FUTURE วิศวะสุดหล่อขอหมอเป็นเมีย

ตอนที่ 30 : บ้านใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,195
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 969 ครั้ง
    10 พ.ค. 64





-29-

บ้านใหม่

[ฟิวส์ คติพจน์]





เครื่องแลนดิ้งที่สนามบินเชียงใหม่ตอนเที่ยงคืนกว่าๆ พ่อกับแม่ผมคงเหนื่อยมาก ไม่ต่างจากพี่อนาที่ตื่นแต่เช้า ไปเรียนแล้วไปช่วยงานคุณหมออีก คนตัวบางเดินข้างๆ ผมไม่ต่างจากพ่อกับแม่ที่เดินคู่กันอยู่ข้างหน้า พี่อนาดูมีความสุขกับการมาครั้งนี้ แล้วผมก็ดีใจมากที่ได้ต้อนรับพี่เขาด้วยความเข้าใจของพ่อกับแม่ อย่างที่บอกว่ามันยาก แต่พ่อกับแม่ท่านก็เปิดใจ มันทำให้ผมรู้สึกดีที่ได้พาพี่อนามาที่นี่


เหมือนพาเมียมาดูหอไว้ก่อนจะเข้าอยู่ ประมาณนั้นแหละ


ผมไม่รู้ว่าทำไมพ่อกับแม่ถึงยอมรับในตอนนี้ ตอนที่เห็นหน้าหล่อๆ ของพ่ออยู่หน้าห้องพร้อมกับแม่ในตอนที่กำลังจะออกไปรับพี่อนาผมตกใจมาก ท่านบอกว่ามารับเพราะไม่เชื่อว่าผมจะไปจริงๆ ผมต่อรองด้วยการบอกว่าถ้าพี่อนาไม่ไป ผมก็จะไม่ไป นั่นเป็นสาเหตุที่พ่อกับแม่ต้องไปนั่งรอพี่อนาพร้อมผม


ส่วนเรื่องตั๋ว…มันไม่เกินความสามารถของพ่อผมสักเท่าไหร่หรอก



“นายครับ เชิญทางนี้ครับ” ลูกน้องของพ่อเดินมารับ พร้อมผายมือไปทางรถคันใหญ่ที่สามารถรองรับเราได้ทั้งหมด ยี่ห้อไม่ได้หรูหราเท่าของพ่อพี่อนา แต่ว่ามันก็หลักล้านอยู่

“เข้าไปก่อน” พ่อว่า

“สวัสดีครับนายน้อย เชิญครับ” นายน้อย…คำที่อยากโยนมันลงเขาแต่ก็ทำไม่ได้

“บอกว่าเรียกแค่ชื่อไงพี่ปาย” ผมบอกอีกคนกลับ แล้วพี่เขาก็ยิ้มกลับมาให้

“ครับๆ คุณฟิวส์” พี่เขาไม่รู้จักคำว่าแค่ชื่อเหรอวะ

ผมทำหน้าดุใสพี่ปาย แต่พี่เขาก็ยิ้มให้ผมแค่นั้นแหละ ผมเลยหันไปมองอีกคนที่เดินตามมางงๆ จากที่นั่งซบกันมาบนเครื่องด้วยความสุขตอนนี้พี่อนามีแต่คำถาม ส่วนคำตอบ…ผมก็ไม่เคยบอกพี่เขาเลยสักครั้ง

“พี่อนาครับ” ผมเรียกแล้วยื่นมือลงไปหาอีกคนที่กำลังยืนงงอยู่ พี่อนาจึงค่อยจับมือผมแล้วขึ้นมาบนรถ ข้างหน้าเป็นพ่อกับแม่ที่เดินตามขึ้นมาแทบจะทันที

“กลับบ้านเลย ง่วง” พ่อผมบอก

“ลูกหิวไหม?” แม่หันกลับมาถามผมกับพี่อนา ผมเลยมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เป็นเชิงว่าให้พี่เขาตอบ

“ไม่หิวครับ” พี่อนาว่า แม่เลยหันไปบอกให้พี่ปายขับตรงกลับบ้าน


บ้านที่ว่าอยู่เป็นบ้านหลังใหม่ที่พ่อกับแม่ช่วยกันสร้างมาเป็นปีแล้ว เมื่อก่อนผมอยู่ที่รีสอร์ท มันไม่ได้ลำบากหรอก แต่เวลามีลูกค้ามาพักเยอะๆ มันก็ไม่เป็นส่วนตัว อีกอย่างรีสอร์ทมันก็ไม่ให้อารมณ์บ้าน พ่อเลยตกลงกับแม่ว่าจะทำบ้านสักหลัง แล้วตอนที่ผมเห็นแปลนบ้านผมก็ค้านหัวชนฟ้า บ้านทรงโมเดิร์นหลังรีสอร์ทสุดหรู ผมไม่ได้มีปัญหากับแบบบ้าน แต่ผมมีปัญหากับตัวบ้าน

