FUTURE วิศวะสุดหล่อขอหมอเป็นเมีย

ตอนที่ 26 : ก็ลองมาหมดแล้ว 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,292
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,205 ครั้ง
    10 พ.ค. 64




-25-

ก็ลองมาหมดแล้ว

 [ฟิวส์ คติพจน์]




ผมคิดถึงพี่อนา


มันคือความรู้สึกที่ชัดเจนมากในหัวผมตอนนี้ หลังจากเดินหันหลังให้พี่เขาผมก็กลับไปเอากุญแจรถ ขับไปเรื่อยๆ จนคิดว่าพี่เขาคงมาเอาของไปแล้วค่อยกลับมา แต่พอมาถึงที่ห้องทุกอย่างของพี่อนายังอยู่ที่เดิม พี่เขาไม่ได้มาเอามันอย่างที่ปากว่า


ผมจำได้ว่าวันนั้นคือวันที่แย่มากๆ สำหรับผม คืนนั้นทั้งคืนคือคืนที่เดียวดายที่สุด โทรหาแม่ไม่ได้ โทรหาพ่อก็อย่าไปคิดว่าท่านจะรับฟัง กับเพื่อนฝูงเรื่องแบบนี้ก็ไม่รู้ว่ามันจะเข้าใจผมมากแค่ไหน กับคนที่ผมรักมากๆ เขาก็เป็นคนบอกเองว่าให้ผมถอยออกมา


ถอยออกมาอยู่กับตัวเอง


อยู่อย่างเลื่อนลอยมาทุกวัน อยู่แบบหมดอาลัยตายอยาก อยู่จนทบทวนตัวเองได้ว่ายังไงก็คิดถึงเขา การอัปเดทสเตตัสผ่านโลกโซเชียลคือสิ่งที่ผมเลือกทำ นั่นคือข้อความที่ผมอยากบอกพี่เขา นั่นคือความรู้สึกของผมตลอดเวลาที่พี่เขาขอให้เราห่างกัน ผมไม่คิดจะเลิกรัก ไม่คิดจะมีคนอื่น แค่คิดถึงพี่อนามากๆ มากจนไม่อยากทำอะไรเลย


“ไปต่อร้านนั้นกัน” คำผานชวนแล้วชี้ไปอีกร้านที่อยู่ตรงข้าม เหล้าที่อยู่ตรงนี้กำลังจะหมด

เรามากันแค่สองคนเพราะไอ้มาร์คมันอยู่กับพี่วี ผมเพิ่งตอบแชทมันตอนบ่ายๆ ตอนแรกกะจะคุยกันในกลุ่มแต่มันโทรมาหาหลังจากที่ผมพิมพ์ลงไปว่าพี่อนาขอให้หยุดก่อน ผมเลยได้คุยกับมันแค่สองคน ไม่รู้ว่ามันบอกมาร์คหรือเปล่า แต่คิดว่าคงไม่ได้บอกเพราะไม่เห็นไอ้หน้านิ่งนั่นมาที่นี่

“แค่นี้ก็พอแล้วไหม?” ผมว่า

“ไอ้มาร์คมันจะมา แต่มันไม่อยากมาร้านนี้” คำผานตะโกนบอกแข่งกับเสียงเพลง

“มึงบอกมัน?”

“มันก็ห่วงมึงไหม? มันแค่ทำธุระกับแม่พี่วี นี่มันก็กำลังมาแล้ว” ผมพยักหน้าเมื่อเพื่อนว่าอย่างนั้น คำผานเลิกสนใจผมแล้วก้มลงตอบแชท ผมมองตามก็เห็นว่ามันกำลังตอบมาร์คว่าจะไป

“มันจะเหลือโต๊ะเหรอ” ผมถาม

“มาร์คมันให้พี่วีจองแล้ว”

“กูไม่อยากให้คนเยอะ” ผมขี้เกียจตอบคำถาม

“มีแค่พี่บาร์ ไอ้กัณฐ์ พี่วี ไอ้มาร์ค กู มึง” มันตอบ

แม้ว่าตอนคบกันผมอยากอวดมาก แต่ตอนเลิกกันมันไม่ใช่เรื่องแฮปปี้ที่ต้องป่าวประกาศ อีกอย่าง…ตอนนี้ผมก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมกับพี่อนาคืออะไร เราเลิกกันไหม? มันก็ไม่ใช่ ไม่มีคำว่าเลิกจากปากพี่เขา มีแค่คำว่าขอเวลาทบทวน เวลาที่ไม่รู้ว่านานแค่ไหน การทบทวนที่ไม่รู้ว่าสุดท้ายคำตอบจะออกมาเป็นอย่างไร


