยังคงมีสีหน้าไร้อารมณ์ไม่ต่างไปจากเดิม เอ๋...งั้นแสดงว่าชุนกับชินต้องมาแข่งกันเพื่อแย่งชิงตำแหน่ง Prince น่ะสิ

            เอาล่ะ ต่อไปก็ตัวแทนฝ่ายหญิงบ้าง... อาจารย์สมปองเริ่มพูดถึงตัวแทนฝ่ายหญิง แต่ฉันไม่สนใจจะฟังหรอกเพราะที่ฉันสนใจตอนนี้คือ...

            ชุน นายจะประกวดจริงๆ เหรอ ฉันหันไปถามชุน และคำตอบที่ได้ก็คือ...

            ... ความเงียบนั่นเอง เฮอะ!

            ไอ้หมอนี่มันเป็นหุ่นยนต์หรือไงกันถึงได้ดูไร้ความรู้สึกทุกเวลาแบบนี้ อย่างน้อยก็น่าจะมีแสดงอาการอะไรบ้างสิ นี่ถ้าเป็นฉันได้รับเลือกเป็นตัวแทนคงร้องลั่นด้วยความตกใจไปแล้ว

 

            หลังเลิกเรียน

            แปล

            อ่า

            ...

            แปลไม่ได้อ่ะ แหะๆ ฉันตอบผู้ชายที่นั่งตรงข้ามเสียงเห่ย

            ตอนนี้ฉันกับชุนกำลังติวภาษาญี่ปุ่นกันอยู่ที่โต๊ะม้าหินตัวเดิม ชุนลองให้ฉันแปลไอ้ประโยคภาษาญี่ปุ่นกว่าครึ่งร้อยที่เขาเขียนมาให้ซึ่งฉันก็แปลมันไม่ได้เลยสักประโยค ก็มันยากนี่นา

            ทำไมถึงแปลไม่ได้

            ก็ฉันไม่รู้คำศัพท์นี่ ก็เลยแปลไม่ได้

            แล้วทำไมถึงไม่รู้คำศัพท์

            ทำไมไอ้หมอนี่ชอบถามอะไรแปลกๆ นะ!

            ...

            เธอไปท่องคำศัพท์หน้านี้ซะชุนออกคำสั่งพร้อมกับเปิดหนังสือไปท้ายเล่มที่มีคำศัพท์เป็นร้อยคำจารึกอยู่

            ทะ...ท่องหมดนี่เลยเหรอ

            ...

            เงียบ...

            โอเค เข้าใจอย่างถ่องแท้เลยว่าต้องท่องคำศัพท์ทั้งหมดนี่เพราะความเงียบของชุนก็หมายถึงคำว่า...ใช่

            ชิ้งงง~

            ฉันพยายามส่งสายตาละห้อยไปให้ชุนโดยหวังจะให้เขาเกิดความสงสารลูกนกตาดำๆ อย่างฉันบ้าง แล้วยกเลิกคำสั่งที่จะให้ท่องไอ้คำศัพท์เป็นร้อยคำพวกนี้ซะ แต่ชีวิตฉันมีหรือที่มันจะได้เจอเรื่องดีๆ แบบนั้น ชุนยังคงตีสีหน้าไร้อารมณ์เหมือนเดิม

            ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ ฉันเลยได้แต่ต้องทำใจยอมรับความจริงอันโหดร้าย

            เราสองคนเลยได้แต่นิ่งเงียบเพราะฉันกำลังอยู่ในช่วงไว้อาลัยให้กับตัวเองที่จะต้องนั่งหลังขดหลังแข็งท่องคำศัพท์เป็นร้อยคำ ส่วนชุนน่ะ ความเงียบเป็นเรื่องปกติของเขาแล้วล่ะ

            พวกฉันเงียบกันอยู่เกือบสิบนาทีกระทั่ง...

            กะแล้ว ว่าต้องอยู่กันที่นี่ ชินเดินเข้ามาหาฉันกับชุนพร้อมด้วยดอกทิวลิปสีเหลืองสดช่อใหญ่ในมือ หาตั้งนานแน่ะ

            หาพวกฉันมีอะไรเหรอ ที่จริงฉันยังไม่ค่อยกล้าสบตากับชินหรอก แต่ถ้าฉันไม่ถามแล้วใครจะถามล่ะ ขืนรอให้ชุนถาม คงอีกประมาณร้อยห้าสิบปีล่ะมั้งกว่าหมอนั่นจะเปิดปากถาม

            ฉันมีของจะให้ชุนนิดหน่อยน่ะ ชินยิ้มสดใสแล้วยื่นช่อดอกทิวลิปในมือไปให้ชุน ฉันมาแสดงความยินดีกับนายที่ได้รับเลือกเป็นตัวแทนประกวด ยินดีด้วยนะ

            ฉันไม่ต้องการ

            หางคิ้วฉันกระตุกทันที เมื่อชุนไม่ยอมรับดอกไม้ช่อนั้นแถมยังพูดออกมาด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์สุดๆ อะไรของหมอนี่เนี่ย นี่ชินอุตส่าห์มาแสดงความยินดีด้วยนะ

            แต่ฉันอยากให้เพื่อแสดงความยินดีจริงๆ นะ ชินยังคงรั้นต่อ

            ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ต้องการ!” ชุนลุกขึ้นตะคอกใส่หน้าชินจนฉันสะดุ้งโหยง

            เมื่อกี้ชุนตะคอกใส่ชิน! นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันเห็นชุนแสดงอารมณ์ออกมาแบบนี้

            สีหน้าของชุนค่อยๆ ปรับมาเป็นสีหน้าไร้อารมณ์เหมือนเดิม ในขณะที่ชินมีสีหน้าเศร้าสร้อย นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย หรือว่าระหว่างฝาแฝดคู่นี้จะมีปัญหาอะไรกัน

            ขวับ!