“หลังใหญ่มาก” พี่อนาว่าเบาๆ ตอนที่เราหยุดอยู่หน้าบ้าน

“ก็ไม่คิดว่ามันจะใหญ่ขนาดนี้” คำตอบของพ่อทำเอาผมอยากตะโกนออกมาดังๆ

“ผมบอกแล้ว ผมบอกพ่อแล้ว จะอยู่กันสิบคนหรือไง” ผมหันไปว่า

“เออ ก็สร้างมาแล้ว เข้าไปๆ” ผมถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปในบ้าน

“พ่อ! นี่โคมไฟหรือรถถังวะเนี่ย” ผมตะโกนอย่างตะลึงเมื่อเห็นการตกแต่งภายใน ยิ่งเป็นตอนกลางคืนมันยิ่งเห็นแสงระยิบระยับได้อย่างชัดเจน บ่งบอกถึงรสนิยมอันหรูหราของแม่ผม และบ่งบอกถึงความเวอร์วังอลังการของพ่อผม

“แม่ได้แรงบันดาลใจมาจากชื่อเฟซบุ๊กของน้องคำผานน่ะ” โว้ยยย! มันกี่หมื่นกี่แสนเนี่ย

“เราควรประหยัดนะแม่” ผมหันไปว่าแม่

“อย่าไปว่าแม่เงินมันเหลืออยู่” รางวัลสปอยล์เมียระดับโลก ยกให้พ่อผมเลย

“เถอะน่า…ไป ฉันจะพาไปดูห้อง” แม่ว่าแล้วพาเดินขึ้นบันได

“ตรงนี้แม่ก็ยังใส่เหรอ” ผมว่าชี้ลงที่ราวบันไดที่ยังคงความระยิบบระยับ

“เขาเรียกว่าเก็บรายละเอียด มันเป็นคอนเซ็ปต์” แม่ว่า

“อนาจะอยู่ห้องเดียวกันไหมหรือจะแยก” แม่ผมถาม

“ห้องเดียวกันสิ พ่อกับแม่นอนแยกห้องหรือไง” ผมว่ากลับ

“บางวันฉันก็แยก พอดีว่าทำไว้เยอะ ยังนอนไม่ครบทุกห้องเลย” แม่บอกแล้วเดินนำไปที่ห้องห้องหนึ่ง มือสวยเปิดมันออกให้เห็นข้างในที่พร้อมใช้งานได้ทันที

“ห้องสวยมากเลยครับ บ้านก็สวย” พี่อนาว่า

“ตาถึงนี่” แม่บอกก่อนจะกดสายตามองผม เออ…ผมมันคนไม่เข้าใจความหรูหรานี้


ผมดึงพี่อนาเข้ามาในห้อง ปล่อยให้แม่ส่งยิ้มหวานๆ แบบนั้นให้พี่อนาไม่ได้ ผมจูงมือคนที่ยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่ไปที่โซฟากลางห้อง กระแทกตัวนั่งลงก่อนจะดึงพี่อนาลงมาที่ตัก เที่ยงคืนเป็นเวลาที่ควรพักผ่อนได้แล้ว แต่เห็นหน้างงๆ ของอีกคนผมเลยยังหลับไม่ลง

“ให้ถาม” ผมว่าแล้วจูบแก้มพี่อนาเบาๆ

“ไม่ถามหรอก เดี๋ยวสงสัยแล้วจะถาม” พี่อนาบอกก่อนจะมองไปรอบๆ ห้อง

“พ่อทำรีสอร์ทที่เชียงใหม่ แล้วก็มีไร่ชาที่เชียงราย ส่วนแม่อยู่เฉยๆ เป็นคุณนาย” ผมบอก พี่อนาเลยหัวเราะออกมา

“เวลาพูดถึงแม่ทำไมต้องทำหน้ายุ่งด้วย” พี่เขาว่าแล้วเอามือมาแนบแก้มผม

“ก็ดูสิ คิดว่าพ่อรักแล้วจะทำยังไงก็ได้เหรอ” ผมว่า

“มาเห็นแล้วก็เข้าใจเลย ว่าทำไมแม่ถึงคิดมากเรื่องของเรา”

“หืม?”