ไม่มีสถานะ มีแค่ผมที่ยังรักเขาเหมือนเดิม




ผมเดินเบียดผู้คนเข้ามาในร้าน ดึงคอคำผานที่ทักทายคนตรวจบัตร ตะคอกถามโต๊ะกับมันที่ไม่ได้เรื่องอะไรเลย เมาไปแล้วแปดสิบเปอร์เซ็นต์ต่างจากผมที่วันนี้ยังไม่ได้แตะสักเท่าไหร่ ผมไม่ได้กะจะเมา พี่อนาไม่ชอบให้ผมเมา พี่อนาไม่ชอบให้ผมไปอ้อนคนอื่น ผมแค่จะดื่มพอให้รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงบ้างก็แค่นั้น ผมแค่ต้องการบรรยากาศ เที่ยวตอนนี้ให้หนักๆ กลับห้องให้มันได้เหนื่อยแล้วหลับไปโดยที่ไม่ต้องงคิดถึงพี่อนามากมาย

“ทางนั้นๆ” คำผานว่าแล้วชี้ไปที่มาร์คกับพี่วี

“ไหนบอกว่ามีพี่บาร์กับไอ้กัณฐ์ด้วย” ผมถามแล้วนั่งลงข้างพี่วี

“มันกำลังมา” พี่วีตอบ ผมเลยพยักหน้าให้

“ที่หายหัวแบบเงียบไปสามสี่วันนี่คือไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอ กูนึกว่ามึงอยู่กับพี่อนาเลยไม่ได้สนใจพวกกู” ผมส่ายหน้าตอบพี่วี

“อย่าเพิ่งไปถามมัน” มาร์คบอกแฟนตัวเองแล้วยื่นแก้วเหล้าให้ผม

“พี่เขาคิดว่าผมไม่ได้รักเขาจริงๆ ว่ะ” ผมบอกแล้วจิบไปด้วย ระบายทุกอย่างให้เพื่อนกับพี่ฟังอย่างช้าๆ ไม่รีบและปล่อยให้พี่เขาถามบ้าง ตอบไปแล้วก็จิบต่อบ้าง ทุกความรู้สึกที่เผชิญมาคนเดียวมันถูกถ่ายทอด ทุกความคิดถึงมันถูกบอกเล่าออกไป เพียงแค่คนที่ฟังไม่ใช่พี่อนา

“แม่ง…กูสงสารมึงไอ้เหี้ย” คำผานว่า แขนเล็กๆ นั่นคล้องที่คอผม กอดปลอบแล้วมันก็ร้องไห้ซะเอง

“ไอ้ตี๋ มันถูกเขาทิ้ง ไม่ใช่มึง” มาร์คว่าแล้วดึงคอคำผานออกจากผม

“ก็กูสงสารเพื่อนกู พี่อนาอยู่ไหนวะ กูจะไปบวกแม่ง สวยก็เหอะกูไม่สนอะ” มันบอกแล้วโวยวาย

“มึงเมาแล้ว” ผมว่าแล้วจับแก้วเหล้ากรอกปากมันอีก

“มึงไม่โมโหเหรอ กูโมโหอะ!”

“กูเลยจุดนั้นมาแล้ว” ผมบอกมันกลับ

เลยจุดที่เรียกว่าโมโหมามากแล้วจริงๆ คำว่าโมโหมันใช้ได้แค่ตอนแรกเท่านั้นแหละ พอปล่อยให้ตัวเองอารมณ์เย็นลง คิดตามสักนิดก็เกิดเสียใจขึ้นมาแทน ถ้าตอนที่อยู่ในรถผมดื้อด้านสักนิด ถ้าผมกอดพี่อนาเอาไว้ ถ้าผมดันทุรังอีกสักหน่อย ตอนนี้ผมก็คงไม่ต้องมานั่งเพ้ออย่างนี้

“มึงก็คิดถึงข้อดีสิ แบบนี้ก็ดีเหมือนกันไหม? ก็จะได้ทบทวนตัวเองแบบที่เขาบอก เปิดโอกาสให้ตัวเองแบบที่เขาว่า” พี่บาร์ว่า

“เออ ไหน? เขาบอกว่ามึงยึดติดกับเขาเพราะเขาเป็นคนแรกใช่ไหม มา…กูจะพาหาคนที่สอง”

“มาร์ค…”

“ผมจริงจังพี่วี มันก็จะได้รู้ไงว่าเป็นอย่างที่พี่อนาว่าจริงๆ หรือเปล่า” มาร์คบอกแล้วมองไปรอบๆ พี่วีเลยไม่ได้พูดอะไรแค่พยักหน้าตามเหมือนเห็นด้วย

“แล้วนี่ไอ้หมอมาตอนไหน” พี่วีถามพี่บาร์

“ตอนมันเสร็จงาน งานห่าอะไรไม่รู้แม่งสามทุ่มสี่ทุ่มไม่เสร็จ กูจะบอกให้เลิกเรียนหมอแล้วกูจะเลี้ยงเอง” พี่บาร์ตอบอย่างหัวเสีย