            ชุนมองช่อดอกไม้นิ่งสักพักก่อนจะคว้ามันมาแล้วเดินตรงไปที่ถังขยะใกล้ๆ ชุนชูช่อดอกไม้เหนือถังขยะก่อนที่จะหันมามองชิน

            ฉันไม่ต้องการ แล้วเขาก็ปล่อยช่อดอกไม้นั่นให้หล่นลงไปในถังขยะ

            เฮ้ย! ทำแบบนั้นได้ไงเนี่ย!

            ฉันหันไปมองชินแล้วก็เห็นเขากำลังอยู่ในอาการตกตะลึงละคนเสียใจ ไม่แปลกหรอกที่ชินจะรู้สึกแบบนั้น ก็ในเมื่อพี่ชายแท้ๆ ดันทำกับเขาแบบนั้น

            ชุน! ทำไมนายทำแบบนั้นล่ะ ชินเขาอุตส่าห์...ฉันถามเสียงแข็ง

            ช่างเถอะฟ้าใส ฉันผิดเองที่มารบกวนชุน

            ฉันกำลังจะต่อว่าอีตาชุนแต่ก็โดนชินขัดขึ้นมาซะก่อน ฉันเลยได้แต่กำหมัดแน่นรู้สึกเดือดแทนชินจริงๆ ฉันกับชินเลยได้แต่จ้องมองชุนที่ยืนตีสีหน้าไร้อารมณ์เหมือนเช่นทุกครั้ง ชินน่ะมองด้วยสายตาเศร้าสร้อย แต่ฉันมองด้วยสายตาโกรธเคือง!

            ส่วนเจ้าคนที่ถูกมองก็ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านอะไรเลย ชุนเดินมาหยิบกระเป๋านักเรียนของตัวเองบนโต๊ะแล้วพูดกับฉันว่า...

            อย่าลืมท่องศัพท์ แล้วเขาก็เดินหายออกไป

            โอ๊ย! นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมชุนถึงดูเกลียดชินขนาดนั้น ทั้งๆ ที่เขาก็ไม่น่าจะเป็นคนที่เกลียดน้องตัวเองได้ลงเลยนี่ ชุน...ตกลงแล้วนายเป็นคนยังไงกันแน่!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

500 ความคิดเห็น

  1. #337 Nnookky (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2553 / 11:48

    ==" อยากรู้จริง ว่าถ้ายิงใส่ ฮิซุย เเล้วมันจะเป็นไง

    #337
    0
  2. #310 minako_playoi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 20:03

    เรื่องมีจินตนาการสุดๆเลย^^

    #310
    0
  3. #195 nardao11 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มกราคม 2553 / 22:22
    สุดยอดไปเลยอ่า
    ความรักของฟ้าใสช่างมีค่ามหาศาล
    แล้วใครจะได้ไปล่ะเนี่ย
    ระหว่าง ชุน กะ ชิน
    ต้องติดตามแร่ะ
    #195
    0
  4. #164 My Angle (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2552 / 18:18
    ฟ้าใสมีค่ามากขนาดนี้เชียวหรอ

    ไปลักพาตัวดีฟ่า คิๆๆ
    #164
    0
  5. #58 585 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2552 / 23:44
    อัพบ่อยๆนะ
    #58
    0
  6. #57 Bammๆ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2552 / 16:34
    เก้าร้อยเก้าสิบเก้าอัน =[]=!! เราไปชิงตัวฟ้าใสมาซะเองได้มั๊ยเนี่ย~...
    เผื่อจะได้เป็นกามเทพกับเขาบ้าง หุหุ -.,-
    สู้ๆน่ะค่ะ ^ ^ อยากอ่านต่อแล้ว~
    #57
    0
  7. #56 ผู้อ่าน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2552 / 14:12

    จะติดตามนะ

    #56
    0
  8. #54 Th3 TeQuiLa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2552 / 20:18
     อัพต่อเร็วๆนะ
    #54
    0
  9. #53 Bammๆ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2552 / 09:42
    อาเมน...ขอสวดอ้อนวอดให้โคนะและฮิซุยรอดปลอดภัยด้วยเถิด สาธุ~(ตกลงเอาศาสนาไหนดีหว่า - -)
    สู้ๆน่ะค่ะ อัพๆๆอีกน่ะค่ะ ^ ^ จะรออ่านค่ะ
    #53
    0
  10. #52 Oshimasakura (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2552 / 08:37
    ตายแน่ๆ โคนะ 666+ (หัวเราะแบบนางมาร)
    #52
    0
  11. #51 585 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2552 / 23:02
    อัพบ่อยๆนะ
    #51
    0