“ก็มีตั้งขนาดนี้ ท่านก็คงคาดหวังให้ฟิวส์มีลูกมีหลานมาดูแลต่อ” พี่อนาบอกผมเลยพยักหน้า

“ผมไม่ได้อยากมีเถอะ”

“แล้วที่พ่อแม่ทำไว้ให้นี่ล่ะ?” พี่อนาถาม

“ก็…เอามาเปย์พี่ให้หมดเลย”

“บ้าสิ!” พี่อนาว่าเบาๆ แล้วตีผม

“นอนเลยได้ไหม ผมง่วง” ผมบอกก่อนจะค่อยๆ ซบหน้าลงที่ไหล่เล็กๆ นี่อีกครั้ง

“ไม่ได้ ไปนอนที่เตียงดีๆ” ผมมองไปตามที่พี่อนาบอก เตียงที่ผมบอกแม่ว่าอยากได้ เตียงที่ผมบอกว่าชอบ ตอนนี้มันวางอยู่ตรงหน้าแล้ว แล้วผมจะนอนมันพร้อมๆ กับคนที่ผมรัก

ผมเข้าไปอาบน้ำก่อนพี่อนา เพราะพี่เขาบอกว่าอยากสำรวจห้องผมต่ออีกสักหน่อย ระเบียงตรงห้องผมทำให้เราเห็นรีสอร์ทได้ ผมเดินออกจากห้องน้ำแล้วยังเห็นพี่อนายืนอยู่ตรงนั้น มองออกไปข้างนอกที่ตอนนี้มีดาวเต็มท้องฟ้า

“ชอบเหรอครับ” ผมถามแล้วกอดพี่เขาเข้ามาแนบอก

“ชอบ…ไม่คิดว่าจะได้มาเห็น เหมือนมาเที่ยวเลย” พี่อนาบอกก่อนจะแนบแผ่นหลังกับอกผม

“ผมดีใจที่ได้มากับพี่” ผมบอก

“อืม…ยิ่งมากับฟิวส์ กับพ่อแม่ของฟิวส์ พี่ยิ่งชอบ” พี่อนาว่า

“ผมรักพี่” ทั้งบรรยากาศ ทั้งคำพูดของพี่อนา และความรู้สึกทั้งหมดของวันนี้ มันทำให้ผมต้องบอกรักพี่อนาอีกครั้ง ไม่รู้ว่ามันเป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวัน ไม่รู้ว่ากี่สิบกี่ร้อยครั้งแล้วที่ผมพูดแบบนี้ แต่ครั้งนี้ผมพูดออกไปอย่างมีความสุขมากกว่าทุกครั้ง

“ฟิวส์” พี่อนาเรียกผมพร้อมๆ กับสอดมือเข้ามาที่นิ้วของผม เรากำลังกุมมือกันในขณะที่ผมกอดเอวพี่เขาอยู่

“ครับ?”

“วันนี้พี่มีความสุขมากเลย”

“ผมรู้ ผมก็มี” ผมว่าก่อนจะพลิกอีกคนเข้ามาหา สบตาหวานๆ ที่ทอประกายความสุขจนชัดเจน พี่อนายิ้มให้ผมก่อนจะยกมือขึ้นมาคล้องแขนผม ตาสวยมองสบกับผมแล้วไม่นานปากของเราก็ประกบเข้าหากัน พี่อนาค่อยๆ ขยับ และผมเองก็ค่อยสอดลิ้นเข้าหา เชื่องช้าเหมือนกับอารมณ์ของเราที่อยากจะถ่ายทอดมันออกไปให้อีกคนรับรู้มากที่สุด

“ขอบคุณนะ” พี่อนาบอกแล้วซบลงที่อกผม “ขอบคุณที่อยู่กับพี่ทั้งๆ ที่ไม่จำเป็นเลยสักนิด”

“ไม่จำเป็นอะไร พอมีแล้วรู้เลยว่าจำเป็นมาก ขอบคุณที่บอกให้ผมจีบตั้งแต่วันนั้นนะครับ” ผมว่าแล้วจูบลงที่กลุ่มผมสวยๆ

“วันที่เป็นเด็กหน้ายุ่งน่ะเหรอ?”