“พี่บาร์จะเลี้ยงผัวเหรอ?” คำผานปรือตาถามอ้อแอ้

“เออ!” แล้วหน้ามึนๆ ของมันก็บิดไปมาเพราะพี่บาร์ไม่ได้เขินที่มันแซวสักนิด

“ขอโทษนะคะ ขอชนแก้วกับฟิวส์ได้ไหมคะ” ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหา ในมือเธอมีแก้วเบียร์ที่ยังไม่พร่องสักนิด ผมมองไล่จากมือไปยังใบหน้าน่ารัก ตาหวานๆ และปากสวยๆ ที่ยิ้มให้ผม ไล่มองลงมาที่คอ ไหล่ หน้าอก หุ่นบอบบางที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจนในเชิ้ตสีขาวตัวบางๆ ที่มองเห็นชั้นในสีเข้มของเธอ


แตกต่าง…จากพี่อนาอย่างสิ้นเชิง


“มีแฟนแล้วนะครับ” ผมบอก

“รู้แล้วค่ะ แค่มาขอชนแก้วเฉยๆ พอดีว่าชอบฟิวส์มากๆ เลยค่ะ” ผมพยักหน้าแล้วยื่นแก้วไปชนกับเธอ ดื่มนิดหน่อยพอไม่เสียมารยาทแล้วยิ้มให้อีกคน

“นั่งก่อนไหม มากับใครครับ” มาร์คถามก่อนจะขยับ เว้นที่ว่างข้างผมให้กว้างขึ้นพอที่สาวสวยคนนั้นจะแทรกตัวเข้ามาได้

“แจ๋มมากับเพื่อนค่ะ แต่ว่าเพื่อนออกไปเต้นหมดแล้ว”

“ชื่อแจ๋มเหรอครับ ชื่อน่ารักจังเลย” คำผานว่าแล้วยิ้มให้อีกคนจนเขาอาย

“ค่ะ แจ๋มเป็นแฟนคลับตัวยงของฟิวส์เลยนะ ตั้งแต่ประกวดดาวเดือนแล้ว”

“ขอบคุณนะครับ” ผมพยักหน้ารับคำพูดนั้นแล้วบอกขอบคุณเบาๆ


วันนี้ต่างจากทุกวัน ต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา แม้ว่ามีของสวยงามมาอยู่ข้างๆ ผมก็ไม่อยากจะสนใจ ผมไม่อยากยืนยันความรู้สึกของผม แต่ไม่อยากดึงแจ๋มเข้ามาเป็นเครื่องพิสูจน์ มันเป็นการทำร้ายอีกคนมากเกินไปถ้าจะบอกว่าแค่อยากเล่นกับแจ๋ม ในใจผมตอนนี้มีแต่พี่อนาเต็มไปหมด แขนผมที่เบียดกับแขนเขาตอนนี้ก็อยากกอดแค่พี่อนา รอยยิ้มของผมที่ส่งออกไปให้คนน่ารักข้างกายมันก็เป็นเพียงมารยาทที่ควรจะทำ

“น้องแจ๋มมาเที่ยวที่นี่บ่อยเหรอ?” พี่บาร์ถาม

“ช่วงนี้ก็บ่อยค่ะพี่บาร์ ตั้งแต่แข่งกีฬานี่บ่อยเลย” แจ๋มตอบแล้วยิ้ม

เราคุยกันต่อไปเรื่อยๆ ส่วนใหญ่จะเป็นพี่บาร์กับคำผานที่สลับกันถามแจ๋ม คุยเรื่องการเรียนจนรู้ว่าสาวเจ้าเรียนบริหาร เลยได้คุยกับไอ้มาร์คเรื่องเพื่อนมันไปอีก จนเบียร์หมดแก้วแต่แจ๋มยังไม่ลุกไปไหน คำผานมันเลยชงเหล้าให้ต่อ ตอนแรกแจ๋มก็อิดออดไม่อยากกินเพราะกลัวเมา แต่สุดท้ายเธอก็ดื่มเข้าไปอยู่ดี

“โคตรเก่ง” คำผานชมเมื่อเห็นว่าแจ๋มดื่มจนหมดแล้ว

“ไม่ไหวแล้ว แจ๋มขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

“เออ…นี่ มึงก็ไปด้วยดิฟิวส์ มึงบอกกูว่าอยากไปอยู่” มาร์คบอกให้ผมได้ถลึงตาใส่มัน

“ไม่ได้บอก” ผมบอกมันเบาๆ

“หรือมึงจะปล่อยให้แจ๋มไปคนเดียว” ผมหันไปมองอีกคนที่ยืนอยู่ แต่ก็เหมือนจะเมาไปแล้ว รอยยิ้มหวานถูกส่งมาให้พร้อมกับหน้าสวยที่ส่ายไปมา

“ไม่เป็นไร แจ๋มไปด้าย~” รอยยิ้มน่ารักถูกส่งมาพร้อมๆ กับคำปฏิเสธ เหมือนกันกับสายตาของมาร์คที่บอกให้ผมตามไป

“ไปเป็นเพื่อนแจ๋มหน่อย มึงจะให้ผู้หญิงไปคนเดียวได้ไง” พี่บาร์ว่า ผมเลยพยักหน้าแล้วลุกขึ้นเดินตามแจ๋มไป

“โอ๊ะ!”

“ระวัง!” ผมคว้าแขนคนเกือบเมาไว้ อีกคนหัวเราะร่าแล้วพิงมาที่อกผมเล็กน้อย

“ขอโทษๆ มันมึนอ่า…” แจ๋มเงยหน้าขึ้นมายิ้ม

“อ่า…ระวังครับ” ผมบอกแล้วประคองอีกคนไปทางห้องน้ำ แจ๋มเองก็ไม่ได้สะบัดออกแล้วยังเบียดผมมาจนชิด

“อื้อ~ มึนหัว อ๊ะ!”

“โอ๊ย!” เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกัน คนที่อยู่ในอ้อมแขนผมชนใครสักคนที่กำลังเดินออกมา เสียงอุทานที่คุ้นเคยทำให้ใจผมสั่น ตาที่มองสบกันทำให้ผมนิ่ง เหมือนโลกของผมหยุดหมุนอีกครั้งที่ได้เห็นหน้าพี่อนา แต่ก็เหมือนเวลาก็เดินต่อทันทีที่เห็นไอ้คนที่โอบเอวพี่เขาอยู่

“มึง…” ผมขยับเข้าไปหา ปล่อยแจ๋มอย่าลืมตัวว่าต้องดูแลเขา ก้าวเข้าไปหาบิ๊กแต่ก็ต้องชะงักเมื่อพี่อนาเอาตัวเข้ามาขวางผม

“ไหนบอกว่ามันไม่มาไงพี่” บิ๊กหันไปถามพี่อนาแล้วมองมาที่ผมงงๆ ส่วนผมที่ได้ฟังอยู่ตรงนี้ก็ได้แต่มองหน้าพี่อนาอย่างไม่รู้จะทำยังไง

นี่คือคำตอบของพี่อนาหรือเปล่า ที่บอกว่าอยากทบทวนคือแบบนี้ไหม ลองไปหาคนอื่นอย่างนั้นเหรอ? ขอเวลาห่างกัน อยากรู้ว่าถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกันมันจะเป็นอย่างไร มันเป็นแบบนี้ใช่ไหม มันเจ็บที่ใจแบบนี้…

“ฟิวส์~” เสียงหวานๆ ดังขึ้นพร้อมกับมือน้อยที่เกาะแขนผม หัวสวยวางลงที่ไหล่แล้วช้อนตามองผม

“คืออะไรวะมึง มึงไม่ได้คบกับพี่อนาอยู่เหรอ?” บิ๊กถามแล้วมองไปที่แจ๋ม ผมมองพี่อนาที่ยังนิ่ง พี่เขายังนิ่งแล้วปกป้องบิ๊กอยู่อย่างนั้น ไม่ได้เดินเข้ามากระชากผม ไม่ได้แสดงความเป็นเจ้าของผม เหมือนว่าตอนนี้มีแค่ผมที่ยอมเป็นของพี่เขา

“มึงก็ถามเขาดิ” ผมว่าแล้วมองไปที่พี่อนา


ผมเดินเข้าห้องน้ำโดยที่ไม่รอฟังคำตอบ เพราะไม่อยากได้ยินคำตอบที่รับไม่ได้ ถ้าพี่เขาบอกว่าเลิกกันแล้วจริงๆ ผมจะทำยังไง ผมคงยืนมองหน้าพี่อนาไม่ไหวแน่ๆ ผมปล่อยแจ๋มไปเข้าห้องน้ำของเขา ไม่ได้สนใจจะเดินตามด้วยซ้ำ ล้างหน้าล้างตาแล้วมองกระจกที่สะท้อนตัวเองอยู่


“ขอ…ขอล้างมือได้ไหม?” ผมหันไปตามเสียง พี่อนายืนอยู่ข้างหลังแล้วมองที่มือตัวเอง ทั้งๆ ที่ยังมีที่ว่างแต่ทำไมมาขอผมอยู่ตรงนี้

“ไม่ได้ออกไปกับมันแล้วเหรอ?” ผมถาม ไม่ได้ขยับออกแต่ก็ไม่ได้ขยับเข้าไปหาพี่อนา

“ไปไม่ได้…”

“ทำไม?” ผมรู้ตัวว่าเสียงผมแข็ง แต่ผมไม่ปรับมันหรอก เพราะผมจงใจ ผมอยากให้พี่อนารู้ว่าผมโกรธ

“แล้วทำไมไม่ไปกับคนนั้น” พี่อนาถามกลับ ตาสวยช้อนขึ้นมองผม มือบางนั่นยังจับกันอยู่เหมือนไม่รู้จะวางตรงไหน

“ก็ไม่ได้เป็นอะไรกับเขา ไม่กะจะทำอะไร เขาจะมาห้องน้ำไอ้มาร์คมันก็ให้พามาแค่นั้นเอง”

“เหรอ…”