“วันนั้นผมหน้ายุ่งเหรอ?” ผมผละออกมาแล้วถาม

“อือ หน้ายุ่งมาก แต่ก็น่ารักมาก โคตรอยากล่อลวง” ผมยู่ปากเมื่อพี่เขาว่าอย่างนั้น

“ล่อลวงสำเร็จด้วยนะ” ผมบอกกลับแล้วยิ้มให้พี่อนา

เรานอนกอดกันตรงระเบียงนั้น หาผ้าออกมาปูแล้วซุกอยู่ด้วยกัน พี่เขาบอกว่าพี่เขาอยากทำมานานแล้ว นอนดูดาวในช่วงที่เข้าฤดูหนาวกับคนที่รัก บางทีผมก็อิจฉาตัวเอง แต่ก็ต้องยอมรับว่าพี่อนาน่าอิจฉามาก มีแฟนที่หาให้พี่เขาได้ทุกอย่างเหมือนผมเนี่ย มันดีที่สุดแล้ว ผมบอกแล้วไงว่าแสนดีกว่าผมไม่มีอีกแล้ว ขนาดผมเองยังอยากจีบตัวเองเลย

ผมนั่งกอดนั่งหอมพี่อนาอยู่อย่างนั้นจนพี่เขาหลับไป ชุดนักศึกษาไม่ได้เปลี่ยนแต่อีกคนก็ไม่ได้บ่นว่าอึดอัดอะไร พี่เขาคงเหนื่อยมาก ผมคิดถึงวันที่เจอกันอย่างที่พี่เขาบอก คิดถึงคำพูดที่ทำให้ผมตกใจนั่น คิดถึงช่วงเวลาที่เราใช้ด้วยกัน น่าแปลก…ที่ผมจำได้ทุกช่วงเวลา ช่างต่างจากเนื้อหาที่ผมเรียนเหลือเกิน



“ฟิวส์…อนา”

“อือ” ผมได้รู้สึกถึงแรงขยับ แต่ก็กอดกระชับพี่เขาเข้าหา มันไม่ใช่เวลาตื่นของผมสักหน่อย

“ทำไมมานอนกันอยู่ตรงนี้!” เสียงดังของแม่ทำให้ผมรู้สึกว่าคนข้างตัวทะลึ่งตัวขึ้นนั่ง ผมเลยลืมตามองความเปลี่ยนแปลงของอ้อมแขนตัวเอง พี่อนานั่งสบตาแม่ปริบๆ ส่วนผมทำแค่ปรือตามองแล้วเลื้อยไปนอนซบตักพี่อนา

“เช้าแล้วเหรอ?” ผมถามเบาๆ

“เจ็ดโมงแล้ว” แม่ว่า

“ขอโทษครับ เมื่อคืน…คือผม…” ผมลืมตามองพี่อนาที่พูดอะไรไม่ถูก เอ็นดูความอยากทำให้แม่ปลื้มของพี่เขา แต่มันผิดแผนตั้งแต่ตื่นสายแล้ว

“อือ…ขอนอนต่อได้ไหมเมื่อคืนนอนตีสามอะ” ผมบอกแม่

“มาปลุกไปกินข้าว ทำไมมานอนกันอยู่ตรงนี้ เตียงมีดีๆ ทำไมไม่ไปนอน” แม่ผมว่า

“ก็พี่อนาอยากดูดาว” ผมบอกแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง

“ชอบดูดาวเหรอ?” แม่ผมถาม

“ครับ เมื่อคืนมันสวยมากเลย”

“เดี๋ยวบอกคนย้ายเตียงมาไว้ตรงนี้” แม่ผมบอกแล้วมองพื้นที่ที่เรานอน “แต่มันเล็กไปไหม ขยายห้องเพิ่มดีไหม?”

“แม่…ไม่ต้องย้ายก็ได้ มันย้ายมาไม่ได้อยู่ดี” ผมบอก

“ก็ใช่ไง เดี๋ยวทนนอนไปก่อน ไว้งานเรียบร้อยแม่จะขยายห้องให้จะได้เห็นดาวชัดๆ”

“เอ่อ…ไม่เป็นไรครับ” พี่อนาบอก

“โอเวอร์” ผมบอกเบาๆ แล้วขยับไปกอดพี่อนา

“ก็เขาคือความสุขของลูกไม่ใช่หรือไง? รักกันไม่ใช่เหรอ? ถ้าอนามีความสุขลูกแม่ก็จะมีความสุขไม่ใช่เหรอ?” แม่ผมถาม แต่ผมกลับเบ้หน้าให้

“หาข้ออ้าง ชอบพี่อนาเหมือนกันก็ยอมรับเถอะ” ผมว่า แม่เลยถลึงตามอง ก่อนที่คนสวยของผมจะก้มมามองลูกสะใภ้ที่อยู่ในอ้อมกอดผม แล้วคนสวยของผมก็หน้าแดงเมื่อพี่อนาค่อยๆ ระบายยิ้มออกมา

“ลงไปกินข้าว”