“ทำไม?” ผมถามแล้วมองอีกคน ปากสวยเม้มเข้าหากันแล้วน้ำใสๆ ก็ไหลออกมาให้ผมได้เห็น “ร้องทำไม…” ผมถามแล้วเดินเข้าไปหาพี่อนา

“คิดถึง…ฮึก!” ผมดึงอีกคนเข้ามาในอ้อมกอดเมื่อได้ยินคำคำนั้น ระหว่างเราไม่มีคำพูดอะไรเพราะพี่อนากำลังร้องไห้ ร้องหนักมากจนใจผมจะขาด มือน้อยทั้งสองข้างขยุ้มที่เสื้อผม กำมันจนยับยู่ยี่ไปหมด อกผมชุ่มไปด้วยน้ำตา ผมบอกให้พี่เขาเงียบ ลูบหลังปลอบประโลมให้อีกคนหยุดร้อง

“อย่าร้อง…”


------



“ฮึก! พี่…พะ…”

“อนา…”

“ฮือ…ฮึก! ขอ…โทษ ฮือออ”

“พอแล้ว ใจผมเจ็บจะตายอยู่แล้ว” ผมบอก ก้มลงกดจมูกลงกับหัวของอีกคน มือก็ลูบหลังปลอบไปด้วย

“ขอโทษ…ฮึก! ที่…ทำให้เจ็บ”

“ถ้าขอโทษก็หยุดร้อง…” ผมบอกแล้วดันพี่เขาออกไป “ผมเจ็บเพราะพี่ร้องไห้ ผมมองน้ำตาพี่ไม่ได้ หยุดร้องนะครับ” ผมบอกแล้วเช็ดน้ำตาให้พี่เขา มองหน้าคนที่ร้องไห้จนตาบวมแล้วเกลี่ยแก้มนิ่มเบาๆ

“พี่…”

“ผมขอโทษ ผมอาจจะทำตัวไม่ดี หรือว่าอาจจะทำให้พี่ไม่มั่นใจ ผมอาจจะเผลอทำให้พี่ไม่พอใจ แต่พี่อนา…ผมเลิกรักพี่ไม่ได้จริงๆ” ผมบอกก่อนที่พี่อนาจะพูดออกมา “ผมมาคิดดูแล้วนะ ทำไมเราต้องมาทบทวนอะไรนั่นด้วย ทำไมต้องขอเวลา ทำไมบอกผมให้ไปหาคนอื่น พี่เห็นไหม? เขาสวยขนาดไหน เขาน่ารักขนาดไหน แต่ผมก็ลบภาพพี่ออกไปไม่ได้อยู่ดี ผมไปรู้สึกกับคนอื่นไม่ได้เพราะความรู้สึกของผม ผมให้พี่ไปหมดแล้ว” ผมบอกแล้วมองพี่อนา สบตาหวานที่มองมาอย่างสั่นไหว ครั้งนี้มันต่างจากครั้งนั้น มันสะท้อนความรู้สึกผิด ความเสียใจของพี่เขาเอาไว้

“ฟิวส์…” พี่อนาเรียกชื่อผมก่อนจะก้าวเข้ามาหา สอดแขนเข้ามาแล้วซบลงที่อกผม “พี่ขอโทษ” ผมลูบหัวอีกคนเบาๆ

ผมยอมรับว่าโกรธ แต่ตอนนี้ความโกรธนั้นมันหายไปหมดแล้ว บอกแล้วว่ามันเหลือแค่ความคิดถึง แค่เห็นน้ำตาของพี่อนากับคำว่าคิดถึงของพี่เขา แค่นั้นทุกสิ่งทุกอย่างก็ไม่มีความหมายแล้ว เวลาเหรอ? ทบทวนเหรอ? ไม่จำเป็นหรอก เพราะตั้งแต่เจอกันวันแรก อยู่ด้วยกันมา ห่างกันไป จนถึงตอนนี้ในใจผมมันก็มีแต่พี่อนาคนเดียว

“ผมไม่โกรธแล้ว” ผมบอกแล้วจูบลงที่กลุ่มผมของพี่อนาอีกครั้ง “ผมแค่ไม่เข้าใจ ทำไมเราต้องห่างกัน เรารักกันไม่ใช่เหรอ?”