“แม่ชอบพี่อนาตั้งแต่เมื่อไหร่อะ!” ผมตะโกนตามแม่

“ไปกินข้าว!” แม่ผมบอกแค่นั้นก่อนจะออกจากห้องไป



ในรอบหลายเดือนแล้วที่ผมไม่ได้กินข้าวพร้อมกับพ่อและแม่ เช้านี้ดูเหมือนอาหารจะเยอะไปหน่อย ทั้งอาหารถิ่นและอาหารอื่นๆ ของหวานก็เยอะจนไม่อยากจินตนาการเลยว่าแม่บ้านตื่นมาทำตั้งแต่เมื่อไหร่

“มันเยอะไปไหมอะแม่” ผมว่าแล้วดึงแขนพี่อนาลงนั่งข้างๆ

“พ่อเขาสั่งให้แม่บ้านทำ” ผมถอนหายใจเมื่อมองหน้าหล่อๆ ของพ่อตัวเองที่ส่งยิ้มให้ประมาณว่า ประทับใจใช่ไหมสุดหล่อ

“ได้ยินว่าไปนอนกอดกันอยู่ข้างระเบียง” พ่อว่าขึ้นมาเบาๆ พี่อนาเลยยิ้มเขินๆ

“ครับ พอดีว่าดูดาวเพลินไปหน่อย” พี่อนาบอก

“แม่เขาอยากให้ขยายห้องเพราะเอาเตียงไว้ตรงนั้นไม่ได้ แต่พ่อว่าทำหลังคาเป็นกระจกดีไหม? นอนตรงไหนก็จะได้เห็นดาว” เดี๋ยวก่อน…เดี๋ยวนะ ผมต้องพูดอะไรในจังหวะนี้

“บ้านจะเสร็จไหมพ่อ” ผมถามกลับ

“เฮ้อ! ก็เถียงกันเรื่องพวกนี้อยู่นาน มันเลยเสร็จช้า จะช้าอีกสักหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก ยังไงนี่ก็ต้องเป็นเรือนหออยู่แล้วไหม หรือจะไปอยู่ที่บ้านนั้น” พ่อถาม

“พ่อไม่เสียดายเงินเหรอ?”

“เงินก็ยังเหลือ” พ่อบอกแล้วหันไปหาแม่ ซึ่งแม่ก็พยักหน้าให้

“ก็ดีนะคะคุณ เวลามองขึ้นไปก็วิบวับๆ”

“ใช่…ผมก็ชอบดวงดาวนะ มันสวยเหมือนดวงตาของคุณ”

“ตาคุณนายสวยไม่เท่าตาพี่อนาหรอก” ผมว่าเบาๆ พ่อเลยเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนที่นั่งอยู่ข้างผม ไม่นานแก้มใสๆ ของพี่อนาก็ขึ้นสีระเรื่อ

“เอ่อ…”

“เลิกมองได้แล้ว!” ผมว่าแล้วเอามือไปปิดตาพี่อนาไว้ พ่อเลยหันไปมองแม่เหมือนเดิม

“ทำตัวแบบนี้แหละ เขาถึงบอกว่าไม่โตสักที” แม่บ่นเบาๆ

“ไม่โตจะเอาเมียได้หรือไง”

“ไอ้!...” พ่อชี้นิ้วมาทางผม ส่วนแม่อ้าปากค้างไปแล้ว ผมหันมองหน้าพี่อนาเห็นใบหน้าสวยขึ้นสีมากกว่าเดิมเลยยิ้มให้

“กินข้าว!” แม่บอก พ่อเลยตวัดตามองผมก่อนจะเริ่มทานอาหารเช้า


ครอบครัวของผมไม่ได้มีพิธีรีตองอะไรมากนะ มารยาททางสังคมเราเอาไปใช้นอกบ้าน ส่วนเวลาที่อยู่ในบ้านพ่อกับแม่จะเป็นกันเองสุดๆ เพราะติดการใช้ชีวิตร่วมกับคนงาน พ่อเลยเป็นคนง่ายๆ ไม่มากพิธี เราคุยเล่นกันได้ตลอด และพูดคุยกันแบบนี้ ดุบ้างแต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไร ผมเป็นลูกคนเดียว แน่นอนว่าพ่อกับแม่ตามใจผมมาตั้งแต่เด็กแล้ว แล้วก็เล่นกับผมมาตลอด เป็นทั้งพ่อทั้งแม่ทั้งพี่ทั้งครู เป็นให้ผมได้หมดทุกอย่างยกเว้นเป็นแฟน ผมเลยต้องมีพี่อนาเข้ามาเติมเต็มไง