“ฮึก!…ขอโทษ” พี่อนาเริ่มสะอื้นอีกครั้งเมื่อผมพูดประโยคเดียวกันกับที่พี่เขาเคยพูด สิ่งที่พี่เขาเคยถาม และคำว่ารักที่อยู่เหนือทุกเหตุผลของเรา ผมผละออกจากพี่อนาเล็กน้อย จับไหล่เล็กนั่นไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างเช็ดน้ำตาที่กำลังไหล แล้วแนบมือไว้กับแก้มซีดๆ ของพี่เขา

“กลับมาหาผมนะครับ กลับมารักผมเถอะนะ” ผมเอ่ยขอ พี่อนาร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ใบหน้าสวยขยับขึ้นลงแรงๆ เป็นการตอบรับคำร้องขอของผม

“รัก…รักตลอด” พี่อนาว่า ผมเลยดึงพี่เขาเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง

“ผมก็รักพี่ตลอดเหมือนกัน” ผมบอก ยิ้มให้คนที่เงยหน้าขึ้นมามองผมก่อนจะกดจูบลงที่หน้าผากสวยเบาๆ ไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าจะมีคนเดินเข้ามาในนี้หรือเปล่า แต่ก็โชคดีที่ไม่ได้มีคนสนใจเราสักนิด

ผมพาพี่อนาเดินกลับมาที่โต๊ะ ดึงคนที่เดินตามหลังมาเงียบๆ ผ่านไอ้บิ๊กแล้วมันก็พยักหน้าให้ เดี๋ยวก่อน…เรื่องนี้ผมยังเคืองอยู่ พี่อนาบีบมือผมแรงขึ้นเมื่อผมสบตามัน เป็นเชิงบอกว่า อย่ามีเรื่องนะ ผมเบือนหน้าหนีทันทีที่เห็นมันส่งยิ้มมาให้ ดึงพี่อนาบียดคนอื่นไปที่โต๊ะ โต๊ะที่ไอ้คำผานเมาพับ มาร์คซบไหล่พี่วี และไอ้กัณฐ์กำลังอ้อนวอนพี่บาร์ให้หยุดดื่ม

“อ้าว…ไปส่งแจ๋มแล้วเหรอวะ” พี่บาร์ยกหัวขึ้นมาถามผมที่กำลังถอนหายใจทองพี่เขาอยู่

“แจ๋มอะไร”

“ก็ที่ไปด้วยกันไง สรุปยังไง? อ้าว…” มาร์คลืมตามาหาผมก่อนจะชะงักเมื่อเห็นพี่อนา

“พี่อนา!” คำผานทะลึ่งตัวลุกขึ้นแล้วชี้มาที่พี่เขา ผมเลยปัดมือมันออกแล้วนั่งลงที่เดิม ดึงแขนพี่อนาให้มายืนข้างๆ แล้วกอดเอวพี่เขาไว้

“คือยังไงวะ?” พี่วีถาม

“ก็แบบนี้แหละ บอกแล้วไงว่าเอาจริง ไอ้นี่ก็ยัดเยียดผู้หญิงให้อยู่ได้” ผมบอกกับไอ้มาร์ค แล้วโอบคนข้างๆ มานั่งบนตัก พี่เขาก็ยอมเดินมานั่ง

“อ้าว…ก็ลองไง” มันว่ากลับ ตาสวยของเพื่อนผมมองที่พี่อนา จนอีกคนรู้สึกผิดแล้วจับมือผมมาบีบเบาๆ

“ลองมาหมดแล้ว ก่อนจะมาเจอคนนี้ก็ลองมาเยอะแล้ว” ผมว่าแล้ววางคางบนไหล่สวยๆ ของพี่เขา “จะไม่ลองอีกแล้ว เข้าใจไหมครับ?”

“เข้าใจแล้วครับ” พี่อนาตอบ

“อะไรวะ ทะเลาะกันพวกกูไม่รู้เรื่อง แล้วก็คืนดีกันงี้เหรอ?” พี่บาร์ว่าเคืองๆ

“ถ้าทะเลาะกันไม่มีความสุขก็รักกันก็ถูกแล้วไงครับ ทะเลาะกันไม่จำเป็นต้องใช้เวลานานหรอกนะ” กัณฐ์ตอบแล้วโอบแฟนตัวเองเข้ามาหา

“พวกเวรนั่นยังไม่รู้เรื่องเลย” พี่วีว่าเบาๆ

“ดีแล้วไหม หรือต้องให้มีเรื่องใหญ่โตเหมือนเรา” มาร์คบอก

“ครับผม จะไม่มีเรื่องแบบนั้นอีกแล้วครับ ขอโทษครับ” พี่วีว่าแล้ววางหัวกับไหล่ของมาร์ค

“แล้วผมล่ะ?” คำผานว่าขึ้น “ผมจะไปว่าพี่อนา!”

“ว่าพี่ทำไม” พี่อนาหันไปถามมัน

“พี่ทิ้ง…ไอ้…ฟีววว” มันบอกแล้วมองพี่อนาเคืองๆ

“ขอโทษ…”

“เหอะ! ทำหน้าอย่างนั้นแล้วจะยกโทษให้หรา…จะยก…อัก!”

“กูยกให้แล้ว” ผมเอามือปิดปากมันให้หยุดพูด

“แล้วตอนนั่งหมาหงอยใส่กูอะ ตอนกูปลอบอะ มึงง่ายจังวะ!” มันโวยวายอยู่พักหนึ่งก่อนจะก้มลงไปพึมพำกับโต๊ะ

“มึงไหวป้ะเนี่ย” มาร์คถาม แล้วมันก็ส่ายหน้า “เออ กูพามันกลับนะ” มาร์คบอกผม ผมเลยพยักหน้าให้มัน

“คราวหน้าก็ทะเลาะกันนานๆ หน่อย” พี่วีบอกแล้วเดินตามมันออกไป

“คราวหน้าอะไร เรื่องวันนี้ผมยังไม่เคลียร์เถอะ” ผมบอก แล้วพี่อนาก็เอี้ยวตัวกลับมามองผมงงๆ

“ยังไม่เคลียร์อะไร” เสียงอ่อนว่า

“ไอ้บิ๊ก”

“เรื่องนั้นมัน…”

“มันเป็นเรื่องของเขา เรากลับกันดีกว่าไหมครับ” กัณฐ์ว่าแทรก

“ไม่ได้ เรื่องของ…น้องกู” พี่บาร์บอกแล้วชี้มาที่ผม

“เมาแล้วครับบาร์”

“อืมมม” สุดท้ายก็หันกลับไปซบแฟน กัณฐ์มันเลยขอพาออกไป ผมไม่ได้ขัดอะไรเพราะยังไงตอนนี้คนที่ผมต้องเคลียร์คือคนที่อยู่บนตัก

“เรื่องนั้นมันยังไง” ผมว่าแล้วกระชับกอดพี่เขา

“คนเยอะ…” พี่อนาบอก

“มืดอยู่” ผมตอบกลับ “ไหนพูดมาซิ”

“ก็เพิ่งเจอเหมือนกัน บิ๊กบอกว่าเป็นเพื่อนฟิวส์ก็เลยคุยกัน บิ๊กยังเข้าใจว่าเราคบกันอยู่เลย” พี่อนาบอก

“แล้วเราไม่ได้คบกันเหรอ?”

“คบ…” เสียงหวานว่าเบาๆ ตอนที่หันหน้ามาหาผม ท่าทางออกจะลำบากไปหน่อยแต่พี่อนาก็ยกมือขึ้นคล้องคอผม

“คบครั้งนี้ไม่เลิกแล้วนะ” ผมบอก

“อื้อ…ไม่เลิก” พี่อนาว่าแล้วยิ้มให้ๆ ตาสวยมองไปรอบๆ ตัวเพื่อสำรวจว่ามีใครมองเราอยู่หรือเปล่า โชคดีที่ทุกคนสนใจแต่เรื่องของตัวเอง พี่อนาเลยจูบผมเบาๆ แล้วผละออกมายิ้มให้อีกที

ยิ้มทั้งตาทั้งปาก ที่เป็นตัวบ่งบอกว่าอยู่กับผมแล้วมีความสุขแค่ไหน ผมรับรู้มมันได้อย่างชัดเจนแม้ว่าที่นี่จะมืดสลัว แม้ว่าเสียงบีทจะหนักแค่ไหน เสียงนักร้องจะดังเท่าไหร่ แต่เสียงหัวใจของพี่อนาดังกว่า แม้ว่าพื้นที่ตรงนี้จะวุ่นวาย แต่ความสบายใจโรยตัวอยู่รอบๆ เราทั้งสองคน

“จะเลิกอีกผมก็ไม่ให้เลิกแล้ว” ผมว่าแล้วจูบปากอีกคนเบาๆ ปล่อยให้หัวใจเราทำงานต่อ หลังจากที่มันทำงานหนักมากแล้วแต่มันก็ยังหยุดไม่ได้ เพราะต่อจากนี้ไป มันจะต้องทำงานหนักขึ้นไปอีก นอกจากหายใจเข้าออกเพื่อประทังชีวิตตัวเองแล้ว มันยังต้องหายใจไปพร้อมกับคนอีกคน และยังเป็นแบบนี้ไปอีกนาน






FUTURE วิศวะสุดหล่อขอหมอเป็นเมีย

#ขอหมอเป็นเมีย

24/10/2019

บ่งบอกว่าแป้งก็คิดถึงทุกคนเหมือนกัน มองในมุมน้องเลยนะ คือน้องรักมาก รักจริงๆ แล้วแหละ รักแบบรักอะ ไม่ใช่แค่หลงเหมือนที่นางว่าตอนแรกๆ แล้ว โอ๊ยยย บางไปหมดแล้ว คำผานคือบวกสุดแล้ว ถ้าหายเมาแล้วจะจำได้ไหมว่าเพื่อนเขากลับไปคืนดีกับแฟนแล้ว อ้อ แล้วเขาก็ไม่ได้เลิกเด้อ ไม่เคยเลิกกันเลยยย แบบนี้ก็จะไม่มีอีกแล้ว ทบทวนอะไรอีกกก แค่กรุบกริบเด้อ