วันนี้เป็นวันเตรียมงานขึ้นบ้านใหม่ แม่กับพี่อนากำลังนั่งลิตส์รายการอาหารที่จะใช้ในงาน ส่วนของพระแม่บอกว่าเตรียมหมดแล้ว เหลือของคนที่จะมาร่วมงานนี่แหละที่ยังไม่เรียบร้อย ส่วนพ่อนั่งดูรายการฟุตบอลอยู่ไม่ห่าง ผมนอนนอนหนุนตักพี่อนาที่กำลังก้มเขียนรายการกับพื้น ถูกแม่ดุอยู่เป็นระยะแต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจหรอก


“ป้านวลจะทำไหวเหรอแม่” ผมถามเมื่อเห็นรายการที่เพิ่มขึ้นมา

“แม่จะสั่งจากข้างนอก ป้านวลทำแค่ขนมก็พอแล้ว” แม่บอกกลับ ผมเลยพยักหน้าแล้วเล่นโทรศัพท์ต่อ

“แล้วคุณจะสั่งเขาทันไหมเนี่ย” พ่อถาม

“ฉันสั่งเขาไว้บ้างแล้ว แค่เพิ่มเมนูไม่น่าจะยาก” แม่บอก

“แม่ครับ…ผมว่าต้มยำกับต้มแซ่บเราน่าจะเลือกสักอย่าง เพราะแม่ก็มีแกงอยู่แล้ว” พี่อนาว่าแม่เลยพยักหน้า

“อนาชอบกินอะไรก็เลือกอันนั้นแหละ”

“ผม…ต้มยำรวมมิตรแล้วกันครับ” พี่อนาบอกผมเลยระบายยิ้มอยู่คนเดียว

“ยิ้มอะไรเจ้าฟิวส์” พ่อถาม

“เปล่า~”

“เปล่าอะไร เห็นๆ อยู่” พ่อว่าแล้วมองไปที่พี่อนา

“ฟิวส์ชอบน่ะครับ” แฟนผมว่าพ่อกับแม่เลยพยักหน้ารับ

“เฮ้อ! ไปไงมาไงถึงมาชอบเด็กคนนี้ได้นะ” พ่อผมว่าแล้วส่ายหัว

“ผมไม่เด็กแล้วไง”

“พ่อถามอนา” พ่อว่ากลับ ผมเลยลุกขึ้นนั่งซ้อนหลังพี่อนา

“เหอะ! ชอบกันยังไงไม่สำคัญหรอก พ่อกับแม่ชอบพี่อนาตอนไหนนี่สำคัญกว่า” ผมว่าแล้วนั่งขัดสมาธิดีๆ

พ่อกับแม่ชะงักไปเมื่อผมถามคำถามนี้ พี่อนาเองก็หันมามองผมก่อนจะมองไปที่พ่ออย่างขอคำตอบไม่ต่างกันจากที่ผมกำลังทำ ท่านมองหน้าแม่เล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมา

“ก็คิดกันอยู่นาน ก็เข้าใจว่าตอนนี้โลกมันกว้างมากขึ้นแล้ว ที่พ่อกับแม่ตกใจก็เพราะว่าลูกไม่เคยบอกว่าชอบผู้ชาย ที่ผ่านมาก็คบแต่ผู้หญิง ไม่เคยมีสัญญาณเตือนเลย” พ่อบอก

“ผมไม่ได้รักผู้หญิงพวกนั้นสักหน่อย” ผมบอกกลับ

“ก็ใช่ไง พ่อพูดว่าคบ ไม่ได้พูดว่ารัก” พ่อผมว่ากลับ ตาคมตวัดมองผมคล้ายๆ แบบที่ผมกำลังมองท่าน เรากำลังเถียงกันผ่านทางสายตา

“ผมรักพี่อนา” ผมว่า

“เพราแบบนี้แหละ เพราะลูกไม่เคยพูดว่ารัก ตอนแรกแม่ก็คิดว่าลูกไม่เข้าใจเลยห้าม แต่พอดูมาเรื่อยๆ ลูกก็ยังอยู่ด้วยกัน คำผานเพิ่งบอกแม่ว่าลูกทะเลาะกันเพราะแม่ไปหาวันนั้นด้วย แม่กะว่าถ้าเลิกกันก็จบ แต่ถ้าไม่เลิกแม่ก็คงจะต้องขอโทษ” แม่ว่าแล้วค่อยๆ หันไปมองพี่อนา