ฮื้อออออ อย่าร้องนะ เลิกร้องกันเถอะนะ มารักกันเถอะน้าาา น้องเองก็ปวดใจ พี่เองก็คิดถึง แล้วเขาก็ได้เจอกันแล้วหลังจากห่างกันไปทบทวน พยายามจะเข้าใจตัวละครทั้งสองตัว ซึ่งก็เข้าใจนะ ถ้ามองในมุมของแต่ละคน ก็เห็นใจทั้งสองคนมากๆ ให้เขาได้กลับมาเจอกันแบบนี้ก็รู้สึกหน่วงๆ แล้วแป้งก็อยากถามว่าถ้าเป็นทุกคน เวลากลับมาเจอกันแบบที่พี่อนามาเจอน้องฟิวส์แบบนี้ จะทำยังไงกันคะ จะบอกว่าคิดถึงแล้วดึงเขามากอดแบบนี้ไหม ฮื้อออ ยังไงก็รักทั้งสองคนนะ รักคนอ่านทุกคนด้วย

ทวิตเตอร์ @pflhzt

เฟซบุ๊ก faddist

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.205K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,574 ความคิดเห็น

  1. #1547 AIN (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 17:47

    เอ็นดูคำผานจังเลยลูก น่ารักไปไหนก่อน~~

    #1,547
    0
  2. #1439 Neinan (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 01:19
    ร้องไห้3ตอนติดยั่วๆไปเลยจ้าาา เขาดีกันแล้ววววว
    #1,439
    0
  3. #1265 Biekps99 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:18
    กลับมาได้แล้วความอบอุ่น
    #1,265
    0
  4. #1214 Saguramio (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 00:09

    ในที่สุด!!! มาม่าก็หมดลังละมั้ง
    #1,214
    0
  5. #1131 KiHaE*129 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 00:46

    ดีแล้ววววว

    ต่อไปก็อย่าห่างกันอีกนะ

    #1,131
    0
  6. #1003 Mmm02 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 13:47

    ดีกันแล้วนะ จับมือกันไว้ซิ

    #1,003
    0
  7. #1002 maybee23 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 07:57
    งอนกันทำไมนานเนอะ คนรักกันก็ต้องอยู่ด้วยกันสิ
    #1,002
    0
  8. #1001 Kun Kuna (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 02:01
    ดีกันแล้ววว ดีใจมากๆ
    #1,001
    0
  9. #1000 Pigsmall30 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 00:58
    คืนดีกันแล้วววววว ตอนนี้เอ็นดูคำผานจัง หาคู่ให้คำผานที555555
    #1,000
    0
  10. #999 jaisai09 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 23:55

    ดีกันแล้ว โล่งอกโล่งใจ
    #999
    0
  11. #998 nid1985 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 23:34
    คำผานต้องมีแฟนแล้วนะ
    #998
    0
  12. #997 aom9090tangmo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 13:24
    หาคู่ให้คำผานด่วนนนน
    #997
    0
  13. #996 MeMinTen (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 09:46

    รักกันนานๆนะ
    #996
    0
  14. #995 pich_pp (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 07:11
    ทศกัณฐ์ เราชอบความคิดนายหล่อมากกกๆ
    #995
    0
  15. #994 yisan2 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 06:55

    เย้ๆๆๆวันนี้ค่อยยิ้มได้หน่อย!! มีความสุขแล้วเราสงสารเจ้าฟิวส์มาตั้งนานอย่าใจร้ายกับเจ้าเด็กนี่อีกนะคุณ!!!
    #994
    0
  16. #993 EEMMI5 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 06:36
    เค้าเเฮปปี้ชั้นก็เเฮปปี้ ดีใจคืนดีกันเเล้ว~
    #993
    0
  17. #992 Miki_milky (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 06:26
    คืนดีกันสักที
    #992
    0
  18. #991 manejanb (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 05:18

    มีความสุขเสียที่....อย่าโกรธกันเลย
    #991
    0
  19. #990 jum260328 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 05:01
    ดีใจด้วยนะ ต่อไปก็จับทือสู้ๆไปด้วยกัน
    #990
    0
  20. #989 ChorthipJoy12 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 02:53
    ดีใจดีกันแล้ว
    #989
    0
  21. #988 บ๊อบบินไงจะใครล่ะ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 01:20

    ดีกันแล้วเย่!!!!!

    #988
    0
  22. #987 ao_Sumaree (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 00:20
    ทะเลาะจนดีกันเพื่อนพี่ไม่รู้เรื่องนิ เหมือนใครน้าาา ศิษย์พี่ศิษย์น้องของเค้าดีจริง
    #987
    0
  23. #986 qw1234567890 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 23:56
    ดีใจด้วยน้าพี่อนา ฟิวส์คืนดีกันแล้ว
    #986
    0
  24. #985 Phungzaka (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 23:50
    ไรท์น่ารักที่สุดมาอัฟต่อให้
    #985
    0
  25. #984 AlisAlisAlisa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 23:49
    ดีใจรักกันรักกัน^^แต่เหนืออื่นใดก็ยังคงชอบคำพูดของหมอกัณฐ์อยู่ดี เห้อหมอกัณฐ์นี่ทำให้เราเลิกรักไม่ได้เลยน๊า หุหุหุ
    #984
    0