“ผม…เป็นคนบอกเลิกฟิวส์เองครับ” พี่อนาว่า

“แต่แม่เป็นคนกดดันพวกลูกไง” แม่บอก

“มันหลายๆ อย่างครับ ผม…ทำให้ฟิวส์เสียใจมาก” พี่อนาบอกแล้วหลบสายตาแม่เหมือนรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไรหรอก คนเสียใจมันเป็นเจ้าฟิวส์ไม่ใช่แม่”

“แม่! แม่ต้องรู้สึกผิดดิ” ผมว่า

“ก็รู้สึกผิดแล้ว ขอโทษไปแล้ว”

“แกล้งป้ะเนี่ย” ผมว่ากลับ

“แกล้งอะไร? ก็เห็นกลับมารักกันดี ตอนแรกก็จะใจอ่อนค่อยๆ ทำความเข้าใจนะ แต่พอมาเห็นว่าเลิกกันไม่ได้แล้วเลยยอมรับ เพราะมันคงทำอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้ ถ้าแม่บอกให้เลิกฟิวส์ก็ต้องเสียใจแบบนั้น แม่ก็ยอมให้ฟิวส์เสียใจไม่ได้” แม่ผมบอก

“งงอะ” ผมว่าแล้วทำหน้ายู่

“ก็ฉันกะจะบอกให้แกเลิก แต่พวกแกเลิกกันก่อน แล้วก็กลับมาคบกันอีกเพราะเลิกกันไม่ได้ พวกฉันก็เลยต้องยอมรับ มันเข้าใจยากตรงไหน?” แม่ว่าแล้วขมวดคิ้วใส่ผม

“ก็ไม่เข้าใจตรงที่ว่าทำไมไม่ยอมรับตั้งแต่แรก นี่ผมจริงจังตั้งแต่แรกแล้วเหอะ บอกไปแล้วว่าขาดพี่อนาไม่ได้ บอกไปตั้งนานแล้วก็ไม่ยอมเชื่อ” ผมว่าแล้วสอดมือเข้าที่เอวของพี่อนา ซบลงตรงไหล่พี่เขาแล้วมองหน้าพ่อที่ทำเหมือนจะดุ

“ใครมันจะไปเชื่อได้ง่ายๆ กัน พอเห็นแบบนั้นแล้วเลยไม่อยากให้ใครเสียใจ คุณหมอเองก็คงจะคิดแบบเดียวกับเรา” พ่อบอกว่า ส่วนประโยคสุดท้ายท่านมองไปที่พี่อนา

“ขอบคุณนะครับ” พี่อนาว่าแล้วยกมือไหว้พ่อกับแม่ผม

“อือ…ก็ขึ้นบ้านใหม่กับลูกสะใภ้ ก็โอเคแหละ” พ่อบอก พี่อนาเลยหน้าแดง

“พ่อกับแม่ขึ้นบ้านใหม่ ส่วนผมก็ขึ้น…”

“ฟิวส์!!!” ทั้งสามเสียงประสานกันเมื่อสายตาของผมมองไปที่พี่อนาอย่างเจ้าเล่ห์ พ่อกับแม่แค่มองดุๆ ส่วนคนที่ชื่อว่าลูกสะใภ้ของพวกท่านหยิกแขนผมจนเนื้อเขียวหมดแล้ว

ก็ผมพูดผิดตรงไหน เวลาได้อะไรดีๆ มันต้องฉลองไม่ใช่เหรอ? พ่อแม่สร้างบ้านจนเป็นหลังใหญ่โตตามแบบที่พวกท่านชอบ ส่วนผมก็สร้างความรักในแบบของผม ที่ตอนนี้พวกท่านเองก็รักกับผมเหมือนกัน มันน่ายินดีจนควรจะเอาสมบัติของพ่อสักครึ่งหนึ่งไปบริจาค หรือไม่ก็เอาไปซื้อรถแล้วทุบให้พี่ตี๋ พี่เขาจะได้หาเงินด้วยการเก็บเศษเหล็กไปขาย จากนั้นเขาจะได้ขอพี่อนาจากคณะทันตะได้สักที



Future วิศวะสุดหล่อขอหมอเป็นเมีย

#ขอหมอเป็นเมีย

5/12/2019

รู้แล้วววว ตอนนี้รู้แล้วว่าทำไมน้องชอบงอแง แต่ในขณะเดียวกันก็ดูแบบว่าไม่แคร์ใคร เข้าใจแล้วว่าทำไมทุกคนต้องตามใจ เข้าใจแล้วว่าทำไมตอนนั้นถึงโกรธ ก้เพราะมีคนตามใจแบบนี้ตลอดไง ตามใจแบบเวอร์ๆ ด้วย ทั้งนายหัวทั้งคุณนาย รับรู้ได้เลยว่าเป็นคุณชายหัวแก้วหัวแหวนมาก ครอบครัวนี้เขาน่ารักดีนะ ถ้าไม่ติดว่าตลกไปหน่อย คือความตลกและความขี้เก๊กนี่กลบความรวยหมดแล้วมั้ง ที่เกลียดที่สุกคือแรงบันดาลใจในการสั่งแชนเดอร์เลีย แม่! ถ้าเขาบอกว่าโคมไฟใหญ่เท่าท้องฟ้านี่พ่อไม่ต้องขายไร่ชาไปซื้อมาให้แม่เหรอคะ ชอบบบบบ

เฟซบุ๊ก : faddist

ทวิตเตอร์ : @pflhzt

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 969 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,574 ความคิดเห็น

  1. #1516 rungtawanpholcha (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 16:29

    งานแต่งต้องมา

    #1,516
    0
  2. #1453 fiction-17 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 15:35
    พ่อกับแม่ขึ้นบ้านใหม่ ฟิวส์ขึ้นพี่อนาป่ะ คิดดีไม่ได้!!!
    #1,453
    0
  3. #1438 ชาใหญ่ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 23:20
    เข้าใจละฟิวส์มันเว่อได้ใครมา5555555
    #1,438
    0
  4. #1436 Arreeart (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 22:44
    เอาติงเเอบหมั่นไส้น่ะ555
    #1,436
    0
  5. #1401 lin255012 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 01:42
    โอเวอร์ทั้งบ้านอะฟิวส์
    #1,401
    0
  6. #1349 M'X19 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 21:10
    มองเห็นว่าเจ้าฟิวส์เป็นหมาหัวเน่าเเน่ๆ5555555
    #1,349
    0
  7. #1309 IPhone (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 13:03

    ชอบแม่5555. แรงบรรดาลใจมาจากชื่อเฟสคำผาน 😄😆

    #1,309
    0
  8. #1269 Biekps99 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:00
    ยอมจรา พูดได้คำเดียวว่ายอมแล้วจรา
    #1,269
    0
  9. #1235 ENJOY_EVERYDAY (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 11:16

    เป็นท้อแท้กับเจ้าฟิวส์มันแทนพ่อกับแม่จริง ๆ พี่อนาคงจะเอ็นดูแหละ ความรักก็งี้อ่ะเนอะ 555555

    #1,235
    0
  10. #1217 Saguramio (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 09:00

    555555+
    #1,217
    0
  11. #1140 maybee23 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 15:34
    ชอบความของบ้าฟิวส์อะ ตลกดี55555555
    #1,140
    0
  12. #1135 KiHaE*129 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 02:31

    โอ้ยยยยยยยยย

    พ่อแม่ฟิวส์น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    เฮฮาดิอะชอบบบบบบบบ

    #1,135
    0
  13. #1123 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 16:05
    ความเวอร์วังของบ้านนี้
    #1,123
    0
  14. #1122 Mmm02 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 09:13

    ฟิวส์..จะหื่นตลอดไม่ได้นะ

    #1,122
    0
  15. #1121 Miki_milky (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 08:58
    ช่างหื่นเสียจิงฟิวส์
    #1,121
    0
  16. #1120 Miki_milky (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 08:58
    ช่างหื่นเสียจิงฟิวส์
    #1,120
    0
  17. #1119 KM_Tookta (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 19:21
    บ้านนี้แหม บันเทิงดีจริง

    เหม็นฟามรัก
    #1,119
    0
  18. #1118 ChorthipJoy12 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 19:08
    มีความสุข
    #1,118
    0
  19. #1117 บ๊อบบินไงจะใครล่ะ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 11:37

    อยากหยิกแก้มเจ้าฟิวส์ เด็กน้อยจริงๆ5555555 พี่อนาน่ารักมาก เขินเก่งงงง

    #1,117
    0
  20. #1115 🍉Natty🍉 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 10:46
    อื้อน้ำตาจะไหล มีความสุข
    #1,115
    0
  21. #1114 251130 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 08:02

    ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

    #1,114
    0
  22. #1112 jazsasii (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 00:03
    น้องจะขึ้น...อะไรจ้า
    #1,112
    0
  23. #1108 Monetcasso (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 22:32
    ยินดีกับพี่ตี๋ไม่ต้องขายเศษเหล็กแล้ว
    #1,108
    0
  24. #1107 Sirin_tra (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 22:30
    ไอ่เด็กกกกกกกกกมากฟิววว
    #1,107
    0
  25. #1106 juraimasteng (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 22:25
    น่ารัก
    #1,106
    0